บทที่ 96 คนไร้บ้านในแอตแลนตา

"จริงเหรอเนี่ย?! เขาเก่งจังเลยนะ 2 แสนดอลลาร์... แค่ 2 หมื่นดอลลาร์ ฉันยังรู้สึกว่ามันไกลเกินเอื้อมเลย..."

ตอนที่ได้ยินคาร์เตอร์พูดประโยคนั้น แวบแรกในใจของลิโคริสคือไม่เชื่อ

นี่มันการเข้าเฝ้าเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งหรือไง? แค่ขอเข้าพบ ก็ต้องหอบเงินสองแสนดอลลาร์ไปถวายเนี่ยนะ?

ในยุคที่คนทั่วไปมีรายได้เฉลี่ยต่อเดือนแค่ราวๆ 600 ดอลลาร์แบบนี้ เงิน 2 แสนดอลลาร์ ต่อให้ไม่กินไม่ดื่มก็ยังต้องเก็บเงินเกือบ 28 ปี ถึงจะเก็บได้ครบ การประมูลมื้อเที่ยงกับวอร์เรน บัฟเฟตต์ในอนาคตยังไม่แพงขนาดนี้เลย!

ราคาประมูลมื้อเที่ยงกับบัฟเฟตต์ที่ต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์ ยังอยู่ที่ 18,000 ดอลลาร์เอง...

แต่พอนึกถึงบทสนทนาที่ตัวเองบังเอิญได้ยินตอนอยู่ที่บ้านคาร์เตอร์เมื่อกี้นี้ ขนาดเงิน 3,200,000 ดอลลาร์ยังกล้าให้ยืม บางทีอาจจะ...

ดวงตาของลิโคริสเป็นประกาย อย่างที่เขาว่ากันว่า คนประเภทเดียวกันมักจะดึงดูดกัน การที่คาร์เตอร์สามารถคบค้าสมาคมกับคนระดับนี้ได้ ศักยภาพในตัวเขาน่าจะสูงกว่าที่เธอคาดไว้ซะอีก...

นั่นก็หมายความว่า เธอควรจะทุ่มสุดตัวเพื่อจับเขาให้อยู่หมัด...

ลิโคริสกลอกตากลมโตสีฟ้าใสของเธอ แกล้งทำเป็นพูดชื่นชมเพื่อนของคาร์เตอร์ด้วยความทึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกัดฟัน ยกขาสองข้างขึ้นพาดบนลิ้นชักเก็บของหน้ารถตรงที่นั่งข้างคนขับดื้อๆ

"อืม ฉันขอวางขาแบบนี้สักพักได้ไหม? วางไว้ข้างล่างแล้วมันยืดขาไม่สุด รู้สึกปวดเมื่อยจัง..."

"ตามสบายเลย!"

คาร์เตอร์หางตากระตุก เห็นแก่เรียวขาสวยๆ คู่นี้ จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ...

ประโยคเมื่อกี้ คาร์เตอร์ไม่ได้คุยโม้เลยสักนิด การเปิดบัญชีหุ้นต้องผ่านบริษัทหลักทรัพย์น่ะใช่ แต่ถ้าคุณเป็นแค่นักลงทุนรายย่อย แล้วหวังจะมีโบรกเกอร์ระดับอาวุโสมาคอยให้บริการอย่างใกล้ชิดน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ

เขาก็แค่สุ่มโบรกเกอร์สักคนมาดูแลคุณให้มันจบๆ ไป แถมโบรกเกอร์พวกนั้นยังมีลูกค้าในมือเป็นร้อยเป็นพันราย เวลาโทรไปหา ถ้าไม่บอกว่าตัวเองเป็นใคร เขาจำชื่อคุณไม่ได้ด้วยซ้ำ

