บทที่ 94 การจู่โจมถึงบ้านของเชพเพิร์ด

"3.2 ล้านดอลลาร์เหรอ... ฮี่ๆๆ... พอแล้วๆ ไม่ต้องถึงแสนหกหรอก ได้กำไรสักแสนนึงผมก็พอใจแล้ว รายจ่ายก้อนใหญ่ๆ ช่วงนี้ก็จ่ายไปเกือบหมดแล้ว หลังจากนี้สักพักก็คงไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องใช้เงินอีก"

คาร์เตอร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะแห้งๆ ตอบกลับไป ในใจก็แอบรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง

เขาไม่ใช่พวกลูกเศรษฐีล้างผลาญสักหน่อย ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากจะใช้เงินพวกนี้หรอกนะ แต่ถ้าไม่ใช้แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? จะปล่อยให้ธนาคารมีหนี้เสีย แล้วสุดท้ายตัวเองก็ขาดทุนย่อยยับ หรือจะยอมลงทุนเสี่ยงดวงสักตั้งเหมือนตอนนี้ เผื่อฟลุคอาจจะรวยเละก็ได้ ใครจะไปรู้~

แถมเงินที่จ่ายออกไปพวกนี้ ยังมีข้อดีอีกอย่างที่หลายคนอาจจะมองข้ามไป นั่นก็คือการสร้างงานไงล่ะ!

แนวคิดเรื่องการสร้างงานของคาร์เตอร์แตกต่างจากของเบนจามิน สำหรับนายกเทศมนตรีเบนจามิน การสร้างงานคือผลงานทางการเมือง คือกุญแจสำคัญในการรักษาความมั่นคงของดักลาส แต่สำหรับคาร์เตอร์ การสร้างงานหมายถึงการเพิ่มรายได้ให้ผู้คน ทำให้ชาวดักลาสมีเงินจับจ่ายใช้สอย และที่สำคัญที่สุดคือ มีเงินมาใช้หนี้เขา!!

ตรรกะนี้เข้าใจได้ไม่ยาก ไม่ต้องพูดถึงวิธีตื้นๆ อย่างการจ้างลูกหนี้มาทำงานให้ตัวเองเพื่อใช้หนี้หรอกนะ เอาแค่การจ้างงานตามปกติ พอเขาจ่ายเงินเดือนให้พนักงาน พนักงานก็ต้องเอาเงินไปใช้จ่ายใช่ไหม? คงไม่มีใครเอาเงินไปกกไว้ฟักเป็นตัวหรอก เงินมันออกลูกไม่ได้นี่...

พอพนักงานเอาเงินไปใช้จ่ายในดักลาส ก็เท่ากับเป็นการเพิ่มรายได้ให้กับธุรกิจอื่นๆ ทางอ้อม และเป็นการเพิ่มความสามารถในการชำระหนี้ให้กับลูกหนี้ที่กระจายตัวอยู่ในธุรกิจต่างๆ ในดักลาสทางอ้อมทีละนิดด้วย

แต่เรื่องนี้คาร์เตอร์ก็แค่คิดเพลินๆ แล้วก็ปล่อยผ่านไป ท้ายที่สุดแล้ว ย่านการค้าริมทางหลวงแห่งนี้จะทำกำไรได้แค่ไหนก็ยังเดาไม่ออก การมานั่งคิดเรื่องพวกนี้ตอนนี้มันดูจะไกลตัวไปหน่อย

แต่แล้วคาร์เตอร์ก็ตระหนักได้ว่า ย่านการค้าริมทางหลวงที่เดิมทีดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ เป็นแค่โปรเจกต์ที่ตั้งใจจะใช้หาเงินคืนและลดการสูญเสียจากหนี้เสีย ความสำคัญของมันกลับเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัว และเริ่มจะมีความหวังขึ้นมาแล้ว...

บางทีในอนาคต...

"คาร์เตอร์ คุยธุระเสร็จหรือยังลูก? เพื่อนมาหาน่ะ!"

ขณะที่คาร์เตอร์กำลังคิดว่าควรจะลงทุนเพิ่มในย่านการค้าริมทางหลวง หรือควรจะให้ความสนใจกับมันมากขึ้นดีไหม จู่ๆ เสียงของเจนนี่ก็ดังขึ้นข้างหู

เสียงน่ะไม่แปลกหรอก แต่ประโยคที่เธอบอกนี่สิ? เพื่อนมาหาฉันเนี่ยนะ?

คาร์เตอร์แคะหูเบาๆ หรือว่าเขาจะหูแว่วไปเอง? ใครมันจะบ้ามาหาเขาถึงบ้าน?

