บทที่ 91 ความเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบงัน

"มีเรื่องงานบางอย่างน่ะครับ ต้องใช้คนนิดหน่อย ท่านผู้กำกับวิลเลียมของกรมตำรวจตั้งใจจะรับสมัครตำรวจใหม่สองคน... ผมได้สิทธิในการแนะนำคนด้วยนะ"

คาร์เตอร์หัวเราะหึๆ พลางหยิบแอปเปิลจากตะกร้าผลไม้ในครัว แล้วเดินไปล้างที่อ่างล้างจาน

อุตส่าห์ได้เกิดใหม่มาอยู่ในร่างที่หน้าตาดีทั้งที คาร์เตอร์ไม่อยากจะปล่อยให้ตัวเองอ้วนฉุหรอกนะ การกินผลไม้ก่อนอาหาร นอกจากจะช่วยรองท้องและลดปริมาณคาร์โบไฮเดรตที่กินเข้าไปแล้ว กรดผลไม้ที่ตกค้างในกระเพาะยังช่วยเรื่องการย่อยอาหารได้อีกด้วย

"ตำรวจเหรอ? หมายความว่า ลูกสามารถแนะนำเลวินให้มาเป็นตำรวจที่ดักลาสของเราได้งั้นเหรอ?"

เจนนี่รู้สึกประหลาดใจที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอ ดันมีอำนาจบารมีมากกว่าสามีของเธอเสียอีก แต่ในขณะเดียวกันเธอก็มีท่าทีอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

"ใช่ครับ คนที่ผมแนะนำไป คงไม่มีปัญหาเรื่องการรับเข้าทำงานหรอก อืม ถ้าลูคัสอยากมา ก็มาได้นะครับ ผมมีโควตาอยู่สองที่พอดี"

เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูอึดอัดของเจนนี่ คาร์เตอร์ก็เดาความคิดของเธอออกทันที เลวินเป็นลูกชายของวิคเตอร์ แบล็ก ดูจากนามสกุลก็รู้แล้วว่าเป็นญาติฝั่งพ่อของคาร์เตอร์ หรือถ้าเรียกตามแบบคนจีน เลวินก็คือลูกพี่ลูกน้องของเขานั่นแหละ

ในเมื่อให้โควตาญาติฝั่งพ่อไปแล้ว ถ้าไม่ให้ญาติฝั่งแม่บ้าง มันก็ดูจะไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่ คาร์เตอร์กัดแอปเปิลคำหนึ่ง แล้วก็พูดเสริมด้วยรอยยิ้ม

"แบบนี้ลูกจะไม่ลำบากใจใช่ไหม?"

ดวงตาของเจนนี่เป็นประกายขึ้นมาทันที แต่แล้วก็กลับมาฉายแววกังวลอีกครั้ง ถ้าการจัดการเรื่องนี้จะทำให้คาร์เตอร์ลำบากใจ เธอก็ขอให้ลูคัสหรือใครก็ตามไปให้พ้นๆ เลยดีกว่า

"ไม่หรอกครับ คุยกันเรียบร้อยแล้ว งานก็ไม่ได้ยากอะไร ถ้ามีอะไรที่ไม่เข้าใจ ลุงคาร์ลอสก็จะคอยสอนให้แบบจับมือทำเลย ตอนนี้ผมแค่ไม่มีคนที่ไว้ใจได้คอยช่วยงานน่ะครับ ก็เลยอยากให้พวกเขามาช่วยหน่อย เอาล่ะ ผมขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วเดี๋ยวลงมา"

โควตาตำรวจสองที่นี้ เดิมทีคาร์เตอร์ตั้งใจจะให้โจอี้ ว่าที่พี่เขยที่ทำงานอยู่ในร้านอาหาร กับคริส เด็กหนุ่มที่ชื่อเหมือนพ่อของเขา แต่หลังจากคิดทบทวนดูดีๆ แล้ว เขาก็เปลี่ยนใจ

