บทที่ 82 รู้จักพอ

"ขอบคุณนะจูเลียน งั้นผมขอรับกำไรก้อนนี้ไว้ก็แล้วกัน! อืม โอนเข้าบัญชีส่วนตัวผมสองแสนดอลลาร์ก็พอ ส่วนที่เหลือรบกวนช่วยซื้อหุ้นของบริษัท ADM กับ AMD ให้ผมหน่อย อ้อ ถ้าหุ้นของอินเทลราคาดี จะซื้อเก็บไว้สักหน่อยก็ได้นะ"

เมื่อตระหนักถึงความตื้นเขินและอ่อนหัดของตัวเอง คาร์เตอร์ก็เอ่ยปากขึ้นมาด้วยความรู้สึกทอดถอนใจ

ก่อนที่จะทะลุมิติมา เขาเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ถึงแม้จะได้ชื่อว่าเป็นผู้ประกอบการรายย่อย แต่สุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยความล้มเหลวไม่ใช่หรือ อย่างมากก็แค่นับว่าเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานและกล้าได้กล้าเสียมากกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย แต่ก็ยังเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าเขาเคยเป็นคนล้มเหลวไม่ได้อยู่ดี และในฐานะผู้แพ้ คาร์เตอร์ก็มีความตระหนักรู้ในแบบของผู้แพ้

มีเพียงการยอมรับข้อบกพร่องของตัวเองและเรียนรู้อย่างถ่อมตัวเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสสลัดความล้มเหลวทิ้งไปได้ ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้จะเป็นผู้ทะลุมิติมา คาร์เตอร์ก็ไม่เคยคิดว่าพวกผู้ยิ่งใหญ่ในยุคนี้จะเป็นแค่พวกไร้น้ำยา

การรู้อนาคตล่วงหน้าย่อมเป็นข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ หรือแม้กระทั่งเป็นเหมือนสูตรโกงชีวิต แต่ถ้าคิดจะใช้สิ่งนี้มาดูถูกเหล่าผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ ล่ะก็ นั่นมันเป็นความคิดที่ผิดมหันต์!

ความคุ้นเคยกับกฎเกณฑ์ของยุคสมัย การมองทะลุปรุโปร่งถึงเรื่องจิตใจและโลกทัศน์ของผู้คน รวมถึงความอ่อนไหวต่อโอกาสทางธุรกิจของพวกเขานั้น สามารถเอาชนะเขาได้อย่างขาดลอย ถ้าเกิดหลงคิดไปว่าตัวเองทะลุมิติมาแล้วจะทำได้ทุกอย่างล่ะก็...

ผู้ทะลุมิติที่มีทัศนคติแบบนี้ ในความเป็นจริงรับรองว่าอยู่ได้ไม่เกินสามตอนหรอก ต่อให้จู่ๆ จะร่ำรวยขึ้นมา มันก็เหมือนเด็กน้อยที่อุ้มสมบัติล้ำค่าเดินไปกลางตลาด ไม่ว่าจะอยู่ในกรอบของกฎเกณฑ์หรือนอกกฎเกณฑ์ หากพวกผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของยุคนี้ยังไม่สังเกตเห็นก็ถือว่าโชคดีไป แต่ถ้าถูกพวกเขาจับตาดูเมื่อไหร่ล่ะก็ มีแต่ตายกับตายเท่านั้น!

ก่อนที่จะหลอมรวมเข้ากับสังคมอเมริกาได้อย่างแท้จริง ก่อนที่จะเชี่ยวชาญหรือคุ้นชินกับกฎกติกาการทำงานของสังคมอเมริกา คาร์เตอร์ตัดสินใจว่าจะต้องเกาะขาคนเก่งไว้ให้แน่น

"เรื่องนี้ไม่รีบหรอก เงินสี่แสนนั่นก็ทิ้งไว้ในบัญชีของคิดเดอร์ก่อนก็แล้วกัน ถ้านายเห็นว่าจังหวะไหนเหมาะสม ก็ลงมือได้เลย"

"ตกลง นายกะจะถือหุ้นระยะยาวใช่ไหม?"

