บทที่ 89 คนหัวแข็งตัวจริง

"ใช่แล้ว ฉันได้ข่าวจากเพื่อนที่กรมตำรวจ ส่งข้อความมาบอกจุดประสงค์ที่นายมาหาฉัน นอกจากนี้พวกเขายังเตือนฉันด้วยว่า ถ้าฉันแตะต้องตัวนายแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะไม่มีวันได้อยู่ในดักลาสอีกต่อไป"

คาร์เตอร์พูดเพียงประโยคเดียวสั้นๆ ก็ทำให้ทริฟาลีตระหนักได้ทันทีว่า ความลับของตัวเองถูกเปิดเผยหมดแล้ว

เมื่อรู้ดังนั้น ทริฟาลีก็ไม่ฝืนปิดบังอีกต่อไป รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความขมขื่น เขากล่าวอย่างเปิดเผยต่อไปว่า

"แถมฉันยังสังเกตเห็นป้ายทะเบียนรถของนายด้วย... นายนี่ร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ อย่างน้อยก็ในแง่ของฐานะทางการเงิน แต่นี่ก็ถือเป็นข่าวดีนะ ฉันรู้ว่านายมาหาฉัน เพราะอยากให้ฉันส่งคนไปเปิดอู่ซ่อมรถที่ริมทางหลวงนั่นใช่ไหม"

"เรื่องส่งคนน่ะ ไม่มีปัญหา! พวกเขาก็เต็มใจ แต่ปัญหาตอนนี้ก็คือ พวกเราไม่มีเงินไปเปิดอู่ใหม่แล้วน่ะสิ พวกปลิงดูดเลือดที่โรงพยาบาลนั่นสูบเงินเก็บตลอดสองปีของฉันไปจนเกลี้ยงแล้ว ฉันอยากจะร่วมมือกับนาย นายออกเงิน สร้างโรงเรือน ซื้ออุปกรณ์ ส่วนฉันออกคน ออกแรงงาน... ฉันขอส่วนแบ่งกำไรแค่สี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็พอ วางใจเถอะ ฉันจะส่งช่างฝีมือดีของอู่ไปให้หมดเลย ตกลงไหม?"

ทริฟาลีพูดจบ ก็มองคาร์เตอร์อย่างคาดหวัง ส่วนคนอื่นๆ เมื่อต้องเผชิญกับช่วงเวลาชี้ชะตาอนาคตของตัวเอง ก็มีท่าทีตื่นเต้นเช่นกัน

เรื่องฮีโร่ไม่ยอมงอเข่าเพื่อข้าวสารห้าทะนานอะไรนั่น มันก็แค่เรื่องเล่าในหนังสือนั่นแหละ ในความเป็นจริง ปากท้องต้องมาก่อนเรื่องอื่นใดทั้งสิ้น!

เมื่อเห็นว่าธุรกิจอู่ซ่อมรถแย่ลงเรื่อยๆ สภาพเศรษฐกิจที่ซบเซาทำให้ยุคสมัยที่ลูกค้าบอกให้เปลี่ยนอะไหล่ใหม่ทุกครั้งที่รถพัง โดยไม่แม้แต่จะคิดซ่อม มันผ่านพ้นไปแล้ว แม้แต่ตอนนี้รถของชาวเมืองหลายคน ขอแค่ไม่ใช่อะไหล่สำคัญพัง ถ้ารถยังวิ่งได้ เบรกยังทำงานได้ พวกเขาก็ยังเสียดายเงินที่จะเอามาซ่อมเลย

เมื่อธุรกิจซ่อมรถไปไม่รอด เอาล่ะ งั้นไปขายสมุนไพรใบเขียวกันเถอะ ยังไงเมื่อก่อนก็สูบกันเยอะอยู่แล้ว เส้นทางก็พอจะคุ้นเคยอยู่บ้าง แต่ผลปรากฏว่าพอไปขายสมุนไพร กลับไปมีเรื่องชกต่อยจนหัวร้างข้างแตก สูญเสียอย่างหนัก ถ้าไม่หาช่องทางทำเงินใหม่ๆ จะให้อยู่กินลมกินแล้งไปวันๆ หรือไง?

