บทที่ 95 เพื่อนของคาร์เตอร์

"ทำไมเธอไม่ไปนั่งคันเดียวกับพวกเขาล่ะ?"

คาร์เตอร์เลิกคิ้วขึ้น พลางมองลิโคริส เชพเพิร์ด ที่เพิ่งจะบ่นงึมงำอยู่ข้างประตูรถสองคันหน้าเมื่อครู่ ก่อนจะรีบวิ่งมานั่งแหมะที่เบาะนั่งข้างคนขับของเขา

ตอนนี้คาร์เตอร์กำลังรู้สึกลำบากใจ เขาไม่รู้ว่าจะวางตัวกับ 'เจ้าหญิงเอลฟ์' ที่นั่งอยู่ข้างๆ นี้ยังไงดี

เจ้าหญิงเอลฟ์คนนี้ไม่เพียงแต่ไม่มีความไร้เดียงสาอย่างที่ควรจะเป็น แต่เธอกลับฉลาดแกมโกงสุดๆ ตั้งแต่ตอนที่เข้ามาตีสนิทชวนเขาไปเที่ยวตอนอยู่โรงเรียน จนมาถึงวันนี้ที่บุกมาหาถึงหน้าบ้านตั้งแต่ไก่โห่ แล้วตอนนี้ก็ยังหน้าด้านหน้าทนขึ้นมานั่งบนรถของเขาอีก...

คาร์เตอร์ไม่ใช่พวกอ่อนหัดเรื่องความรัก ชาติก่อนถึงจะไม่ได้เจ้าชู้ไก่แจ้ แต่สมัยเรียน อาศัยหน้าตาที่หล่อเหลาพอใช้ได้ บวกกับรัศมีของความเป็นเถ้าแก่น้อย การจะหว่านเสน่ห์ใส่รุ่นน้องหรือรุ่นพี่สาวๆ สักสองสามคน มันไม่ใช่เรื่องยากเลย

พฤติกรรมทั้งหมดของลิโคริส ทำให้คาร์เตอร์มั่นใจว่า ขอแค่เขาเอ่ยปาก เธอจะไม่มีวันปฏิเสธเขาอย่างแน่นอน ดีไม่ดีคืนนี้ เขาอาจจะทำตามที่เจนนี่สั่งเสียไว้ได้สำเร็จด้วยซ้ำ แต่... นี่หรือคือผู้หญิงที่เขาอยากได้มาเป็นแฟน?

คาร์เตอร์ลอบมองลิโคริสที่นั่งบิดไปมาด้วยความประหม่าและเขินอายตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้ลิโคริสคงจะเตรียมตัวมาอย่างดี เธอใส่กางเกงรัดรูปสีดำที่เน้นให้เห็นเรียวขาเล็กและตรงยาวของเธออย่างชัดเจน ท่อนบนใส่เสื้อฮู้ดสีขาวคล้ายกับของคาร์เตอร์เป๊ะ ผมสีบลอนด์ทองที่สอดอยู่ใต้ฮู้ดสีขาวบุนวม ดูน่ารักน่าชังไม่เบา

ถ้าพูดถึงแค่รูปร่างหน้าตา คาร์เตอร์ยอมรับเลยว่าผู้หญิงคนนี้ตรงสเปกเขามาก เข้าทางเขาเต็มๆ โดยเฉพาะเรียวขาคู่นั้น... สำหรับคาร์เตอร์ที่คลั่งไคล้เรียวขาแล้ว นี่มันเป็นคะแนนพิเศษที่โกงกันชัดๆ...

แต่พอนึกถึงพฤติกรรมที่ดูหวังผลประโยชน์มากเกินไปของเธอ คาร์เตอร์ก็เริ่มลังเล เขาไม่อยากให้แฟนในอนาคตของตัวเองเป็นพวกฉลาดแกมโกงและเห็นแก่ผลประโยชน์หรอกนะ เธอมีความทะเยอทะยานได้ แต่ต้องไม่ใช่มีแค่ความทะเยอทะยานอย่างเดียว

ใครบ้างล่ะจะไม่อยากมีความรักที่หอมหวาน? ไม่ได้หวังให้หวานเจี๊ยบจนเลี่ยนหรอกนะ แต่ก็ไม่อยากให้มันจืดชืดจนเกินไปเหมือนกัน! อย่างลิโคริสเนี่ย แทบจะไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย หรือถ้ามีก็เป็นความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ การที่จู่ๆ ก็มาทำตัวใกล้ชิดเพราะเห็นว่าตอนนี้เขากำลังไปได้สวย ทั้งๆ ที่ไม่มีความผูกพันอะไรกันเลย มันทำให้คาร์เตอร์รู้สึกต่อต้านเธอตามสัญชาตญาณ

เพราะคาร์เตอร์รู้ดีว่า คนประเภทนี้พร้อมจะเข้าหาคุณในตอนที่คุณมีอำนาจวาสนา และพร้อมจะตีตัวออกห่าง หรือถึงขั้นทิ้งคุณไปอย่างแน่นอน ในตอนที่คุณตกอับ

ดังนั้น ความรู้สึกของคาร์เตอร์ในตอนนี้จึงซับซ้อนมาก ถ้าจะให้สรุปสั้นๆ ก็คือ สวย อยากฟาด แต่ไม่อยากรับผิดชอบ หรือพูดอีกอย่างก็คือ ไม่อยากแบกรับภาระในฐานะแฟนหนุ่มนั่นแหละ

"ก็เพราะทุกคนมีคู่นั่งไปด้วยกันหมดแล้วนี่นา ขับรถไปแอตแลนตาตั้งหลายชั่วโมง นายขับคนเดียวจะไม่เบื่อแย่เหรอ?"

