บทที่ 93 ว่ามา จะยืมเท่าไหร่

"หมายความว่า... จูเลียน นายกำลังจะบอกว่า ตอนนี้นายเองก็ไม่แน่ใจในท่าทีของโวลเกอร์แล้วใช่ไหม? แล้วทางนิวยอร์กล่ะ หรือว่าพวกวอลล์สตรีทตอนนี้มองโวลเกอร์ยังไงบ้าง?"

คาร์เตอร์แอบตื่นเต้นอยู่ลึกๆ ในใจกำลังร้องตะโกนว่า...

ทองคำ! ทองคำ! พ่อมาแล้วลูก!

ถ้าวอลล์สตรีทยังคงสงสัยในท่าทีของโวลเกอร์เรื่องการดำเนินนโยบายลดปริมาณเงิน และยังคงเชื่อมั่นว่าภาวะเงินเฟ้อจะยังคงดำเนินต่อไป ถ้างั้นราคาทองคำก็ต้องพุ่งขึ้นแน่นอน! โอกาสทำเงินดูเหมือนจะมาอีกแล้ว!

"อืม ผมขอพูดตรงๆ เลยละกันนะ จูเลียน ผมอยากลงทุนในทองคำ!"

"ทองคำ?! ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะเข้าไปลงทุนในทองคำนะ วันนี้ราคาแตะ 534 ดอลลาร์ต่อออนซ์ไปแล้ว..."

เมื่อปะติดปะต่อคำพูดก่อนหน้าของคาร์เตอร์ จูเลียนก็เข้าใจความคิดของคาร์เตอร์อย่างรวดเร็ว และเดาตรรกะในการลงทุนทองคำของคาร์เตอร์ออกทันที มันง่ายมาก ก็แค่ตั้งอยู่บนกฎของตลาดที่ว่า 'เงินเฟ้อสูง ทองคำก็แพง' เมื่อบวกกับการรับรู้ของตลาดในปัจจุบันที่เชื่อว่าอัตราเงินเฟ้อจะยังคงพุ่งสูงขึ้น จึงคาดการณ์ได้ว่าราคาทองคำก็จะพุ่งสูงขึ้นต่อไป

ตรรกะนี้เข้าใจง่ายมาก จูเลียนยอมรับว่ามันมีเหตุผล แต่ราคาทองคำมันพุ่งขึ้นมาเยอะมากแล้วนะ ต่อให้มันจะพุ่งขึ้นไปอีก แล้วมันจะไปได้สักเท่าไหร่กันเชียว? เบื้องหลังทองคำไม่มีพวกชอบปั่นราคาอย่างตระกูลฮันต์ หรือไม่มี 'พวกยอมเป็นไอ้โง่' คอยตามจ่ายเงินให้แบบโลหะเงินหรอกนะ

เข้าไปซื้อตอนราคาสูงปรี๊ดกว่าห้าร้อยดอลลาร์ เกิดขายไม่ออก ไม่มีใครรับซื้อต่อ พอราคาทองคำร่วงลงมา... ไม่กลัวขาดทุนจนต้องเอาผ้าขี้ริ้วมานุ่งแทนกางเกงในหรือไง?!

"คาร์เตอร์ ความคิดและการตัดสินใจของนายมันดีมาก และก็ถูกต้องด้วย ช่วงนี้อัตราผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลระยะยาว 10 ปีพุ่งขึ้นไปถึง 13.86% เพิ่มขึ้นจากเดิม 2.25% ตลาดเชื่อมั่นจริงๆ ว่าภาวะเงินเฟ้อที่สูงลิ่วในตอนนี้จะยังคงดำเนินต่อไป โอกาสที่ราคาทองคำจะร่วงในระยะสั้นแทบจะเป็นศูนย์ แต่ถ้าจะให้ขึ้น... ฉันคิดว่ามันก็คงขึ้นได้อีกไม่มากหรอก"

