บทที่ 84 คำเชิญจากนายกเทศมนตรี

ตอนที่คาร์เตอร์ได้รับคำเชิญดื่มน้ำชายามบ่ายจากนายกเทศมนตรีเบนจามิน เขากำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียน

ในยุคที่การสื่อสารเคลื่อนที่ยังไม่แพร่หลาย ทันทีที่คาร์เตอร์ออกจากห้องทำงาน การจะแจ้งข่าวให้เขาทราบก็ต้องไปหาเขาด้วยตัวเองถึงจะส่งข้อความได้

คำเชิญของนายกเทศมนตรีค่อนข้างเร่งด่วน หลังจากโทรไปที่ธนาคารแล้วไม่พบใคร ลอร่าซึ่งเป็นเลขานุการของนายกเทศมนตรีจึงทำได้เพียงไปที่เอลมอนด์ รอจนคาร์เตอร์เลิกเรียนเพื่อแจ้งข่าวให้เขาทราบแบบต่อหน้าด้วยตัวเอง

ด้วยเหตุนี้ คาร์เตอร์จึงกลับมาโด่งดังในโรงเรียนอีกครั้ง ขนาดนายกเทศมนตรียังต้องส่งคนมาเชิญเขาด้วยตัวเอง เรื่องนี้ทำให้นักเรียนคนอื่นๆ ที่รู้สึกถึงความห่างเหินอยู่แล้ว ยิ่งสัมผัสได้ถึงกำแพงของโลก หรือจะเรียกว่าช่องว่างระหว่างชนชั้นก็ว่าได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้นไปอีก

ในขณะที่พวกเขายังคงคิดว่าอนาคตจะแบกรับหนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษาที่ยาวนานถึง 25 ปีเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี หรือจะเรียนจบแล้วออกไปหางานทำเลยดี คาร์เตอร์กลับหลุดพ้นจากจุดนั้นไปไกลลิบแล้ว แถมตอนนี้ยังพลิกโฉมกลายมาเป็นแขกคนสำคัญของนายกเทศมนตรีไปแล้ว

หลังจากที่คาร์เตอร์ตอบรับคำเชิญด้วยท่าทีเรียบเฉย และเดินไปส่งลอร่าซึ่งเป็นถึงหัวหน้าเลขาฯ ของนายกเทศมนตรีที่ใต้ตึกเรียน กลิ่นอายของความอิจฉาริษยาก็ลอยคลุ้งมาจากทั่วทุกสารทิศ

"คราวนี้ชักจะยุ่งแล้วสิ เวลาดันชนกันพอดี..."

คาร์เตอร์ไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของคนรอบข้าง เขาเดินไปห้องเรียนวิชาต่อไปพลางรู้สึกหนักใจเล็กน้อย

เดิมทีแผนของเขาวันนี้คือไปหาทริฟาลี พอตกลงกับทางนั้นเสร็จ พรุ่งนี้จะได้ไปเจรจากับคุณโจนส์ แต่การจู่โจมกะทันหันของนายกเทศมนตรี เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เสียด้วย...

ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองดักลาสมาเกือบครึ่งปีแล้ว คาร์เตอร์ย่อมรู้ดีว่าระบบการปกครองของที่นี่เป็นอย่างไร ก่อนหน้านี้ที่บอกว่าเห็นแก่หน้ากรมตำรวจ สู้บอกว่าเห็นแก่หน้าศาลาว่าการเมืองจะถูกต้องกว่า

ท้ายที่สุดแล้ว ในเมืองที่ใช้ระบบนายกเทศมนตรีแบบเบ็ดเสร็จ กรมตำรวจก็เป็นแค่หน่วยงานในสังกัดของศาลาว่าการเมืองเท่านั้น ไม่มีอำนาจตัดสินใจอะไรเองหรอก แต่เรื่องนี้เป็นกรมตำรวจที่ออกหน้ามาปรึกษาเขา น้ำใจในครั้งนี้จึงมอบให้พวกเขาโดยตรง ส่วนศาลาว่าการเมืองก็แค่ได้รับผลประโยชน์ทางอ้อมเท่านั้น

คาร์เตอร์ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องแค่นี้จะไปสะกิดนายกเทศมนตรีได้ และยิ่งนึกไม่ถึงว่านายกเทศมนตรีจะออกหน้ามาพบเขาด้วยตัวเอง ด้วยเหตุนี้ ตารางเวลาของคาร์เตอร์จึงรวนไปหมด...

"คาร์เตอร์! เดี๋ยวก่อน รบกวนรอเดี๋ยวสิ!"