ก็ต่อเมื่อมีเงินเปิดบัญชีตั้งแต่สองแสนดอลลาร์ขึ้นไปเท่านั้นแหละ ถึงจะมีสิทธิ์ได้รับโบรกเกอร์ระดับจูเลียนมาคอยดูแลและให้บริการอย่างใกล้ชิดแบบนี้

ชักจะออกนอกเรื่องไปไกลแล้ว หลังจากที่ลิโคริสเริ่มปลดปล่อยตัวเองมากขึ้น บทสนทนาระหว่างทั้งสองคนก็เริ่มลื่นไหลขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้จะรู้สึกรำคาญที่ต้องมาข้องเกี่ยวกับลิโคริสอยู่บ้าง แต่พอมองไปที่เรียวขาสวยๆ คู่นั้น คาร์เตอร์ก็ใจแข็งปฏิเสธไม่ลงจริงๆ...

พอนึกถึงเรื่องราวที่ต้องเจอในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา คาร์เตอร์ก็รู้สึกว่าสายตาของตัวเองถูกทำร้ายมามากพอแล้ว พูดก็พูดเถอะ คาร์เตอร์ก็แอบแปลกใจอยู่เหมือนกัน ผู้หญิงตะวันตกพวกนี้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องกระบนใบหน้าของพวกแองโกล-แซกซอนหรอกนะ ตอนเด็กๆ แต่ละคนก็น่ารักน่าชัง ผมบลอนด์ตาสีฟ้า ผิวขาวราวกับเจ้าหญิงองค์น้อยๆ ในเทพนิยาย แต่พอโตขึ้นมาหน่อย สิบคนจะหน้าตาเปลี่ยนไปซะเก้าคน อย่างน้อยก็ในสายตาของคาร์เตอร์ล่ะนะ

ประกอบกับการกินอาหารแคลอรีสูง พอเดินออกไปตามท้องถนน ก็เจอแต่คุณป้าหุ่นตุ้ยนุ้ยเดินสวนกันไปมา จะหาสาวสวยหุ่นดีๆ มาดูให้ชื่นใจสักคนยังยากเลย นานๆ ทีจะเจอสาวสวยที่ทั้งตรงสเปกและยังเป็นฝ่ายเข้าหาแบบนี้ คาร์เตอร์ก็เลยตัดใจเมินไม่ลงจริงๆ

ทั้งสองคนพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย คาร์เตอร์ก็แอบมอง... หรือจะเรียกว่ามองอย่างเปิดเผยเลยดีกว่า มองเรียวขาที่เย้ายวนของลิโคริสไปพลางๆ จนกระทั่งรู้ตัวอีกที รถของคาร์เตอร์และคณะก็ขับเข้าสู่เขตเมืองแอตแลนตาแล้ว

"ไปหาโรงแรมเปิดห้องพัก เก็บสัมภาระกันก่อน แล้วค่อยออกไปเที่ยวดีไหม? คาร์เตอร์ นายคิดว่าไง?"

หลังจากจอดรถริมถนนทางเข้าเมือง ทุกคนก็มารวมตัวกันเพื่อปรึกษาหารือเรื่องแผนการเดินทาง และในตอนนั้นเอง คาร์เตอร์เพิ่งจะรู้จำนวนคนที่มาเที่ยวด้วยกันทั้งหมด นอกจากเขาและลิโคริสแล้ว ยังมีเพื่อนผู้ชายอีกสองคน และเพื่อนผู้หญิงอีกสามคน

ถ้าไม่มีเขา ลิโคริสในฐานะหัวหน้าทีมเชียร์ลีดเดอร์ผู้พ่วงตำแหน่งเทพธิดาของโรงเรียน ย่อมเป็นผู้นำของกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนี้อย่างไม่ต้องสงสัย แต่พอเขามาร่วมทริปด้วย อำนาจการตัดสินใจของลิโคริสก็ดูจะลดลงไปถนัดตา...