ลิโคริสกะพริบตาปริบๆ เธอสังเกตเห็นสายตาของคาร์เตอร์ที่มองมาเมื่อกี้ เธอไม่ได้รังเกียจสายตาที่แฝงไปด้วยความปรารถนาของเขาเลย กลับแอบภูมิใจอยู่ลึกๆ ด้วยซ้ำ

เธอรู้ดีว่าคาร์เตอร์ยังมีกำแพงในใจกับเธอ แต่ตอนนี้เขากลับไม่ได้ไล่เธอลงจากรถ แล้วเหตุผลมันคืออะไรล่ะ? ต้องให้พูดอีกเหรอ? เป็นเทพธิดามาตั้งหลายปี เธอเข้าใจผู้ชายพรรค์นี้อย่างคาร์เตอร์ทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว...

"ก็ดี แล้วแต่เธอละกัน"

หางตาเหลือบไปเห็นรถสองคันหน้าเริ่มเคลื่อนตัวออกไปแล้ว คาร์เตอร์จึงดึงสายตากลับมา สตาร์ตเครื่องมัสแตงแล้วขับตามไป

ถ้าตัดเรื่องความตะขิดตะขวงใจทิ้งไป คาร์เตอร์ก็ต้องยอมรับเลยว่า การขับรถมัสแตงคู่ใจโดยมีสาวผมบลอนด์สุดเซ็กซี่นั่งอยู่ข้างๆ มันทำให้รู้สึกฟินอยู่เหมือนกัน

กลิ่นน้ำหอมโชยมาแตะจมูก ทุกครั้งที่หันไปมองกระจกมองข้าง ก็จะได้เห็นเรียวขาขาวเนียนตรงยาวคู่หนึ่ง อาจจะเป็นเพราะสังเกตเห็นว่าคาร์เตอร์จ้องขาของเธอนานไปหน่อย พอรถเริ่มวิ่ง ลิโคริสก็จงใจเหยียดขาไปมาอย่างยั่วยวน

คาร์เตอร์ได้อาหารตาไปเต็มๆ แต่ตลอดทางทั้งสองกลับไม่ได้พูดอะไรกันเลย

คาร์เตอร์ไม่รู้จะพูดอะไร จะให้ถามตรงๆ ว่า 'คืนนี้แปดร้อย เอาป่ะ' มันก็ไม่ได้ใช่ไหม? ส่วนลิโคริสก็กำลังคิดหาวิธีทำลายกำแพงระหว่างทั้งสองคน

เรื่องของเกิร์นก็ผ่านมานานแล้ว หลังจากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกันอีกเลย แต่ลิโคริสกลับแอบเฝ้าสังเกตทุกความเคลื่อนไหวของคาร์เตอร์มาตลอด

เห็นเขาเดินเรียนเปลี่ยนห้องไปมา เห็นเขานั่งทำข้อสอบอย่างตั้งใจ เห็นเขาวิ่งวุ่นไปทั่วทั้งธนาคารและโรงเรียน... เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้... ไม่สิ ต้องบอกว่าเด็กหนุ่มคนนี้ หัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ดักลาส และเธอก็เหมือนกัน

แต่เมื่อเทียบกับเธอแล้ว เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ คนนี้มีโอกาสที่จะโบยบินออกไปได้จริงๆ ไม่สิ ต้องบอกว่าตอนนี้เขาสามารถก้าวออกจากเมืองเล็กๆ แห่งนี้ได้อย่างง่ายดายต่างหาก ง่ายดายเสียจนต่อให้จะหนีบเธอไปด้วย ก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบากเลยสักนิด...

นี่คือสิ่งที่คนอื่นๆ ในเอลมอนด์ทำไม่ได้ มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้! ทันทีที่ตระหนักถึงจุดนี้ ลิโคริสก็ตั้งเป้าหมายของตัวเองอย่างชัดเจน...

"เอ่อ... เมื่อกี้นายกำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อนอยู่เหรอ? พวกนายคงสนิทกันมากแน่ๆ เลย ตอนอยู่โรงเรียนฉันไม่เคยเห็นนายยิ้มแบบจริงใจขนาดนี้มาก่อนเลย"

หลังจากเงียบกันมานาน ลิโคริสก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

"อืม ไม่ใช่แค่เพื่อนหรอกนะ แต่เป็นคู่หู คู่หูที่รู้ใจกันสุดๆ เลยล่ะ!"