ในขณะที่คาร์เตอร์กำลังกลุ้มใจว่าจะจัดการเวลาอย่างไรดี จู่ๆ ก็มีคนมาขวางทางเอาไว้ พอเงยหน้าขึ้นมอง คาร์เตอร์ก็มองผู้มาเยือนด้วยความงุนงง

"เชพเพิร์ด? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

ตั้งแต่เกิดเรื่องของเกิร์นขึ้น ด้วยความสะดวกจากการเดินเรียน คาร์เตอร์ก็เคยบังเอิญเจอลิโคริสอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็เป็นไปตามคาด เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาเลย

แม้คาร์เตอร์จะรู้ดีว่าการที่เกิร์นมาหาเรื่องเขาในตอนนั้นไม่ได้เกิดจากการยุยงของเธอ แต่เรื่องทั้งหมดมันก็มีต้นเหตุมาจากเธอ แถมตอนที่เกิดเรื่อง เธอยังเอาแต่ยืนมองอย่างเย็นชาอยู่รอบนอกอีก

เมื่อมีเรื่องราวบาดหมางกันมาก่อน ต่อให้คาร์เตอร์จะไม่ไปพาลโกรธเธอ แต่ก็อย่าหวังว่าเขาจะรู้สึกดีด้วย การที่เธอคอยหลบหน้าเขา เขาก็ถือว่าได้ความสงบสุข ต่างคนต่างอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

แต่วันนี้ ทำไมแม่สาวคนนี้ถึงได้เปลี่ยนไปล่ะ?

"ใกล้จะถึงวันขอบคุณพระเจ้าแล้ว มีวันหยุดตั้งสามวันแหนะ วันเสาร์พวกเราวางแผนจะไปเที่ยวแอตแลนตากัน ก็ไม่ใช่แค่ไปเที่ยวอย่างเดียวหรอกนะ พวกเราเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งปีก็จะเรียนจบแล้ว อนาคตอาจจะได้ทำงานที่แอตแลนตาก็ได้ พวกเรากะว่าจะกลับวันอาทิตย์ ฉัน... ฉันขอชวนนายไปด้วยกันได้ไหม? นายมีความรู้กว้างขวาง ถ้านายไปด้วยพวกเราคงอุ่นใจขึ้น แล้วเรื่องปัญหาการทำงาน พวกเราก็อยากจะฟังความคิดเห็นของนายด้วย"

วันหยุดขอบคุณพระเจ้าถูกกำหนดไว้ตายตัวอยู่แล้ว วันพฤหัสบดีสุดท้ายของเดือนพฤศจิกายนคือวันขอบคุณพระเจ้า และวันหยุดก็จะลากยาวตั้งแต่พฤหัสบดีไปจนถึงวันอาทิตย์ การที่ลิโคริสอธิบายเวลาเดินทางไปกลับก็ดูเป็นเรื่องปกติ แต่คาร์เตอร์กลับรู้สึกว่าแม่สาวคนนี้กำลังบอกใบ้อะไรบางอย่าง...

ถ้าไม่มีเรื่องของเกิร์น คาร์เตอร์ก็คงไม่คิดอะไรมาก แต่พอมีเรื่องนั้นเกิดขึ้น คนที่เดิมทีไม่เคยข้องแวะกัน จู่ๆ ก็มาขอคำปรึกษาจากเขา แปลกแฮะ!

"ที่เธอพูดว่า พวกเรา น่ะ? มีใครอีกเหรอ?"

ด้วยความสงสัยในใจ คาร์เตอร์จึงอดไม่ได้ที่จะถามเพิ่มไปอีกประโยค

"มีแค่เด็กผู้หญิงในทีมเชียร์ลีดเดอร์ที่ใกล้จะเรียนจบไม่กี่คนน่ะ"

มีแต่เด็กผู้หญิงเหรอ?

คาร์เตอร์เลิกคิ้วขึ้น มองลิโคริสที่ยืนอยู่ตรงหน้าซึ่งมีท่าทีประหม่าเล็กน้อย สีหน้าของเขาแฝงไปด้วยความขบขัน

คาร์เตอร์เชื่อว่า ถ้าเขาตอบตกลง ทริปนี้ก็จะมีแค่เด็กผู้หญิงล้วนๆ จริงๆ แต่ถ้าเขาปฏิเสธ เด็กผู้หญิงพวกนี้ก็คงไปหาคนอื่นแน่นอน

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ คาร์เตอร์มองใบหน้าที่ได้รูปของลิโคริส ในใจก็แอบหวั่นไหวอยู่บ้าง เด็กสาวผิวขาวหน้าใสไร้กระ แถมรูปร่างก็ยังดี จะบอกว่าไม่หวั่นไหวก็คงโกหก แต่คาร์เตอร์ก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่าคนคนนี้หวังแต่ผลประโยชน์

ทำไมถึงไม่พูดเร็วกว่านี้ หรือช้ากว่านี้ ทำไมต้องมาพูดเอาตอนที่เลขานุการของนายกเทศมนตรีเพิ่งมาเชิญเขาไปดื่มน้ำชาด้วยล่ะ?

"ค่อยว่ากันอีกทีละกัน ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นจะติดธุระอะไรหรือเปล่าน่ะ!"

