บทที่ 79 คำขู่คำโต

"อย่ามองผมแบบนั้นสิ นี่เป็นความต้องการของกรมตำรวจ และเป็นความต้องการของนายกเทศมนตรีด้วย แน่นอนว่าผมเองก็ไม่อยากให้พวกเขาก่อเรื่องวุ่นวายต่อไปเหมือนกัน อีกอย่าง พวกเขาไม่คิดว่าเรื่องนี้มันมีอะไรทะแม่งๆ บ้างเลยเหรอ? กุญแจสำคัญของปัญหาคือลูกค้าคนที่โลเลไปมาคนนั้นไม่ใช่หรือไง? พวกเขายิ่งสู้กันต่อไป นอกจากจะพังพินาศกันทั้งสองฝ่ายแล้ว มันจะมีผลดีอะไรตามมาได้ล่ะ"

ช่วงบ่ายวันต่อมา ที่บ้านของดยุค คาร์เตอร์เอนหลังพิงโซฟา พร้อมกับบอกจุดประสงค์ที่มาหาดยุคอย่างตรงไปตรงมา

การช่วยเหลือกรรมตำรวจในครั้งนี้ ก็ถือเป็นการช่วยเหลือตัวเองไปด้วย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย แค่ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ความต้องการถอนเงินของธนาคารก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย พอถามถึงเหตุผลก็แทบจะร้องโอ้โห เพราะเงินทั้งหมดถูกส่งไปจ่ายให้โรงพยาบาลทั้งนั้น และค่ารักษาพยาบาลของอเมริกาน่ะ คนที่รู้ก็รู้กันดีว่ามันขนาดไหน

ตอนนี้เงินทุนของเขาก็ไม่ได้มีเหลือเฟือ แถมเดือนหน้าก็จะเป็นเทศกาลคริสต์มาส แล้วก็ยังมีวันขอบคุณพระเจ้าช่วงปลายเดือนอีก ตามธรรมเนียมของชาวอเมริกันก็ต้องมีการเฉลิมฉลอง ซื้อของขวัญของใช้กันอย่างแน่นอน

ตัวเขาเองยังกังวลอยู่เลยว่าถึงตอนนั้นเงินสำรองในธนาคารจะพอจ่ายให้ลูกค้าถอนไหม แต่พวกนายกลับทำดีเหลือเกิน แห่กันเอาเงินไปประเคนให้โรงพยาบาลล่วงหน้ากันหมด แบบนี้มันตั้งใจจะขุดหลุมฝังเขาชัดๆ!

ถ้าเกิดถึงตอนนั้นเงินสำรองไม่พอ จนไม่สามารถขึ้นเงินตามเช็คได้ วิกฤตความเชื่อมั่นก็จะต้องตามมาอย่างแน่นอน คนเปิดธนาคารสิ่งที่กลัวที่สุดก็คือวิกฤตความเชื่อมั่นนี่แหละ! ไม่มีเงินยังพอคุยกันได้ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เครดิตพังทลาย สำหรับธนาคารแล้ว นั่นแหละคือการล้มละลายที่แท้จริง! ต่อให้มีเงินก็ช่วยอะไรไม่ได้!

"ความจริงก่อนหน้านี้ฉันก็เคยไปคุยกับออนีลเรื่องลูกค้าคนนั้นมาแล้วนะ พวกเขาก็เคยตามหาตัวคนคนนั้นเหมือนกัน แต่หมอนั่นดันหายตัวไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว แฮดลีย์บอกว่าหมอนั่นเป็นคนหน้าใหม่ พวกเราก็รู้ว่าเรื่องนี้มันมีอะไรผิดปกติ แต่ตอนนั้นแฮดลีย์ก็โดน... ช่างเถอะ ยังไงนี่ก็เป็นเรื่องของพวกออนีล คนฝั่งฉันไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรมากนัก ฉันรับรองได้เลยว่าคนฝั่งฉันจะไม่เข้าไปร่วมวงด้วยแล้ว"

"แค่นี้มันยังไม่พอน่ะสิ ลุงช่วยนัดออนีลออกมาคุยหน่อยได้ไหม? ถ้าเขาไม่ไว้ใจ งั้นเอาเป็นที่บ้านลุงดีไหมล่ะ?"

