บทที่ 86 อยากซื้อรถตำรวจ

ยกเว้นภาษีห้าปี?!

พูดตามตรง หลังจากได้ยินคำพูดของเบนจามิน ในใจของคาร์เตอร์ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะจริงๆ

ลองสมมติสถานการณ์ง่ายๆ ดูนะ ตอนแรกที่ได้ยินว่านายกเทศมนตรีเชิญตัวไปพบ มันก็เหมือนกับจู่ๆ คุณถูกเจ้านายเรียกตัวไปหานั่นแหละ พอวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านาย เจ้านายก็เข้ามาไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบอย่างอบอุ่น แต่คุณรู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นแค่เด็กฝึกงาน ไม่มีทางได้รับการเลื่อนขั้นหรือมอบหมายงานสำคัญแน่นอน ในใจก็เลยหวั่นวิตก กลัวว่าเจ้านายจะพูดคำว่า แต่ว่า แล้วก็ไล่คุณออก

ทว่าคำว่า แต่ว่า ถึงจะมาช้าแต่ก็มาถึงจนได้ ทว่าประโยคหลังคำว่า แต่ว่า แทนที่จะเป็นการไล่คุณออก กลับกลายเป็นว่าเจ้านายบอกกับคุณว่า ไอ้หนู ฉันเห็นหน่วยก้านนายไม่เลว หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ ลูกสาวฉันเพิ่งอายุสิบหก นายลองรับไว้พิจารณาหน่อยดีไหม

เดี๋ยวก่อน อายุสิบหกนี่เหมือนจะผิดกฎหมายนะ แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก ความหมายก็คงประมาณนั้นแหละ

การยกเว้นภาษีห้าปี ถึงจะไม่ได้ให้เงินกันตรงๆ แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการแจกเงินเลยนี่นา! โดยเฉพาะในส่วนของภาษีอสังหาริมทรัพย์ แหล่งรายได้หลักในการจัดเก็บภาษีของศาลาว่าการเมืองในอเมริกาก็คือภาษีอสังหาริมทรัพย์นี่แหละ

ในทำนองเดียวกัน ในบรรดาภาษีอสังหาริมทรัพย์ที่คาร์เตอร์ต้องจ่าย สัดส่วนของภาษีอสังหาริมทรัพย์ท้องถิ่นก็สูงที่สุดเช่นกัน และบังเอิญว่า ทรัพย์สินถาวรที่มีมากที่สุดบริเวณทางหลวงหมายเลข 23 ของเขาก็คือที่ดินเสียด้วย!

ร้านค้ามีอยู่แค่ร้านเดียว ต่อให้อัตราภาษีเงินได้จะสูงแค่ไหน แต่มันก็เทียบไม่ได้กับจำนวนที่ดินที่เขามีอยู่เยอะขนาดนี้! ในแง่ของต้นทุนทางภาษี ค่าภาษีที่ดินที่ต้องจ่ายในแต่ละปีนั้นสูงกว่าภาษีเงินได้มากนัก การได้รับการลดหย่อนภาษีในส่วนนี้ สามารถช่วยเขาประหยัดเงินได้มากจริงๆ!

ความประหลาดใจนี้มาแบบไม่คาดคิดและกะทันหันไปหน่อย แต่พอลองคิดดูอีกที คาร์เตอร์ก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมจิ้งจอกเฒ่าที่อยู่ตรงหน้าถึงได้มาทำดีด้วย

ในแง่ของการเป็นข้าราชการที่ดีและสร้างประโยชน์ให้แก่ท้องถิ่น เบนจามินถือว่าทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว

เรื่องความปลอดภัยและสภาพแวดล้อมที่น่าอยู่ของเมืองดักลาสก่อนหน้านี้คงไม่ต้องพูดถึง เอาแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็พอ หลังจากได้รับการเตือนสติจากเบนจามิน คาร์เตอร์เพิ่งจะตระหนักได้ถึงความสำคัญของย่านการค้าริมทางหลวง ในสภาวะที่ขาดแคลนเงินตรา

