บทที่ 77 ข้อเรียกร้องของผู้จัดการคนใหม่

สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของคาร์เตอร์อย่างไม่ปรานี

ความกระตือรือร้นที่เกิดจากผลตอบแทนที่ยอดเยี่ยมของกองทุน มลายหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อถูกโจมตีด้วยความจริงอันโหดร้ายว่า เขาไม่มีปัญญาซื้อทั้งเซมิคอนดักเตอร์ AMD และอาหารหมู ADM

"ช่างเถอะๆ ตั้งใจเรียนหนังสือต่อไปก็แล้วกัน!"

คาร์เตอร์ยืนอยู่ริมหน้าต่างราวกับสุนัขที่พ่ายแพ้ หลังจากสูบบุหรี่หมดมวน เขาก็หยิบหนังสือเรียนและสมุดการบ้านออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก กลับสู่ชีวิตประจำวันที่แสนจะธรรมดาของตัวเองต่อไป

วันเวลาผ่านไปอย่างเรียบง่ายอีกหนึ่งเดือน

ในเดือนนี้ นอกจากเสียงคำรามของมอเตอร์ไซค์หรือเสียงปืนที่ดังมาจากถนนนอกหน้าต่างในตอนกลางคืนเป็นครั้งคราวแล้ว ทุกอย่างก็ถือว่าปกติ พวกแก๊งจะตีกันก็ตีกันไป เป็นเรื่องภายในของพวกเขา ตราบใดที่ยังสะสางปัญหาภายในไม่เสร็จ พวกเขาก็จะไม่ดึงคนบริสุทธิ์เข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

แน่นอนว่าคาร์เตอร์รู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับความเป็นเมืองเล็กๆ ของดักลาสด้วย พอเมืองเล็ก คนก็มักจะหน้าคุ้นๆ กันไปหมด เจอหน้ากันทุกวัน ใครจะไม่รู้จักใครบ้างล่ะ?

ลองนึกภาพว่ามีคนสองกลุ่มกำลังตีกันอย่างเมามัน แล้วมีหนุ่มน้อยคนหนึ่งเดินผ่านมา นั่งยองๆ ดูดน้ำดูเหตุการณ์อยู่ริมถนน พอคนกำลังตีกันรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกจ้องมอง กำลังจะหันกระบอกปืนไปจัดการไอ้หนุ่มขี้เสือกนี่ก่อน จู่ๆ ก็มีคนในกลุ่มตะโกนขึ้นมาว่า "เฮ้ย! นั่นหลานชายของญาติห่างๆ ฝั่งแม่กูเองนะเว้ย"

อารมณ์คงจะ... แหม... ได้ฟีลสุดๆ ไปเลย!

ถึงแม้ว่าทั้งหมดนี้จะเป็นแค่สิ่งที่คาร์เตอร์จินตนาการขึ้นมาเอง แต่มันก็คงจะประมาณนั้นแหละ การตีกันของพวกแก๊งในตอนกลางคืนแทบจะไม่ส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตปกติของชาวบ้านในตอนกลางวันเลย

เวลาล่วงเลยเข้าสู่เดือนพฤศจิกายน ร้านเคเอฟซีของครอบครัวเขาก็กำลังจะเปิดให้บริการแล้ว ในช่วงบ่ายวันก่อนเปิดร้าน คาร์เตอร์ไม่ได้ไปที่ธนาคารอย่างที่เคยทำ แต่กลับมุ่งหน้าตรงไปยังถนนทางหลวงหมายเลข 23 ทันที...

"เฮ้ คริส เป็นไงบ้าง? พี่สาวฉันกับคนอื่นๆ ปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้ดีไหม?"

"ก็พอได้ครับ พวกเราเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับโจอี้แล้วก็แอนนามาก่อน ก็เลยสนิทกัน ปรับตัวไม่ยากหรอกครับ เสียแต่ว่า... ผู้จัดการร้านคนใหม่ค่อนข้างจะเอาใจยากไปหน่อย..."

คริสเดินตามหลังคาร์เตอร์พลางเล่าเรื่องอย่างรวดเร็ว พอเดินมาถึงหน้าประตู คริสก็รีบหุบปากทันที

"ตู้กระจกตรงนั้น เช็ดอีกรอบ! ต้องเช็ดให้ใสวิ้งจนไม่เห็นแม้แต่รอยนิ้วมือ!"

"แอนนา เบียทริซ พวกเธอไปจัดเก้าอี้ โจอี้ นายถูพื้นให้มันเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม? ท่าทางของนายชักช้ากว่าคุณย่าวัย 80 ของฉันซะอีก!"

เมื่อได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากในร้าน คริสก็ส่งสายตาให้คาร์เตอร์แล้วรีบชิ่งหนีไป วันนี้เขาได้รับมอบหมายให้เช็ดกระจกด้านนอก จะปล่อยให้ผู้จัดการร้านคนนี้จับผิดไม่ได้เด็ดขาด...