"ฉันไม่มีปัญหาหรอก พวกเธอจัดการกันเองเลย แต่ฉันต้องหาโทรศัพท์สาธารณะโทรสั่งงานอะไรหน่อยนะ"

เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงวันหยุดขอบคุณพระเจ้า ธนาคารจึงปิดทำการ ก่อนออกเดินทางคาร์เตอร์จึงไม่ได้แวะไปแฟกซ์ใบรับรองการซื้อกองทุนที่ธนาคาร เขาทำได้เพียงรอให้ถึงที่นี่ก่อน แล้วค่อยโทรศัพท์ไปหากู๊ดแมนหรือพนักงานคนใดคนหนึ่งที่ธนาคาร ให้ช่วยเป็นธุระเข้าไปที่ธนาคาร และแฟกซ์เอกสารไปให้นิวยอร์กแทน

"ได้จ้ะ งั้นพวกเราไปที่โรงแรมกันก่อนเลยนะ ก่อนมาฉันเล็งโรงแรมไว้ที่นึง พวกเราลองไปดูสถานที่จริงกันก่อนเถอะ..."

เมื่อตกลงกันเสร็จสรรพ ทุกคนก็ออกเดินทางต่อ ตามคำบอกทางของลิโคริส คาร์เตอร์ก็ขับรถเข้าไปจอดในลานกว้างหน้าโมเต็ลแห่งหนึ่ง โมเต็ล หรือก็คือโรงแรมม่านรูดในบ้านเรา มักจะเป็นโรงแรมขนาดเล็กที่ให้บริการแค่ที่พักค้างคืน ส่วนบริการเสริมอื่นๆ นั้นอย่าได้หวังเลย

คาร์เตอร์เองก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร สภาพเศรษฐกิจแบบนี้ คนพวกนี้มีเงินออกมาเที่ยวก็ถือว่าฐานะดีมากแล้ว การจะไปหวังให้พวกเขาพักโรงแรมหรูๆ ก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อย ยังไงก็แค่นอนคืนเดียว คาร์เตอร์จึงไม่อยากจะเปลืองแรงไปหาโรงแรมอื่นเพื่อนอนแยกคนเดียว

เมื่อเดินเข้าไปในโรงแรม สอบถามพนักงานจนรู้ว่าโทรศัพท์สาธารณะอยู่ที่ไหน คาร์เตอร์ก็เดินไปที่ตู้โทรศัพท์ข้างๆ ทันที หลังจากโทรสั่งงานเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินกลับมา ปรากฏว่าทุกคนก็เปิดห้องพักกันเสร็จสรรพแล้ว...

"เธอแน่ใจเหรอว่าจะพักห้องเดียวกับฉัน?"

สามนาทีต่อมา คาร์เตอร์มองลิโคริสที่กำลังเดินตามเขาเข้ามาในห้องพักเดียวกันด้วยสีหน้าปั้นยาก ถึงแม้ห้องนี้จะเป็นห้องมาตรฐานแบบเตียงคู่ก็เถอะ แต่การที่เธอเป็นฝ่ายบุกเข้ามาแบบนี้ มันไม่ดูจะเข้าหาเร็วไปหน่อยเหรอ?

"นายอย่าคิดมากนะ คือ... คือว่า พวกเรามีผู้หญิงสี่คน ผู้ชายสามคน มันจัดห้องยากน่ะ ห้องรวมสามคนก็เหลือแค่ห้องเดียว นอกนั้นก็เป็นห้องเตียงคู่หมด... ก็เลย..."

แล้วทำไมฉันถึงไปนอนรวมกับไอ้ผู้ชายสองคนนั่นไม่ได้ล่ะ? พวกเธอผู้หญิงสี่คนก็นอนห้องเตียงคู่สองห้องไปสิ?

เมื่อมองดูใบหูที่แดงระเรื่อของลิโคริส คาร์เตอร์ก็เก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจอย่างมีมารยาท อืม... เขาไม่ใช่พวกหน้าหม้อหรอกนะ แค่... แค่คิดเลขไม่เก่งเท่านั้นเอง! ใช่แล้ว คนอเมริกาเก่งเลขซะที่ไหนล่ะ คิดเลขไม่เป็นหรอก มันก็เป็นแบบนี้แหละ...