เหตุผลง่ายมาก ร้านค้ากว่าร้อยละเก้าสิบในเมืองล้วนมีลูกค้าเป็นชาวเมืองดักลาสทั้งสิ้น ไม่ว่าจะทำธุรกิจแบบไหน ปริมาณเงินทุนโดยรวมของเมืองก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย

ยกตัวอย่างง่ายๆ ลูกค้าเอไปจับจ่ายซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ซูเปอร์มาร์เก็ตได้กำไรสิบดอลลาร์ จากนั้นลูกค้าเอก็ทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ต พอทำงานเสร็จ ซูเปอร์มาร์เก็ตก็จ่ายค่าจ้างให้เขาสิบดอลลาร์

ตรรกะในตัวอย่างนี้อาจจะดูหยาบไปหน่อย แต่สถานการณ์โดยรวมก็เป็นแบบนั้นแหละ ไม่ว่าเงินจะหมุนเวียนไปทางไหน เงินในดักลาสก็ยังคงมีจำนวนเท่าเดิมเสมอ

หากต้องการเพิ่มปริมาณเงินโดยรวม มีเพียงสองวิธีเท่านั้น วิธีแรกคือรัฐบาลอัดฉีดเงินให้คุณ แต่ถ้าโวลเกอร์ดำเนินนโยบายหดตัวของปริมาณเงินจริงๆ เส้นทางนี้ก็คงไปไม่รอดอย่างแน่นอน

ถ้าอย่างนั้นก็เหลือวิธีที่สอง คือการดึงดูดเงินจากคนนอกเข้ามา!

ปั๊มน้ำมันเล็กๆ ร้านสะดวกซื้อ ร้านอาหาร... ถึงแม้จะดูไม่สะดุดตา แต่ทำเลที่ตั้งของพวกเขามันดีมากนี่นา! การอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองดักลาส หมายความว่าชาวเมืองไม่มีทางขับรถมาตั้งยี่สิบกิโลเมตรเพียงเพื่อมาซื้อน้ำขวดเดียวที่นี่แน่นอน

ลูกค้าของพวกเขามีเพียงแค่คนนอกเท่านั้น ไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายแค่ไหน คนขับรถที่สัญจรไปมาบนท้องถนนก็ยังต้องกินข้าว ต้องเติมน้ำมัน และต้องดื่มน้ำอยู่ดีไม่ใช่หรือ?

ความต้องการพื้นฐานของมนุษย์เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ในสายตาของเบนจามิน ย่านการค้าริมทางหลวงของคาร์เตอร์ทำกำไรได้แน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะได้กำไรมากน้อยแค่ไหน และกำไรที่ได้มาจะเพียงพอต่อการหักล้างกับต้นทุนค่าใช้จ่ายหรือไม่ สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้ก็คือ หาทางลดต้นทุนให้คาร์เตอร์ เพื่อให้เขาได้รับผลกำไรสูงขึ้น เพราะเมื่อมีกำไร มีกำไรมากขึ้น ถึงจะมีเงินไปจ้างพนักงานเพิ่มได้ไงล่ะ

ยิ่งคาร์เตอร์จ้างคนมากเท่าไหร่ อัตราการว่างงานในดักลาสก็จะยิ่งลดลงเท่านั้น และแน่นอนว่าผลงานของเขาก็จะยิ่งดูดีขึ้นไปด้วย!

เมื่อทำความเข้าใจตรรกะเบื้องหลังเรื่องนี้ได้แล้ว คาร์เตอร์ก็หมดความกังวลและเอ่ยปากออกมาอย่างไม่เกรงใจว่า

"อืม ลุงร็อบ ผมเข้าใจความหมายของคุณแล้วล่ะครับ บังเอิญว่ามีเรื่องหนึ่งที่อาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากผู้กำกับวิลเลียมจริงๆ"

"วิลเลียมเหรอ? กรมตำรวจน่ะนะ?"

เบนจามินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ชั่วขณะนั้นเขานึกไม่ออกว่าย่านการค้าริมทางหลวงไปเกี่ยวอะไรกับกรมตำรวจ

"ใช่ครับ ยังไงที่นั่นก็อยู่ห่างไกลจากตัวเมือง แถมบริเวณรอบๆ ตอนนี้ก็ยังค่อนข้างรกร้าง เรื่องความปลอดภัยก็เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องระวังเหมือนกัน ถ้าเกิดมีปัญหาเรื่องความปลอดภัยขึ้นมา เกรงว่าแค่จะหาคนมาทำงานก็คงยากแล้วล่ะครับ"

คาร์เตอร์พยักหน้า เป็นการยืนยันว่าเขาฟังไม่ผิด ปัญหาเรื่องความปลอดภัยคือสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกเวลาทำธุรกิจนอกเขตเมืองในยุคนี้

กล้องวงจรปิดบนท้องถนนในอเมริกามีอัตราการครอบคลุมไม่เคยสูงเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านี่คือปี 1979 ด้วยซ้ำ การทำธุรกิจกับคนนอกได้ดี ย่อมเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาของดักลาสอย่างแน่นอน แต่การทำธุรกิจกับคนแปลกหน้ามันก็มีความเสี่ยงเหมือนกันนะ!

ผู้คนที่เดินทางสัญจรไปมา ต่างคนต่างก็ไม่รู้จักกัน ถ้าปล้นของแล้วหนีไป คุณจะทำอะไรได้ล่ะ? พอคิดดูให้ดีแล้ว โอกาสที่จะเกิดเหตุการณ์ปล้นชิงทรัพย์ดื้อๆ แบบนี้ก็มีความเป็นไปได้สูงมากทีเดียว

เดิมทีคาร์เตอร์วางแผนไว้ว่าจะใช้คนของทริฟาลีและออนีลมาทำหน้าที่เป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยไปก่อน นอกเหนือจากการทำธุรกิจแล้ว ก็ให้พวกเขาช่วยดูแลความเรียบร้อยรอบๆ บริเวณนั้นด้วย

ถ้าเกิดมีใครมากินอาหารแล้วชักดาบ พวกเขาก็จะได้งัดทักษะเดิมออกมาใช้ โดยการคว้าประแจไปสั่งสอนพวกคนต่างถิ่นเหล่านั้นสักหน่อย แต่ในเมื่อตอนนี้นายกเทศมนตรีร็อบเป็นคนเอ่ยปากเอง ในเมื่อสามารถให้เจ้าหน้าที่ตำรวจมาเข้าเวรได้ แล้วทำไมเขาต้องไปพึ่งพาพวกแก๊งอันธพาลด้วยล่ะ?

"ที่เธอพูดมาก็มีเหตุผล แต่ปัญหาใหญ่ของเราคือกำลังคนในกรมตำรวจไม่พอนี่สิ อีกอย่าง บริเวณทางหลวงหมายเลข 23 ตามหลักแล้วมันเป็นเขตอำนาจของตำรวจรัฐไปแล้ว การที่ตำรวจเมืองของเราจะเข้าไปยุ่ง มันจะดูไม่ค่อยดีหรือเปล่า?"

ร็อบลูบคางตัวเองพลางครุ่นคิดอย่างหนัก เห็นได้ชัดว่าเบนจามินไม่ได้มองโลกในแง่ดีจนเกินไปเกี่ยวกับสภาพความปลอดภัยนอกเขตเมือง

"เอาแบบนี้ดีไหม ฉันจะลองติดต่อกับทางตำรวจรัฐดู ให้รถลาดตระเวนของพวกเขาแวะไปขับวนดูเป็นระยะๆ เธอคิดว่าไง? บนทางหลวงไม่เคยอยู่ในเขตอำนาจของตำรวจเมืองเลย ฉันกังวลว่าต่อให้คนของวิลเลียมไปที่นั่นก็คงทำหน้าที่ได้ไม่เต็มที่ เผลอๆ จะกลายเป็นไปสร้างความวุ่นวายเพิ่มเสียอีก"

