บทที่ 83 กินปลาตัวเดียวถึงสี่ต่อ!

"ลุงคาร์ลอส ภารกิจลุล่วงครับ! ทางฝั่งออนีลตกลงเรียบร้อยแล้ว!"

ก่อนจะไปหาทริฟาลี แน่นอนว่าต้องแวะมาที่สถานีตำรวจก่อน การรายงานผลเป็นเรื่องหนึ่ง ส่วนการสืบข่าวคราวทางฝั่งทริฟาลีก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!

สถานีตำรวจไม่มีหรอกนะที่จะเลิกงานตรงเวลาแล้วคนหายกันไปหมด หลังจากโทรศัพท์มาเช็กที่ห้องทำงานและแน่ใจว่าคาร์ลอสยังอยู่ คาร์เตอร์ก็ตรงดิ่งมาหาทันที

เขาเดินเข้าไปในห้องทำงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างคุ้นเคย ตรงไปยังโต๊ะของคาร์ลอส ลากเก้าอี้จากโต๊ะข้างๆ มา แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างไม่เกรงใจ

"ฮ่าๆ ขอบใจมาก ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องทำได้! เดี๋ยวนะ นายบอกว่าออนีลตกลงจะไม่เป็นฝ่ายหาเรื่องแล้วงั้นเหรอ? นายไปคุยกับเขายังไงเนี่ย?"

คาร์ลอสมองการกระทำของคาร์เตอร์โดยไม่ถือสาเลยสักนิด

ล้อเล่นน่า ไม่ต้องพูดถึงฐานะนายทุนหรอกนะ แค่คาร์เตอร์สามารถแก้ปัญหาได้ในตอนนี้ อย่าว่าแต่มานั่งตรงข้ามเขาเลย ต่อให้คาร์เตอร์นั่งแล้วเขาต้องยืนฟัง เขาก็ยอม!

"ก็แค่ขู่ให้กลัวก่อนด้วยไม้แข็ง แล้วค่อยให้ลูกอมปลอบใจ ไม่มีอะไรมากหรอกครับ"

คาร์เตอร์ยักไหล่ สายตาเหลือบไปเห็นกล่องซิการ์ที่ยังสูบไม่หมดบนโต๊ะของคาร์ลอส คนจีนส่วนใหญ่ไม่ค่อยสูบซิการ์กันหรอก มักจะไม่ค่อยชิน คาร์เตอร์เองก็เหมือนกัน แต่ถึงจะไม่ชิน นานๆ ทีลองสูบดูก็ไม่เลวนะ...

ส่วนเรื่องที่ว่าเขาจัดการออนีลได้ยังไง คาร์เตอร์รู้สึกว่ามันไม่มีอะไรน่าพูดถึงจริงๆ วิธีตบหัวแล้วลูบหลัง คนจีนเขาเล่นกันจนเบื่อแล้ว เป็นแค่กลอุบายพื้นๆ ไม่เห็นมีอะไรน่าเอาไปอวดเลย

แต่สำหรับคาร์เตอร์ที่เป็นเรื่องปกติ กลับกลายเป็นเรื่องไม่ธรรมดาในสายตาของคาร์ลอส เมื่อสังเกตเห็นสายตาที่บอกใบ้ของคาร์เตอร์ คาร์ลอสก็หยิบซิการ์มวนหนึ่งจากกล่องส่งให้คาร์เตอร์อย่างรู้ใจ ก่อนจะถามต่อ

"นายทำยังไงน่ะ? สอนฉันหน่อยสิ ไม่กลัวนายจะหัวเราะเยาะหรอกนะ ทางฝั่งทริฟาลีพวกเรายังจัดการไม่ได้เลย"

"ปีหน้าเป็นปีเลือกตั้งใหญ่ไม่ใช่เหรอครับ ผมก็เลยบอกออนีลไปว่า ถ้าอยากก่อเรื่องก็ก่อต่อไปเลย ถ้าเรื่องมันบานปลายจนประธานาธิบดีคาร์เตอร์ของเราล่วงรู้เข้า ก็เตรียมตัวรอรัฐส่งกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิมาปราบปรามได้เลย แล้วผมก็บอกเขาอีกว่า ถ้าเขาเลิกก่อเรื่อง ผมจะให้ที่ดินทำเลทองในย่านการค้าริมทางหลวงไปฟรีๆ หนึ่งปี ให้เขาตั้งใจทำมาหากิน หาเงินที่เสียไปกับค่ารักษาพยาบาลคืนมา! แค่นี้เองครับ ง่ายๆ!"