คาร์เตอร์ไม่ได้รังเกียจคนที่หวังผลประโยชน์หรอก คนเราถ้าไม่หวังผลประโยชน์เลยสิถึงจะแปลก แต่พอต้องเผชิญหน้ากับลิโคริส คาร์เตอร์ก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่เสมอ บางทีท่าทีเย็นชาของเธอในตอนนั้นอาจจะยังสร้างความขุ่นเคืองในใจเขาอยู่ก็ได้

"ตกลง งั้นฉันจะรอฟังข่าวจากนายนะ"

เมื่อได้ยินคำปฏิเสธกลายๆ ของคาร์เตอร์ ลิโคริสก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งแล้วรีบเดินจากไป เมื่อเทียบกับการพบกันครั้งล่าสุดของทั้งสองคน ตอนนี้สถานะของพวกเขาในโรงเรียนได้สลับขั้วกันอย่างสิ้นเชิงแล้ว

แม้ว่าสถานะของเทพธิดาจะมั่นคง แต่ก็ยากที่จะก้าวหน้าไปกว่านี้ ในขณะที่คลื่นลูกใหม่แม้จะมีขึ้นมีลง แต่เมื่อคลื่นลูกใหญ่ซัดมา ก็สามารถซัดคลื่นลูกเก่าให้ดับดิ้นไปบนชายหาดได้เหมือนกันนี่นา

มองดูแผ่นหลังของลิโคริสที่รีบเดินจากไปราวกับหนีเอาตัวรอด คาร์เตอร์ก็คลี่ยิ้มบางๆ ถึงแม้ด้วยสถานะในตอนนี้ การทำตัวเหนือกว่าเด็กมัธยมปลายในโรงเรียนจะดูไร้สาระไปหน่อย แต่การได้วางมาดต่อหน้าคนอื่นมันก็สะใจดีจริงๆ!

แอบดีใจอยู่ลึกๆ และหัวเราะเยาะตัวเองอยู่สองสามประโยคที่ทำตัวไร้สาระ คาร์เตอร์ก็ปัดเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ นี้ทิ้งไป บ่ายสามโมงตรง คาร์เตอร์ก็มาถึงห้องทำงานของนายกเทศมนตรีตามเวลานัด

"คุณเบนจามิน คุณแบล็กมาถึงแล้วค่ะ!"

เมื่อลอร่าผลักประตูห้องทำงานเปิดออก คาร์เตอร์ก็เห็นชายวัยกลางคนอายุราวๆ สามสิบกว่าปีกำลังเดินเข้ามาหาเขาอย่างกระตือรือร้น

"ฮ่าๆๆ ยินดีต้อนรับ แบล็ก พอได้ยินข่าวการจากไปของคุณแบล็กผู้เฒ่า ผมก็เสียใจมาก อยากจะเชิญคุณมาพบตั้งนานแล้ว แต่ก็ปลีกตัวไม่ได้สักที"

หลังจากพ่นคำทักทายจอมปลอมออกมาสองสามประโยค เบนจามินก็ผายมือไปยังโซฟาในห้องทำงาน

"มาสิ เชิญนั่งเลย อยู่ที่นี่ไม่ต้องเกรงใจนะ นอกจากฐานะนายกเทศมนตรีแล้ว ผมยังเป็นเพื่อนของคริสด้วย เรียกผมว่าร็อบก็พอ รับกาแฟหรือชาดำดีล่ะ?"

"กาแฟก็พอครับ ขอบคุณครับลุงร็อบ"

หลังจากเดินไปนั่งลงพร้อมกับเบนจามิน คาร์เตอร์ก็ยิ้มรับและตีเนียนเรียกชื่ออย่างสนิทสนมทันที

"ลอร่า ขอกาแฟสองแก้วนะ ขอบใจจ้ะ!"

หลังจากสั่งงานเลขานุการเสร็จ ท่านนายกเทศมนตรีร็อบก็ชวนคุยเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งลอร่านำกาแฟมาเสิร์ฟ เดินออกไป และปิดประตูลง เขาถึงได้เริ่มเข้าเรื่อง

"เรื่องปัญหาของทริฟาลีกับออนีลในครั้งนี้ วิลเลียมบอกผมแล้วล่ะว่าคุณช่วยเหลือไปมาก ในฐานะนายกเทศมนตรีเมืองดักลาส ผมต้องขอขอบคุณ ขอบคุณที่คุณสร้างคุณูปการต่อความปรองดองและมั่นคงของเมืองเรา! นอกจากนี้ ที่ผมเชิญคุณมาในวันนี้ นอกจากอยากจะพบลูกชายของเพื่อนเก่าแล้ว ก็ยังมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะถามคุณด้วย"

"ย่านการค้าริมทางหลวงหมายเลข 23 ที่คุณวางแผนจะสร้าง... ไม่สิ ต้องบอกว่ามันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้วต่างหาก พอจะสะดวกเล่าความคิดของคุณให้ผมฟังหน่อยได้ไหม? แล้วก็แผนงานในอนาคตของคุณสำหรับที่นั่นด้วย!"