"คุณลองบอกมาสิว่าการสร้างอู่ซ่อมรถสักแห่ง ต้องใช้เงินเท่าไหร่?"

คาร์เตอร์มองทริฟาลีที่มีสีหน้าจริงใจ แล้วก็กวาดสายตามองคนอื่นๆ รอบๆ ก่อนจะถอนหายใจ ยกขวดเบียร์ขึ้นดื่มไปสองอึกอย่างจนใจ

อย่างที่เคยบอกไปนั่นแหละ คาร์เตอร์ไม่ได้สนใจร้านค้าในย่านการค้าแห่งนี้เลย ร้านค้าพวกนี้ปีนึงจะทำเงินได้สักกี่บาทกันเชียว? การลงทุนในเคเอฟซียังทำให้คาร์เตอร์รู้สึกเสียดายเงินอยู่เลย เอาเงินก้อนนั้นไปโยนลงในกองทุนของปีเตอร์ ลินช์ ยังสบายใจกว่าเอามาโยนลงที่นี่ตั้งเยอะ

นอนรอรับเงินชิลๆ ไม่ต้องมานั่งปวดหัว แต่สีหน้าของทริฟาลีและพวกพ้องก็ไม่ได้ดูเหมือนแกล้งทำ ดูท่าทางคงจะไม่มีเงินจริงๆ แล้วล่ะ ส่วนเรื่องซ่อมรถ ถึงแม้ชาวอเมริกันส่วนใหญ่จะพอมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง แต่ถ้าพูดถึงความเป็นมืออาชีพ ก็คงต้องพึ่งพาคนกลุ่มนี้แหละ การจะหาคนที่มีเงินมาทำแทนมันยากจริงๆ

ส่วนเรื่องจะไปเกลี้ยกล่อมให้อู่ซ่อมรถจากต่างเมืองมาเปิดสาขาน่ะเหรอ... ลืมไปได้เลย เอาเวลาไปควักเงินลงทุนเองยังดีซะกว่า...

"ถ้าเอาตามมาตรฐานขั้นต่ำสุด จริงๆ ก็ใช้เงินไม่เยอะหรอก ตัวอาคารจะใช้แผ่นไม้หรือแผ่นเหล็กมาสร้างเป็นเพิงก็ได้ มีลิฟต์ยกรถสักตัวก็พอ เครื่องสูบลม เครื่องมือทั่วไป ประแจ ลูกบล็อก พวกเรามีหมดแล้ว ไม่ต้องซื้อใหม่หรอก ส่วนเรื่องสินค้า พวกยาง หัวเทียน และอื่นๆ พวกนี้ต้องซื้อ..."

"บอกตัวเลขมาเลย! ผมไม่อยากฟังรายละเอียด ฟังไปก็ไม่เข้าใจหรอก คุณบอกมาแค่ว่าอย่างน้อยที่สุดต้องใช้เงินเท่าไหร่ก็พอ"

คาร์เตอร์วางขวดเบียร์ลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

การให้ทริฟาลีมานั่งอธิบายทีละอย่าง มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย เขาไม่มีความรู้เรื่องซ่อมรถเลยสักนิด ถ้าทริฟาลีคิดจะตุกติก ก็มีวิธีตั้งมากมาย ตอนนี้คาร์เตอร์ทำได้แค่กลั้นใจ ถือซะว่าเป็นการลงทุนล่วงหน้าก็แล้วกัน อู่ซ่อมรถจะได้กำไรเท่าไหร่ก็ช่างมันเถอะ ขอแค่ดึงดูดคนให้มาเช่าที่ดินของเขาได้ก็พอแล้ว

"สามหมื่นหกพันดอลลาร์!"