"ใช่ ฉันค่อนข้างมองอนาคตของสองบริษัทนี้ในแง่ดีน่ะ ตั้งใจจะลงทุนซะหน่อย ในระยะสั้นยังไม่คิดจะขายหุ้นพวกนี้หรอก"

คาร์เตอร์พยักหน้า สีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความดีใจก็เริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาบ้าง ความเป็นจริงที่โหดร้ายบางอย่างทำให้คาร์เตอร์กลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง

สองบริษัทนี้ AMD ไม่ต้องพูดถึงเลย ในอนาคตบริษัทเดียวที่จะขึ้นชกบนสังเวียนเดียวกับอินเทลในแวดวงโปรเซสเซอร์ได้ก็คือบริษัทนี้แหละ ส่วน ADM ถึงแม้จะไม่ค่อยคุ้นเคย แต่ข้อแรก เขารู้ว่าในอนาคตสินค้าของพวกเขาจะสามารถส่งออกไปขายได้ทั่วโลก และข้อสอง เมื่อบวกกับรากฐานการเป็นพ่อค้าธัญพืชรายใหญ่ที่เก่าแก่ ไม่ว่ายังไงก็ไม่น่าจะขาดทุน

ดังนั้น การตัดสินใจครั้งนี้ คาร์เตอร์จึงรู้สึกว่าเขาไม่ได้ทำไปอย่างเร่งรีบ อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้หวังจะทำกำไรจากส่วนต่างของราคาหุ้นอยู่แล้ว หากจะถือหุ้นระยะยาวเพื่อกินเงินปันผล จุดที่ต้องสนใจก็มีเพียงแค่การพัฒนาขององค์กรเท่านั้น และการพัฒนาในอนาคตขององค์กรใดองค์กรหนึ่ง ก็เป็นสิ่งที่คาร์เตอร์มีสิทธิในการออกความเห็นมากที่สุด!

ธุรกิจขนาดย่อมยังไม่ต้องพูดถึง แต่อนาคตของธุรกิจขนาดใหญ่ คาร์เตอร์เคยเห็นมากับตาตัวเองทั้งนั้น! เมื่อเทียบกับการไปทำเรื่องการเทขายชอร์ต หรือการเก็งกำไรระยะสั้น การลงทุนระยะยาวแบบนี้ต่างหาก ถึงจะเป็นจุดที่คาร์เตอร์มีความได้เปรียบอย่างแท้จริง และเป็นจุดที่สามารถสร้างการโจมตีข้ามมิติใส่พวกผู้ยิ่งใหญ่ในยุคนี้ได้อย่างแท้จริง!

"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ADM AMD แล้วก็อินเทล สามบริษัทนี้ใช่ไหม ฉันจดไว้แล้ว"

จูเลียนพูดไปพลาง จดชื่อทั้งสามบริษัทลงในสมุดบันทึกตรงหน้าไปพลาง จู่ๆ เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยปากขึ้น

"จริงสิ เรื่องโลหะเงิน นายคิดจะถอนตัวแค่นี้จริงๆ เหรอ? ทางฝั่งฉันยังไม่ได้ถอนเลยนะ ฉันคิดว่าแนวโน้มขาขึ้นน่าจะยังไปต่อได้ ต่อให้เข้าซื้ออีกครั้งด้วยราคา 23.8 ดอลลาร์ต่อออนซ์ในตอนนี้ ก็คาดว่าน่าจะยังขึ้นได้อีก นายอยากจะตามต่ออีกสักเดือนไหม?"