ไม่ได้จะหลงตัวเอง หรือดูถูกตัวเองหรอกนะ แต่สถานะของคาร์เตอร์ในโรงเรียนตอนนี้... มันก็เหมือน 'สิ่งศักดิ์สิทธิ์บนหิ้ง' นั่นแหละ แรกๆ เพื่อนร่วมชั้นอาจจะกลัวเขาอยู่บ้าง แต่พอเห็นเขาตั้งใจเรียน พอเลิกเรียนก็กลับบ้าน ไม่สุงสิงกับใคร นานวันเข้า เพื่อนๆ ก็เริ่มชิน

สำหรับคนที่ดูจะเหนือมนุษย์เกินไปแบบนี้ ทางที่ดีก็คืออยู่ให้ห่างเข้าไว้ ไม่สนิทสนมแต่ก็ไม่ไปล่วงเกิน นี่คือทัศนคติที่เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ หรือแม้แต่อาจารย์มีต่อคาร์เตอร์ 'สิ่งศักดิ์สิทธิ์บนหิ้ง' ที่อยู่สูงเกินไปจนจับต้องไม่ได้ คนเดียวที่คุยกับเขาที่โรงเรียนได้เกินสามประโยคคือคาซิม ซึ่งหมอนั่นไม่มีทางมาหาเขาที่บ้านแน่ๆ

อย่างที่เจ้าตัวเคยบอกไว้ การที่คนผิวดำอย่างเขาต้องเข้ามาในเขตคนผิวขาว มันทำให้เขารู้สึกอึดอัด ไม่สบายใจ และรู้สึกต่ำต้อย ดังนั้นสถานการณ์ตอนนี้มันจึงแปลกประหลาดมาก ใครกันนะที่มาหาเขา?

คาร์เตอร์หันขวับไปด้วยความสงสัย และใบหน้าแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือ ใบหน้าที่ทั้งอยู่ในความคาดหมายและเหนือความคาดหมายในเวลาเดียวกัน

"เชพเพิร์ด? เธอมาทำอะไรที่นี่?"

"เรื่องที่ฉันชวนนายไปแอตแลนตาช่วงวันหยุดขอบคุณพระเจ้าคราวก่อน นายยังไม่ได้ให้คำตอบฉันเลย วันนี้พวกเรากำลังจะออกเดินทางแล้ว ฉันก็เลยแวะมาถามนายดูน่ะ ดูจากสภาพนายตอนนี้แล้ว คงจะว่างแล้วใช่ไหม?"

"ว่างจ้ะ! ว่างสิ เขาจะมีธุระอะไรได้ ลิโคริส หนูนั่งพักสักเดี๋ยวนะ ให้เขาไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน!"

ไม่ทันที่คาร์เตอร์จะได้อ้าปากพูด เจนนี่ก็ยิ้มแย้มต้อนรับขับสู้เชพเพิร์ดอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหันขวับมาดุคาร์เตอร์เสียงเขียว

"รีบขึ้นไปล้างหน้าล้างตาซะ! ดูหนูลิโคริสสิ แล้วดูสภาพตัวลูกเอง ตื่นมาแต่เช้าหน้าตาก็ไม่ล้าง เอาแต่นั่งเฝ้าทีวี..."

คาร์เตอร์: ???

น้ำเสียงแบบนี้มันคุ้นๆ นะ ถ้าเปลี่ยนจากทีวีเป็นคอมพิวเตอร์ล่ะก็ ประโยคนี้มันถอดแบบมาจากแม่เขาในชาติก่อนเป๊ะเลย แต่ว่า คุณแม่เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ? ผมตื่นมาดูข่าวเช้าแต่เช้าตรู่ก็เพื่อหาเงินนะเว้ย! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มันกลายเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีของคนไม่เอาไหนไปได้?

"ครับๆๆ ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ! ไปแล้วครับ คุณแม่ไม่ต้องผลักสิ บันไดมันแคบ ระวังล้มนะ"

คาร์เตอร์เข้าใจความรู้สึกของเจนนี่ดี ปกติไม่เคยมีเพื่อนมาหาเขาที่บ้าน เจนนี่ก็คงจะกังวลใจอยู่แล้ว พอมารอบนี้ ไม่เพียงแต่จะมีเพื่อนมาหา แต่ดันเป็นสาวสวยซะด้วย

มีเพื่อนเที่ยวแล้ว ในอนาคตก็อาจจะมีแฟนด้วย!

เรื่องดีๆ แบบนี้มาเยือนถึงหน้าประตู คาร์เตอร์เชื่อว่าเจนนี่ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปแน่นอน ถ้าเขาขืนปฏิเสธ เจนนี่จะต้องบ่นกรอกหูเขาสองวันเต็มๆ ไปจนกว่าจะเปิดเรียนวันจันทร์นั่นแหละ ถึงจะรอดพ้นจากเสียงบ่นไปได้

แทนที่จะต้องมานั่งฟังเจนนี่บ่น สู้หนีออกไปหาความสงบข้างนอกดีกว่า ส่วนเรื่องเที่ยวน่ะเหรอ ขอโทษทีเถอะ ชาติก่อนเขาก็เที่ยวมาหมดแล้วนี่นา แถมตอนนี้คาร์เตอร์กำลังหงุดหงิดอยู่ด้วย เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเชพเพิร์ด เด็กสาวคนนี้จะกล้า 'จู่โจมถึงบ้าน' ความเป็นกุลสตรีล่ะ? ความเหนียมอายของลูกผู้หญิงหายไปไหนหมด?

