บทที่ 80 ของชิ้นเดียวขายสองเจ้า

"ไม่งั้นคุณยังจะเอายังไงอีก? ถ้าให้ผมพูดนะ หยุดมือแค่นี้ ต่างคนต่างกลับไปเลียแผลตัวเอง เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว ค่ารักษาพยาบาลช่วงนี้ สำหรับพวกคุณก็คงหนักหนาเอาการอยู่ใช่ไหมล่ะ? ความปรองดองถึงจะทำให้เกิดความมั่งคั่ง ช่วงเวลานี้ ธุรกิจของพวกคุณคงได้รับผลกระทบไปไม่น้อยเลยสินะ?"

ออนีลยังคงเชิดหน้าอยู่ แต่น้ำเสียงของเขาอ่อนลงมาก

คาร์เตอร์ที่สัมผัสได้อย่างเฉียบแหลม ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาแอบกลัวจริงๆ ว่าคนพวกนี้จะเลือดขึ้นหน้า ต่อให้เป็นกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิก็ไม่กลัว แล้วดึงดันจะสู้ให้ได้! ดูเหมือนว่าพวกแก๊งอันธพาลพวกนี้ก็ไม่ได้โง่เขลาอย่างที่เขาคิดไว้...

"ก็มีบ้าง แต่ไม่เป็นไรหรอก ช้าเร็วพวกเขาก็ต้องกลับมา"

แม้ออนีลจะรู้สึกหงุดหงิด แต่ก็ต้องยอมรับว่าคาร์เตอร์พูดถูก พวกเขาตีกันแบบนี้ ลูกค้าหลายคนเลยไม่กล้าออกมาซื้อสมุนไพรใบเขียวกันแล้ว ถึงแม้ในระยะยาว จะไม่ต้องห่วงว่าพวกเขาจะไม่มา แต่สำหรับตอนนี้ รายได้ของแก๊งลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัดจริงๆ

"ใช่ ผมรู้ เอาอย่างนี้ดีกว่า ผมเองก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของดักลาส สภาพแวดล้อมที่มั่นคงก็มีประโยชน์ต่อธุรกิจของผมเหมือนกัน ผมจะชดเชยให้พวกคุณเป็นการส่วนตัวสักหน่อย ทางหลวงหมายเลข 23 ตรงนั้น ผมเพิ่งสร้างย่านการค้าแห่งใหม่ขึ้นมา คุณรู้ใช่ไหม?"

พอพูดถึงความปรองดองนำมาซึ่งความมั่งคั่ง คาร์เตอร์ก็กลอกตาไปมา พลันเกิดความคิดใหม่ขึ้นมา

"รู้สิ นายหมายความว่าจะมอบพื้นที่ตรงนั้นให้พวกเราขายสมุนไพรงั้นเหรอ? ตรงนั้นมันจะมีสักกี่คนกันเชียว..."

"คิดอะไรอยู่ คุณก็รู้ว่าผมไม่แตะต้องของพวกนั้น และเช่นเดียวกัน ในถิ่นของผม คุณก็อย่าหวังว่าจะได้ขายสมุนไพรเลย แต่ธุรกิจอื่นก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นี่นา!"

คาร์เตอร์หน้าดำคร่ำเครียด เริ่มสงสัยว่าคำวิจารณ์ของตัวเองที่บอกว่าหมอนี่ไม่ได้โง่เขลาเมื่อกี้มันถูกต้องหรือเปล่า

"ผมสามารถให้ที่ดินพวกคุณแปลงหนึ่ง เว้นค่าเช่าให้หนึ่งปี พวกคุณก็ไปทำสถานีซ่อมบำรุงที่เกี่ยวข้องกัน... ช่างเถอะ สถานีซ่อมบำรุงเดี๋ยวค่อยยกให้พวกทริฟาลีก็แล้วกัน พวกสิงห์มอเตอร์ไซค์กลุ่มนั้น เรื่องซ่อมรถคงไม่มีปัญหา พวกคุณสามารถทำซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านสะดวกซื้ออะไรพวกนี้ หรือไม่ก็ร้านอาหาร แน่นอนว่าถ้าพวกคุณมีเงินล่ะก็ เปิดปั๊มน้ำมันคือดีที่สุดแล้ว!"