คาร์เตอร์นวดขมับตัวเองด้วยความหงุดหงิด แผนเดิมของเขาคือการเบี่ยงเบนความสนใจ โดยการลากตัวไอ้ลูกค้าจอมโลเลคนนั้นออกมา ให้มันชดใช้เงิน หรือไม่ก็รุมกระทืบมันสักตั้งเพื่อให้ทั้งสองฝ่ายได้ระบายความโกรธ แล้วก็จบเรื่องกันไป

แต่สุดท้ายตัวการสำคัญกลับหายตัวไปซะงั้น ตอนนี้กลายเป็นว่าทั้งสองฝ่ายสู้กันจนหน้ามืดตามัว ต้องการจะเอาชนะกันให้ตายไปข้างหนึ่ง แบบนี้เรื่องมันก็ชักจะรับมือยากแล้วสิ

"บ้านฉันน่ะไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ทริฟาลีคงไม่ยอมเข้ามาคนเดียวแน่ๆ ถ้าเขาพาคนมาด้วยล่ะก็..."

"ปล่อยเขาไปก่อนเถอะ ทางฝั่งเขามีคนของกรมตำรวจไปคุยแล้ว ผมอยากจะลองฟังความเห็นของออนีลดูก่อน ขอแค่ออนีลยอมมาก็พอแล้ว"

"ตกลง งั้นเดี๋ยวฉันไปตามเขามาเดี๋ยวนี้แหละ!"

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ดยุคก็กลับมา พร้อมกับชายผิวสีร่างยักษ์ที่สูงกว่าสองเมตร แรงกดดันจากคนคนนี้ช่างรุนแรงเหลือเกิน แต่ต่อให้อีกฝ่ายจะแข็งแกร่งแค่ไหน คาร์เตอร์ก็ยังคงทำตัวนิ่งสงบดั่งสายลมที่พัดผ่านเนินเขา

การที่อยู่ในบ้านของดยุค ทำให้คาร์เตอร์ไม่กังวลว่าอีกฝ่ายจะกล้าลงมือทำร้าย เขาจึงเชิดหน้าขึ้น จ้องมองออนีลที่อยู่ตรงหน้า และเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่เกรงใจว่า

"คุณออนีลใช่ไหมครับ? จุดประสงค์ที่ผมมา ดยุคคงบอกคุณไปแล้ว ผมอยากจะฟังความคิดเห็นของคุณหน่อยน่ะครับ"

"ฉันรู้จุดประสงค์ของนาย ฉันยอมถอยให้ก็ได้ แต่พวกมันต้องจ่ายเงินชดเชย ค่ารักษาพยาบาลของแฮดลีย์ ควินต์ และเรย์มอนด์ พวกทริฟาลีต้องเป็นคนจ่าย และข้อสอง ตลาดที่ร้านเบียร์ออร์ลวิกต้องตกเป็นของพวกเรา"

เสียงของออนีลดังก้องกังวาน คาร์เตอร์ฟังแล้วก็รู้สึกปวดหัวตึบๆ ข้อเสนอแบบนี้ มันคือท่าทีของคนไม่อยากเจรจาชัดๆ!

มีแค่นายออนีลคนเดียวหรือไงที่กำลังโกรธ? อีกฝ่ายไม่โกรธเลยงั้นสิ? ทั้งจะเอาเงินชดเชย ทั้งจะยึดพื้นที่ นายยังไม่ได้รบชนะเลยด้วยซ้ำนะ!

"เปลี่ยนเป็นเงื่อนไขที่มันเป็นไปได้หน่อยเถอะ คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าทริฟาลีไม่มีทางยอมตกลงเรื่องนี้แน่ๆ"

คาร์เตอร์พยายามข่มความหงุดหงิดในใจ และพูดด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตอนนี้เขาเริ่มจะเข้าใจคำพูดของกู๊ดแมนก่อนหน้านี้แล้ว ว่าพวกคนบนท้องถนนพวกนี้ บางครั้งก็ทำอะไรใช้อารมณ์รุนแรงเกินไปจริงๆ...

