บทที่ 88 ตัวตนที่แท้จริงของทริฟาลี

"รถคันนี้น่ะ ฉันขี่เองดีกว่า นายนั่งซ้อนท้ายก็พอ ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกนายนะ คาร์เตอร์ แต่อายุแค่นี้ เรี่ยวแรงนายยังไม่พอที่จะกำราบม้าพยศตัวนี้หรอก!"

หลังจากหัวเราะหึๆ ทริฟาลีก็ตวัดขาขึ้นคร่อมรถ แล้วตบเบาะหลังเป็นเชิงบอกให้คาร์เตอร์ขึ้นมานั่ง ส่วนหมวกกันน็อกน่ะ ลืมไปได้เลย ยุคนี้ยังไม่มีกฎหมายปรับ 20 ดอลลาร์ข้อหาไม่สวมหมวกกันน็อกหรอกนะ

"ก็ได้ แต่คุณต้องขี่ช้าๆ หน่อยนะ ผมยังไม่อยากอายุสั้น!"

คาร์เตอร์มองขนาดอันใหญ่โตของรถมอเตอร์ไซค์ฮาร์ลีย์ แล้วก้มมองแขนเล็กๆ ของตัวเอง ก็จำใจต้องขึ้นไปนั่งซ้อนท้าย เขาเกาะเอวทริฟาลีไว้แน่น พร้อมกับเอ่ยเตือนด้วยความหวาดเสียว

มันแปลกมากจริงๆ ตอนที่คาร์เตอร์ขับรถยนต์ ถึงเขาจะไม่ชอบซิ่งรถ แต่ก็ไม่เคยขับช้าเลย เขามักจะเหยียบคันเร่งจนเกือบแตะเส้นจำกัดความเร็วเสมอ แต่พอเปลี่ยนมาเป็นมอเตอร์ไซค์เมื่อไหร่...

ขอโทษที ต้องขับแค่ 20 ไมล์ต่อชั่วโมงเท่านั้น คาร์เตอร์ถึงจะรู้สึกปลอดภัย ตอนที่เห็นพวกนักบิดสุดเท่ในคลิปวิดีโอสั้นในชาติก่อน คาร์เตอร์ก็เคยคิดอยากจะซื้อมอเตอร์ไซค์มาขี่เป็นสิงห์นักบิดบ้างเหมือนกัน แต่พอนึกถึงจุดจบที่ตัวเองกระเด็นหลุดจากรถตอนเกิดอุบัติเหตุ คาร์เตอร์ก็ล้มเลิกความคิดนั้นไปทันที

"ฮ่าๆๆ ฝีมือฉันน่ะ เชื่อใจได้เลย!"

คำเตือนของคาร์เตอร์ดูเหมือนจะส่งผลตรงกันข้าม สิ้นเสียงหัวเราะร่าของทริฟาลี เครื่องยนต์ฮาร์ลีย์ก็ส่งเสียงคำรามกระหึ่ม จากนั้นมอเตอร์ไซค์ก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับถูกดีดออกจากหนังสติ๊ก พอเข้าสู่ถนนใหญ่ก็ยิ่งหักเลี้ยวซ้ายขวาอย่างคล่องแคล่ว...

ถึงจะไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น แต่คาร์เตอร์ที่นั่งซ้อนท้ายส่ายไปมาเหมือนสาหร่ายทะเลต้องลม ก็หน้าซีดเผือดไปหมดแล้ว ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะไปเกิดใหม่ แต่ทริฟาลีก็สามารถบังคับมอเตอร์ไซค์หลบหลีกไปได้อย่างหวุดหวิดทุกครั้ง...

หลังจากถูกทรมานมาตลอดทาง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงอู่ซ่อมรถแห่งหนึ่งที่อยู่เกือบสุดขอบเมือง คาร์เตอร์ก้าวลงจากรถด้วยขาสั่นๆ เขามองไปรอบๆ อู่ซ่อมรถแห่งนี้...