"นายต้องรู้ไว้ว่า เมื่อสองปีก่อนราคาทองคำเพิ่งจะออนซ์ละไม่ถึง 200 ดอลลาร์เอง จากปลายปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ ราคาทองคำพุ่งขึ้นมาเกินเท่าตัวแล้ว โอกาสที่จะขึ้นต่อมีสูงมากก็จริง แต่ถ้าเทียบส่วนต่างกำไรกับความเสี่ยงที่ราคาจะร่วง ฉันคิดว่าตอนนี้ไม่ค่อยเหมาะที่จะเก็งกำไรทองคำเท่าไหร่"

"ถ้านายอยากลงทุนจริงๆ ล่ะก็ โลหะเงินสิ! มาเล่นโลหะเงินเถอะ ฉันยังมีออร์เดอร์เหลืออยู่ แบ่งให้นายบ้างก็ได้ อย่างน้อยเบื้องหลังโลหะเงินก็ยังมีสองพี่น้องตระกูลฮันต์คอยเป็นเบาะรองรับให้นะ แต่ทองคำไม่มีคนพวกนี้หรอกนะ!"

"ฮ่าๆๆ ช่างเถอะ จูเลียน นี่นายกำลังหลอกเด็กอยู่หรือไง? คิดว่าผมบ่นเสียดายเพราะเห็นราคาโลหะเงินที่ขายไปแล้วพุ่งสูงขึ้น แล้วมาเรียกร้องความสนใจจากนายงั้นเหรอ?"

พอได้ยินน้ำเสียงของจูเลียนที่เหมือนกำลังโอ๋เด็ก คาร์เตอร์ก็อดขำไม่ได้ มันเหมือนกับผู้ใหญ่พาเด็กไปเที่ยวสวนสาธารณะ แล้วก็ซื้อขนมให้คนละชิ้น พอเด็กกินของตัวเองหมดแล้ว ก็อยากกินของผู้ใหญ่บ้าง ผู้ใหญ่ก็เลยหัวเราะแล้วบอกว่า 'เด็กดี มานี่มา เดี๋ยวฉันแบ่งให้ อย่าร้องไห้นะ~'

"ฮ่าๆๆ ก็นายมันเด็กจริงๆ นี่นา จริงสิ เดือนหน้านายก็อายุครบ 17 ปีแล้วนี่ อยากได้ของขวัญอะไรล่ะ?"

"เรื่องของขวัญเอาไว้ก่อนเถอะ คนจีนมีสุภาษิตว่า 'ส่งขนห่านพันลี้ ของขวัญแม้ไร้ค่า แต่น้ำใจนั้นยิ่งใหญ่' ผมไม่ค่อยซีเรียสเรื่องพวกนี้หรอก เข้าเรื่องเลยดีกว่า จูเลียน ผมอยากลงทุนในทองคำ ไม่ใช่เพราะอยากเก็งกำไร หรืออาจจะบอกว่าไม่ได้อยากเก็งกำไรจ๋าขนาดนั้นหรอก"

วันเกิดของคาร์เตอร์คือวันที่ 25 ธันวาคม หรือก็คือวันคริสต์มาส เป็นวันที่จำง่ายมาก ตอนที่เซ็นสัญญาเปิดบัญชี จูเลียนก็เคยแซวเรื่องวันเกิดของเขามาแล้ว ด้วยทักษะการเข้าสังคมของจูเลียน คาร์เตอร์จึงไม่แปลกใจเลยที่เขาจะจำวันเกิดของตัวเองได้

คาร์เตอร์หัวเราะร่า ข้ามเรื่องสัพเพเหระไป แล้วพูดต่อว่า

"ก็เพราะช่วงนี้ผมไปวุ่นวายอยู่กับย่านการค้าริมทางหลวงที่ดักลาสนั่นแหละ ตอนนี้กระเป๋าแบนแฟนทิ้งอีกแล้ว... ผมก็เลยอยากลงทุนในทองคำ แค่อยากจะหาค่าขนมแบบเน้นความปลอดภัยและรับประกันว่าไม่ขาดทุนก็พอแล้ว ผมค่อนข้างเชื่อว่าโวลเกอร์จะยืนกรานดำเนินนโยบายลดปริมาณเงินต่อไป ถึงยังไงผมก็เป็นคนบ้านเดียวกับประธานาธิบดีคาร์เตอร์นะ ผมพอจะมีข่าววงในอยู่บ้าง..."

