บทที่ 85 ยกเว้นภาษีห้าปี

"แผนงาน... ก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอกครับ ผมไม่ได้เป็นคนมีความทะเยอทะยานอะไรขนาดนั้น ตอนนี้ก็แค่กะว่าจะหาวิธีเกลี้ยกล่อมให้ฝั่งทริฟาลีส่งคนมาเปิดอู่ซ่อมรถอะไรทำนองนั้นที่ที่ดินของผม แล้วก็รอดูว่าจะชวนคุณโจนส์มาร่วมด้วยได้ไหม..."

"ถ้าคุณโจนส์เข้ามาร่วมด้วย ย่านการค้าเล็กๆ แห่งนี้ก็จะมีทั้งร้านอาหาร อู่ซ่อมรถ ร้านสะดวกซื้อ และปั๊มน้ำมันครบครัน! ถึงจะเล็กแต่ก็มีครบทุกอย่าง ส่วนในอนาคต ผมยังไม่ได้คิดอะไรละเอียดนัก แค่หวังว่าธุรกิจแถวนั้นจะคึกคักขึ้นมาบ้าง ที่ดินแถวนั้นจะได้มีราคา แล้วผมก็จะได้เก็บค่าเช่าคืนทุนได้บ้าง"

เมื่อเผชิญหน้ากับนายกเทศมนตรีร็อบ คาร์เตอร์ไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงรอยยิ้มที่ราบเรียบและอ่อนโยนเอาไว้ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ช้าและไม่เร็วเกินไป ต่อให้อยู่ในเมืองดักลาสที่มีระบบนายกเทศมนตรีแบบเบ็ดเสร็จ นายกเทศมนตรีของอเมริกาก็เป็นแค่นั้นแหละ...

พูดให้ดูดีหน่อยก็คือผู้บริหารระดับสูง พูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็คือผู้จัดการมืออาชีพด้านการจัดการเมือง การไปล่วงเกินเขาย่อมไม่มีผลดีและอาจจะโดนกลั่นแกล้งได้ง่ายๆ แต่ถ้าถามว่าต้องหวาดกลัวหรือประหม่าไหม... นั่นมันก็เกินไปหน่อย!

"ฮ่าๆๆ ไม่ว่าจะมีความทะเยอทะยานมากหรือน้อย แต่อย่างน้อยในตัวเธอ ฉันก็เห็นสิ่งที่เพื่อนเก่าอย่างแบล็กไม่มี คาร์เตอร์ เธอรู้จักพลิกแพลงเก่งกว่าเขาเยอะ! ถ้าแบล็กผู้เฒ่ายังอยู่ เขาคงไม่ทำแบบเธอแน่ๆ เขาคงเอาแต่จ้องพวกคนเป็นหนี้เขม็ง แล้วก็ไปเคาะประตูบ้านพวกนั้นทุกสามวันห้าวันถามว่า เฮ้ มีเงินหรือยัง นายมีเงินหรือยังเพื่อน"

ร็อบแกล้งทำท่าทางล้อเลียนพฤติกรรมที่อาจจะเกิดขึ้นของแบล็กคนพ่อ ทำให้คาร์เตอร์อดหัวเราะออกมาไม่ได้

จะหัวเราะจริงหรือหัวเราะตามมารยาท ทั้งสองคนก็ไม่ได้ใส่ใจ ขอแค่บรรยากาศมันสนุกสนานขึ้นมาก็พอ! ในแง่ของการตีสนิทและสร้างบรรยากาศ ร็อบทำได้ดีทีเดียว ถ้าเปลี่ยนเป็นเด็กอายุสิบหกปีทั่วๆ ไป มาเจอนายกเทศมนตรีที่เป็นกันเองขนาดนี้ คงดีใจจนลืมตัวไปแล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้น คาร์เตอร์ที่กำลังยิ้มจนตาหยีก็ลอบมองนายกเทศมนตรีร็อบฝั่งตรงข้าม พร้อมกับแอบระแวดระวังขึ้นมาในใจ

