บทที่ 78 ผู้กำกับฝากคุณไปส่งข่าว

คาร์เตอร์เคยได้ยินประโยคหนึ่งตอนที่ไปเยี่ยมเถ้าแก่ชาวเจ้อเจียง

ประโยคที่ว่า ให้ภูเขาแก่เสือ ให้ต้นไม้แก่ลิง หมายความว่าในฐานะเจ้านาย สิ่งที่คุณต้องทำก็คือการมอบเวทีที่เหมาะสมให้กับพนักงานของตัวเอง จากนั้นก็ปล่อยให้คนที่มีความเชี่ยวชาญจัดการเรื่องเฉพาะทางของพวกเขาไปก็พอ

แม้ว่าเคเอฟซีจะมีต้นกำเนิดในรัฐเคนทักกี แต่สถานที่ที่แบรนด์นี้เริ่มขยายธุรกิจและเติบโตอย่างแท้จริงกลับเป็นเมืองซอลต์เลกซิตี ที่นั่นมีร้านแฟรนไชส์แห่งแรกของเคเอฟซี และยังเป็นสาขาแรกที่ใช้โลโก้คุณลุงหนวดขาวอีกด้วย ผู้จัดการไวท์ที่มาจากซอลต์เลกซิตีย่อมเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารร้านเคเอฟซีอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากตกลงรับข้อเสนอของผู้จัดการไวท์อย่างง่ายดายราวกับเป็นเรื่องล้อเล่น คาร์เตอร์ก็เดินสำรวจรอบร้านอีกพักหนึ่งก่อนจะขอตัวกลับ ร้านอาหารแห่งนี้เป็นเพียงความต้องการชั่วคราวเท่านั้น รออีกไม่กี่เดือนค่อยมาดูผลลัพธ์ก็พอ ลึกๆ แล้วคาร์เตอร์ไม่ได้ใส่ใจมันเลยแม้แต่น้อย

"จ่าคาร์ลอสมาน่ะ ฉันให้เขาไปรอที่ห้องรับแขกแล้ว ทำไมวันนี้ถึงมาสายล่ะ?"

"แวะไปร้านเคเอฟซีริมทางหลวงมาน่ะครับ พรุ่งนี้ร้านจะเปิดแล้ว ว่างๆ ลุงก็ไปลองชิมดูสิ มิน่าล่ะเมื่อกี้ผมถึงเห็นรถตำรวจจอดอยู่ข้างนอก เดี๋ยวผมไปหาเขาก่อนนะ"

หลังจากส่งกระเป๋าให้กู๊ดแมนและวานให้เขาเอาไปเก็บชั้นบน คาร์เตอร์ก็เดินเข้าไปในห้องรับแขก

"ลุงคาร์ลอส ขอโทษที่ปล่อยให้รอตั้งนานนะครับ"

คาร์เตอร์หยิบบุหรี่ออกมาแจกให้อีกฝ่ายตามความเคยชิน ก่อนจะนั่งลงแล้วเอ่ยถาม

"คราวนี้ลุงมาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ ก็บอกมาได้เลยนะ"

"ขอบใจนะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอมันพึ่งพาได้"

คาร์ลอสรับบุหรี่จากคาร์เตอร์มาอย่างคุ้นเคย พร้อมกับเผยรอยยิ้มอย่างโล่งใจ

"เรื่องความบาดหมางระหว่างพวกออนีลกับทริฟาลีช่วงนี้ เธอพอจะรู้เรื่องบ้างไหม?"

"ก็พอรู้มาบ้างครับ ทำไมเหรอ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะครับ?"

คาร์เตอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยิน เรื่องของแก๊งอันธพาล มาถามเขาหมายความว่ายังไง?

ขับรถตำรวจมาหาเขา แถมยังสวมเครื่องแบบตำรวจเต็มยศ ดูยังไงก็ไม่ใช่การมาถามไถ่เรื่องส่วนตัวแน่ๆ ดูเหมือนได้รับคำสั่งมามากกว่า ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องตอบอย่างระมัดระวังเสียแล้ว

"ตอนนี้พวกมันป่วนกันจนวุ่นวายไปหมดทุกคืน ในเมืองดักลาสคงไม่มีใครไม่รู้เรื่องนี้หรอกมั้งครับ?"