"ผมรู้ครับว่าการบังคับใช้กฎหมายบนท้องถนนไม่ใช่หน้าที่ของตำรวจเมือง แต่ถ้าพึ่งพิงแค่รถลาดตระเวนของตำรวจรัฐเพียงอย่างเดียว พูดตามตรงนะครับ ผมว่ามันคงไม่ได้ผลหรอก เพราะพวกเราไม่มีทางรู้เลยว่าคนร้ายจะคิดลงมือตอนไหน แต่ถ้ามีรถตำรวจสักคันจอดอยู่ริมถนนตลอดเวลา หรือจอดอยู่หน้าร้านของผมล่ะก็ ผลลัพธ์ในการข่มขวัญมันจะต่างกันลิบลับเลยนะครับ"

คาร์เตอร์ขมวดคิ้ว รู้สึกหนักใจอยู่บ้าง ตำรวจเมืองในอเมริกาคือตำรวจที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่แต่ภายในเมืองเท่านั้น แทบจะไม่ออกไปนอกเขตเมืองเลย

เมื่อออกนอกเขตถนนในเมืองไปแล้ว พื้นที่ทั้งหมดจะตกเป็นเขตอำนาจของตำรวจรัฐ จนทำให้หลายคนเข้าใจผิดคิดว่าตำรวจรัฐก็คือตำรวจจราจร เพราะว่าเวลาอยู่บนถนนทีไรก็มักจะถูกพวกเขาเรียกตรวจรถอยู่เสมอนี่นา

และในทางทฤษฎีแล้ว เขตอำนาจของตำรวจรัฐก็ครอบคลุมทั่วทั้งรัฐยกเว้นพื้นที่ในเขตเมือง ซึ่งถือเป็นพื้นที่ที่กว้างใหญ่มาก แต่ทว่านอกจากถนนหนทางแล้ว พื้นที่ส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นที่รกร้างว่างเปล่า จำนวนคนของพวกเขาจึงมีไม่มากนักเช่นกัน

การจะหวังพึ่งรถลาดตระเวนของตำรวจรัฐให้มารับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของย่านการค้านั้นถือเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย แค่ชั่วโมงหนึ่งได้เห็นรถตำรวจสักสองคันก็ถือว่าหรูแล้ว ส่วนเวลาที่เหลือ ต่อให้เกิดเรื่องแล้วรีบแจ้งความทันที กว่าพวกเขาจะมาถึง ทุกอย่างก็คงสายเกินแก้ไปแล้ว!

พวกโจรปล้นชิงทรัพย์ดื้อๆ คงได้กินอิ่มหนำสำราญแล้วก็เผ่นหนีลอยนวลไปเรียบร้อยแล้วล่ะ!

ไม่ได้การล่ะ จะไปหวังพึ่งตำรวจรัฐไม่ได้ ยังไงก็ต้องเป็นตำรวจเมืองเท่านั้น!

"ลุงร็อบครับ ลุงดูสิว่าเราพอจะทำแบบนี้ได้ไหม? ผมจะออกเงินซื้อรถตำรวจคันหนึ่ง แล้วเอาไปจอดไว้ตรงลานกว้างหน้าย่านการค้าของผม ผมขอรับประกันกับลุงเลยว่าผมจะไม่ขับมันไปทำเรื่องบ้าๆ หรือสวมรอยเป็นตำรวจเด็ดขาด แค่มีรถตำรวจจอดอยู่ที่นั่น พนักงานก็จะได้ทำงานอย่างสบายใจ ส่วนผมที่เป็นเถ้าแก่ก็จะพลอยอุ่นใจไปด้วย อีกอย่าง คุณวิลเลียมสามารถส่งคนไปตรวจสอบและควบคุมดูแลได้ตลอดเวลา สามารถเช็กเลขไมล์ของรถได้ด้วย เพื่อให้มั่นใจว่าผมไม่ได้เอามันไปใช้ผิดวัตถุประสงค์ ลุงคิดว่าไงครับ?"