ตอนที่ 77 เสวี่ยโจวถนัดเขียนแค่เรื่องสายใยครอบครัว

"โดดเดี่ยวอยู่ต่างแดนดั่งแขกแปลกหน้า ยามถึงเทศกาลคราใดยิ่งทวีคิดถึงคนในครอบครัว"

"รู้ว่าแดนไกลพี่น้องคงขึ้นสู่ที่สูง เหน็บกิ่งจูอวี๋ถ้วนทั่วพลันขาดไปหนึ่งคน"

เมื่อพิธีกรค่อยๆ ร่ายบทกวีเจ็ดคำสี่วรรคนี้ออกมา เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้ชมก็ค่อยๆ สงบลง จนกระทั่งห้องส่งขนาดใหญ่ตกอยู่ในความเงียบกริบ

แม้แต่เหล่ากรรมการยังพากันจดจ้องบทกวีในมือของเสวี่ยโจวบนจอใหญ่อย่างตั้งอกตั้งใจ บ้างก็มองด้วยสายตาเคลิบเคลิ้ม บ้างก็ก้มหน้าครุ่นคิด บ้างก็พินิจวิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วน

พิธีกรทั้งสองคนพอจะมีความรู้เรื่องกวีนิพนธ์โบราณอยู่บ้าง เมื่อสบตากันก็รับรู้ได้ทันทีว่าบทกวีนี้ไม่ธรรมดา พิธีกรชายจึงหันไปเอ่ยกับโต๊ะกรรมการว่า

"นี่คือผลงานของเสวี่ยโจว และเป็นบทกวีบทสุดท้ายของรอบแรกครับ ขอเชิญคณะกรรมการทุกท่านช่วยให้ความเห็นและคำวิจารณ์ด้วยครับ"

คราวนี้กรรมการทั้งสามคนจากสมาคมกวีนิพนธ์และเว็บกวีนิพนธ์ยังไม่ทันได้อ้าปาก เจียงเถาก็ชิงกล่าวขึ้นมาอย่างตื่นเต้นว่า

"บทกวีบทนี้ไม่ได้พูดถึงแค่พี่น้องเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมไปถึงทุกคนที่ต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนมาไกล ชั้นเชิงและแนวคิดของบทกวีนี้จึงยกระดับขึ้นไปอีกขั้น!

แถมการเลือกสรรถ้อยคำยังเรียบง่ายเป็นธรรมชาติ แต่กลับเปล่งประกายเจิดจรัสอย่างยิ่ง อย่างวรรคที่ว่า 'โดดเดี่ยวอยู่ต่างแดนดั่งแขกแปลกหน้า ยามถึงเทศกาลคราใดยิ่งทวีคิดถึงคนในครอบครัว' เพียงแค่วรรคเดียวก็กลั่นอารมณ์ความรู้สึกของบทกวีทั้งบทออกมาได้อย่างหมดจด!

นับเป็นวรรคทองระดับขึ้นหิ้งตลอดกาลได้เลยครับ!"

พิธีกรทั้งสองหันมาสบตากัน สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าพวกตนดูไม่ผิดจริงๆ พิธีกรหญิงจึงเอ่ยถาม "อาจารย์เจียงให้กี่คะแนนคะ"

"สิบคะแนน!"

เจียงเถาตอบแทบจะไม่ต้องคิด

ซูชิงเหมยมองเสวี่ยโจวบนจอใหญ่... หรืออันที่จริงคือมองผนังด้านหลังของเขาด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนจะกล่าวว่า "ฉันชอบบทกวีบทนี้ค่ะ สิบคะแนน!"

ฝั่งที่นั่งผู้ชมส่งเสียงฮือฮาดังลั่นขึ้นมาทันที

ได้สิบคะแนนเต็มไปถึงสองคนแล้ว!

"หรือว่าในรอบแรกจะมีคะแนนเต็มโผล่มาจริงๆ?"

