บทที่ 90 ธุรกิจที่ติดหล่ม

ไปด้วยความหวังเต็มเปี่ยม แต่กลับมาด้วยความผิดหวัง!

นี่คือภาพสะท้อนสภาพจิตใจที่แท้จริงที่สุดของคาร์เตอร์ในระหว่างการไปเยี่ยมเยียนโจนส์วันนี้

ในความคิดเดิมของคาร์เตอร์ เขาเจรจาเรื่องร้านสะดวกซื้อเรียบร้อยแล้ว เจรจาเรื่องอู่ซ่อมรถเรียบร้อยแล้ว บวกกับร้านอาหารของตัวเอง สุดท้ายแค่เติมปั๊มน้ำมันเข้าไปอีกแห่ง ก็ไม่น่าจะยากเกินไป เขาเชื่อว่าหลังจากโจนส์ได้ยินเรื่องเหล่านี้ จะต้องเข้าใจว่าทันทีที่ปั๊มน้ำมันของเขาเข้ามาร่วมด้วย ที่นี่ก็จะกลายเป็นศูนย์บริการการค้าริมทางหลวงแบบครบวงจร

แต่ผลปรากฏว่า วาดมังกรใกล้จะเสร็จแล้ว ทว่ากลับไม่มีหัวมังกรซะงั้น...

อย่างที่ออนีลพูดไว้ ปั๊มน้ำมันต่างหากที่เป็นจุดสำคัญที่สุดในการดึงดูดลูกค้า ต่อให้อาหารของคุณจะอร่อยแค่ไหน ฝีมือซ่อมรถจะดีเพียงใด หรือราคาจะถูกสักปานใด แต่ถ้าคนอื่นยังไม่เคยมาลองสัมผัส ใครจะไปรู้ล่ะว่าของของคุณดีและราคาถูกจริงหรือเปล่า?

แต่ถ้ามีปั๊มน้ำมัน ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คนที่มาเติมน้ำมันจะต้องแวะเข้ามาแน่นอน พอเห็นร้านค้าข้างๆ ต่อให้แค่อยากจะลองดู หรือเข้ามาจับจ่ายใช้สอยด้วยความรู้สึกอยากรู้อยากลอง เมื่อถึงเวลานั้น สินค้าหรือบริการที่คุณมอบให้มันดีหรือไม่ คนอื่นถึงจะมีโอกาสได้สัมผัส และถึงจะมีโอกาสเปลี่ยนพวกเขาให้กลายมาเป็นลูกค้าประจำได้

คาร์เตอร์เริ่มรู้สึกกลัดกลุ้มและลังเลว่าตัวเองควรจะสร้างปั๊มน้ำมันดีหรือไม่ หากเขาต้องเป็นคนลงทุนสร้างปั๊มน้ำมันเอง เงินลงทุนทั้งหมดในย่านการค้าริมทางหลวงแห่งนี้ก็จะพุ่งเฉียดสี่แสนดอลลาร์เข้าไปแล้ว นี่ยังไม่ได้นับรวมค่าที่ดินของธนาคารเลยนะ

การลงทุนมันชักจะใหญ่โตเกินไปแล้ว อนาคตจะเป็นยังไงก็ยังมืดแปดด้าน แล้วนี่ยังต้องมาทุ่มเงินเพิ่มอีกเป็นแสนเพื่อสร้างปั๊มน้ำมันเนี่ยนะ...

"กู๊ดแมน รบกวนช่วยติดต่อผู้รับผิดชอบฝ่ายดึงดูดการลงทุนของเอ็กซอนโมบิลในรัฐจอร์เจียให้ผมทีนะ ลองสอบถามเรื่องการขอซื้อแฟรนไชส์ดู อ้อ แบรนด์น้ำมันอื่นๆ ในจอร์เจียที่พอจะขอแฟรนไชส์ได้ ก็ลองถามดูด้วยล่ะ"

คาร์เตอร์กลับมาที่ธนาคารด้วยความหนักใจ เขายืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือเรียกกู๊ดแมนเข้ามาหา

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังติดหล่มอยู่กับย่านการค้าริมทางหลวงแห่งนี้ จากตอนแรกที่แค่อยากจะทำร้านอาหาร แล้วค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป จนกระทั่งกิจการร้านอาหารซบเซา พอไม่อยากขาดทุน ก็เลยต้องดิ้นรนขยายบริการอื่นๆ เพิ่มเติม ดึงคนมาร่วมหุ้นเพื่อแบ่งเบาความเสี่ยง จนมาถึงตอนนี้ ขั้นตอนสำคัญที่สุดกลับไม่มีใครยอมเข้ามายุ่งด้วย...