"เปิดปั๊มน้ำมันพวกเราไม่มีเงินขนาดนั้นแน่นอน ส่วนพวกซูเปอร์มาร์เก็ตหรือร้านสะดวกซื้ออะไรนั่น กำไรมันก็ต่ำเกินไป ฉันรู้ว่านายอยากจะทำธุรกิจกับคนขับรถที่สัญจรไปมา แต่มันจะมีสักกี่คนกันล่ะ? ตอนนี้ตรงนั้นก็มีแค่ร้านอาหารของบ้านนายร้านเดียว เกรงว่าคงดึงดูดให้คนแวะพักไม่ได้หรอก"

ออนีลส่ายหน้าด้วยความรังเกียจเล็กน้อย ถึงคาร์เตอร์จะเว้นค่าเช่าที่ดินให้ แต่ลำพังแค่ที่ดินเปล่าๆ มันจะมีประโยชน์อะไร สิ่งก่อสร้างข้างบนพวกเขาต้องสร้างเอง สร้างเสร็จก็ต้องหาสินค้ามาลงเอง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นต้นทุนทั้งนั้น! เมื่อเทียบกับการลงทุนแล้ว ออนีลไม่ได้คาดหวังผลกำไรจากธุรกิจเล็กๆ พวกนี้ในแง่ดีนัก

"ถ้ามีแค่ร้านอาหารของพวกเราแค่ร้านเดียว ก็อาจจะดึงดูดคนได้ยาก แต่ถ้ามีธุรกิจที่เกี่ยวข้องกันเพิ่มขึ้นล่ะ? มีทั้งร้านอาหาร มีทั้งร้านสะดวกซื้อ หรือแม้แต่ในอนาคตอาจจะมีปั๊มน้ำมัน แบบนั้นพื้นที่ตรงนี้จะยังดึงดูดคนไม่ได้อีกเหรอ?"

ดึงดูดการลงทุน! นี่แหละคือเป้าหมายของคาร์เตอร์ ส่วนเรื่องที่จะชดเชยให้ออนีลนิดหน่อย หรือการระงับข้อพิพาทอะไรนั่น มันเป็นเรื่องของศาลาว่าการเมืองเว้ย ไม่ใช่เรื่องของคาร์เตอร์อย่างเขา

วันนี้เป็นวันแรกที่ร้านเคเอฟซีเปิดกิจการ ก่อนจะมาที่บ้านของดยุค คาร์เตอร์แวะไปที่ถนนทางหลวงฝั่งนั้นมาแล้วรอบหนึ่ง พูดตรงๆ สภาพที่เงียบเหงาไร้ผู้คนนั้น ไม่เหมือนร้านที่เพิ่งเปิดใหม่เลยสักนิด

ถ้าไม่ใช่เพราะกระจกผนังด้านนอกดูสะอาดใส และภายในร้านก็ดูสะอาดสะอ้าน ต่อให้บอกว่าเป็นร้านที่เจ๊งและถูกทิ้งร้างไปแล้วก็ยังมีคนเชื่อ แผนการที่จะพึ่งพาแค่ร้านเคเอฟซีเพื่อดึงดูดให้รถที่สัญจรไปมาหยุดแวะพัก ดูเหมือนจะเริ่มพังทลายลงเสียแล้ว

แค่เริ่มต้นก็อนาถขนาดนี้แล้ว ถ้ายื้อต่อไป ต่อให้จะดีขึ้น ก็คงต้องรอไปจนชาติหน้าแหละ!