งานของตำรวจอเมริกาค่อนข้างมั่นคงและรายได้ก็ดีทีเดียว โดยพื้นฐานแล้วรับรองได้เลยว่าจะมีรายได้อยู่ในระดับปานกลางค่อนข้างสูงในท้องถิ่น แต่เรื่องความก้าวหน้านั้น มีจำกัดมาก เพราะในอเมริกา เพดานความก้าวหน้าของอาชีพตำรวจมันต่ำเกินไป ทำงานมาทั้งชีวิต ได้เป็นรองผู้กำกับก็ถือว่าเก่งมากแล้ว ส่วนตำแหน่งผู้กำกับนั้น มันเป็นแค่ตำแหน่งชั่วคราว ถ้านายกเทศมนตรีเปลี่ยน ผู้กำกับก็ต้องเปลี่ยนตาม ไม่มีความมั่นคงเอาเสียเลย

นอกจากนี้ การยกโควตาสองที่นี้ให้กับญาติ คาร์เตอร์ก็คิดว่ามันเป็นเรื่องดีเหมือนกัน ถ้าพวกเขามาเป็นตำรวจที่ดักลาส ก็เท่ากับว่าได้มาลงหลักปักฐานที่นี่ พอถึงวันที่เขาต้องจากที่นี่ไป หากเจนนี่ไม่อยากย้ายตามเขาไป อย่างน้อยก็ยังมีหลานชายสองคนนี้คอยดูแลช่วยเหลือเธอได้บ้าง

และที่สำคัญที่สุดก็คือ คาร์เตอร์รังเกียจธุรกิจแบบกงสีมากๆ ในธุรกิจหลักของเขา ญาติหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้เข้ามายุ่งเกี่ยววุ่นวาย ส่วนธุรกิจรอง ถ้าไม่ให้พวกเขามีส่วนร่วมได้ก็ยิ่งดี... ต่อให้เป็นร้านอาหารหรือปั๊มน้ำมันที่เขาไม่ได้ให้ความสำคัญ คาร์เตอร์ก็ไม่อยากจะเปิดช่องว่างนี้ให้

"เฮ้อ เวทีในดักลาสมันเล็กเกินไปจริงๆ..."

หลังจากเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมก่อนทำธุรกิจ ถึงต้องเตรียมเงินทุนสำรองไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ คาร์เตอร์ที่กำลังอาบน้ำอุ่นอยู่ ก็พลันเข้าใจขึ้นมาอีกเรื่อง ว่าทำไมบริษัทหลายๆ แห่งถึงมักจะไปกระจุกตัวอยู่รวมกันในสถานที่เฉพาะเจาะจงบางแห่ง

บางทีการที่บริษัทในอุตสาหกรรมใดอุตสาหกรรมหนึ่งมักจะไปกระจุกตัวอยู่ในเมืองเดียวกันหรือพื้นที่เดียวกัน อาจจะเป็นเพราะผลพวงจากการรวมกลุ่ม หรืออาจจะเป็นเพราะนโยบายสิทธิประโยชน์ทางภาษีก็เป็นได้ แต่มีเหตุผลหนึ่งที่เป็นหัวใจสำคัญอย่างแน่นอน นั่นก็คือ ความสะดวกในการฝึกอบรมหรือดึงดูดบุคลากรนั่นเอง!

อย่างเมืองเล็กๆ ที่ไม่มีแม้แต่มหาวิทยาลัยอย่างดักลาส การจะหวังให้มีบริษัทยักษ์ใหญ่ผุดขึ้นมาที่นี่นั้น เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย บริษัทยักษ์ใหญ่อาจจะถือกำเนิดขึ้นที่นี่ แต่สุดท้ายก็ต้องย้ายออกไปอย่างแน่นอน เหมือนกับที่ ADM ถือกำเนิดในรัฐเดลาแวร์ แต่กลับไปเติบโตและเจริญรุ่งเรืองในรัฐอิลลินอยส์นั่นแหละ

คาร์เตอร์ถอนหายใจเบาๆ แล้วชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป

สองสัปดาห์ต่อมา ชีวิตของคาร์เตอร์ก็เรียบง่ายสุดๆ ในช่วงเวลานี้ นอกจากไปเซ็นสัญญาแฟรนไชส์และสัญญาจัดหาน้ำมันกับเชฟรอนแล้ว เรื่องการติดต่อทีมก่อสร้างและงานจิปาถะอื่นๆ ก็มีกู๊ดแมนคอยช่วยประสานงานให้ ส่วนเรื่องการก่อสร้างปั๊มน้ำมันให้ได้มาตรฐาน ทางเชฟรอนก็ส่งวิศวกรมาช่วยวางแผน คาร์เตอร์จึงไม่ต้องปวดหัวอะไรมากนัก