ทำให้เขาติดแหง็กไปไหนไม่รอดแบบนี้ ถ้าไม่เดินหน้าต่อ ย่านการค้าริมทางหลวงที่ขาดปั๊มน้ำมันก็ไม่มีวันสมบูรณ์แบบได้ ไม่เพียงแต่จะส่งผลเสียต่อผลประโยชน์ของเขาเอง แต่ยังกระทบต่อผลประโยชน์ของหุ้นส่วนใหม่ทั้งสองคนด้วย แต่ถ้าเดินหน้าต่อไป เงินก็จะยิ่งจมลงไปเรื่อยๆ...

จากตอนแรกที่วางแผนไว้ว่าจะลงทุนประมาณหนึ่งแสนห้าหมื่นดอลลาร์ จนถึงตอนนี้ถึงแม้จะยังไม่ได้คุยรายละเอียดว่าการเปิดปั๊มน้ำมันต้องใช้เงินเท่าไหร่ แต่ทั้งค่าแฟรนไชส์ ค่าจัดการแบรนด์ ค่าจัดซื้อหัวจ่ายน้ำมัน ค่าก่อสร้างถังน้ำมันใต้ดิน ค่าก่อสร้างอาคาร ค่าสั่งสินค้าล็อตแรก และอื่นๆ อีกจิปาถะ ยังไงก็ต้องใช้เงินไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนห้าหมื่นดอลลาร์แน่ๆ เงินลงทุนมีแต่จะบานปลายขึ้นเรื่อยๆ

ประสบการณ์แบบนี้อดไม่ได้ที่จะทำให้คาร์เตอร์นึกถึงเพื่อนคนหนึ่งในชาติก่อน หมอนั่นก็เป็นพวกบ้าบิ่นสุดๆ วิ่งไปเปิดร้านเหล้าสไตล์โฟล์คซองที่หนิงโปทั้งที่ไม่คุ้นเคยกับที่นั่นเลย โดยเซ้งร้านกาแฟมาทำต่อ แค่ปรับปรุงนิดหน่อยก็เปิดร้านได้แล้ว ตอนกลางวันขายกาแฟ กลางคืนขายเหล้า ซึ่งก็กำลังเป็นที่นิยมเลย ตอนที่เพื่อนเล่าเรื่องนี้ให้คาร์เตอร์ฟัง คาร์เตอร์ยังคิดเลยว่าหมอนั่นโชคดีชะมัด

แต่ผลปรากฏว่าตอนที่ไปเดินเรื่องขอใบอนุญาต ปัญหาก็วิ่งเข้าใส่ทันที ตอนนั้นที่หนิงโปมีข้อกำหนดสำหรับร้านค้าประเภทธุรกิจบริการอาหารและเครื่องดื่มว่า ร้านที่มีพื้นที่ใช้สอยเกินหนึ่งร้อยตารางเมตร จะต้องมีอ่างล้างทำความสะอาดอย่างน้อยสามอ่าง แต่ร้านของเพื่อนในทางทฤษฎีคือร้อยสิบสี่ตารางเมตร แต่พื้นที่จริงเพิ่งจะร้อยนิดๆ การมีอ่างถึงสามอ่างมันเป็นการสิ้นเปลืองชัดๆ

แต่กฎก็คือกฎ เขาไม่ใช่เถ้าแก่คนท้องถิ่นคนเดิมที่จะไปพึ่งเส้นสายขอผ่อนปรนได้ เพื่อให้ได้ใบอนุญาตมา ก็จำใจต้องกัดฟันต่อเติมร้านไป ด้วยเหตุนี้ นอกจากค่าตกแต่งและค่าเซ้งร้านที่คำนวณไว้ดิบดีแล้ว ก็เลยมีค่าใช้จ่ายก้อนโตงอกเพิ่มขึ้นมาอีก เพื่อนในตอนนั้น ช่างเหมือนกับตัวเขาในวันนี้ไม่มีผิด