จางอวิ๋นไครองนายกสมาคมกวีนิพนธ์ลอบถอนหายใจ บทกวีนี้ดีมากจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เสวี่ยโจวไม่ใช่คนของสมาคมกวีนิพนธ์

"เก้าคะแนนครับ"

สวีฝานผู้ดูแลเว็บกวีนิพนธ์ให้ความเห็นว่า "บทกวีนี้ดีมากจริงๆ ครับ แต่โจทย์ของเราคือ 'พี่น้อง' บทกวีนี้กลับเน้นบรรยายถึงความรู้สึกคิดถึงบ้านเกิดเป็นส่วนใหญ่ ถือว่าไม่ค่อยตรงโจทย์เท่าไหร่ ผมให้แปดคะแนนครับ"

จางเจิ้งนายกสมาคมกวีนิพนธ์ให้ความเห็นต่อว่า "เสวี่ยโจวถนัดเขียนความรู้สึกคิดถึงครอบครัวยามต้องไกลบ้าน 'โหยวจื่ออิ๋น' ก็เป็นแบบนี้ บทกวีนี้ก็เหมือนกัน เพียงแต่การเขียนสไตล์เดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมามันดูจำเจไปหน่อย ผมอยากเห็นเสวี่ยโจวก้าวออกจากคอมฟอร์ตโซนไปลองสไตล์ใหม่ๆ บ้าง แปดคะแนนครับ"

อัฒจันทร์คนดูเกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมาทันควัน

"เก้าคะแนนยังพอว่า แต่แปดคะแนนนี่มันไม่ต่ำเกินไปหน่อยเหรอ?"

"เฮ้ย บทกวีของเสวี่ยโจวบทนี้เห็นชัดๆ ว่าดีกว่าของกัวมู่จือ ทีของกัวมู่จือพวกคุณยังให้ตั้งเก้าคะแนน แต่ของเสวี่ยโจวกลับให้แค่แปดคะแนนเนี่ยนะ? สองมาตรฐานชัดๆ!"

"เขาถนัดเขียนเรื่องความผูกพันของพี่น้องยามไกลบ้านแล้วมันผิดตรงไหน? เอาเรื่องนี้มาเป็นเหตุผลหักคะแนนได้ด้วยเหรอ?"

"ลำเอียงเกินไปแล้ว!"

ผู้ชมจำนวนมากต่างไม่พอใจอย่างยิ่ง ไม่ต้องดูอย่างอื่น แค่วรรคแรกของเสวี่ยโจวที่ว่า 'โดดเดี่ยวอยู่ต่างแดนดั่งแขกแปลกหน้า ยามถึงเทศกาลคราใดยิ่งทวีคิดถึงคนในครอบครัว' ก็ขึ้นแท่นเป็นตำนานได้แล้ว

กรรมการจากแวดวงกวีนิพนธ์ของพวกคุณคนหนึ่งให้เก้า อีกสองคนให้แปด นี่มันจงใจไม่อยากให้คะแนนของเสวี่ยโจวทิ้งห่างกัวมู่จือชัดๆ ไม่ออกนอกหน้าไปหน่อยเหรอ?

แต่ก็มีบางคนที่รู้สึกว่าสิ่งที่จางเจิ้งพูดพอมีเหตุผลอยู่บ้าง

"เสวี่ยโจวถนัดเขียนเรื่องสายใยครอบครัว หัวข้อนี้เดิมทีก็เข้าทางเขาอยู่แล้ว กรรมการจะตั้งเกณฑ์ไว้สูงหน่อยก็เพราะคาดหวังกับเขาไว้มากไงล่ะ"

"ถ้าหัวข้อรอบหน้าไม่ใช่แนวนี้ เสวี่ยโจวจะไม่ไปไม่เป็นเลยเหรอ?"

ทั้งในห้องส่งและบนโลกออนไลน์ต่างถกเถียงกันระงม ส่วนเสวี่ยโจวบนจอใหญ่นั้นดูสงบนิ่งมาก... ซึ่งประเด็นคือผู้ชมมองไม่เห็นหน้าเขาต่างหาก

ไม่นานนัก พิธีกรก็ประกาศคะแนนและอันดับของรอบแรก

เสวี่ยโจว 45 คะแนน ปัจจุบันอยู่อันดับหนึ่ง

กัวมู่จือ 42 คะแนน ปัจจุบันอยู่อันดับสอง

เฉินข่าย 35 คะแนน อันดับสาม

......