ทริฟาลีเอ่ยตัวเลขออกมาอย่างประหม่า เขาไม่ได้คิดจะตุกติกอะไรหรอกนะ เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับผลประโยชน์ของเขาเอง และอนาคตของพวกพ้องด้วย

แม้จะยังไม่รู้ว่าธุรกิจริมทางหลวงจะเป็นอย่างไร แต่ในสถานการณ์ที่ธุรกิจในเมืองซบเซาถึงขีดสุดแบบนี้ ต่อให้มีความหวังเพียงน้อยนิด ทริฟาลีก็ไม่อยากจะปล่อยให้หลุดมือไป

ต่อให้เขาจะพยายามลดต้นทุนอย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็ยังคงต้องใช้เงินจำนวนไม่น้อย ทริฟาลีกังวลว่าคาร์เตอร์จะตกใจกับตัวเลขนี้ จึงรีบเสริมว่า

"คาร์เตอร์ เชื่อฉันสิ เงินก้อนนี้พวกเราต้องหามาคืนนายได้แน่นอน ริมทางหลวงมีรถบรรทุกรถสิบล้อเยอะแยะ รถพวกนั้นซ่อมทีนึงก็ได้ราคาดีกว่า กำไรก็เยอะกว่า อย่างยางรถยนต์เส้นนึง กำไรจากการขายยางรถใหญ่เส้นนึง เท่ากับกำไรจากการขายยางรถเล็กๆ ที่เราซ่อมอยู่ตอนนี้ตั้งสามสี่เส้นเลยนะ"

"ถ้าสถานการณ์ดี สามหมื่นหกพันดอลลาร์ แค่ปีเดียวก็คืนทุนแล้ว!"

"ให้เวลาสองปีเลย ผมไม่กดดันคุณหรอก ว่างๆ ก็ไปหาผมที่ธนาคารนะ ผมจะให้คนร่างสัญญาเตรียมไว้ให้"

คาร์เตอร์กลืนเนื้อย่างลงคออีกชิ้น แล้วพูดลอดไรฟัน

อาหารเย็นมื้อนี้ กินฟรีแต่ขาดทุนย่อยยับเลย...

เนื้อย่าง แผ่นแป้งข้าวโพด ถั่ว ชีส แล้วก็เครื่องเคียง อ้อ มีเบียร์เย็นๆ อีกขวด ตีราคาเต็มที่ตามมาตรฐานโรงแรมห้าดาวเลย ก็ประมาณ 36 ดอลลาร์ เขามากินของราคา 36 ดอลลาร์ แต่ต้องควักเงินจ่ายตั้งสามหมื่นหกพันดอลลาร์...

บ้าบอที่สุด!

หลังจากกินจนอิ่มแปล้เพื่อระบายอารมณ์และกลับบ้าน วันรุ่งขึ้น คาร์เตอร์ก็ไปหาไมค์ โจนส์อีกครั้ง แต่ไม่นาน หน้าคาร์เตอร์ก็มืดครึ้มอีกแล้ว...

เพราะคุณโจนส์ 'คนจนตาย' คนนี้น่ะ เป็นพวกหัวแข็งตัวจริงเสียงจริง พวกหัวแข็งจอมปลอมอย่างทริฟาลีน่ะ เป็นแค่เสือกระดาษ เอานิ้วจิ้มก็ทะลุแล้ว แต่คนหัวแข็งตัวจริงอย่างไมค์ โจนส์นี่สิ ไม่เพียงแต่จะเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ เขายังพูดตอกกลับซะจนนายเถียงไม่ออกเลยล่ะ...

"คาร์เตอร์หลานรัก ไม่ใช่ว่าโจนส์แก่ๆ คนนี้ไม่เชื่อใจเธอนะ แต่ธุรกิจแบบนี้ไม่เคยมีใครทำมาก่อน พวกเราไม่มีทางรู้เลยว่ามันจะทำกำไรได้มากน้อยแค่ไหน ประกอบกับตอนนี้ราคาน้ำมันดิบในตลาดโลก... เรื่องที่อิหร่านระงับการส่งออกน้ำมันเกือบสองเดือนเมื่อต้นปี เธอคงรู้ใช่ไหม?"