ร้านก็เซ้งมาแล้ว ถ้าไม่ต่อเติม ก็จะไม่ได้ใบอนุญาต และเปิดร้านไม่ได้ ค่าเซ้งก็จ่ายไปแล้ว วัสดุตกแต่งก็ซื้อมาหมดแล้ว ถ้าจะมาปล่อยเซ้งต่อตอนนี้ หรือเอาวัสดุไปขายทิ้ง ก็ขาดทุนย่อยยับแน่นอน ในเมื่อต้นทุนจมมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว ก็ทำได้แค่กัดฟันควักเงินเพิ่มต่อไป

ถูกต้อง ในเวลานี้คาร์เตอร์ยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว เงินสองแสนดอลลาร์ที่เพิ่งได้มา หักค่าใช้จ่ายฝั่งทริฟาลีไปสามหมื่นหกพันดอลลาร์ ก็เหลือแค่หนึ่งแสนหกหมื่นสี่พันดอลลาร์ หักภาษีออกไปอีก เงินที่เหลือหลังจากเอาไปลงทุนสร้างปั๊มน้ำมันแล้ว คาดว่าคงเหลือไม่กี่แดง

สุดท้ายแล้ว ก็ยังจนเกินไปอยู่ดี!

"เอ่อ ได้ครับคาร์เตอร์ ทำใจให้สบายเถอะ การลงทุนสร้างปั๊มน้ำมันตอนนี้ก็มีข้อดีนะ อย่างน้อยค่าแฟรนไชส์อะไรพวกนี้ตอนนี้ก็คงไม่สูงมากหรอก ถือว่าเป็นการช้อนซื้อของถูกก็แล้วกัน"

พอได้ยินคำพูดของคาร์เตอร์ กู๊ดแมนก็รู้ทันทีว่าเจรจากับโจนส์ไม่สำเร็จ ดังนั้น นอกจากจะรับคำสั่งแล้ว เขายังเอ่ยปากปลอบใจคาร์เตอร์ไปด้วย

"ฮ่าๆๆ เอาเถอะๆ การมีสปิริตคิดบวกแบบอาคิวก็ยังจำเป็นอยู่นะ เรื่องเงินๆ ทองๆ มีเสียก็ต้องมีได้ ช่างมันเถอะๆ"

หลังจากฝืนปลอบใจตัวเองไปหนึ่งยก คาร์เตอร์ก็เดินขึ้นไปชั้นสองเพื่อจัดการการบ้านของโรงเรียน

"เมื่อวานทำไมกลับดึกขนาดนั้นล่ะ?"

"เมื่อวานไปคุยธุรกิจกับทริฟาลีที่อู่ซ่อมรถทางใต้ของเมืองมาน่ะครับ ตอนเย็นก็เลยกินข้าวที่นั่นเลย ก่อนหน้านั้นผมก็ไปหาท่านนายกเทศมนตรีมาด้วย คุยกันหลายเรื่องก็เลยเสียเวลาไปพักใหญ่ สุดท้ายก็ต้องกลับมาทำการบ้านที่ธนาคารต่อ ก็เลยกลับบ้านดึกน่ะครับ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะครับ"

เมื่อวานเป็นวันที่คาร์เตอร์กลับบ้านดึกที่สุดตั้งแต่เขาทะลุมิติมา ตอนนี้เมื่อได้ยินความห่วงใยจากเจนนี่ คาร์เตอร์ก็รีบยิ้มและอธิบายทันที

"ลูกเนี่ยนะ... แม่ไม่รู้จะพูดยังไงกับลูกดีเลย คนอื่นเขากลับดึกเพราะไปเที่ยวกับแฟน แต่ลูกกลับไปคุยธุรกิจ..."