ภายในโรงเรือนมีลิฟต์ยกรถตั้งอยู่สองเครื่อง ด้านหน้าเป็นลานกว้างขนาดใหญ่พอสมควร สองข้างของลานเต็มไปด้วยมอเตอร์ไซค์จอดเรียงราย และที่สำคัญคือ ทั้งหมดล้วนเป็นมอเตอร์ไซค์รุ่นบิ๊กไบค์ทั้งสิ้น ส่วนรถยนต์กลับมีเพียงไม่กี่คัน

นอกจากนี้ ยังมีชายฉกรรจ์อีกกว่าสิบคนที่แต่งตัวคล้ายกับทริฟาลี กำลังล้อมวงย่างเนื้ออยู่รอบถังสีที่มีไฟลุกโชน เมื่อเห็นทริฟาลีและเขาเดินเข้ามา พวกเขาก็หันขวับมามองเป็นตาเดียว และจ้องมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่? ไม่เห็นหรือไงว่ามีแขกมา? แดนนี่ ขยับที่ให้คาร์เตอร์หน่อย มอนแบท ไปเอาอาหารในครัวมา"

หลังจากจอดรถเสร็จ ทริฟาลีก็เดินอาดๆ เข้าไปหากลุ่มคนเหล่านั้น ตอนที่เดินผ่านคาร์เตอร์ เขาก็ตบหลังคาร์เตอร์ดังป้าบ แล้วเลื่อนมือขึ้นมาโอบไหล่คาร์เตอร์ พาเดินไปหากลุ่มคน

"ได้เลย เดี๋ยวฉันไปเอามาให้"

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งรับคำแล้วเดินไปที่ห้องครัว ส่วนคนอื่นๆ ยังไม่ทันพูดอะไร ก็ขยับที่ทางเงียบๆ เว้นที่ว่างให้ทริฟาลีและคาร์เตอร์นั่งลง แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องมาที่พวกเขาสองคน

"มา คาร์เตอร์ นี่เหล้า นี่บุหรี่ วางอยู่ตรงนี้นะ อยากสูบก็สูบ อยากดื่มก็ดื่มเลย จะว่าไป ฉัน แดนนี่ แล้วก็วิลล์ทางโน้น พวกเราก็เป็นรุ่นพี่นายทั้งนั้น เรียนจบมาจากเอลมอนด์เหมือนกัน มาเที่ยวที่นี่ ทำตัวตามสบายเลยนะ"

"ขอบคุณครับ แต่ผมดื่มได้ไม่เยอะหรอกนะ"

คาร์เตอร์ก้มมองขวดเหล้าที่ทริฟาลียื่นให้ พอเห็นว่าเป็นแค่เบียร์เย็นๆ เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในชาติก่อนคอเขาไม่แข็งอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจ้าของร่างเดิมที่แทบจะไม่เคยแตะเหล้าเลย

ขืนให้เขาดื่มเหล้าดีกรีแรงๆ คาร์เตอร์คงทนไม่ไหวแน่ๆ ทันทีที่พูดจบ มอนแบทก็เดินกลับมา เขานั่งยองๆ ลงตรงหน้าคาร์เตอร์ แล้ววางจานที่เต็มไปด้วยอาหารลงบนเก้าอี้ทรงสูงตัวเล็กๆ ตรงหน้าคาร์เตอร์

"ของพวกนี้ วัยรุ่นสมัยนี้คงไม่ค่อยกินกันแล้วมั้ง แต่พอกินคู่กับเนื้อย่างและเบียร์นะ มันสุดยอดไปเลย!"

ทริฟาลียกขวดเบียร์ขึ้นกระดกรวดเดียวครึ่งขวด ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เขายกมือขึ้นเรออย่างพอใจ ก่อนจะส่งสัญญาณให้คาร์เตอร์ลองชิมดู มอนแบทที่ได้รับคำสั่งจากทริฟาลีก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาใช้ปลายมีดแล่เนื้อชิ้นโตออกจากขาหมูหันที่กำลังย่างอยู่บนถังสีที่ถูกตัดครึ่ง แล้วเดินเอามาให้คาร์เตอร์

"ขอบคุณครับ ปกติผมก็ไม่ค่อยได้กินของพวกนี้บ่อยนักหรอก แต่ก็เคยกินมาบ้าง ไม่ถึงกับไม่ชินครับ เจนนี่เองก็เคยทำของพวกนี้ให้กินเวลาที่เธอเบื่อๆ ตอนอยู่บ้าน นี่คืออาเรปาใช่ไหมครับ?"