"ใช่ คราวนี้พวกมันทำเกินไปหน่อยจริงๆ สร้างความวุ่นวายติดต่อกันมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว ท่านนายกเทศมนตรีไม่พอใจกับเรื่องนี้มากๆ กรมตำรวจของเราก็เลยรับแรงกดดันไปเต็มๆ... สำหรับเธอแล้ว ฉันก็คงไม่ปิดบังอะไร และฉันก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังเธอด้วย"

คาร์ลอสยิ้มขื่น ใบหน้าภายใต้กลุ่มควันบุหรี่ดูหดหู่เล็กน้อย

"คาร์เตอร์ ตำรวจของเรามีกันทั้งหมดกี่นาย เธอก็รู้อยู่ใช่ไหม"

"อืม ประมาณสองร้อยคนล่ะมั้งครับ?"

"หนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดคน นี่นับรวมทั้งผู้กำกับ ตำรวจหญิง แล้วก็ตำรวจโรงเรียนเข้าไปหมดแล้วนะ ถึงได้ร้อยแปดสิบเจ็ดคน! นายกเทศมนตรีสั่งให้ตำรวจจัดการเรื่องบาดหมางนี้ให้สงบลงภายในสามวัน แต่เธอก็รู้นี่ ลำพังแค่พวกแก๊งมอเตอร์ไซค์ทริฟาลีก็มีตั้งร้อยหกสิบกว่าคนแล้ว ส่วนฝั่งออนีลยิ่งไม่ต้องพูดถึง พวกคนผิวดำมักจะเหมือนถั่วลิสงในไร่นั่นแหละ ดึงขึ้นมาต้นเดียวก็ติดขึ้นมาเป็นพรวน... ใครจะไปรู้ว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ จะมีคนผิวดำเข้ามาร่วมวงอีกกี่คน"

เมืองเล็กๆ ที่มีประชากรอาศัยอยู่ประจำเกือบห้าหมื่นคน แต่มีตำรวจไม่ถึงสองร้อยนาย บางทีถ้าเป็นในประเทศจีน ตัวเลขนี้อาจจะเป็นเรื่องปกติ เพราะบางชุมชนในจีนมีประชากรมากกว่าห้าหมื่นคนเสียอีก สถานีตำรวจที่มีตำรวจราวร้อยนายก็ยังสามารถดูแลความเรียบร้อยได้เป็นอย่างดี

แต่ในอเมริกา สถานการณ์มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง

อัตราส่วนตำรวจต่อประชาชนที่ 1 ต่อ 267 ถือเป็นตัวแทนของพื้นที่ที่มีความปลอดภัยต่ำไปแล้ว ตามปกติแล้ว อัตราส่วนตำรวจต่อประชาชนในเมืองของอเมริกาควรจะอยู่ที่ประมาณ 1 ต่อ 200 ถึงจะพอรักษาความสงบเรียบร้อยได้แบบถูไถ หากต้องการสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยกว่านี้ อัตราส่วนนี้ก็ต้องลดลงไปอีก

ตำรวจเมืองดักลาส 187 นาย หักลบระดับผู้บริหาร พนักงานธุรการ ตำรวจเฉพาะทางอย่างเช่นตำรวจโรงเรียน และอื่นๆ ออกไป ตำรวจที่สามารถออกลาดตระเวนและบังคับใช้กฎหมายตามท้องถนน หรือทำหน้าที่เป็นหน่วยปฏิบัติการแนวหน้าจริงๆ อย่างมากที่สุดก็มีแค่ 150 นายเท่านั้น