"อืม... เมื่อไม่นานมานี้ ประมาณครึ่งเดือนก่อน ผมได้ยินมาจากท่านนายกเทศมนตรีเมืองเราว่า ประธานาธิบดีคาร์เตอร์ไปพบโวลเกอร์มา แล้วทั้งสองคนก็จบลงด้วยความไม่พอใจ ดูจากจุดนี้แล้ว โวลเกอร์ไม่น่าจะโอนอ่อนตามทำเนียบขาวหรอก สิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้ อาจจะเป็นแค่การ... ต้มกบในน้ำอุ่น? จงใจทำให้คนภายนอกตายใจไปก่อนน่ะ"

"อีกอย่าง เราต่างก็รู้ดีว่าภาวะเงินเฟ้อแบบนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพเศรษฐกิจ ต่อให้โวลเกอร์ไม่ทำ ก็ต้องมีคนชื่อพอลเกอร์ หรือเรย์เกอร์ อะไรพวกนี้กระโดดออกมาทำอยู่ดี ไม่ว่าใครจะเป็นคนทำ ตราบใดที่อัตราเงินเฟ้อยังไม่ลดลง ผมลงทุนในทองคำก็ไม่มีวันขาดทุนแน่ๆ เพียงแต่ผมค่อนข้างเชื่อมั่นในตัวโวลเกอร์ ผมคิดว่าเขาเป็นคนที่กล้าลงมือทำเรื่องนี้ ผมถึงเลือกที่จะเข้ามาลงทุนในช่วงเวลานี้ เพื่อที่ระยะเวลาในการลงทุนจะได้สั้นลง เหมาะกับสถานการณ์ของผมที่ตอนนี้แทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว แถมยังร้อนเงินสุดๆ ด้วย"

หลังจากเล่าเรื่องที่ตัวเองต้องลงทุนทั้งอู่ซ่อมรถและปั๊มน้ำมันให้จูเลียนฟังแล้ว คาร์เตอร์ก็นำข้อมูลที่ได้จากเบนจามินมาเล่าให้จูเลียนฟังด้วย

เป็นไปตามคาด พอได้ยินคาร์เตอร์พูดแบบนั้น จูเลียนก็เงียบไป

ถ้าเรื่องที่ประธานาธิบดีคาร์เตอร์และโวลเกอร์พบกันแล้วจบลงด้วยความไม่พอใจเป็นเรื่องจริง สิ่งที่โวลเกอร์ทำอยู่ตอนนี้ก็อาจจะเป็นแค่เรื่องหลอกลวงจริงๆ เขายังคงเป็นโวลเกอร์คนเดิมที่จูเลียนรู้จัก ไม่ได้เปลี่ยนนิสัยไปเพียงเพราะได้เป็นประธานธนาคารกลาง...

จูเลียนไม่ได้ด่วนสรุป แต่เหตุผลเดียวที่ทำให้การพบกันของสองคนนี้จบลงด้วยความขัดแย้ง ก็เป็นเพราะคาร์เตอร์ต้องการให้โวลเกอร์เพิ่มปริมาณเงิน เพื่อสร้างภาพลวงตาของความเจริญรุ่งเรือง หวังดึงคะแนนเสียง แต่กลับถูกโวลเกอร์ปฏิเสธอย่างไม่ไยดีนั่นแหละ มันถึงจบไม่สวยแบบนี้ไงล่ะ

มันคงไม่มีทางเป็นไปได้หรอกที่ประธานาธิบดีคนดีของเราจะไปหาโวลเกอร์ แล้วบอกกับเขาว่า 'พอล! สหายร่วมรบที่รักของผม อเมริกาเดินมาถึงปากเหวแล้ว ในฐานะประธานาธิบดีอเมริกา ผลประโยชน์ส่วนตัวของผมไม่สำคัญหรอก วางใจและลงมือทำอย่างเต็มที่ไปเลย! ผมจะไม่ได้เป็นประธานาธิบดีต่อก็ไม่เป็นไร แต่อเมริกาต้องกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งให้ได้!'