"ในเมื่อไม่ตกลง งั้นก็สู้กันต่อไปสิ ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกทริฟาลีจะมีคนเยอะกว่า หรือพวกเราคนผิวดำจะมีคนเยอะกว่า!"

ออนีลพูดจบ ก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป

"เดี๋ยวก่อน!"

"นายยังมีอะไรจะพูดอีก? คาร์เตอร์ นายเคยช่วยเหลือพวกเราคนผิวดำ ฉันเคารพนายนะ แต่เรื่องนี้ฉันขอแนะนำว่านายอย่าเข้ามายุ่งจะดีกว่า"

"ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายเตือนคุณ! ออนีล ในเมื่อคุณรู้ว่าผมเคยช่วยคนผิวดำ คุณก็ควรจะเข้าใจนะว่าผมไม่ได้มาด้วยความมุ่งร้าย การสู้กันต่อไปมันไม่เป็นผลดีต่อพวกคุณอย่างแน่นอน!"

คาร์เตอร์กลับไปนั่งที่เดิม เขาคิดแผนขึ้นมาได้ในเสี้ยววินาที และเริ่มพ่นคำโตข่มขู่ทันที

"ใช่ ผมยอมรับนะว่าพวกคุณคนผิวดำสามัคคีกันมาก ถ้าวัดกันแค่จำนวนคน ทริฟาลีไม่มีทางสู้พวกคุณได้หรอก แต่คุณเคยนึกถึงนายกเทศมนตรีบ้างไหม? คุณเอาเขาไปไว้ที่ไหน? เขาบอกแล้วว่าต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบภายในสามวัน ถ้าจัดการไม่ได้ คุณคิดว่าเขาจะขอความช่วยเหลือจากทางรัฐไหมล่ะ? ผู้ว่าการรัฐมีสิทธิ์เรียกใช้กองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิได้เลยนะ"

"ถอยออกมาอีกก้าวหนึ่ง ต่อให้คนของคุณจะเป็นจอห์น แรมโบ้ทุกคน อ้อ คุณไม่ต้องไปสนใจหรอกนะว่าแรมโบ้คือใคร เอาเป็นว่าต่อให้คนของคุณเก่งกาจมาก เสบียงกรังก็พร้อม อาวุธก็ครบมือ จนแม้แต่กองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ แล้วยังไงต่อล่ะ?"

"คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าอีกไม่ถึงสองเดือนก็จะเข้าสู่ปีแปดศูนย์แล้ว! ถ้าท่านประธานาธิบดีของเราเกิดรู้ขึ้นมาว่าที่บ้านเกิดและฐานที่มั่นของตัวเอง ดันมีพวกคุณกลุ่มนี้มาก่อเรื่องวุ่นวายอยู่ คุณคิดว่าเขาจะรู้สึกยังไง? ฐานทัพออลบานีก็อยู่ไม่ไกลจากเราเลยนะ!"

"คุณคิดว่าประธานาธิบดีคาร์เตอร์คนนั้นอยากจะเห็นคุณมีจุดจบที่ดี หรือว่าผมที่เป็นคาร์เตอร์คนนี้อยากจะเห็นพวกคุณมีจุดจบที่ดีกว่ากันล่ะ?"

ออลบานีที่คาร์เตอร์พูดถึง มีชื่อเต็มว่า ฐานส่งกำลังบำรุงนาวิกโยธินออลบานี ซึ่งไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังนักในบรรดาฐานทัพที่ตั้งอยู่ในรัฐจอร์เจีย เมื่อเทียบกับฐานทัพบกฟอร์ตเบนนิง หรือสถานีการบินทหารเรือแอตแลนตาที่โด่งดังแล้ว ออลบานีแทบจะไม่เป็นที่รู้จักเลย แต่ก็เป็นออลบานีแห่งนี้นี่แหละที่ทำเอาออนีลถึงกับหมดอารมณ์กร่างไปในทันที

เหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก ผู้ว่าการรัฐสามารถเรียกใช้กองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิได้โดยตรง ส่วนประธานาธิบดีก็สามารถเรียกใช้นาวิกโยธินได้โดยตรงโดยไม่ต้องผ่านความเห็นชอบจากสภาคองเกรส แม้ว่าออนีลจะรู้สึกว่าสิ่งที่คาร์เตอร์พูดมันดูเกินจริงไปหน่อย การจะส่งกองทัพมาจัดการกับพวกอันธพาลข้างถนนอย่างพวกเขา มันดูไร้สาระเกินไป...