ในสถานการณ์ปกติ 150 นายถือว่าเพียงพอแล้ว เพราะนี่คือประเทศทุนนิยมนี่นา ไม่มีทางที่จะจัดสรรแบบเสมอภาคหรอก ชุมชนไหนเสียภาษีเยอะ ที่นั่นก็จะมีตำรวจประจำการเยอะตามไปด้วย ด้วยเหตุนี้ พื้นที่ลาดตระเวนปกติของตำรวจทั้ง 150 นาย จึงมักจะจำกัดอยู่แค่ฝั่งชุมชนคนผิวขาวเป็นหลัก และหากคำนวณอัตราส่วนตำรวจต่อประชาชนจากประชากรคนผิวขาวสองหมื่นคน ก็จะอยู่ที่ 1 ต่อ 133

นี่เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้คาร์เตอร์ไม่เคยรู้สึกว่าเมืองดักลาสวุ่นวาย แต่กลับรู้สึกว่าค่อนข้างปลอดภัยด้วยซ้ำ ทว่าพอเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตขึ้น อย่างเช่นการปะทะกันของคนสองกลุ่มในตอนนี้ กำลังตำรวจแค่นี้ก็ไม่เพียงพอจริงๆ

แต่พวกคุณกำลังตำรวจไม่พอ แล้วมาหาผมมันจะได้ประโยชน์อะไรล่ะ?

"อืม ผมเข้าใจครับ ถ้าเป็นไปได้ ผมก็อยากให้ดักลาสเป็นเมืองที่เงียบสงบและร่มเย็นเหมือนกัน... ถ้าไม่รังเกียจ ผมสามารถให้กรมตำรวจยืมตัวเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธทั้งสี่คนของธนาคารไปใช้งานก่อนได้นะครับ"

คิดไปคิดมา คาร์เตอร์ก็นึกออกแค่ความเป็นไปได้เรื่อง ขอยืมตัวคน เท่านั้น

ในเมื่อกำลังคนของตัวเองไม่พอ จึงมาขอความช่วยเหลือจากคนนอก ขอยืมตัวคนสักหน่อย ก็ถือเป็นเรื่องปกติ ส่วนเรื่องที่ตำรวจจะมาขอยืมกำลังคนจากประชาชนธรรมดาอย่างเขา ถ้าเป็นที่จีนมันก็คงเป็นเรื่องเลอะเทอะ แต่ในอเมริกา เรื่องนี้กลับกลายเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมาก

ประการแรก กรมตำรวจในอเมริกาเป็นหน่วยงานที่ค่อนข้างเป็นเอกเทศ ตัวอย่างเช่น กรมตำรวจเมืองดักลาส ผู้บังคับบัญชาของพวกเขาไม่ใช่นายอำเภอหรือตำรวจรัฐ แต่ผู้บังคับบัญชาของพวกเขาคือนายกเทศมนตรี ในทำนองเดียวกัน ภายใต้ระบบนี้ ย่อมไม่มีสิ่งที่เรียกว่าตำรวจภูธรภาคหรือสำนักงานตำรวจแห่งรัฐมาคอยสั่งการแบบรวมศูนย์ เพื่อขอกำลังตำรวจจากเมืองข้างเคียงมาสนับสนุนหรอก

ประการที่สอง ตำรวจมีหน้าที่ให้บริการผู้เสียภาษีอยู่แล้ว การมีอยู่ของพวกเขาก็เพื่อปกป้องสิทธิและผลประโยชน์อันชอบธรรมของพลเมือง เพื่อให้เหล่าผู้เสียภาษีที่เป็นเหมือนพระเจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างปลอดภัยและสบายใจ ในเมื่อตอนนี้พวกเขาจัดการปัญหาไม่ได้ พระเจ้าทั้งหลายก็เริ่มจะไม่สบายใจ การมาปรึกษาหารือกับเหล่าพระเจ้าว่าจะร่วมกันแก้ปัญหานี้ยังไง เพื่อให้สภาพแวดล้อมกลับมาสงบสุขอีกครั้ง จึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

เพราะในเวลานี้ เป้าหมายของตำรวจและประชาชนเป็นเป้าหมายเดียวกันน่ะสิ! แม้ว่าการปะทะกันของคนสองกลุ่มนี้จะไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อการใช้ชีวิตตามปกติของเขา แต่พูดตรงๆ คาร์เตอร์เองก็เริ่มจะรำคาญแล้วเหมือนกัน