อย่างที่เขาว่ากันว่า การทำดีด้วยโดยไม่มีสาเหตุ ถ้าไม่ใช่เพราะหวังร้ายก็คงคิดขโมยของ... ไม่สิ ต้องบอกว่าการแสดงความอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้อื่น ย่อมต้องมีเรื่องขอร้องต่างหาก เพิ่งจะขายน้ำใจไปได้ไม่นาน ถ้าขืนขายซ้ำในเวลาไล่เลี่ยกัน มันจะยิ่งทำให้น้ำใจดูไร้ราคาลงไปอีก

"แบบนี้ดีแล้ว แบบนี้ดีมากๆ เลยล่ะ บนโลกใบนี้ สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงก็คือความเปลี่ยนแปลง ทุกสรรพสิ่งย่อมมีการเปลี่ยนแปลง ก็เหมือนกับสถานการณ์บ้านเมืองที่เรากำลังจะต้องเผชิญในเร็วๆ นี้..."

สถานการณ์บ้านเมือง?

คาร์เตอร์ชะงักไปเล็กน้อยในใจ ขณะที่กำลังคิดหาคำพูดเพื่อปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เขาก็ยังคงตั้งใจฟังสิ่งที่นายกเทศมนตรีร็อบพูดต่อไป

"เพื่อนที่วอชิงตันเพิ่งโทรมาหาฉันเมื่อไม่นานมานี้ และพูดถึงเรื่องหนึ่ง เมื่อวานซืนท่านประธานาธิบดีคาร์เตอร์ของเรา ไปพบโวลเกอร์มา แล้วก็กลับทำเนียบขาวไปด้วยความโกรธจัด เธอคิดว่าเป็นเพราะอะไรล่ะ?"

"เพราะพวกเขามีเรื่องขัดแย้งกันเหรอครับ? แต่โวลเกอร์เพิ่งจะถูกท่านประธานาธิบดีแต่งตั้งมาหมาดๆ ไม่ใช่เหรอครับ?"

คาร์เตอร์กะพริบตา แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

ประธานาธิบดีจะไปหาประธานธนาคารกลางทำไมกัน? พอลองเอามาผูกกับสถานการณ์ในตอนนี้ ใช้เข่าคิดก็ยังรู้เลยว่าต้องคุยกันเรื่องนโยบายการเงิน ปีหน้าจะมีการเลือกตั้งใหญ่แล้ว ถ้านายทำให้นโยบายออกมาจนประชาชนไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อขนมปัง ผีที่ไหนจะไปลงคะแนนเสียงให้นาย!

แต่เรื่องนี้คาร์เตอร์ไม่ได้พูดออกไป เขาจงใจแกล้งทำเป็นไร้เดียงสาและมีความอยากรู้อยากเห็น ทว่าการแสดงอันห่วยแตกของคาร์เตอร์ จะไปตบตาจิ้งจอกเฒ่าทางการเมืองอย่างเบนจามินได้อย่างไร...

"เธอพูดถูกทั้งหมด! แม้ว่าโวลเกอร์จะได้รับการแต่งตั้งจากท่านประธานาธิบดี แต่พวกเขาก็ยังขัดแย้งกันอยู่ดี ต้นเหตุของความขัดแย้งก็หนีไม่พ้นเรื่องปริมาณเงินหมุนเวียนในระบบนั่นแหละ ดูจากนิสัยของโวลเกอร์แล้ว เขาต้องยืนกรานสนับสนุนการลดปริมาณเงินอย่างแน่นอน ส่วนท่านประธานาธิบดีของเราน่ะ... ก็พูดยากนะ!"

เมื่อเห็นคาร์เตอร์แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องและทำตัวเป็นเด็กดีต่อหน้าเขา เบนจามินก็ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้า แต่พอพูดถึงจิมมี คาร์เตอร์ สีหน้าของเบนจามินก็เปลี่ยนเป็นปั้นยากขึ้นมาทันที

สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนั้น คาร์เตอร์คุ้นเคยเป็นอย่างดี! ถ้าจะใช้คำแสลงในอนาคตมาอธิบายก็คงต้องบอกว่า มีคำด่าหยาบๆ อยู่ในใจแต่ไม่รู้จะด่าออกมาดีไหม...