เพื่อแก้ปัญหานี้ เดิมทีคาร์เตอร์ก็มีความคิดอยู่บ้าง เช่น การใช้สิทธิเว้นค่าเช่าเพื่อดึงดูดให้ร้านค้าเข้ามาตั้งถิ่นฐาน รอจนมีร้านค้าเยอะขึ้น ทำให้ย่านการค้าแห่งนี้คึกคักขึ้นมา แล้วค่อยมาคุยเรื่องเก็บค่าเช่าทีหลัง เพียงแต่เขายังไม่ทันได้นำความคิดนี้ไปปฏิบัติ ก็ประจวบเหมาะมาเจอกับออนีลเข้าพอดี

และออนีล ก็กลายเป็นเป้าหมายแรกของคาร์เตอร์อย่างเป็นธรรมชาติ และยังเป็นเป้าหมายที่เขาค่อนข้างให้ความสำคัญอีกด้วย

เหตุผลง่ายมาก สำหรับพ่อค้าทั่วไป ถ้านายบอกแค่ว่าให้เช่าฟรี พอคนเขาเห็นว่าที่ตรงนั้นนอกจากที่ดินเปล่าๆ แล้วก็ไม่มีอะไรเลย ร้านอาหารเพียงแห่งเดียวก็ยังเงียบเหงาซบเซา ต่อให้จะเช่าฟรีก็อาจจะไม่มีใครอยากไป

แต่ออนีลนั้นต่างออกไป เขาเพิ่งจะเสียเปรียบมา ในใจย่อมรู้สึกไม่สมดุล ดังนั้นในเวลานี้ การที่ตัวเองกระโดดออกมาเป็นคนดี โดยแสดงจุดยืนว่าสิ่งที่ศาลาว่าการเมืองไม่ชดเชยให้ คาร์เตอร์คนนี้จะชดเชยให้เอง!

ก่อนที่แผนการดึงดูดการลงทุนด้วยการให้เช่าฟรีจะถูกประกาศออกไป การได้ที่ดินเช่าฟรีหนึ่งปีแบบเนื้อๆ เน้นๆ เป็นสิ่งที่เขาสามารถจับต้องได้ พอได้มาแล้ว จะปล่อยให้มันรกร้างไว้ก็คงไม่ได้ใช่ไหม? ถ้าปล่อยทิ้งไว้ มันก็เท่ากับว่าไม่ได้รับการชดเชยอะไรเลยหรือเปล่า?

ดังนั้น เมื่อใช้ประโยชน์จากหลักจิตวิทยาของนักพนันเรื่องต้นทุนจม คาร์เตอร์จึงรู้สึกว่าออนีลกลับกลายเป็นหนึ่งในเป้าหมายที่หลอก... เอ้ย เกลี้ยกล่อมได้ง่ายที่สุดของตัวเอง

"ออนีล การที่พวกคุณขายสมุนไพรใบเขียว ก็ถือว่าเป็นธุรกิจอย่างหนึ่ง ในเชิงธุรกิจแล้ว ทุกการทำธุรกิจล้วนมีความเสี่ยง ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณเต็มใจจะเสี่ยง และมาร่วมเดิมพันกับผมสักตั้งไหม!"

"ถ้าย่านการค้าแห่งนี้คึกคักขึ้นมา พวกเราก็ได้เงินด้วยกัน ต่อให้จะขาดทุน คนที่ขาดทุนหนักสุดก็คือคาร์เตอร์อย่างผม ถ้าคุณไม่ตัดสินใจตอนนี้ แต่พวกทริฟาลีเกิดตอบตกลงขึ้นมา ถึงตอนนั้นพอมันคึกคักขึ้นมาจริงๆ คุณอยากจะเข้ามาแจมด้วย มันก็ไม่ง่ายแล้วนะ"

"ปั๊มน้ำมัน! หัวใจสำคัญของธุรกิจริมทางหลวงก็คือปั๊มน้ำมัน ถ้าไม่มีปั๊มน้ำมัน ลำพังแค่ใช้ร้านอาหารเพื่อดึงดูดผู้คนมันไม่ง่ายหรอก ถ้าคุณตกลงว่าจะสร้างปั๊มน้ำมันขึ้นมาด้วย หรือไม่ก็หาใครสักคนมาสร้างปั๊มน้ำมันได้ล่ะก็ ฉันตกลง!"