"เอาล่ะสิ... นายมัน..."

พอคาร์ลอสฟังจบ เขาก็ถึงกับพูดไม่ออก แทบจะหลุดปากด่าออกมาว่า 'นายล้อฉันเล่นใช่ไหมเนี่ย?'

คำขู่เรื่องกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิน่ะ ใช้ได้ผลแค่กับพวกคนผิวดำอย่างออนีลเท่านั้นแหละ ทริฟาลีไม่ได้กลัวเรื่องนี้หรอก หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ไม่ได้กลัวเท่าออนีล เหตุผลง่ายมาก ก็เพราะเขาเป็นคนผิวขาวยังไงล่ะ!

ต่อให้เรื่องมันบานปลายไปถึงขั้นนั้นจริงๆ เขาก็มั่นใจว่าตัวเองจะมีจุดจบที่ดีกว่าออนีลแน่ๆ ไม้แข็งของนายใช้ไม่ได้ผล แถมลูกอมที่ให้ทีหลังนั่นอีก...

กรมตำรวจไม่มีปัญญาให้หรอกนะ! จะให้พวกเราไปบอกทริฟาลีว่า เลิกก่อเรื่องเถอะ ขอแค่นายเลิกก่อเรื่อง พวกเราจะหลับตาข้างหนึ่งปล่อยให้นายขายสมุนไพรใบเขียวต่อไปงั้นเหรอ? ถึงแม้ความจริงมันจะเป็นแบบนั้น แต่ไม่ต้องพูดถึงว่ามันพูดออกมาได้ไหม แค่ความจริงมันเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว การเอาเรื่องนี้ไปเป็นข้อแลกเปลี่ยน มันจะนับว่าเป็นลูกอมได้ยังไงล่ะ!

"ฮี่ๆๆ ลุงคาร์ลอส ประสิทธิภาพของกรมตำรวจพวกคุณนี่แย่ไปหน่อยนะ!"

เมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของคาร์ลอส คาร์เตอร์ก็กลอกตาไปมาและเดาปัญหาออกทันที

ค่าชดเชย หรือจะบอกว่าข้อตกลงเรื่องค่าเสียหายตกลงกันไม่ได้นั่นแหละ!

ก็เหมือนออนีลในตอนแรกนั่นแหละ รู้สึกว่าคนของตัวเองเสียเปรียบ สู้กันมาตั้งขนาดนี้ หมดเงินไปก็เยอะ จะให้เลิกรากันไปเฉยๆ ก็เท่ากับว่าค่ารักษาพยาบาลอะไรพวกนั้นสูญเปล่าหมด ในใจย่อมไม่ยอมอยู่แล้ว สำหรับทริฟาลี มันก็เหมือนกันนั่นแหละ!

คนของเขาก็บาดเจ็บ ธุรกิจก็ได้รับผลกระทบ จะให้เขาหยุดมือโดยไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย มีแต่เสียกับเสีย ถ้าเขายอมก็แปลกแล้ว! ส่วนกรมตำรวจ หรือศาลาว่าการเมือง... ถึงแม้กำลังจะน้อย แต่ก็เป็นตัวแทนของทางราชการนะ

ถ้าพวกเขาออกหน้าไปรับปากให้ค่าชดเชยกับพวกอันธพาล อเมริกาก็คงถึงคราวล่มจมแล้ว! ให้ค่าชดเชยไม่ได้ อีกฝ่ายก็ไม่พอใจ แถมยังไม่กลัวคำขู่ สถานการณ์มันก็เลยชะงักงันอยู่แบบนี้ไงล่ะ