อาเรปาที่คาร์เตอร์พูดถึงก็คือแผ่นแป้งข้าวโพดชนิดหนึ่ง แผ่นแป้งข้าวโพดถือเป็นอาหารหลักของชาวอเมริกากลางและอเมริกาใต้ พวกเขามักจะนำข้าวโพดมาบดเป็นแป้ง แล้วนำไปทอดให้เป็นแผ่น นำมาห่อกินคู่กับชีส ถั่ว หัวหอม พริกไทย และเครื่องเคียงอื่นๆ ถ้าบ้านไหนมีฐานะหน่อย ก็สามารถนำเนื้อย่างมาห่อกินได้เช่นกัน

ของพวกนี้ก็คล้ายๆ กับไก่ทอดห่อแป้งสไตล์เม็กซิกันในชาติก่อนนั่นแหละ แต่ไก่ทอดห่อแป้งที่คาร์เตอร์เคยกินในชาติก่อน แผ่นแป้งที่ใช้ห่อไม่ใช่แป้งข้าวโพดอีกต่อไปแล้ว และเรื่องของแผ่นแป้งข้าวโพดนี่ก็น่าสนใจมาก...

ถึงจะเป็นแผ่นแป้งข้าวโพดเหมือนกัน แต่ในแต่ละประเทศกลับมีชื่อเรียกที่ต่างกันออกไป อย่างเช่น 'อาเรปา' ที่คาร์เตอร์พูดถึง ก็เป็นชื่อเรียกทั่วไปของแผ่นแป้งข้าวโพด ขนาดและชนิดของอาเรปานั้นไม่ตายตัว แต่ลักษณะเด่นก็คือ แป้งจะค่อนข้างหนา! แผ่นแป้งข้าวโพดพวกนี้ ยิ่งลงไปทางใต้ แป้งก็จะยิ่งหนา และยิ่งขึ้นไปทางเหนือ แป้งก็จะยิ่งบาง

เมื่อไปถึงเม็กซิโก ของสิ่งนี้ก็ถูกเรียกว่า 'กอร์ดีตัส' (Gorditas) ความหนาของมันได้เปลี่ยนจากแผ่นแป้ง ไปเป็นแผ่นแป้งเกี๊ยวซะแล้ว ของแบบนี้ ถ้านานๆ กินที คาร์เตอร์ก็รู้สึกว่าอร่อยดีเหมือนกัน แต่ที่เจนนี่ทำ มักจะใส่ชีสแล้วกินคู่กับสตูเนื้อ คาร์เตอร์ยังไม่เคยลองเอามาห่อเนื้อย่างกินแบบนี้เลยสักครั้ง

"ฮ่าๆๆๆ ถูกต้อง มันคืออาเรปา วิธีทำแบบนี้ฉันเรียนมาจากหนุ่มโคลอมเบียคนนึงน่ะ ฉันว่าเอาแผ่นแป้งมาห่อเนื้อกินแบบนี้มันอร่อยมากเลยนะ ที่สำคัญคือมันถูกและอิ่มท้องดีด้วย!"

ทริฟาลีหัวเราะร่า พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้คาร์เตอร์ เห็นได้ชัดว่าเขาประหลาดใจเล็กน้อยที่คาร์เตอร์รู้จักของสิ่งนี้ แถมยังไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจเหมือนวัยรุ่นอเมริกันทั่วไป ในใจของเขาจึงรู้สึกสนิทสนมกับคาร์เตอร์ขึ้นมาอีกนิด

"นายดูอู่ซ่อมรถฉันสิ ผู้ชายอกสามศอกสิบแปดชีวิต รอฉันเลี้ยงดูทั้งนั้น ถ้าไม่มีของพวกนี้ ฉันคงเลี้ยงพวกเขาไม่ไหวแน่ๆ มา ดื่ม!"