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ออนีลก็พูดขึ้นอย่างหนักแน่น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ถูกความวิตกกังวลที่คาร์เตอร์สร้างขึ้นมาหลอกเอาได้ เขาเข้าใจดีว่าหัวใจสำคัญของธุรกิจริมทางหลวงก็คือปั๊มน้ำมัน ส่วนสิ่งอื่นๆ ล้วนเป็นเพียงสิ่งอำนวยความสะดวกเสริม

"ขอแค่มีปั๊มน้ำมัน ฉันก็ยอมรับเงื่อนไขของนาย จะไม่ไปหาเรื่องพวกทริฟาลีอีก!"

"ไม่ ออนีล คุณเข้าใจผิดแล้ว! เงื่อนไขที่ผมเสนอให้ เป็นเงื่อนไขที่ผมให้คุณ เข้าใจไหม? นี่คือธุรกิจระหว่างเรา ไม่เกี่ยวว่าคุณจะไปหาเรื่องทริฟาลีหรือไม่ ถ้าคุณไม่กลัวตายล่ะก็ เชิญอาละวาดต่อไปได้เลย! ยังไงซะผมกับครอบครัวก็ไม่ได้รับอันตรายอะไรอยู่แล้ว ทำไมผมต้องไปให้สิทธิพิเศษแบบนี้กับคุณเพื่อเขาด้วยล่ะ?"

คาร์เตอร์เลิกคิ้วขึ้น ในเมื่อลุยน้ำโคลนครั้งนี้แล้ว ย่อมต้องหาวิธีตักตวงผลประโยชน์ให้ได้มากพอ การที่ตัวเองต้องการดึงดูดการลงทุนนั้นเป็นเรื่องจริง แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการขายน้ำใจของตัวเองนี่นา!

ลูกเศรษฐีพันชั่ง ไม่นั่งใต้ชายคาที่ใกล้ถล่ม แม้คาร์เตอร์จะไม่ได้หลงตัวเองจนคิดว่าตัวเองเป็นลูกผู้ดีมีชาติตระกูลสูงส่ง แต่ตามปกติแล้ว เรื่องที่เกี่ยวข้องกับพวกแก๊งอันธพาลแบบนี้ การเข้ามายุ่งเกี่ยวย่อมมีความเสี่ยงเสมอ การที่เขายอมเสี่ยงมาที่นี่ ก็ถือเป็นการขายน้ำใจให้กับกรมตำรวจแล้ว ขายน้ำใจให้กรมตำรวจก็คือขาย ขายน้ำใจให้ออนีลก็คือขาย ทำไมของชิ้นเดียวจะขายให้สองเจ้า ทำแบบดับเบิลเซลส์ไม่ได้ล่ะ?

"ส่วนปั๊มน้ำมันที่คุณพูดถึง ผมเข้าใจดีว่ามันสำคัญมาก ผมจะลองหาวิธีดู เดี๋ยวผมจะไปคุยกับคุณโจนส์ดูว่าพอจะเกลี้ยกล่อมให้เขามาร่วมด้วยได้ไหม ผมให้คำตอบคุณได้แค่นี้ ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะมีปั๊มน้ำมันร้อยเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้คุณจะตกลงไหม? เชื่อผมเถอะ ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีปั๊มน้ำมัน แต่ในอนาคตมันต้องมีแน่"

"ยิ่งไปกว่านั้น การมีทั้งร้านซ่อมรถ บริการปะยางเคลื่อนที่ ร้านสะดวกซื้อ ซูเปอร์มาร์เก็ต ลานจอดรถ จุดพักรถ รวมไปถึงร้านอาหาร ก็มีแรงดึงดูดมากพอสมควรแล้ว คุณเข้ามาร่วมด้วยรับรองว่าไม่ขาดทุนแน่นอน!"