แล้วนี่... นี่มันไม่ใช่โอกาสทองในการฉวยโอกาสตอนชุลมุนหรอกเหรอ?! หลังจากบรรลุเป้าหมายการดึงดูดการลงทุนแล้ว ก็มาขายน้ำใจให้กรมตำรวจอีกรอบ นี่มันกินปลาตัวเดียวสามต่อชัดๆ... ไม่สิ ถ้าเจรจากับทริฟาลีสำเร็จ แล้วไปจัดการกับโจนส์ได้อีก นี่มันเท่ากับกินปลาตัวเดียวสี่ต่อเลยนะ!

เมื่อมองดูคาร์ลอสกลอกตาด้วยความจนใจ คาร์เตอร์ก็ยิ้มกริ่ม ทำทีเป็นพูดลอยๆ ว่า

"เอาไหมล่ะ ให้ผมออกหน้าไปคุยกับทริฟาลีให้?"

"นายจะคุยอะไ... นายหมายความว่า นายยินดีจะเสนอเงื่อนไขเดียวกันกับที่ให้ออนีล ให้กับทริฟาลีด้วยเหรอ?"

คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นดึงแขนคาร์เตอร์ด้วยความดีใจสุดขีด

"ไปๆๆ เราไปหาท่านผู้กำกับกัน เรื่องนี้นายต้องคุยกับท่าน มีอะไรให้กรมตำรวจช่วยบอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ!"

คาร์เตอร์ยินดีที่จะออกหน้าแทนกรมตำรวจ หรือก็คือตัวแทนของศาลาว่าการเมือง เพื่อเสนอแผนชดเชยและยุติความขัดแย้ง สำหรับพวกเขาแล้ว แน่นอนว่าเป็นสถานการณ์ที่ทุกคนแฮปปี้ ในเมื่อได้ผลประโยชน์ คาร์ลอสก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักตอบแทน

คาร์เตอร์ช่วยพวกเขาเรื่องใหญ่ขนาดนี้ กรมตำรวจจะไม่แสดงน้ำใจตอบแทนได้ยังไงล่ะ? อย่าคิดว่าต่างประเทศไม่มีเรื่องเส้นสายหรือความสัมพันธ์ส่วนตัวนะ ตราบใดที่ยังเป็นสังคมของมนุษย์ เรื่องพวกนี้ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้หรอก

และก็เป็นไปตามคาด ภายในห้องทำงานของผู้กำกับสมิธ วิลเลียม หลังจากฟังจุดประสงค์ของคาร์เตอร์จบ ผู้กำกับวัยห้าสิบกว่าปีก็เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาคาร์เตอร์ จับมือเขาเขย่าไม่หยุด

จากนั้นก็สั่งการทันทีว่า นับตั้งแต่นี้ไป รถตำรวจสองคันของสถานีตำรวจ ไม่ว่าฝนจะตกหรือแดดจะออก ก็ต้องไปจอดอยู่หน้าธนาคารแบล็กให้ได้! ถอดคันเร่งออกไปเลยก็ได้!

"ขอบคุณสำหรับความหวังดีครับ คุณวิลเลียม พรุ่งนี้ผมจะไปพบทริฟาลีพร้อมกับคาร์ลอสนะครับ"

ในตอนนี้คาร์เตอร์ยังไม่มีอะไรให้กรมตำรวจช่วยดูแลเป็นพิเศษ การเพิ่มรถตำรวจสองคันไปประจำการใกล้ๆ ธนาคาร ก็เท่ากับเพิ่มพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยังไม่มีประโยชน์อะไรมากนักอีกสี่คนเท่านั้น

ความหมายในเชิงสัญลักษณ์นั้นมากกว่าความหมายในทางปฏิบัติ ท่าทีของผู้กำกับวิลเลียมแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า กรมตำรวจดักลาสจะไม่ลืมผลงานของคุณแบล็ก

มีท่าทีแบบนี้ คาร์เตอร์ก็พอใจแล้ว! วันหลังมีอะไรก็เอ่ยปากขอได้ง่ายขึ้น!