เจนนี่พูดด้วยน้ำเสียงที่ทั้งอ่อนใจและปวดใจ เธอเดินออกมาจากห้องครัวและมองดูคาร์เตอร์ที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่เงียบๆ

"อย่าฝืนตัวเองให้เหนื่อยเกินไปนักเลย บ้านเราก็ถือว่ามีความเป็นอยู่ไม่เลวแล้ว จะหาเงินไปเยอะแยะมากมายเพื่ออะไร ตอนนี้แม่เป็นห่วงลูกมากนะคาร์เตอร์ ไหนจะต้องวุ่นวายเรื่องเรียน ไหนจะต้องวุ่นวายเรื่องงาน ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปลูกจะล้มป่วยเอาได้นะ! นอกจากตอนปิดเทอมฤดูร้อนที่ลูกพาเมลิสไปเที่ยวมาหนึ่งรอบ เวลาอื่นแม่ก็ไม่เคยเห็นลูกพักผ่อนเลย ไม่เคยเห็นลูกออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนวัยเดียวกันเหมือนแจ็คที่อยู่บ้านข้างๆ เลย ทำแบบนี้ไม่ดีเลยนะ!"

"ฮ่าๆๆ เอาล่ะครับ ผมไม่เป็นไรหรอก เรื่องเรียนสำหรับผมไม่ได้กดดันอะไรเลย"

คาร์เตอร์ยิ้มแย้มเดินเข้าไปจับไหล่ของคุณแม่ยังสาว และดันเจนนี่ให้เดินเข้าไปในห้องครัว เขาไม่ได้อธิบายอะไรให้เธอฟังมากนัก เพียงแค่สูดกลิ่นหอมของอาหารในอากาศ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเจนนี่

"มื้อเย็นกินสตูเนื้อเหรอครับ หอมจังเลย! แต่ว่า ผมขอเสนอแนะอะไรหน่อยได้ไหมครับ คราวหน้าลองใช้มันฝรั่งกับพริก แล้วก็ใส่พวกหัวหอมลงไปตุ๋นด้วยกันดูสิครับ?"

"ได้ๆๆ ลูกไม่ชอบกินมะเขือเทศใช่ไหมล่ะ?"

เมื่อเผชิญกับคำขอของลูกชายสุดที่รัก เจนนี่ก็ยิ้มและพยักหน้ารับรัวๆ เธอรู้ดีว่าความสามารถของตัวเองมีจำกัด ไม่สามารถออกไปปกป้องคุ้มครองลูกๆ จากโลกภายนอกได้ ดังนั้นการดูแลความเป็นอยู่ของลูกๆ ให้ดี จึงเป็นสิ่งเดียวที่คนเป็นแม่อย่างเธอจะทำได้ ในเวลานี้ เมื่อได้ยินคาร์เตอร์เอ่ยปากขอ เจนนี่กลับรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ และความสนใจของเธอก็ถูกคาร์เตอร์เบี่ยงเบนไปได้สำเร็จ

"ก็พอกินได้ครับ แต่แค่รู้สึกว่ามะเขือเทศมันกลบกลิ่นคาวของเนื้อไม่ได้ ผมก็เลยไม่ค่อยชอบรสชาตินั้นเท่าไหร่น่ะ อ้อ จริงสิ จู่ๆ ผมก็นึกเรื่องนึงขึ้นมาได้ ลูกของลุงวิคเตอร์ปีนี้น่าจะอายุครบสิบแปดปีแล้วใช่ไหมครับ?"

"ลูกหมายถึงพี่เลวินของลูกน่ะเหรอ ปีนี้เขาน่าจะอายุยี่สิบแล้วมั้ง! ไม่ได้กลับไปหลายปี แม่ก็ชักจะลืมๆ ไปเหมือนกัน ปีนี้ลูกอยากไปพักอยู่บ้านคุณปู่คุณย่าสักพักไหมล่ะ?"

"ก็ได้นะครับ เดี๋ยวรอเมลิสเลิกเรียนกลับมา ผมจะลองถามความคิดเห็นของเธอดู"

"ตกลง... เดี๋ยวก่อนนะ จู่ๆ ลูกก็ถามถึงเรื่องเลวินขึ้นมา มีธุระอะไรหรือเปล่า?"