"ผลการตรวจสอบประวัติของบริษัทการลงทุนโลหะระหว่างประเทศนั่นออกมาแล้วนะ นอกจากชาวซาอุดีอาระเบียแล้ว ยังมีเงาของตระกูลฮันต์อยู่เบื้องหลังด้วย ตระกูลนี้มีที่มาไม่ธรรมดาเลย เป็นถึงเศรษฐีน้ำมัน แถมก่อนหน้านี้ยังเคยมีประวัติการเก็งกำไรถั่วเหลืองมาแล้วด้วย ก็เมื่อประมาณสองปีกว่าๆ ที่ผ่านมานี่เอง พวกเขาเคยควบคุมสัญญาซื้อขายล่วงหน้าถั่วเหลืองทั้งหมดถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ และเป็นคนดันราคาถั่วเหลืองให้สูงขึ้นกว่าเท่าตัวด้วยมือตัวเอง"

"ตอนนั้นนายคงอายุแค่ 13 หรือ 14 ปี อาจจะไม่รู้เรื่องนี้ ตอนนั้นเพราะเรื่องนี้แหละ พวกเขาถึงถูกคณะกรรมาธิการการซื้อขายสัญญาล่วงหน้าสินค้าโภคภัณฑ์ฟ้องร้องต่อศาลในข้อหาปั่นป่วนตลาด คดีความตอนนั้นเป็นที่ฮือฮามาก แต่สุดท้ายก็เงียบหายไป ตอนนี้ข่าวการกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ของพวกเขา เริ่มแพร่กระจายออกไปเรื่อยๆ แล้ว"

"ตามที่ฉันประเมินนะ ไม่ว่าจุดจบของเรื่องนี้จะเหมือนกับตอนที่พวกเขาควบคุมการซื้อขายถั่วเหลืองหรือไม่ก็ตาม การแห่ตามกระแสของนักลงทุนรายย่อย เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แน่นอน ตระกูลฮันต์มีเงิน มีประสบการณ์ แถมยังมีประวัติความสำเร็จรับรองอยู่ ราคาโลหะเงินในระยะสั้นก็คงจะยังพุ่งขึ้นไปอีก ฉันเตรียมจะถือสัญญาต่อไปอีกสักระยะ ไม่แน่อาจจะทำกำไรได้มากกว่านี้อีกก็ได้"

เมื่อฟังคำอธิบายของจูเลียนจบ คาร์เตอร์ก็รู้สึกลังเลขึ้นมาบ้าง

คาร์เตอร์ไม่ได้รู้จักตระกูลฮันต์ตระกูลนี้เลย พอพูดถึงเศรษฐีน้ำมันอเมริกา ภาพในหัวของเขาก็มีแค่ร็อกกี้เฟลเลอร์เท่านั้น นอกนั้นก็เหมือนจะไม่มีแล้ว...

ตามหลักแล้ว การปั่นราคาโลหะเงินจากออนซ์ละ 2 ดอลลาร์ขึ้นไปถึง 23.8 ดอลลาร์ได้ขนาดนี้ ไม่ว่าในอนาคตจะขึ้นต่อหรือไม่ก็ตาม ตระกูลฮันต์นี้จะต้องถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน แต่น่าเสียดาย ที่ชาติก่อนเขาไม่เคยให้ความสนใจ และไม่เคยศึกษาเรื่องพวกนี้เลย

เมื่อสูญเสียความได้เปรียบจากการรู้อนาคตล่วงหน้า คาร์เตอร์ก็เริ่มเกิดความลังเล หลังจากต่อสู้กับตัวเองในใจอยู่นาน คาร์เตอร์จึงส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มขื่นๆ

"ช่างเถอะ ครั้งนี้ฉันไม่ตามแล้วล่ะ กำไรหกแสนนี่ฉันก็พอใจมากแล้ว ใกล้จะถึงปีแปดศูนย์แล้ว ถึงตอนนั้นถ้าประธานคณะกรรมการคนใหม่ของเราเริ่มมาตรการตึงตัวทางการเงิน ทางฉันเองก็ต้องเตรียมเงินสำรองไว้บ้าง ดีไม่ดีถึงตอนนั้นอาจจะต้องขายหุ้นที่เพิ่งซื้อมานี่ทิ้งไปบ้างก็ได้!"