แต่พอนึกถึงความจริงที่ว่าปีหน้าจะเป็นปีเลือกตั้งใหญ่ ออนีลก็เริ่มลังเลขึ้นมา

ไม่มีใครโง่หรอก หรือจะพูดให้ถูกก็คือ คนที่จะก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้ากลุ่มคนได้ คงไม่มีทางเป็นคนโง่แน่นอน ตอนนี้สถานการณ์ภายนอกเป็นยังไง เขารู้อยู่แก่ใจดี การอุ่นเครื่องสำหรับการเลือกตั้งใหญ่ได้เริ่มต้นขึ้นนานแล้ว

ในช่วงสี่ปีที่ผ่านมาของอเมริกาภายใต้การปกครองของคาร์เตอร์ ปัญหาเงินเฟ้อก็ยังแก้ไม่ตก ปัญหาคนว่างงานก็ยังควบคุมไม่ได้ ผลสำรวจความคิดเห็นของประชาชนต่อการลงสมัครรับเลือกตั้งอีกสมัยของคาร์เตอร์จึงดูไม่ค่อยดีนัก ในขณะที่คู่แข่งอย่างเรแกน กลับมีกลุ่มอำนาจยักษ์ใหญ่อย่างสมาคมปืนไรเฟิลแห่งชาติคอยหนุนหลังอยู่

ในสถานการณ์ที่เรียกได้ว่ามีทั้งศึกในและศึกนอกแบบนี้ รัฐจอร์เจียซึ่งเป็นฐานที่มั่นของคาร์เตอร์ เขาจะไม่ใส่ใจได้อย่างไร? การที่ตัวเองมาก่อเรื่องวุ่นวายอยู่ที่นี่... ดูเหมือนผลลัพธ์มันจะน่ากังวลนิดๆ ซะแล้วสิ...

การเรียกกองทัพมาอาจจะดูเวอร์ไปหน่อย แต่ถ้าเป็นการเรียกกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิมา ก็ดูเหมือนจะมีความเป็นไปได้อยู่นะ? คาร์เตอร์บอกว่าคนของเขาสามารถสู้กับกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิได้ นั่นก็เป็นแค่คำพูดของคาร์เตอร์ ออนีลยังไม่ได้หลงตัวเองจนคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานหรอกนะ

จะเห็นกองกำลังติดอาวุธไม่เป็นทหารเลยหรือไง? กองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิที่รวมตัวกันแล้ว สามารถจัดการพวกเขาได้สบายๆ เหมือนปอกกล้วยเข้าปากเลยล่ะ!

ยิ่งไปกว่านั้น การเรียกใช้กองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิก็ไม่จำเป็นต้องให้คาร์เตอร์เป็นคนออกคำสั่งเองด้วยซ้ำ อย่าลืมสิว่าก่อนจะมาเป็นประธานาธิบดี เขาเคยเป็นผู้ว่าการรัฐจอร์เจียมาก่อนนะ! เส้นสายทางราชการเรียกได้ว่าทะลุปรุโปร่ง ถ้าอยากจะจัดการคนกลุ่มนี้ แค่โทรศัพท์ไปที่สำนักงานผู้ว่าการรัฐกริ๊งเดียวก็เรียบร้อยแล้ว!

ที่เด็ดไปกว่านั้นคือ ในอเมริกา ถ้ามีเรื่องไหนที่ตำรวจจัดการไม่ได้ การเรียกกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิเข้ามาจัดการต่อ ก็ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลและเป็นธรรมเนียมปฏิบัติอยู่แล้ว นั่นหมายความว่า ถ้าเขายังดึงดันจะก่อเรื่องต่อไป ในอนาคต สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญหน้าด้วย อาจจะไม่ใช่พวกของทริฟาลีแล้ว แต่จะเป็นกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิแทน!

"หรือว่าพวกเราต้องยอมกลืนเลือดรับความสูญเสียครั้งนี้ไปฟรีๆ งั้นเหรอ?"