"สวัสดีครับ วันนี้ร้านเรายังไม่เปิดให้บริการนะครับ ถ้าต้องการรับประทานอาหาร รบกวนมาใหม่พรุ่งนี้นะครับ!"

เมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในร้าน ผู้จัดการร้านก็เอ่ยปากปฏิเสธลูกค้าโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง แต่พอพูดจบ เขาก็พบว่าพนักงานทุกคนต่างหยุดมือจากงานที่ทำอยู่ และมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้ม...

"สวัสดีครับ คุณคือผู้จัดการไวท์ใช่ไหม? ผมคือผู้ลงทุนเพียงคนเดียวของร้านนี้ หรือก็คือเถ้าแก่ของพวกเขานั่นแหละครับ"

"คุณ... คุณคือคุณแบล็กเหรอครับ? ขอโทษทีครับ คุณดูเด็กกว่าพวกเขาซะอีก..."

ผู้จัดการไวท์รีบเดินเข้ามาหาด้วยความประหลาดใจ ท่าทีของเขาไม่ได้ดูประจบสอพลออะไรนัก เพราะถึงอย่างไร เขาก็เป็นแค่ผู้จัดการที่ถูกส่งมาช่วยดูแลการสร้างร้านแฟรนไชส์และมีหน้าที่สอนงาน ไม่ได้มีรากฐานอยู่ที่นี่

"ฮ่าๆ จริงครับ ผู้จัดการไวท์ เราไปคุยกันที่ห้องทำงานด้านหลังดีกว่าไหมครับ?"

คาร์เตอร์กวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านอย่างคร่าวๆ เขารู้สึกพอใจมากทีเดียว

การเปิดร้านเคเอฟซีของเขา แน่นอนว่าการตกแต่งร้านอ้างอิงจากร้านเคเอฟซีกำแพงแดงหลังคาสีน้ำตาลในอนาคตเป็นหลัก นอกจากไม่มีจอเรียกคิวและป้ายโฆษณาไฟ LED ตรงเคาน์เตอร์สั่งอาหารแล้ว โดยรวมก็แทบจะเหมือนกับร้านเคเอฟซีในอนาคตเลย

ที่ยอดเยี่ยมกว่านั้นคือ เก้าอี้พับสีแดงสดกว่าร้อยตัวที่เขาซื้อมาก่อนหน้านี้ ดันเข้ากับสีแดงของเคเอฟซีพอดิบพอดี เก้าอี้พับที่เพิ่งใช้ไปแค่ครั้งเดียว ถูกเก็บไว้ในโกดังมาหลายเดือน สภาพยังดีเยี่ยม พอนำมาที่ร้านและเช็ดฝุ่นออก ก็ดูเหมือนของใหม่ไม่มีผิด

พรุ่งนี้จะเปิดร้านแล้ว อุปกรณ์และตู้โชว์ต่างๆ ถูกนำเข้ามาติดตั้งเรียบร้อยแล้ว งานของทุกคนในวันนี้ก็คือการทำความสะอาดร้าน คาร์เตอร์ไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียด เพราะเขาเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องความสะอาดของร้านอาหารว่าต้องทำถึงระดับไหนถึงจะเรียกว่าดีเยี่ยม

แต่เมื่อดูจากภายนอก คาร์เตอร์ก็ค่อนข้างพอใจ อย่างน้อยทุกอย่างก็ดูสว่างไสวและสะอาดตา สำหรับคาร์เตอร์ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว!

"ได้ครับ พวกคุณทำงานต่อไปนะ! เชิญทางนี้เลยครับ คุณแบล็ก!"

"โอเค!"

คาร์เตอร์เดินผ่านโถงทางเดินข้างห้องครัวของร้านอาหาร ผ่านห้องน้ำ ห้องล้างอุปกรณ์ และห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าพนักงาน ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของพวกเขาสองคน

"คุณแบล็ก นี่เป็นครั้งแรกที่คุณเปิดร้านอาหารใช่ไหมครับ?"

ทันทีที่เข้ามาในห้องทำงาน ผู้จัดการไวท์ก็รีบโพล่งถามขึ้นมาโดยไม่รอให้คาร์เตอร์นั่งลง

"ที่ไหนเขามีร้านอาหารที่จ้างพนักงานเป็นคนรู้จักกันหมดแบบนี้บ้างล่ะครับ! เมื่อกี้ผมลองถามดู พวกเขากลับบอกว่าเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาก่อน แบบนี้มันไม่เป็นผลดีต่อการบริหารร้านเลยนะครับ คุณแบล็ก!"

ฟู่~ เหมือนจะจริงแฮะ...

คาร์เตอร์แอบสูดหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความตกใจเล็กน้อย ตอนแรกเขาให้ผู้หญิงสองคนนั้นมาทำงานก่อน จากนั้นก็เป็นคริส เด็กหนุ่มที่ช่วยเขาขายรถ คาร์เตอร์ให้เขามาทำงานที่ร้านเป็นการตอบแทน แล้วก็มีแอนนากับโจอี้อีก...