"ก็จริง ตอนนี้นายควรจะเก็บเงินไว้กับตัวบ้าง ทางฝั่งนิวยอร์กเริ่มมีข่าวแว่วๆ มาแล้ว โวลเกอร์คนนี้ก็ยังดื้อด้านและแข็งกร้าวเหมือนเดิม การหดตัวของปริมาณเงินคงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วล่ะ ถ้างั้นก็เอาตามนี้ก่อนก็แล้วกัน ฉันไม่รบกวนนายแล้ว"

"ได้เลย ขอบใจนายอีกครั้งนะจูเลียน!"

หลังจากวางสายจากจูเลียน คาร์เตอร์ก็ปรับอารมณ์ตัวเองให้เข้าที่ สูบบุหรี่อย่างเงียบๆ เพื่อเตรียมใจให้พร้อม และจะไม่มานั่งวิตกกังวลกับอนาคตของโลหะเงินอีก จากนั้นก็จัดการทำการบ้านของโรงเรียน ก่อนจะกลับ คาร์เตอร์เดินไปหากู๊ดแมน

"พรุ่งนี้ช่วยนัดคุณไมค์ โจนส์ให้ผมทีนะ คืนมะรืนผมจะเลี้ยงข้าวเขา"

"ได้ครับ!"

กู๊ดแมนรับคำสั่งทันที โดยไม่กังวลเลยว่าโจนส์จะปฏิเสธคำเชิญ เพราะยังไงเมืองดักลาสก็มีอยู่แค่นี้ สมัยที่คุณแบล็กคนพ่อยยังมีชีวิต พวกเขาก็อยู่ในแวดวงเดียวกัน ตอนนี้คุณแบล็กคนพ่อจากไปแล้ว แต่หน้าตาก็ยังคงอยู่! เห็นแก่หน้าของคุณแบล็กคนพ่อ ไมค์ โจนส์ ย่อมไม่มีทางปฏิเสธที่จะพบกับคาร์เตอร์แน่นอน

เหตุผลที่นัดเป็นวันมะรืน ก็แน่นอนว่าพรุ่งนี้คาร์เตอร์จะต้องไปคุยกับทางฝั่งทริฟาลีก่อน ยิ่งจัดการดึงคนมาได้มากเท่าไหร่ ตอนที่เจรจากับโจนส์ เขาก็จะยิ่งมีความได้เปรียบมากขึ้นเท่านั้น!

นี่มันก็เหมือนกับตอนที่ผู้กำกับเจียงเหวินถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องคนท้าใหญ่นั่นแหละ เหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงสามารถเชิญดาราดังอย่างลุงเก๋อและพี่ฟามาแสดงร่วมกันได้ ก็เพราะตอนแรกเขาไปบอกพี่ฟาว่า พี่ฟา ลุงเก๋อจะมาเล่นนะ พี่จะมาไหม แล้วก็หันไปบอกลุงเก๋อว่า ลุงเก๋อ พี่ฟาจะมาเล่นนะ ลุงจะมาไหม...

หากต้องพึ่งพาแค่ร้านเคเอฟซีของตัวเองที่เริ่มต้นมาก็พังพินาศ คาร์เตอร์ไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะเกลี้ยกล่อมให้ไมค์ โจนส์ไปลงทุนสร้างปั๊มน้ำมันแห่งใหม่ได้ แต่ถ้าเขาไปพูดกับโจนส์ว่า เฮ้ โจนส์ ทั้งฉัน ทริฟาลี และออนีลต่างก็จะมาร่วมด้วย ขาดคุณแค่อีกคนเดียวนะ จะมาไหม ถ้าคุณมานะ เราก็จะมีทั้งปั๊มน้ำมัน ร้านอาหาร อู่ซ่อมรถ และซูเปอร์มาร์เก็ตครบเลย มันจะยอดเยี่ยมแค่ไหนล่ะ!

แบบนี้ผลลัพธ์มันก็ต่างกันลิบลับเลยไม่ใช่หรือไง!