ตามข่าวในทีวี ราคาโลหะเงินยังคงร้อนแรงอย่างต่อเนื่อง เมื่อเบื้องหลังของ 'เจ้ามือรายใหญ่' อย่างบริษัทการลงทุนโลหะระหว่างประเทศค่อยๆ ถูกเปิดเผยออกมา นักลงทุนรายย่อยและโบรกเกอร์จำนวนมหาศาลก็เป็นอย่างที่จูเลียนคาดการณ์ไว้ พวกเขาทำตัวราวกับหมาในตาแดงก่ำ แห่กันเข้าไปแย่งซื้อโลหะเงินอย่างบ้าคลั่ง และดันราคาโลหะเงินให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก

ในเวลานี้ ราคาโลหะเงินทะลุ 33 ดอลลาร์ไปแล้ว เมื่อเทียบกับเมื่อเดือนครึ่งที่ผ่านมา ถือว่าพุ่งขึ้นมาถึง 22 ดอลลาร์ทีเดียว อัตราการเติบโตพุ่งสูงถึง 200% ซึ่งเป็นตัวเลขที่น่าตกใจมาก เมื่อเห็นภาพนี้ คาร์เตอร์ก็ทำได้เพียงรำพึงออกมาเหมือนที่จูเลียนเคยบอกไว้ว่า "แม่งเอ๊ย บ้ากันไปหมดแล้วจริงๆ"

ส่วนเรื่องที่ตัวเองถอนตัวออกมาก่อน ทำให้พลาดกำไรไปไม่น้อยนั้น ตอนแรกคาร์เตอร์ก็รู้สึกหงุดหงิดและแอบเสียใจอยู่บ้างที่ไม่ยอมฟังคำเตือนของจูเลียน ถือสัญญาไว้ให้นานกว่านี้อีกนิดแล้วค่อยเทขาย แต่สุดท้าย ภายใต้การปลอบใจตัวเองด้วยคติ 'พอใจในสิ่งที่ตนมี' อารมณ์ของคาร์เตอร์ก็ค่อยๆ สงบลง และหันมาเฝ้ามองความผันผวนในตลาดด้วยสายตาของคนนอกแทน

นอกจากเรื่องโลหะเงินแล้ว ธนาคารกลางสหรัฐที่คาร์เตอร์เฝ้าจับตามองอย่างไม่ลดละก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ไม่สิ ต้องบอกว่าธนาคารกลางสหรัฐเริ่มเคลื่อนไหวมาตั้งนานแล้วต่างหาก เมื่อเดือนที่แล้ว หรือก็คือวันที่ 6 ตุลาคม ตามเวลาฝั่งตะวันออกของสหรัฐ ธนาคารกลางสหรัฐภายใต้การนำของโวลเกอร์ ได้ประกาศว่าจะใช้นโยบายการเงินเพื่อเพิ่มปริมาณเงินอย่างเหมาะสม และลดความสนใจที่มีต่ออัตราดอกเบี้ยนโยบายระยะสั้น รวมถึงนโยบายหรือมาตรการอื่นๆ ที่กำลังจะนำมาบังคับใช้อีกมากมาย

พูดตามตรงนะ ตอนที่ได้ยินข่าวนี้ครั้งแรก คาร์เตอร์ถึงกับมึนตึบไปเลย ศัพท์เทคนิคยาวเหยียด เขาแทบจะไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่ไอ้ประโยคที่ว่า 'เพิ่มปริมาณเงินอย่างเหมาะสม' มันช่างท้าทายความอ่อนไหวทางประสาทของคาร์เตอร์ซะเหลือเกิน...

ยังจะเพิ่มปริมาณเงินอีกเหรอ? ไร้สาระน่า ขืนเพิ่มปริมาณเงินเข้าไปอีก ชาตินี้ก็ไม่มีทางแก้ปัญหาเงินเฟ้อได้หรอก แล้วประธานาธิบดีคาร์เตอร์ที่อยู่ในทำเนียบขาว ก็คงไม่ต้องมาแตกหักกับโวลเกอร์แบบนี้หรอกมั้ง?

