บทที่ 87 ป้ายทะเบียนพิเศษ

"ทำไมต้องทำให้มันยุ่งยากด้วยล่ะ ในเมื่อเธอเต็มใจจะออกเงิน ทำไมไม่บริจาคเงินก้อนนี้ให้กับกรมตำรวจดักลาสไปเลยล่ะ? พอตำรวจได้เงินมา ก็สามารถเอาเงินก้อนนี้ไปจ้างตำรวจใหม่สองนาย แล้วส่งพวกเขาไปประจำการที่ย่านการค้าได้เลยไม่ใช่เหรอ?"

หลังจากฟังคำพูดของคาร์เตอร์จบ เบนจามินก็หัวเราะออกมา พร้อมกับใช้สายตาที่มีความหมายลึกซึ้งมองไปที่คาร์เตอร์...

เจ้าจิ้งจอกน้อยตัวนี้ ดูเหมือนจะรวยกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก!

"ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอครับ?"

เรื่องที่กรมตำรวจอเมริกา หรือแม้แต่หน่วยงานรัฐอื่นๆ สามารถรับเงินบริจาคจากบุคคลทั่วไปได้นั้น คาร์เตอร์ก็พอจะรู้มาบ้าง แต่เรื่องรายละเอียดนั้นเขาไม่รู้เลย

"แน่นอนสิ หลังจากเกิดเรื่องระหว่างออนีลกับทริฟาลีคราวนี้ ฉันว่ากองกำลังตำรวจของดักลาสเองก็ต้องมีการเสริมความแข็งแกร่งบ้างแล้วล่ะ แต่สภาพการเงินของเมืองไม่ค่อยจะสู้ดีนัก การรับความช่วยเหลือจากพลเมืองดี จะมีปัญหาอะไรล่ะ? ยังไงซะพวกเราก็ทำเพื่อดักลาสไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ครับ! ผมรักเมืองนี้!"

'พลเมืองดี' คาร์เตอร์พยักหน้ารัวๆ...

ก่อนหน้านี้ที่บอกว่าตัวเองเป็นผู้สนับสนุนทางการเงินของคาร์ลอส อาจจะไม่มีปัญหาอะไร แต่นั่นมันก็แค่คนเดียว ในฐานะจ่าตำรวจ คาร์ลอสก็ช่วยเหลือเขาได้จำกัด แต่ตอนนี้คืออะไร ผู้สนับสนุนของกรมตำรวจเชียวนะ! บังเอิญว่าเพิ่งได้เงินมาสองแสนดอลลาร์หมาดๆ พอมีเงิน คาร์เตอร์ก็ยืดอกได้อย่างเต็มภาคภูมิ

หลังจากออกจากห้องทำงานของเบนจามิน คาร์เตอร์ก็ตรงดิ่งไปที่สถานีตำรวจทันที เขาเคาะประตูห้องทำงานของผู้กำกับวิลเลียม และประโยคแรกที่พูดเมื่อเปิดประตูเข้าไปคือ

"เสนอตัวเลขมาเลยครับ!"

"สองหมื่นดอลลาร์! ต่อปี!"

วิลเลียมที่ได้รับโทรศัพท์แจ้งล่วงหน้าจากเบนจามินแล้ว ยิ้มจนแก้มปริ เขาชูนิ้วอวบๆ สองนิ้วขึ้นมาแล้วพูดตรงๆ ว่า

"สำหรับตำรวจใหม่สองตำแหน่งนี้ เธอมีสิทธิ์แนะนำคนได้"

"ฮ่าๆๆ ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจครับ คุณลุงวิลเลียม! เดี๋ยวพอกลับไป ผมจะให้คนจัดการโอนเงินให้ทันทีเลยครับ!"

แนะนำ? อืม...

ใช้คำได้ดี!