"เดิมทีราคาน้ำมันดิบเมื่อปลายปี 78 ที่ 13 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล ก็ถือว่าสูงมากแล้ว ตอนนี้ยังพุ่งขึ้นไปตั้งยี่สิบกว่าดอลลาร์ต่อบาร์เรลแล้ว เธอไปลองคิดดูสิว่า ต้นทุนราคาน้ำมันสำเร็จรูปที่เราซื้อมาจากโมบิลมันจะขนาดไหน..."

"เห็นว่าฉันมีปั๊มน้ำมันตั้งสามแห่งในดักลาส แต่ปีนี้ กำไรจากปั๊มน้ำมันทั้งสามแห่งรวมกัน ยังสู้ร้านอาหารเล็กๆ ร้านนึงไม่ได้เลย ทำได้แค่ประคองตัวให้รอดไปวันๆ เท่านั้น ถ้าราคาน้ำมันยังพุ่งสูงขึ้นต่อไปเรื่อยๆ คนก็จะยิ่งเติมน้อยลง กำไรของฉันก็จะยิ่งลดลงตามไปด้วย"

ไมค์ โจนส์ ส่ายหัวรัวๆ ราวกับป๋องแป๋ง ไม่ว่าคาร์เตอร์จะหว่านล้อมยังไง เขาก็ยืนกรานไม่ยอมควักเงินมาลงทุนเปิดปั๊มน้ำมันแห่งใหม่เด็ดขาด

"ถึงตอนนั้น ปั๊มน้ำมันทั้งสามแห่งของฉันจะยังประคองตัวอยู่รอดไหมก็ยังไม่รู้เลย ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันจะยอมเอาเงินสดสำรองที่เก็บไว้รับมือกับความเสี่ยง ไปลงทุนขยายปั๊มน้ำมันแห่งที่สี่ได้ยังไงล่ะ? นี่ไม่ใช่ปีที่เหมาะสมเลยนะ คาร์เตอร์ ถ้าเป็นเมื่อสองปีก่อน ตอนที่เธอเพิ่งเริ่มคิดจะทำย่านการค้าริมทางหลวงนี้ ไม่ต้องรอให้เธอมาหาฉันหรอก ฉันคงจะไปหาเธอเอง แล้วหวังว่าเธอจะเห็นแก่ความหลังที่ฉันเคยอุ้มเธอตอนเด็กๆ แล้วเธอฉี่รดหัวฉัน แบ่งที่ดินให้ตาแก่โจนส์สักแปลง"

"แต่ตอนนี้ล่ะก็... ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ฉันต้องรับผิดชอบต่อพนักงานและครอบครัวของฉัน ฉันไม่สามารถลงทุนในปั๊มน้ำมันแห่งนี้ได้หรอก ถ้าตรงนั้นของเธอจำเป็นต้องมีปั๊มน้ำมันจริงๆ ฉันช่วยเธอได้นะ ฉันสามารถให้ข้อมูลติดต่อโมบิลสาขานี้กับเธอได้ ตอนไปคุยเรื่องแฟรนไชส์ ลองอ้างชื่อโจนส์ดูสิ น่าจะได้ส่วนลดบ้างล่ะ เพราะปีนี้น่าจะไม่ค่อยมีคนอยากเปิดปั๊มน้ำมันเท่าไหร่นัก..."

"ส่วนเรื่องการบริหารจัดการ ถ้าเธอต้องการ ฉันก็สามารถให้ยืมคนสามคนไปช่วยเธอวางระบบปั๊มน้ำมันได้ก่อน นอกเหนือจากนี้ ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะ หลานรัก!"