คาร์เตอร์ที่กำลังมึนงง เลือกที่จะเฝ้าดูสถานการณ์ต่อไปเงียบๆ ตามหลักแล้ว สถานการณ์แบบนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นนะ ไม่ว่าจะเป็นประวัติศาสตร์ หรือผู้คนที่อยู่ในยุคนี้ ต่างก็บอกเขาว่า มีความเป็นไปได้สูงมากที่โวลเกอร์จะลดปริมาณเงิน ไม่มีทางที่จะพิมพ์เงินเพิ่มหรอก

และหลังจากเฝ้ารออย่างเงียบๆ มานานแสนนาน ในที่สุดคาร์เตอร์ก็สามารถวางใจได้เสียที เพราะว่าอัตราดอกเบี้ยนโยบายมันขยับขึ้นแล้ว!

นับตั้งแต่มีการประกาศข่าวในวันที่ 6 ตุลาคม สิ่งแรกที่ตอบสนองก็คืออัตราคิดลดของธนาคารกลางสหรัฐที่ปรับตัวสูงขึ้น 0.5% คำว่าการคิดลดของธนาคารกลาง ถ้าจะให้อธิบายแบบเข้าใจง่ายๆ ก็คือ เงินสดที่ธนาคารกลางอุดหนุนให้กับธนาคารพาณิชย์นั่นแหละ

ตอนนี้นายกำลังร้อนเงินใช่ไหม โอเค ฉันอุดหนุนเงินให้นายก้อนนึงก็ได้ แต่นายต้องจ่ายดอกเบี้ยให้ฉันนะ เมื่อเทียบกับการให้กู้ยืมระยะยาวแก่ธนาคารออมสินแล้ว การคิดลดให้ธนาคารพาณิชย์มักจะมีระยะเวลาสั้นมาก ระยะเวลาการกู้ยืมที่สั้นที่สุดอาจจะสั้นถึงขั้นต้องคืนเงินภายในข้ามคืนเลยทีเดียว

และเมื่ออัตราคิดลดสูงขึ้น ในที่สุดเมื่อเข้าสู่เดือนพฤศจิกายน อัตราดอกเบี้ยนโยบายก็เริ่มขยับตาม...

เช่นเดียวกับอัตราคิดลดที่เพิ่มขึ้น ความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยนโยบายก็มีเพียงเล็กน้อยเช่นกัน เล็กน้อยเสียจนอย่าว่าแต่จะพุ่งไปถึงยี่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์อย่างที่เขารู้มาเลย ตอนนี้มันยังห่างไกลจากเพดาน 14% ที่กำหนดไว้อยู่อีกโข

การเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยนี้ ในสายตาของคนอื่นอาจจะดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่กลับทำให้ดวงตาของคาร์เตอร์เป็นประกาย ไม่กลัวหรอกนะว่าตอนแรกจะขยับช้า แต่กลัวว่าจะไม่ขยับเลยต่างหาก! ขอแค่เริ่มขยับ คาร์เตอร์ก็วางใจแล้ว

"แนวโน้มราคาโลหะเงินในช่วงนี้พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จากการสืบสวนของคณะกรรมาธิการการซื้อขายสัญญาล่วงหน้าชิคาโก ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการปั่นราคาโลหะเงินในครั้งนี้ก็คือตระกูลฮันต์ ซึ่งค่อยๆ เผยตัวออกมาแล้ว ตระกูลฮันต์..."

นักข่าวในทีวียังคงพล่ามถึงประวัติของตระกูลฮันต์ต่อไป โดยเฉพาะเรื่องที่พวกเขาเคยปั่นราคาถั่วเหลืองเมื่อไม่กี่ปีก่อน หลังจากได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว ขณะที่คาร์เตอร์กำลังจะปิดทีวี หางตาของเขาก็บังเอิญไปเห็นบางอย่างบนกระดานแสดงราคาบนพื้นหลังของภาพในทีวี... นั่นมันราคาซื้อขายทองคำนี่...