บทที่ 81 มิตรภาพก็ส่วนมิตรภาพ ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ

คุณโจนส์ในความหมายของคาร์เตอร์ ก็คือ ไมค์ โจนส์ ราชาบ่อน้ำมันแห่งเมืองดักลาส

ปั๊มน้ำมันทั้งสามแห่ง ไม่ว่าจะอยู่ทางใต้ ทางเหนือ หรือทางตะวันตกของเมือง ล้วนเป็นกิจการของคุณโจนส์ผู้ร่ำรวยจนแทบจะ 'ยากจนตาย' คนนี้ทั้งสิ้น เมื่อได้ยินว่าคาร์เตอร์รับปากจะไปชวนโจนส์มาร่วมหุ้น ออนีลก็มีความมั่นใจเพิ่มขึ้นไม่น้อย

หรือจะพูดอีกอย่าง ต่อให้เขาไม่มีความมั่นใจแล้วจะทำอะไรได้?

อเมริกาในปี 1979 ยังไม่มีกระแส "Black Lives Matter" หรอกนะ ถ้าเกิดเรื่องใหญ่โตจนเบื้องบนต้องยื่นมือเข้ามาจัดการ พวกทริฟาลีจะมีจุดจบยังไงก็พูดยาก แต่ออนีลมั่นใจว่าตัวเองจะต้องมีจุดจบที่อนาถกว่าพวกทริฟาลีหลายเท่าอย่างแน่นอน

พูดง่ายๆ ก็คือ ออนีลไม่มีทางเลือกอื่นเลย ปัญหาเรื่องเชื้อชาติกลับกลายเป็นว่าได้ช่วยเหลือคาร์เตอร์อย่างเงียบๆ ไม่เพียงแต่หลอกล่อลูกค้ารายแรกให้เข้ามาในย่านการค้าของตัวเองได้สำเร็จ แต่ยังขายน้ำใจให้กับกลุ่มคนผิวดำอีกกลุ่มหนึ่งได้สำเร็จด้วย

เมื่อคุยธุระเสร็จ คาร์เตอร์ก็ไม่ได้อยู่นาน ทางกรมตำรวจแค่ฝากให้เขามาส่งข่าว แต่เขากลับสามารถเกลี้ยกล่อมให้ออนีลยอมจำนนได้ ถือว่าภารกิจบรรลุผลเกินเป้าหมาย! แถมยังได้กำไรเล็กๆ น้อยๆ ติดไม้ติดมือกลับมาด้วย คาร์เตอร์กลับธนาคารไปด้วยความพึงพอใจ

"คาร์เตอร์ คุณโรเบิร์ตสันโทรมาครับ เหมือนจะอยากคุยเรื่องโลหะเงิน ช่วงนี้ราคาโลหะเงิน... มันบ้าคลั่งเกินไปแล้ว!"

"ฮ่าๆๆ จะทำให้คนพินาศ ก็ต้องทำให้คนบ้าคลั่งก่อนสิ! เรื่องปกติ เดี๋ยวผมขึ้นไปดูผลลัพธ์หน่อยนะ"

คาร์เตอร์หัวเราะร่า ช่วงนี้เขาก็ติดตามการพุ่งขึ้นของราคาโลหะเงินอยู่เหมือนกัน ก็แหม ลงทุนไปตั้งห้าแสนดอลลาร์นี่นา ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ราคาโลหะเงินที่เดิมก็สูงอยู่แล้ว กลับพุ่งขึ้นไปอีกเท่าตัว

เมื่อวานนี้ ราคาโลหะเงินต่อออนซ์ทะลุหลัก 23 ดอลลาร์ไปแล้ว และกำลังจะแตะ 24 ดอลลาร์ ดูจากแนวโน้มแล้ว ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย ตราบใดที่มีใบสั่งขายโลหะเงินปรากฏขึ้นในตลาด ก็แทบจะถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในทันที นั่นหมายความว่า เงินลงทุนห้าแสนดอลลาร์ก้อนนี้ เขามีโอกาสทำกำไรได้สูงมาก และสายจากจูเลียนก็น่าจะเป็นการโทรมาแจ้งข่าวดีนี้

ความสุขสองชั้นคืออะไร? นี่แหละที่เรียกว่าความสุขสองชั้น ได้ทั้งชื่อเสียง (จากเหตุการณ์ของออนีล) และได้ทั้งเงิน (จากการลงทุนในโลหะเงิน)!