"ไม่ต้องรีบๆ ภายในสองสามวันนี้ก็โอนมาได้ ขอขอบคุณสำหรับการช่วยเหลืออีกครั้งนะ อ้อ... รอเดี๋ยวนะ คาร์ลอส! รีบมานี่เร็ว!"

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของคาร์เตอร์ ผู้กำกับวิลเลียมเรียกคาร์ลอสเข้ามา แล้วก็กระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง

"คาร์เตอร์ ขอกุญแจรถหน่อยสิ"

"กุญแจรถ? จะเอาไปทำอะไรเหรอครับ?"

ขณะเดินไปตามโถงทางเดินของสถานีตำรวจ ความสงสัยในใจของคาร์เตอร์ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น แต่ด้วยความเชื่อใจที่มีต่อคาร์ลอส คาร์เตอร์จึงล้วงกุญแจรถจากกระเป๋าส่งให้อีกฝ่าย

"เปลี่ยนป้ายทะเบียนให้ใหม่น่ะ... ไม่ต้องห่วง เรื่องดีแน่นอน! ก็เหมือนกับป้ายทะเบียน 11-99 ของแคลิฟอร์เนียนั่นแหละ พวกเราก็มีหมวดตัวเลขพิเศษของเราเหมือนกัน พอติดป้ายทะเบียนนี้ ตำรวจคนอื่นก็จะรู้ว่าเธอเป็นเพื่อนของกรมตำรวจเรา... เออ ผู้สนับสนุนน่ะแหละ เวลาเธอต้องการความช่วยเหลือ พวกเขาก็จะอำนวยความสะดวกให้"

คาร์ลอสหัวเราะหึๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูคาร์เตอร์ด้วยคำพูดที่ตรงไปตรงมามากขึ้นว่า

"รถมัสแตงของนายน่ะยังไม่เคยเอาไปซิ่งเลยใช่ไหมล่ะ? พอมีป้ายนี้ ต่อไปนายก็ซิ่งได้แล้วนะ จำไว้ล่ะ เรื่องนี้อย่าไปบอกใครเด็ดขาด"

"ผม... คุณ..."

คาร์เตอร์ทั้งขำทั้งอึ้ง ถึงแม้ว่าเขาจะเคยแข่งรถซิ่งมาแล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่งานอดิเรกสักหน่อย ในทางกลับกัน ด้วยคติพจน์ที่ว่า 'ชีวิตหมาๆ อย่างฉันมันสำคัญ' คาร์เตอร์ไม่คิดว่าตัวเองจะซิ่งรถบ่อยๆ ในอนาคตหรอก

สิทธิพิเศษเล็กๆ น้อยๆ จากการบริจาคแบบนี้ สำหรับเขาแล้วมันดูจะไร้ประโยชน์ไปหน่อย... แต่ถึงจะไร้ประโยชน์ การกระทำของกรมตำรวจดักลาสครั้งนี้ ก็ทำให้คาร์เตอร์ตระหนักถึงความสำคัญของการผูกมิตรกับคนพวกนี้ หากอยากจะเอาตัวรอดในอเมริกา

ก็ซิ่งรถเหมือนกันนี่นา ตอนที่เขาซิ่งที่ซีแอตเทิล เขาเจออะไร? เจอจับผิด! แต่พอกลับมาที่ดักลาส กลับกลายเป็นการหลับตาข้างหนึ่งปล่อยผ่านไป

หัวใจสำคัญของการปฏิบัติที่แตกต่างกันนี้ ก็คือเงิน! ไม่สิ ควรจะบอกว่า นายให้เงินพวกเขาหรือเปล่าต่างหาก หรือก็คือ การให้ผลประโยชน์เพื่อเลี้ยงดูปูเสื่อพวกเขาให้อิ่มหมีพีมัน

ซิ่งรถเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แล้วเรื่องอื่นๆ ล่ะ? ถ้ามีคนพวกนี้คอยให้ข้อมูลและอำนวยความสะดวกให้เขา การจะทำอะไรในอนาคตมันก็จะง่ายขึ้นเยอะ... ดูเหมือนว่าต่อไปเขาคงต้องแวะเวียนไปที่ศาลาว่าการเมืองบ่อยๆ ซะแล้ว