ถ้าเปลี่ยนเป็นประธานาธิบดีคนอื่น มาเจอไอ้สุนัขรับใช้ที่กินอิ่มแล้วก็หันมาแว้งกัดเจ้านายอย่างโวลเกอร์ล่ะก็ รับรองว่าต้องเตะโด่งไอ้ตัวถ่วงความเจริญนี่ออกไปให้พ้นทางแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าแกเป็นคนที่ฉันแต่งตั้งขึ้นมา แค่เรื่องที่ว่าปีหน้าเป็นปีสำคัญที่ชี้ชะตาการลงเลือกตั้งสมัยที่สองของฉัน ถึงเวลานี้แกที่เป็นถึงประธานธนาคารกลางกลับอยากจะลดปริมาณเงิน? อยากจะให้ผู้ลงคะแนนของฉันไม่มีขนมปังจะกิน แถมยังต้องตกงานอีกเหรอ?!

นี่แกตั้งใจจะทุบหม้อข้าวฉันชัดๆ!

เจอแบบนี้ ใครมันจะไปทนไหว?

ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา คาร์เตอร์คิดว่าถ้าตัวเองเป็นประธานาธิบดี ตัวเองก็ทนไม่ได้เหมือนกัน นี่มันคนทรยศชัดๆ! ถ้าไม่จัดการเชือดทิ้ง ก็คงระบายความแค้นในใจไม่ได้! ตั้งแต่โบราณกาลมา สิ่งที่คนเกลียดชังที่สุดคืออะไร? คนทรยศไงล่ะ! ความเกลียดชังที่มีต่อคนทรยศ มักจะสูงกว่าความเกลียดชังศัตรูเสียด้วยซ้ำ!

แต่กลับกลายเป็นว่าประธานาธิบดีคาร์เตอร์คนนี้ เขาอาจจะทนได้จริงๆ ก็ได้ จะเล่นก็เล่น จะล้อก็ล้อ แต่อย่าเอาคนดีๆ อย่างเขามาล้อเล่น

พอลองย้อนกลับไปดูประวัติของคนดีคนนี้ ก็ไม่ยากที่จะพบว่าสิ่งที่ท่านทำมันหลุดโลกขนาดไหน ยกตัวอย่างเช่นตอนที่เขาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าการรัฐจอร์เจีย ตอนหาเสียง สหายคนดีคนนี้ตะโกนสโลแกนว่า สนับสนุนการแบ่งแยกสีผิวอย่างเด็ดขาด ผมคือคนผิวขาวชาวใต้ ผมจะอยู่เคียงข้างพวกคนเถื่อนคอแดงตลอดไป ผมก็เป็นคนบ้านนอกเหมือนกัน!

แล้วหลังจากได้รับเลือกตั้งล่ะ ท่านผู้ว่าฯ คนดีคนนี้ทำอะไรลงไป? อนุญาตให้คนผิวดำเข้ามามีส่วนร่วมทางการเมือง เอารูปเหมือนของมาร์ติน ลูเธอร์ คิงเข้าไปไว้ในอาคารที่ทำการรัฐ และอื่นๆ อีกมากมาย...

ตอนที่นั่งเรียนวิชาสถานการณ์ปัจจุบัน หรือที่ชาวอเมริกันเรียกว่าเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น ในห้องเรียน พอคาร์เตอร์ได้ยินคำบรรยายท่อนนี้ เขาก็ถึงกับทำหน้าเหวอเหมือนคนแก่เพ่งมองหน้าจอมือถือเลยทีเดียว

ในมุมมองของคนทรยศ จิมมี คาร์เตอร์นี่แหละคือคนทรยศตัวพ่อ ภายใต้ตรรกะที่ว่าหัวส่ายหางกระดิก การที่ลูกน้องของคนทรยศตัวพ่อจะเป็นคนทรยศตัวลูก มันก็ดูสมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือ?