แล้วโวลเกอร์ก็น้ำตาคลอเบ้า จับมือคาร์เตอร์ด้วยความตื้นตันใจ 'ไม่! จิมมี่เพื่อนรัก ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก มีแต่คุณที่เป็นประธานาธิบดีเท่านั้น ถึงจะสนับสนุนผมและเชื่อใจผมได้ ผมขอคัดค้านการลดปริมาณเงินอย่างเด็ดขาด ใกล้จะถึงวันเลือกตั้งของคุณแล้ว ทุกอย่างต้องหลีกทางให้คุณก่อน ผมเชื่อว่าอเมริกายังพอจะทนต่อไปได้อีกสักระยะ!'

ใช้เข่าคิดก็รู้ว่าฉากแบบนี้มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้ มันขัดกับบุคลิกของพวกเขาสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ? ต่อให้เป็นนิยายก็ยังไม่กล้าแต่งแบบนี้เลย!

ดังนั้น หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง จูเลียนก็เห็นด้วยกับความคิดของคาร์เตอร์ และเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมาว่า

"นายอยากจะขอกู้เท่าไหร่ล่ะ?"

"ฮี่ๆๆ... อันนี้ก็ต้องดูว่านายพอจะให้กู้ได้เท่าไหร่แล้วล่ะ..."

คาร์เตอร์ที่ถูกความตรงไปตรงมาของจูเลียนทำให้เขินนิดๆ หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะโยนคำถามกลับไป

ต่างจากการเก็งกำไรในโลหะเงินก่อนหน้านี้ คาร์เตอร์คิดว่าการเก็งกำไรในทองคำครั้งนี้ เขาไม่ได้หวังกำไรก้อนโตตั้งแต่แรกแล้ว มันเป็นแค่วิธีหาเงินที่เน้นความมั่นคง และเมื่อมีความมั่นคง ก็หมายความว่าอัตรากำไรจะไม่สูง ดังนั้นเพื่อเพิ่มกำไร ก็ต้องหาวิธีขยายขนาดการลงทุน เพื่อใช้กลยุทธ์ 'กำไรน้อยแต่ขายเยอะ' ในฉบับของการลงทุนทางการเงิน

"ถ้าฉันรวบรวมเงินส่วนตัวดู ก็น่าจะให้กู้ได้สัก 800,000 ดอลลาร์ ช่วงนี้ฉันลงทุนไปเยอะ เงินสดก็เลยมีไม่ค่อยมาก ส่วนของบริษัท ถ้านายเอาหุ้นมูลค่าสี่แสนดอลลาร์นั่นมาค้ำประกัน บวกกับสถานะลูกค้าระดับวีไอพีของนาย การจะขอกู้สัก 400,000 ดอลลาร์ก็คงไม่ยาก รวมแล้วเป็น 1,200,000 ดอลลาร์ ยังต้องการเพิ่มอีกไหม?"

จูเลียนคำนวณตัวเลขในใจอย่างรวดเร็ว โดยไม่มัวโอ้เอ้ เขารู้ดีว่าคาร์เตอร์กำลังช็อตเงิน จึงบอกตัวเลขออกมาตรงๆ อย่างรู้ใจว่า

"ถ้านายต้องการเพิ่ม แฟกซ์ใบรับรองการซื้อกองทุนสองกองนั้นมาให้ฉันสิ ถ้ามีเอกสารสองตัวนี้ บวกกับเครดิตของฉัน ก็น่าจะช่วยนายขอกู้เพิ่มได้อีกสัก 2,000,000 ดอลลาร์ แต่ถ้ามากกว่านี้ก็คงจะลำบากหน่อย แถมต้องใช้เวลารวบรวมเงินนานด้วย"

"3,200,000 ดอลลาร์ หักค่าบริหารจัดการ ค่าธรรมเนียม ดอกเบี้ย และอื่นๆ แล้ว ถ้าคำนวณกำไรสุทธิให้นายที่ 5% นายก็จะได้เงิน 160,000 ดอลลาร์ คงพอให้นายใช้ไปได้สักพักแล้วมั้ง? นายก็นะ ทำตัวเป็นหลุมดำดูดดอลลาร์ไปได้ เงินเข้ามือปุ๊บก็หายวับปั๊บ... นายลืมที่ฉันเคยเตือนให้เก็บเงินสำรองไว้บ้างแล้วใช่ไหมเนี่ย?"