คาร์เตอร์คิดอะไรเพลินๆ ไปเรื่อยเปื่อย รอจนกระทั่งเปลี่ยนป้ายทะเบียนเสร็จ เขาก็ขับรถออกไปอย่างเร่งรีบ เพื่อมุ่งหน้าไปหาทริฟาลี

สถานที่นัดพบกับทริฟาลีคือร้านของหวานแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของเมือง แน่นอนว่าสถานที่นี้เป็นไอเดียของคาร์เตอร์ ดูจากชื่อก็รู้แล้ว เพราะสถานที่พวกอู่ซ่อมรถหรือร้านเบียร์อะไรทำนองนั้น สำหรับทริฟาลีที่เขาไม่คุ้นเคยเลย คาร์เตอร์ไม่กล้าเอาตัวเองไปเสี่ยงหรอก ตอนที่เจอกับออนีลนั่นมันที่บ้านของดยุค เห็นแก่หน้าดยุค ไม่ว่ายังไงออนีลก็ไม่กล้าทำอะไรเขาหรอก แต่กับคนคนนี้ ใครจะรู้ล่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

แต่มีเรื่องหนึ่งที่แปลกประหลาดมาก ในคำบอกเล่าของคาร์ลอส ทริฟาลีที่เป็นพวกหัวแข็งและไม่ยอมฟังใคร กลับตอบรับคำเชิญของเขาอย่างง่ายดายทันทีที่ได้ยินว่าเป็นเขาที่ขอนัดพบ

"คาร์เตอร์?"

หลังจากที่คาร์เตอร์จอดรถริมถนนหน้าร้านของหวานเสร็จ ชายคนที่กำลังยืนพิงมอเตอร์ไซค์ฮาร์ลีย์และสูบบุหรี่อยู่ก็เอ่ยปากทักขึ้น

"ไม่รู้จริงๆ ว่าลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างนาย ทำไมถึงเลือกสถานที่นัดพบเป็นที่ที่พวกเด็กผู้หญิงชอบมากัน ไม่มีเหล้าก็ช่างเถอะ แต่ดันห้ามสูบบุหรี่อีก... ฉันคือทริฟาลี อ้อ ขอแถมอีกเรื่องนะ แมรี่คือแม่ของฉัน"

"ห๊ะ? คุณ... พวกคุณไม่เห็นจะเหมือนกันเลยสักนิด..."

ทริฟาลีที่อยู่ตรงหน้าอายุราวๆ สามสิบกว่าปี ใบหน้าของเขาดูผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ไว้หนวดเคราเฟิ้ม พวงแก้มมีรอยแดงเรื่อๆ เหมือนคนเมา แน่นอนว่าที่คอก็แดงด้วย! พวกคนเถื่อนคอแดงๆ ถ้าคอไม่แดงจะเรียกว่าคนเถื่อนคอแดงได้ยังไงล่ะ?

นอกจากรูปร่างที่กำยำล่ำสันและหนวดเคราที่ดูเหมือน 'มหาโจร' แล้ว การแต่งกายของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับพวกแก๊งมอเตอร์ไซค์รุ่นเก๋าในหนังอเมริกันส่วนใหญ่เลย เสื้อกล้ามสีขาว สวมทับด้วยเสื้อกั๊กหนังสีดำ ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ช่างทรงคาร์โก้ ที่ยังมีคราบน้ำมันเครื่องเปื้อนอยู่ด้วยซ้ำ

ด้วยภาพลักษณ์ภายนอกแบบนี้ อย่าว่าแต่คาร์เตอร์จะจับโยงเขากับคุณนายแมรี่ผู้เข้มงวดและเจ้าระเบียบได้ยากเลย แม้แต่เขายังดูไม่เหมือนหัวหน้าแก๊งอันธพาลด้วยซ้ำ หัวหน้าแก๊งที่ไหนจะมายืนรอคนอยู่ริมถนนด้วยตัวเอง แถมยังยืนพิงมอเตอร์ไซค์สูบบุหรี่แบบไม่ห่วงภาพพจน์ขนาดนี้... ปกติคนที่ทำแบบนี้ มันต้องเป็นลูกน้องไม่ใช่เหรอ?