"เอาล่ะๆ ตามนั้นแหละ เธอต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอะไรไหม? ถ้าไม่ ก็ลงไปรวมตัวข้างล่างกันเถอะ"

"ไม่ต้องหรอกจ้ะ พวกเราไปกันเถอะ!"

ลิโคริสก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวคาร์เตอร์อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทั้งสองจะเดินลงบันไดไปด้วยกัน

"นี่ พวกนายอย่ามัวแต่คุยกันสิ ช่วยมองหาป้ายประกาศรับสมัครงานด้วย!"

ทั้งเจ็ดคนขับรถเข้ามาในตัวเมือง หาที่จอดรถได้แล้วก็เริ่มเดินเท้าไปตามถนนในแอตแลนตา นอกจากคาร์เตอร์ที่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับใครในกลุ่ม จึงไม่ค่อยได้พูดอะไรมากแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยกันมาตลอดทางด้วยความตื่นเต้น

จนกระทั่งลิโคริสเอ่ยปากเตือน ทุกคนจึงดึงบทสนทนากลับมาเข้าเรื่องได้

"ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ดูนะ ฉันก็คอยมองหาอยู่ตลอดทางนั่นแหละ แต่ตั้งแต่เดินมา ยังไม่เห็นร้านไหนติดป้ายรับสมัครพนักงานเลยสักร้าน ดูท่าทางถ้าพวกเราอยากหางานทำในแอตแลนตา คงต้องไปลองเสี่ยงดวงตามโรงงานแล้วล่ะ..."

เด็กหนุ่มคนหนึ่งตอบกลับด้วยใบหน้าอมทุกข์

"แต่ฉันไม่อยากทำงานโรงงานนี่นา ทั้งเหนื่อยทั้งสกปรก ต่อให้ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารก็ยังดีกว่าไปทำงานโรงงานนะ ทำไปสักพัก เผื่อโชคดีอาจจะได้เลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการก็ได้"

"เฮ้อ ฉันเองก็ไม่อยากเป็นพนักงานเสิร์ฟเหมือนกัน ฉันอยากจะเข้าไปทำงานในตึกพวกนั้นมากกว่า..."

ตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านเรียงราย และความเจริญรุ่งเรืองที่มีรถราขวักไขว่ของแอตแลนตา ทำให้เหล่าคนหนุ่มสาววาดฝันถึงอนาคตอันสดใส แต่ในมุมมืดที่พวกเขาแทบไม่เคยสังเกตเห็น คาร์เตอร์กลับมองเห็นอีกภาพหนึ่ง...

คนไร้บ้าน! คนไร้บ้านเต็มไปหมด!

นับจากครั้งล่าสุดที่เขามาเยือนแอตแลนตาในเดือนมิถุนายน จนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปไม่ถึงหกเดือนด้วยซ้ำ คาร์เตอร์สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าจำนวนคนไร้บ้านริมถนนในแอตแลนตาเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ

พวกเขามีสภาพมอมแมม นั่งขดตัวอยู่ตามมุมตึก เฝ้ารอคอยความเมตตาจากผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างสิ้นหวัง เมื่อกลุ่มของคาร์เตอร์เดินผ่านไป บางคนก็ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม บางคนก็เงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง ซึ่งซ่อนอยู่ใต้เส้นผมที่ยุ่งเหยิง...

แต่แล้วแสงแห่งความหวังนั้นก็ดับวูบลงอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจยาวๆ พวกเขาค่อยๆ ก้มศีรษะที่เคยเชิดสูงเฉกเช่นเดียวกับคาร์เตอร์และคนอื่นๆ ลง...

คลื่นคนตกงาน กำลังจะมาแล้ว!