"เฮ้ จูเลียน นายมีข่าวดีมาบอกใช่ไหม?"

คาร์เตอร์เดินขึ้นไปชั้นสองของธนาคารอย่างอารมณ์ดี เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ผู้บริหาร หมุนตัวไปมา ยกขายาวพาดบนโต๊ะ ทิ้งมาดผู้ดีไปจนหมดสิ้น แต่ยอมรับเลยว่ามันสบายสุดๆ! นี่แหละมั้งที่เขาเรียกว่าคนกำลังโชคดี อะไรๆ ก็ดูดีไปหมด!

"แน่นอน ตอนนี้ต่อให้เป็นคนบ้าข้างถนนในนิวยอร์กก็ยังรู้ว่าราคาโลหะเงินกำลังพุ่งทะยาน จะไม่กำไรได้ยังไงล่ะ"

หลังจากหัวเราะรับคำพูดของคาร์เตอร์ จูเลียนก็เปลี่ยนมาพูดเรื่องจริงจัง

"เงินต้นห้าแสนดอลลาร์ ตอนแรกฉันตั้งใจจะลงทุนในตลาดซื้อขายล่วงหน้าทั้งหมด แต่หลังจากซื้อสัญญาไปได้สามแสนสี่หมื่น นิวยอร์กและชิคาโกก็ล็อกการซื้อขายสัญญาล่วงหน้าโลหะเงิน ฉันเลยเอาเงินที่เหลืออีกหนึ่งแสนหกหมื่นไปซื้อในตลาดซื้อขายทันที หลังจากขายออกไป รายได้รวมอยู่ที่สามแสนสี่หมื่นหกพัน ส่วนผลกำไรจากตลาดล่วงหน้าได้มากกว่าตลาดซื้อขายทันทีนิดหน่อย รายได้รวมอยู่ที่เจ็ดแสนแปดหมื่นห้าพัน"

"ตามปกติแล้ว ฉันจะหักค่าจัดการและค่าธรรมเนียมสองเปอร์เซ็นต์ แล้วก็หักดอกเบี้ยอีก 5,000 สุดท้ายกำไรสุทธิของนายจะอยู่ที่หกแสนสามพันสี่ร้อย ฉันปัดเศษให้เป็นหกแสนสี่พันถ้วนเลยก็แล้วกัน! จะให้โอนเข้าบัญชีนาย หรือจะให้เก็บไว้ในบัญชีบริษัทเราก่อนดี?"

ยืมเงินห้าแสนดอลลาร์ ลงทุนไปหนึ่งเดือน ได้กลับมาหกแสนสี่พัน...

ถึงแม้จะยังไม่ได้หักภาษี แต่คาร์เตอร์ก็ยังอดเดาะลิ้นด้วยความทึ่งไม่ได้ ราคาโลหะเงินมันบ้าคลั่งไปแล้วจริงๆ! นี่แค่เดือนเดียวนะ!! อัตราผลตอบแทนก็พุ่งทะลุร้อยเปอร์เซ็นต์ไปแล้ว...

พอนึกถึงตอนที่ตัวเองซื้อกองทุนผ่านอาลีเพย์ในชาติก่อน กองทุนที่ให้ผลตอบแทนต่อปีเกิน 10% ก็ถือว่าเป็นกองทุนที่มีความเสี่ยงสูงแล้ว ความบ้าคลั่งของวงการการเงินอเมริกาในยุค 80 แค่มองจากสถานการณ์ในปี 1979 นี้ ก็พอจะมองเห็นภาพคร่าวๆ ได้แล้ว...

หลังจากเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง คาร์เตอร์ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ดอกเบี้ย 5,000 นี้?

ไม่ใช่ว่าเยอะเกินไปนะ แต่มันน้อยเกินไปต่างหาก! เงินต้นห้าแสน คิดดอกเบี้ยแค่ 5,000 มันก็แค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์เอง ถึงแม้จะเป็นดอกเบี้ยรายเดือน แต่มันก็ยังถือว่าน้อยมากอยู่ดี พอลองนึกทบทวนถึงกระบวนการทำกำไรในครั้งนี้ดู...

คนที่ชวนเขาเข้ามาลงทุนคือจูเลียน เงินต้นจูเลียนก็เป็นคนให้ยืม การบริหารจัดการจูเลียนก็เป็นคนลงมือทำ เงินหกแสนก้อนนี้สำหรับเขาแล้ว มันเหมือนกับได้มาฟรีๆ ชัดๆ รายได้ที่ได้มาโดยไม่ต้องออกแรงแบบนี้ ทำให้คาร์เตอร์รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า

"ปัดเศษอะไรของนาย จูเลียน เอาให้ฉันแค่หกแสนถ้วนก็พอแล้ว ที่เหลือก็ถือเป็นค่าเหนื่อยของนายเถอะ!"

"ฮ่าๆ นายไม่ต้องทำแบบนี้หรอก คาร์เตอร์ มิตรภาพก็ส่วนมิตรภาพ ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ นายต้องเข้าใจเรื่องนี้ให้ดีนะ ไม่ต้องรู้สึกว่าติดหนี้อะไรฉัน ตอนที่ฉันชวนนายเข้ามาลงทุน ฉันก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าฉันทำเพื่อกระจายความเสี่ยงจากการเก็งกำไรต่างหาก"

จูเลียนฉลาดแค่ไหนกัน พอได้ยินคาร์เตอร์อยากจะปัดเศษทิ้งสี่พันดอลลาร์ เขาก็รู้ทันทีว่านี่คือค่าตอบแทนหรือค่าชดเชยที่คาร์เตอร์อยากจะให้เขา ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ ก็คงรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรเลย แต่นอนรอรับเงินก้อนโต เลยรู้สึกไม่สบายใจล่ะสิ?

"นี่เป็นเพราะเราได้กำไร นายเลยรู้สึกว่าฉันเสียเปรียบ แต่ถ้าการลงทุนครั้งนี้ล้มเหลวล่ะ ฉันคงไม่ควักเนื้อชดเชยส่วนต่างให้นายหรอกนะ เจ้าหนู"

"ฉันไม่เคยปฏิเสธมิตรภาพของเราหรอกนะ คาร์เตอร์ ฉันให้นายจ่ายค่าธรรมเนียมการจัดการในอัตราต่ำสุดได้ ฉันคิดดอกเบี้ยเงินกู้ในอัตราต่ำสุดให้นายได้ นี่คือมิตรภาพ แน่นอนว่าตอนแรกมันก็เป็นผลมาจากเงินลงทุนหกล้านดอลลาร์ของนายนั่นแหละ ลูกค้ารายใหญ่ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็มักจะได้รับสิทธิพิเศษที่แตกต่างออกไปเสมอ"

"แต่จนถึงทุกวันนี้ พวกเราก็ร่วมงานกันด้วยดีมาตลอด การที่นายรับสายฉัน แล้วยอมตกลงตามข้อเสนอของฉันโดยที่ไม่ได้ศึกษาข้อมูลเชิงลึกก่อนเลย นั่นแสดงถึงความอ่อนหัดและขาดประสบการณ์ของนาย แต่ฉันซาบซึ้งใจมาก ฉันประทับใจจริงๆ ไอ้หนู ฉันดีใจมากที่ได้รู้จักนาย และหวังว่าในอนาคต พวกเราจะยังคงรักษาความเชื่อใจและมิตรภาพแบบนี้ต่อไปได้"