ในสถานการณ์แบบนี้ เขานึกไม่ออกจริงๆ ว่าแอตแลนตาในยุคนี้มันจะมีอะไรน่าเที่ยว ตัวเปล่าเล่าเปล่าแบบนี้ หาเงินสิถึงจะถูก!

"ไม่เป็นไรๆ ลูกรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวแม่ไปหาชุดให้ จะออกไปเที่ยวกับสาวสวยทั้งที ก็แต่งตัวให้มันดูดีหน่อย อย่าให้ดูแก่แดดนัก เป็นวัยรุ่นก็ต้องทำตัวให้สมวัยสิ!"

เจนนี่ผลักคาร์เตอร์เข้าไปในห้องน้ำชั้นสอง แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนของคาร์เตอร์ เริ่มรื้อค้นตู้เสื้อผ้าอย่างกระตือรือร้น

"แม่แน่ใจเหรอว่าจะให้ผมใส่ชุดนี้? นี่มันชุดตั้งแต่สมัยไหนแล้วเนี่ย?"

ประมาณสามนาทีต่อมา คาร์เตอร์ยืนมองตัวเองในกระจก เขาสวมเสื้อฮู้ดสีขาวครีม จับคู่กับกางเกงวอร์มตัวโคร่งสีเขียว และรองเท้าผ้าใบสีแดง แล้วก็อดอึ้งไปไม่ได้ สีแดงตัดกับสีเขียวเนี่ยนะ มันแฟชั่นบ้าอะไรกัน? การแต่งตัวสีสันฉูดฉาดแถมยังดูเชยแบบนี้ มันเลือนหายไปจากความทรงจำของเขาตั้งนานแล้ว...

"ตอนเด็กลูกโตเร็ว ชุดพวกนี้ก็ยังใส่ได้น่า ถ้าไม่ชอบ ไปถึงแอตแลนตาแล้วค่อยไปซื้อชุดที่ถูกใจเอาใหม่ก็ได้ ห้ามซื้อรองเท้าหนังนะ! แล้วก็ห้ามซื้อแจ็กเก็ตสีดำหรือสีกรมท่าด้วย ใส่แล้วดูเหมือนตาแก่ไม่มีผิด! ส่วนเสื้อกันหนาวซื้อสักสองตัวก็ได้ เลือกสีสว่างๆ หน่อย..."

"พอๆๆ เลิกบ่นเป็นพระสวดได้แล้วครับ ชุดนี้แหละดีแล้ว! ผมชอบมาก ไปแล้วนะ! อ้อ พวกเราน่าจะกลับพรุ่งนี้นะ คืนนี้ไม่ต้องรอผมหรอก"

อย่างที่เขาว่ากันว่า สถานการณ์ไม่ดี ต้องรีบถอย เมื่อเห็นว่าเจนนี่กำลังจะสวมวิญญาณพระถังซัมจั๋ง คาร์เตอร์ก็รีบเผ่นแน่บ...

"อย่าลืมป้องกันล่ะ!"

คืนนี้ไม่กลับบ้าน? รอยยิ้มบนใบหน้าเจนนี่ยิ่งกว้างขึ้น ในใจรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ราวกับเห็นลูกหมูที่เลี้ยงมา ในที่สุดก็รู้จักขุดหัวผักกาดขาวเป็นสักที เมื่อเห็นคาร์เตอร์กำลังจะหายลับไปตรงบันได เธอก็รีบตะโกนสั่งเสียตามหลัง คาร์เตอร์ที่กำลังเดินลงบันไดถึงกับก้าวพลาดไปจังหวะหนึ่ง...

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ เพื่อนของเธอมาถึงหรือยัง?"

คาร์เตอร์ตีหน้าขรึม ทำทีเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินไปหาเชพเพิร์ดด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็คว้ากุญแจรถกับกระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่ตรงโถงทางเดิน

"อืมมม พวกเขารออยู่ข้างนอกแล้วล่ะ คือ... เพราะไม่รู้ว่านายจะไปด้วยหรือเปล่า ก็เลย... มีเพื่อนผู้ชายมาด้วยอีกสองคน..."

ลิโคริสที่เดินตามคาร์เตอร์ออกมา อธิบายด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย แต่คาร์เตอร์ไม่ได้ใส่ใจ เขาชี้ไปที่รถสองคันที่ดูไม่คุ้นตาซึ่งจอดอยู่หน้าบ้าน แล้วถามว่า

"ไม่เป็นไรหรอก นั่นรถเพื่อนเธอใช่ไหม?"

"ใช่จ้ะ!"

"งั้นให้พวกเขานำไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันขับตามไป"

หลังจากบอกเสร็จ คาร์เตอร์ก็เดินไปที่รถมัสแตงของตัวเอง ขึ้นรถ สตาร์ตเครื่อง แล้วก็...

"ทำไมเธอไม่ไปนั่งคันเดียวกับพวกเขาล่ะ?"