อืม... ตอนอยู่ ม.ต้น เขาก็เหมือนจะเคยทำแบบนี้นะ ขี่มอเตอร์ไซค์ร่อนไปทั่ว...

"ชินแล้วล่ะ ตั้งแต่เด็กก็มีแต่คนบอกว่าฉันไม่เหมือนเธอ แต่ช่างมันเถอะ ที่ฉันบอกเรื่องนี้กับนาย ก็แค่จะบอกให้นายรู้ไว้ว่า ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายนาย... เพราะงั้น เราเปลี่ยนที่คุยกันหน่อยได้ไหม? ที่นี่สูบบุหรี่ก็ไม่ได้ กินเหล้าก็ไม่ได้ น่าเบื่อชะมัด!"

ทริฟาลีดีดก้นบุหรี่ทิ้ง แล้วใช้รองเท้าบูทหนังบดขยี้จนดับ เขาสะบัดคอไปมา ลุกขึ้นยืนยืดเส้นยืดสายช่วงเอวที่ดูแข็งทื่อเล็กน้อย

"ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี ไปกินข้าวบ้านฉันไหม? กล้าหรือเปล่า?"

คำถามนี้ทำเอาคาร์เตอร์ลำบากใจขึ้นมาทันที

จะตอบตกลง ก็ดูจะด่วนตัดสินใจไปหน่อย เขาบอกว่าเป็นลูกคุณนายแมรี่ก็เชื่อเลยเหรอ? ต่อให้เป็นเรื่องจริง มันก็ไม่ได้น่าเชื่อถือขนาดนั้นหรอก คุณนายแมรี่ที่อยู่ตรงกลาง อย่างมากก็เป็นแค่หัวข้อสนทนาที่ช่วยกระชับความสัมพันธ์และทลายกำแพงระหว่างทั้งสองคนเท่านั้น

แต่ถ้าปฏิเสธ ก็จะดูเหมือนปอดแหก... ก็ไม่อยากจะพูดอะไรมากหรอกนะ เพราะยังไงเขาก็ไม่ใช่เด็กวัยรุ่นเลือดร้อนแล้ว แต่ประการแรก ทริฟาลีเป็นฝ่ายเชิญอย่างกระตือรือร้น แถมยังตอบรับคำเชิญของเขาอย่างง่ายดาย แล้วยังมายืนรอเขาตั้งครึ่งค่อนวัน ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนจะเชิญ เขาก็ยังแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าไม่ได้มีเจตนาร้าย

เรียกได้ว่าให้เกียรติกันสุดๆ แล้ว เดี๋ยวเขาจะต้องขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย ถ้าเขาปฏิเสธตอนนี้ การเจรจาหลังจากนี้ก็จะเสียเปรียบมาก เพราะนอกจากจะเป็นการหักหน้าทริฟาลีแล้ว ในเรื่องของบารมี เขาก็จะดูด้อยกว่าด้วย

คาร์เตอร์ขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นมองทริฟาลีที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความขบขัน เขากัดฟัน เอาวะ ลองเสี่ยงดู!

"ในเมื่อคุณทริฟาลีเลี้ยง มีอาหารเย็นให้กินฟรี ทำไมจะไม่ไปล่ะ? งั้นเราไปกันเลยดีกว่า อ้อ คุณทริฟาลีครับ ผมขอลองขี่มอเตอร์ไซค์ของคุณหน่อยได้ไหม?"