แต่ประเด็นสำคัญที่แท้จริงของปัญหานี้ก็คือ เมื่อต้องรับมือกับประธานาธิบดีที่ชอบทำอะไรนอกกรอบ และยังมีอุดมการณ์ที่หลุดโลกขนาดนี้ เบนจามินเองก็เดาไม่ออกจริงๆ ว่าท่านคิดอะไรอยู่

เกิดท่านผีเข้าขึ้นมา จู่ๆ ก็นึกถึงความคิดบ้าๆ อย่าง ถ้าผมไม่ลงนรกแล้วใครจะลง แล้วปล่อยให้โวลเกอร์ทำตามใจชอบล่ะก็ คาร์เตอร์จะซวยหรือเปล่า เบนจามินไม่สนและไม่แคร์หรอก

แต่ว่า แกจะตายก็อย่าลากคนอื่นไปตายด้วยสิโว้ย!!!

ทันทีที่เกิดการหดตัวของปริมาณเงิน มันก็เหมือนกับการทิ้งระเบิดปูพรมวงกว้าง นอกจากจะระเบิดคาร์เตอร์จนตายแล้ว พวกเขาก็ต้องโดนลูกหลงไปด้วย ผลพวงที่มองเห็นได้ง่ายที่สุดก็คืออัตราการว่างงานที่จะพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ถ้าในยุคที่เขาเป็นนายกเทศมนตรีแล้วอัตราการว่างงานพุ่งกระฉูด

เขาจะมีจุดจบที่ดีได้ยังไง?

"สรุปก็คือ พวกเราต้องเตรียมตัวรับมือกับสภาพแวดล้อมอันเลวร้ายเมื่อเกิดการหดตัวของปริมาณเงิน คาร์เตอร์ ธนาคารต้องเตรียมเงินสดสำรองไว้ให้มากขึ้น ที่บ้านก็หาซื้ออาวุธไว้เยอะๆ หน่อย ถึงเวลานั้นความปลอดภัยในสังคมคงแย่ลงแน่ๆ นอกจากนี้ เกี่ยวกับย่านการค้าริมทางหลวงของเธอ ฉันหวังว่ามันจะเติบโตขึ้นโดยเร็วนะ! จะได้ช่วยสร้างตำแหน่งงานให้ได้มากที่สุด!"

"ฉันเป็นนายกเทศมนตรีเมืองดักลาส ฉันต้องรับผิดชอบต่อเมืองนี้ ตอนนี้ในดักลาส องค์กรหรือร้านค้าที่สามารถดึงดูดเงินทุนจากภายนอกได้ยังมีน้อยเกินไป เมื่อสภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจย่ำแย่ ด้วยขนาดของดักลาส มันยากมากที่จะต้านทานคลื่นพายุลูกนี้ได้ แต่แผนการสร้างย่านการค้าของเธอนั้นต่างออกไป ถ้าทำได้ดีจริงๆ มันจะเป็นการดึงเม็ดเงินจากคนนอกเมืองเข้ามา!"

"ยิ่งหาเงินได้มากเท่าไหร่ อัตราการว่างงานในดักลาสในอนาคตก็จะยิ่งลดลงเท่านั้น! คาร์เตอร์ ตอนนี้ภาระบนบ่าของเธอหนักอึ้งมาก ฉันในนามของศาลาว่าการเมือง ขอสนับสนุนการสร้างย่านการค้าของเธออย่างเต็มที่ เอาอย่างนี้ ฉันจะให้สิทธิยกเว้นภาษีห้าปีแก่เธอก่อน! เอกสารลดหย่อนภาษีท้องถิ่นเดี๋ยวเธอรับกลับไปได้เลย ส่วนเรื่องภาษีระดับรัฐและภาษีระดับประเทศ ฉันจะพยายามช่วยยื่นเรื่องขอให้"

"นอกจากนี้ ขอแค่เป็นสิ่งที่ย่านการค้าของเธอต้องการ และศาลาว่าการเมืองสามารถทำให้เธอได้ ไม่ต้องเกรงใจ เอ่ยปากมาได้เลย! ถ้าจัดการให้ได้ ฉันจะช่วยจัดการให้อย่างแน่นอน!"