"เยี่ยมไปเลย ชนแก้ว!"

คาร์เตอร์กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะยกขวดเบียร์ขึ้นดื่มรวดเดียวสองอึกใหญ่ แล้วหั่นเนื้อย่างชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวกลืนลงไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิดว่า

"คุณทริฟาลี คงจะรู้จุดประสงค์ของผมแล้วใช่ไหมครับ?"

การมาถึงก่อนเวลานัดหมาย การเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น รวมไปถึงการบ่นเรื่องการใช้ชีวิตที่ดูเหมือนพูดไปเรื่อยเปื่อย คาร์เตอร์ตระหนักได้ในทันทีว่า สถานการณ์ของทริฟาลีอาจจะไม่ได้ดีอย่างที่เขาคิดไว้ และทริฟาลีก็ไม่ได้หัวแข็งอย่างที่คาร์ลอสบอกเลยสักนิด

กิจการของเขามีแค่อู่ซ่อมรถแห่งนี้แห่งเดียว ลูกจ้าง หรือจะเรียกว่าลูกน้องสายตรงของเขาก็มีแค่สิบเจ็ดคนนี้เท่านั้น ส่วนคนที่ไปมีเรื่องกับออนีล ดูเหมือนจะเป็นคนของเขา แต่ความจริงแล้ว คนพวกนั้นก็แค่มาช่วย เป็นแค่คนที่เคยเที่ยวด้วยกันเท่านั้นเอง แตกต่างจากคนผิวดำภายใต้การนำของออนีลอย่างสิ้นเชิง

นั่นหมายความว่า ปกติคนพวกนั้นจะขายสมุนไพรใบเขียว หรือจะทำอะไรก็ช่าง พวกเขาไม่ต้องส่งส่วยให้ทริฟาลี และไม่ได้สร้างรายได้อะไรให้กับทริฟาลีเลย ด้วยเหตุนี้ รายได้ของเขาจึงมีจำกัดมาก และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ถ้าคนพวกนั้นมาช่วยแล้วได้รับบาดเจ็บ ทริฟาลีก็ต้องเป็นคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ และเงินก้อนนี้เขาก็ไม่จ่ายไม่ได้ด้วย ถ้าไม่จ่าย ต่อไปเขาก็อย่าหวังว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในวงการนี้ได้อีก

รายได้ก็มีจำกัดอยู่แล้ว ขืนต้องมาเสียเงินก้อนโตบ่อยๆ แบบนี้... อันที่จริง ขุมกำลังที่แท้จริงของเขาอ่อนแอกว่าออนีลซะอีก?!! ที่ก่อนหน้านี้ทำเป็นปากเก่ง ก็แค่ต้องการจะกอบโกยผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด และเพื่อปกปิดความอ่อนแอของตัวเองงั้นเหรอ?!

ดังนั้น พอได้ยินว่าเขาอาจจะนำค่าชดเชยและช่องทางทำเงินมาให้ ทริฟาลีถึงได้กระตือรือร้นขนาดนี้ ยอมลดตัวลงมารอเขาอยู่เป็นครึ่งค่อนวันโดยไม่บ่นสักคำ

คาร์เตอร์ไม่ได้คิดว่าคนพวกนี้จะอารมณ์ดีนักหรอก ลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นมาผิดนัดดูสิ? ยังคิดว่าพวกเขาจะยืนรออย่างสงบเสงี่ยมอยู่อีกเหรอ? แล้วก็การตีสนิทตั้งแต่แรกเริ่มนั่นอีก...

ตั้งแต่เรื่องคุณนายแมรี่ จนถึงเรื่องเอลมอนด์...

ถ้ามองปัญหาจากจุดที่ว่าทริฟาลีใกล้จะหมดตัวแล้ว ทุกอย่างที่ไม่สมเหตุสมผลก่อนหน้านี้ ก็สมเหตุสมผลขึ้นมาทันที!