"ได้เลยๆ คุณแบล็กมีธุระอะไรก็ไปจัดการเถอะ ผมก็ต้องไปรายงานข่าวดีนี้ให้ท่านนายกเทศมนตรีทราบเหมือนกัน ขอบคุณมากจริงๆ สำหรับความช่วยเหลือ คาร์ลอส ฝากดูแลคาร์เตอร์ให้ดีด้วยนะ"

"รับทราบครับท่าน!"

หลังจากคาร์เตอร์และคาร์ลอสออกไป ผู้กำกับวิลเลียมก็เดินออกจากห้องอย่างอารมณ์ดี ขับรถมุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานนายกเทศมนตรีเมืองดักลาส

อย่างที่เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า แนวคิดเรื่อง 'เมือง' ของอเมริกานั้นแตกต่างจากจีน มันเป็นหน่วยการปกครองที่ก่อตัวขึ้นจากล่างขึ้นบน ความแตกต่างในสาระสำคัญนี้ ส่งผลให้ระบบเทศบาลของอเมริกาแตกต่างจากจีนอย่างสิ้นเชิง

ในอเมริกา ระบบเทศบาลมักจะใช้รูปแบบ 'นายกเทศมนตรี-สภาเมือง' ซึ่งเป็นรูปแบบที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด นั่นคือ นายกเทศมนตรีเป็นหัวหน้าฝ่ายบริหาร ส่วนสภาเมืองเป็นองค์กรนิติบัญญัติส่วนท้องถิ่น นอกจากนี้ยังมีรูปแบบ 'คณะกรรมาธิการ' และ 'ผู้จัดการเมือง' อีกสองรูปแบบ

เมืองเล็กๆ อย่างดักลาส เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของระบบ 'นายกเทศมนตรี-สภาเมือง' ซึ่งในระบบนี้ นายกเทศมนตรีก็แบ่งออกเป็นสองประเภทเช่นกัน

ประเภทแรกคือ นายกเทศมนตรีที่สภาเมืองเลือกขึ้นมา ซึ่งเป็นระบบนายกเทศมนตรีแบบอ่อนแอ โดยหน่วยงานต่างๆ จะมีอำนาจในการตัดสินใจที่ค่อนข้างเป็นอิสระ ส่วนอีกประเภทคือ นายกเทศมนตรีแบบแข็งแกร่ง ซึ่งนายกเทศมนตรีจะมาจากการเลือกตั้งของประชาชน มีอำนาจเด็ดขาดในการเป็นผู้นำหน่วยงานอื่นๆ และมีสิทธิในการยับยั้งร่างกฎหมายของสภาเมือง เมืองดักลาสใช้ระบบนี้

ในเมืองดักลาส ผู้กำกับวิลเลียมได้รับการแต่งตั้งจากนายกเทศมนตรีโรเบิร์ต เบนจามินโดยตรง ในเมื่อนายกเทศมนตรีมีอำนาจแต่งตั้งเขาได้ ก็ย่อมมีอำนาจปลดเขาได้เช่นกัน

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับนายกเทศมนตรีที่กุม 'อำนาจชี้เป็นชี้ตาย' ของตัวเองไว้ในมือแบบนี้ วิลเลียมจะกล้าชักช้าได้อย่างไร? ทันทีที่เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ในการทำตามคำสั่งของนายกเทศมนตรีให้สำเร็จ เขาก็รีบเข้าไปประจบประแจงทันทีโดยไม่ให้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากรับฟังรายงานของผู้กำกับวิลเลียมจบ นายกเทศมนตรีเบนจามินก็ยิ้มและเอ่ยขึ้น

"หนุ่มน้อยแบล็กคนนี้น่าสนใจดีนะ... เรื่องที่ทางหลวงหมายเลข 23 ฉันก็พอได้ยินมาบ้าง ลอร่า ช่วยนัดหนุ่มน้อยแบล็กคนนี้ให้ฉันที พรุ่งนี้บ่ายฉันอยากเจอเขาสักหน่อย"