"ไม่ว่าในอนาคตนายจะตกอับหรือร่ำรวยล้นฟ้า ตราบใดที่นายต้องการลงทุนแล้วมาหาฉัน ต่อให้นายจะมีเงินแค่หนึ่งพันดอลลาร์ ฉันก็จะเก็บค่าธรรมเนียมการจัดการในอัตราต่ำสุดให้ ในทำนองเดียวกัน บางทีในอนาคตฉันอาจจะตัดสินใจลงทุนผิดพลาด จนสูญเสียความเชื่อใจจากลูกค้า ถึงตอนนั้น ฉันก็หวังว่านายจะช่วยฉัน หวังว่านายจะเชื่อใจจูเลียนคนนี้อีกสักครั้ง"

"มิตรภาพน่ะ มันสะท้อนออกมาในรูปแบบนี้แหละ ไม่ใช่ในเรื่องธุรกิจ ธุรกิจมันมีหลักการและข้อตกลงของมัน ก่อนหน้านี้เราตกลงกติกาไว้ยังไง หลังจากจบเรื่องไม่ว่าจะกำไรหรือขาดทุน เราก็แค่ทำตามกติกาก็พอ ต่อให้ได้กำไรมากแค่ไหน ถ้านายสมควรได้ นายก็รับไป แต่ถ้าขาดทุน นายก็ต้องแบกรับมันไว้..."

หาได้ยากมากที่จูเลียนจะพูดยืดยาวขนาดนี้ ในเวลานี้เขาไม่เหมือนกับเจ้าพ่อการเงินผู้ทรงอิทธิพลแห่งวอลล์สตรีทเลยสักนิด แต่กลับเหมือนชายชราข้างบ้าน ที่กำลังสั่งสอนคนรุ่นหลังอย่างช้าๆ และใส่ใจ

อันที่จริง ฟังไปได้ครึ่งทาง คาร์เตอร์ก็เข้าใจความหมายที่จูเลียนต้องการจะสื่อแล้ว พอลองนึกย้อนกลับไป คาร์เตอร์ก็ตระหนักได้ว่า ตัวเขาเองยังมีข้อบกพร่องอยู่อีกมากจริงๆ

ตัวอย่างเช่นในการลงทุนครั้งนี้ พอได้ยินว่าจูเลียนอยากให้เขาเข้าร่วม เขาไม่แม้แต่จะคิดศึกษาตลาดโลหะเงินเลยสักนิด แต่กลับมานั่งคำนวณว่าตัวเองจะทนรับการขาดทุนได้ไหม พอรู้ว่ารับไหว เขาก็ตอบตกลงไปทันที

สำหรับการตัดสินใจลงทุนทางธุรกิจตามปกติ ขั้นตอนการตัดสินใจของเขามันช่างไร้เดียงสาสิ้นดี ไม่ศึกษาแนวโน้มตลาด ไม่คาดการณ์ทิศทางในอนาคต ไม่สืบค้นถึงต้นตอทางประวัติศาสตร์ หรือแม้แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง ก็ตัดสินใจแบบส่งๆ ไปเสียแล้ว

ถ้าจะให้พูดถึงการเทขายชอร์ตในนิวยอร์กเมื่อช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่ผ่านมา งานพวกนั้นจูเลียนก็เป็นคนทำแทบทั้งหมด ตัวเขาเองน่ะเหรอ...

ถ้าตอนนั้นคนที่เขาเจอไม่ใช่จูเลียน หรือถ้าเขามีแผนการอื่นซ่อนอยู่ อย่าว่าแต่จะได้กำไรหนึ่งล้านห้าแสนเลย เงินหกล้านนั่นคงจะสูญเปล่าไปภายในหนึ่งเดือนแน่นอน!