พอลองนับดูดีๆ ก็ห้าคนเข้าไปแล้ว สำหรับร้านที่เพิ่งเปิดใหม่ คนจำนวนเท่านี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว ดังนั้นจนถึงตอนนี้ คาร์เตอร์จึงยังไม่ได้เปิดรับสมัครพนักงานเพิ่มเลย

ถ้าไวท์ไม่พูดถึงเรื่องนี้ คาร์เตอร์คงไม่ทันคิด แต่พอพูดขึ้นมา เขาก็เข้าใจถึงปัญหาที่ซ่อนอยู่ทันที

พนักงานห้าคน เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันหมด ถ้าพวกเขารวมหัวกันต่อต้านผู้จัดการร้านอย่างไวท์ มันก็ง่ายดายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากซะอีก... มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้ไวท์ถึงดูเหมือนคนไม่มีน้ำใจ ที่แท้ก็กำลังรีบสร้างอำนาจบารมีในฐานะผู้จัดการร้านนี่เอง!

"อืม ผมเข้าใจความกังวลของคุณครับ คุณไวท์ แต่รับคนมาแล้ว จะให้ไล่ออกโดยไม่มีเหตุผลก็คงไม่ดี อีกอย่าง การที่พนักงานสนิทสนมกันมาก่อนก็มีข้อดีเหมือนกันนะ เช่น ทำงานเข้าขากันได้ดีขึ้น หรือลดอัตราการลาออกของพนักงาน เป็นต้น"

"เรื่องนี้ถือเป็นความสะเพร่าของผมตอนเตรียมเปิดร้าน แต่ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว เราก็ต้องหาวิธีดึงจุดเด่นและกลบจุดด้อย ใช้ประโยชน์จากข้อดีของมันให้ได้ ผมเชื่อว่าคุณไวท์ที่มาจากซอลต์เลกซิตีต้องทำได้แน่นอนครับ!"

คาร์เตอร์ยิ้มพลางผายมือเชิญไวท์ให้นั่งลง ปัญหาก็คือปัญหา แต่อย่างที่บอก การที่พนักงานสนิทกันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีข้อดีเลย อย่างน้อยในช่วงแรก คาร์เตอร์ก็ไม่คิดว่าจะมีปัญหาใหญ่อะไรเกิดขึ้น

ส่วนในอนาคต พอคิดถึงคลื่นคนตกงานครั้งใหญ่ในช่วงต้นยุค 80 ถึงตอนนั้นแค่มีงานทำก็บุญแล้ว จะไปหวังอะไรมาก? ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็แค่เปลี่ยนคน คางคกสามขาหายาก แต่คนสองขามีถมเถไป!

"ก็ได้ครับ คุณเป็นเถ้าแก่ คุณว่าไงก็ว่าตามนั้น แต่ในเมื่อมีปัจจัยเสี่ยงพวกนี้อยู่ การจะจัดระเบียบพนักงานก็ต้องใช้เวลามากขึ้น ในช่วงสองเดือนแรก ผมหวังว่าคุณจะไม่ตั้งเป้าหมายกำไร ให้ผมฝึกพนักงานให้เข้าที่เข้าทางก่อน ได้ไหมครับ?"

ไวท์กะพริบตา มองคาร์เตอร์อย่างจดจ่อ การเปลี่ยนแปลงทางสีหน้านี้ ทำให้คาร์เตอร์เข้าใจอะไรบางอย่างได้ในทันที...

ที่บ่นว่าพนักงานเป็นคนรู้จักกันหมด ปกครองยากอะไรนั่น มันก็แค่ข้ออ้าง! ประโยคนี้ต่างหากคือสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ! ไม่ตั้งเป้าหมายรายได้ในช่วงสองเดือนแรก พูดง่ายๆ ก็คือ ต่อให้สองเดือนนี้จะขายไก่ทอดไม่ได้เลยสักชิ้น เขาก็จะไม่ว่าอะไร หรือถ้าเขาตกลง ก็จะไม่มีสิทธิ์เอาเรื่องผลประกอบการมาตำหนิไวท์ได้เลย

"ได้ ผมตกลง ผมเชื่อใจคุณ ร้านเพิ่งเปิดใหม่ต้องมีช่วงขาดทุน ผมเข้าใจ ผมขอแค่อย่างเดียว เดือนที่สอง รายได้ต้องสูงกว่าเดือนแรก แค่นี้ก็พอแล้ว! ส่วนเรื่องอื่นๆ ผมมอบอำนาจให้คุณจัดการทั้งหมด ยกเว้นเรื่องการเงินที่ผมจะดูแลเอง ตลอดสามเดือนที่คุณอยู่ที่รัฐจอร์เจีย ถ้าพนักงานคนไหนต่อต้านคุณ คุณสามารถไล่ออกได้ทันที!"