ทุกคืนวุ่นวายราวกับกำลังฉลองปีใหม่ ใครมันจะไปทนไหว? คาร์เตอร์รู้สึกว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมา ถุงใต้ตาของเขาเริ่มจะคล้ำขึ้นแล้ว อีกอย่าง เขาไม่ได้ต้องถือปืนไปเสี่ยงชีวิตเองสักหน่อย อยากยืมคนก็ให้ยืมไปสิ

"ไม่ๆๆ คาร์เตอร์ เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ ฉันไม่ได้มายืมคน ต่อให้เพิ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธอีกสี่คน ก็แก้ปัญหาไม่ได้หรอก... เอาเป็นว่าฉันจะพูดตรงๆ เลยก็แล้วกัน คราวก่อนเธอเคยช่วยคนผิวดำที่ชื่อดยุคพ้นผิดมาได้ใช่ไหม? ผู้กำกับวิลเลียมอยากจะรบกวนให้เธอช่วยไปส่งข่าวบอกพวกคนผิวดำหน่อย ช่วยเกลี้ยกล่อมพวกเขาให้ที ส่วนทางฝั่งทริฟาลีพวกเราจะไปคุยเอง"

"มัวแต่เข่นฆ่ากันมันไม่ดีหรอก มีอะไรก็น่าจะหันหน้ามาคุยกันดีๆ ได้นี่นา? ท่านนายกเทศมนตรีให้เวลามาสามวัน ผู้กำกับวิลเลียมรู้สึกว่านี่เป็นวิธีเดียวที่จะแก้ปัญหานี้ได้ภายในสามวัน แน่นอนว่าฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ถ้ากรมตำรวจใช้กำลังเข้าแทรกแซง เกรงว่าจะยิ่งทำให้ความขัดแย้งบานปลายมากขึ้นไปอีก อย่างว่าแหละนะ ตำรวจส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาว เธอก็รู้ วุฒิภาวะของพวกเขาอยู่ในระดับทั่วไป ถ้าฉันบอกว่าพวกเขาจะไม่เข้าข้างคนผิวขาวด้วยกัน นั่นก็เป็นเรื่องโกหกหลอกลวงทั้งเพ ถึงตอนนั้นภาพลักษณ์ของทุกคนก็คงจะดูไม่จืด แล้วการเจรจาก็คงจะยากขึ้นด้วย"

หลังจากคาร์ลอสพูดจบ เขาก็มองคาร์เตอร์ด้วยสายตาที่ลุกวาว ท่าทางไม่ได้ดูเคอะเขินอะไรนัก มีเพียงความรู้สึกทอดถอนใจอยู่ลึกๆ ตัวเขาที่เป็นถึงจ่าตำรวจ กลับต้องมาขอความช่วยเหลือจากเด็กอย่างคาร์เตอร์ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ แม้แต่ผู้กำกับของพวกเขาก็ยังต้องมาขอร้องคาร์เตอร์

ก็ใครใช้ให้ตอนนี้ในเมืองดักลาส มีแค่คาร์เตอร์ที่เป็นคนผิวขาวที่มีชื่อเสียงดีที่สุดในหมู่คนผิวดำกันล่ะ! ถ้าไปหาคนผิวดำให้ไปส่งข่าว ไม่ต้องพูดถึงว่าคนผิวดำคนนั้นจะยอมทำไหม แต่ตัวพวกเขาเองก็ไม่วางใจ และไม่เชื่อใจอีกฝ่ายด้วย ขืนไปเจอพวกตัวป่วนแอบบิดเบือนข้อความเข้า ก็เท่ากับแกว่งเท้าหาเสี้ยนเปล่าๆ ส่วนถ้าจะไปหาคนผิวขาวคนอื่น...

ใครมันจะกล้าไป? ใครกล้าไปก็ลองดูสิ? อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะสามารถเดินตัวตรงเข้าไปในย่านคนผิวดำ แล้วเดินตัวตรงกลับออกมาได้ไหม...