พอลิโคริสพูดถึงจูเลียน คาร์เตอร์ก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว จูเลียนเคยซาบซึ้งใจที่เขาตกลงควักเงินห้าแสนดอลลาร์เพื่อเข้าตลาดโลหะเงินโดยไม่ลังเล และเมื่อเช้านี้ คาร์เตอร์ก็ซาบซึ้งใจกับปฏิกิริยาแบบเดียวกันของจูเลียน

เงินแปดแสนดอลลาร์ ในยุคนี้ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ เลย ต่อให้เป็นคนที่มีรายได้สูงอย่างจูเลียน ก็ไม่ใช่เงินที่จะมองข้ามได้ ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นแค่ลูกจ้างระดับสูงเท่านั้น ถ้าพูดถึงแค่ความมั่งคั่งส่วนตัว จูเลียนอาจจะสู้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

ในสถานการณ์แบบนี้ เงินแปดแสนดอลลาร์ แค่เอ่ยปากขอยืม เขาก็ให้ยืมทันที ถึงแม้ว่าความเชื่อมั่นในความสามารถในการชำระหนี้ของเขาจะมีส่วนช่วยในการตัดสินใจ แต่การกล้าตัดสินใจให้ยืมเงินก้อนโตขนาดนี้โดยไม่ลังเลเลยสักนิด มันก็เกินขอบเขตความสัมพันธ์ปกติระหว่างโบรกเกอร์กับลูกค้าไปไกลแล้ว! จะเรียกว่าเป็นคู่หูที่รู้ใจ ก็ไม่ถือว่าพูดเกินจริงเลย!

"ดีจังเลยนะ... เขาไม่ได้อยู่ดักลาสใช่ไหม? อยู่แอตแลนตาหรือเปล่า? ทริปนี้เราชวนเขามาเที่ยวด้วยกันไหม? ถ้ามีเพื่อนที่สนิทอยู่ด้วย นายคงจะสนุกกว่านี้นะ ฉันชอบรอยยิ้มของนายเมื่อกี้จัง คาร์เตอร์ ปกตินายทำตัวเย็นชาเกินไป ใครๆ ในโรงเรียนก็กลัวนายกันหมด แต่จริงๆ แล้วตอนนายยิ้ม นายดูดีมากเลยนะ!"

เมื่อเห็นว่ารอยยิ้มที่มาจากใจจริงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคาร์เตอร์อีกครั้ง ลิโคริสก็ลองหยั่งเชิงดู เหมือนกับที่ผู้ชายเวลาจะจีบผู้หญิง ก็ต้องเข้าทางเพื่อนสนิทของผู้หญิงก่อน ลิโคริสก็มีความคิดที่จะเข้าหาเพื่อนๆ ของคาร์เตอร์เหมือนกัน

เสียแต่ว่าผู้ชายคนนี้ ไม่เห็นจะมีเพื่อนที่ดักลาสเลย ส่วนคาซิม หมอนั่นเป็นคนผิวดำนะ!!! ขืนเป็นฝ่ายเข้าหาหมอนั่นก่อน มันจะดูเสียเกรดเกินไปหน่อยแล้ว!!

"หึๆ เขาอยู่นิวยอร์กน่ะ ทำงานอยู่แถวๆ วอลล์สตรีท เขาไม่มีเวลามาไร้สาระกับพวกเธอหรอก?"

คาร์เตอร์หันขวับไปมอง แล้วแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ เมื่อประเมินจากสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับลิโคริส คาร์เตอร์ก็คิดไปเองว่าผู้หญิงคนนี้กำลัง 'จับปลาสองมือ' อยู่...

พอเห็นว่าเขาเล่นด้วยยาก ก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายไปหาเพื่อนของเขาแทน? ส่วนเรื่องที่คิดจะใช้แผน 'เข้าทางเพื่อนสนิท' คาร์เตอร์เดาไม่ถึงจริงๆ เพราะในความคิดของเขา ผู้หญิงจีบผู้ชายมันง่ายเหมือนเจาะกระดาษ ไม่เคยได้ยินเลยว่าผู้หญิงจีบผู้ชาย จะต้องไปตีสนิทกับเพื่อนผู้ชายก่อน

เมื่อมีความเข้าใจผิดๆ คาร์เตอร์จึงรู้สึกว่าคำพูดของเธอมันช่างน่าขันสิ้นดี เชพเพิร์ด นี่เธอคงยังไม่เข้าใจสถานการณ์สินะ? ขอยอมรับเลยว่าในเมืองดักลาส เธอคือสาวสวยอันดับต้นๆ แต่ถ้าไปเทียบกับดงนางแบบวัยรุ่นที่นิวยอร์กล่ะ?

เธอจะไปสู้ใครเขาได้?

เพื่อช่วยให้ผู้หญิงคนนี้รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว คาร์เตอร์จึงพูดแทงใจดำต่อไปว่า

"คนทั่วไปที่อยากจะเจอเขา อย่างน้อยก็ต้องมีเงินในบัญชีสักสองแสนดอลลาร์ขึ้นไปก่อนล่ะนะ ถึงจะมีสิทธิ์น่ะ!"