เสี่ยวฉาน 30 คะแนน อันดับสิบสอง

เสวี่ยโจวกับกัวมู่จือทำคะแนนทิ้งห่างคนอื่นไปไกล จนดูมีแววว่ารอบชิงชนะเลิศครั้งนี้จะกลายเป็นการประชันกันของพวกเขาสองคนไปเสียแล้ว

ส่วนอันดับสามถึงสิบที่เหลือ ล้วนเป็นคนของสมาคมกวีนิพนธ์และเว็บกวีนิพนธ์ทั้งสิ้น

แต่เสี่ยวฉานกลับกลายเป็นม้ามืดที่สร้างความประหลาดใจ ในรอบคัดเลือกออนไลน์เธออยู่อันดับที่ 49 ทว่าพอถึงรอบแรกของรอบชิงชนะเลิศ เธอกลับก้าวกระโดดขึ้นมาถึงอันดับที่ 12

ไม่ใช่เพราะบทกวีของเธอโดดเด่นเลิศเลออะไรขนาดนั้น แต่เป็นเพราะมีหลายคนที่เขียนงานไม่ทันจนไม่สมบูรณ์ และถูกปรับตกรอบไปโดยตรงต่างหาก

เวลานี้บนเวทีจึงเหลือผู้เข้าแข่งขันเพียงสามสิบคน ซึ่งก็ช่วยดันอันดับของเสี่ยวฉานให้ขยับขึ้นมามากพอตัวโดยปริยาย

"เสวี่ยโจวสู้ๆ! เสี่ยวฉานสู้ๆ!"

เจียงอวี๋เอ๋อร์ตระโกนเชียร์อยู่ด้านล่าง

ผู้ชมข้าง ๆ อีกสองสามคนที่เชียร์ซู่เหรินจ้านก็ช่วยกันตะโกนตาม

แต่เสียงของพวกเธอกลับถูกฝั่งสมาคมกวีนิพนธ์กลบมิดในพริบตา

"กัวมู่จือสู้ ๆ!"

"สมาคมกวีนิพนธ์สู้เขา!"

"นายกสมาคมจางวิเคราะห์ถูกเผงเลย ถ้ารอบสองจับได้หัวข้อที่เสวี่ยโจวไม่ถนัด เขาอาจจะพังไม่เป็นท่าแน่!"

"เผลอ ๆ แค่จะแต่งให้เสร็จในเจ็ดก้าวยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"ตามแค่สามคะแนน รอบสองมีลุ้นแซงคืนแน่นอน!"

ไม่นานพิธีกรก็ประกาศเริ่มจับสลากหัวข้อรอบสอง โดยรอบนี้เป็นจางเจิ้ง นายกสมาคมกวีนิพนธ์ที่เป็นคนจับ

เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากกล่อง พอก้มดูข้อความบนนั้น สีหน้าก็ฉายแววยินดีออกมาทันที

พิธีกรเชิญจางเจิ้งขึ้นไปบนเวทีเพื่อชูกระดาษให้กล้องเห็นชัด ๆ

"ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูหนาว เลือกฤดูใดฤดูหนึ่ง แล้วแต่งบทกวีตามหัวข้อนี้"

พอเห็นโจทย์ สมาชิกสมาคมกวีนิพนธ์หลายคนก็พากันยิ้มกริ่ม

สำหรับกวีแล้ว การเขียนถึงสี่ฤดูแทบจะเป็นวิชาพื้นฐานที่ทุกคนต้องผ่าน

มหากวีโบราณคนไหนบ้างที่ไม่เคยแต่งกลอนพรรณนาถึงสี่ฤดู

กัวมู่จือเองก็เช่นกัน รวมบทกวีสองเล่มที่เขาตีพิมพ์ มีอย่างน้อยห้าถึงหกบทที่บรรยายเกี่ยวกับฤดูกาล ทั้งยังมีครบทั้งใบไม้ผลิ ร้อน ใบไม้ร่วง และหนาว

นี่มันโจทย์แจกแต้มชัด ๆ!

ถึงตอนนี้ จางเจิ้งก็เริ่มก้าวเท้าด้วยรอยยิ้มเต็มดวงหน้า

เขาเดินเร็วกว่าซูชิงเหมยเล็กน้อย ไม่ถึงสิบวินาทีก็ก้าวครบเจ็ดก้าวแล้ว

การนำเสนอผลงานรอบนี้จะเรียงย้อนจากอันดับรั้งท้ายของรอบแรกขึ้นมา

คนที่ได้อันดับสุดท้ายในรอบแรกก็คือจูข่าย พ่อหนุ่มที่สารภาพรักกับซูชิงเหมย เขายักไหล่แล้วผายมือออกอย่างจนปัญญา

"ผมแต่งไม่ออกครับ"

ผู้ชมส่งเสียงหัวเราะครืน ส่วนจูข่ายได้แต่หัวเราะแหะ ๆ แล้วตกรอบไปอย่างไม่ติดใจอะไร

ได้สารภาพรักกับเทพธิดาในดวงใจไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายอีก

คนถัดจากจูข่ายก็ไม่ต่างกัน ส่วนใหญ่แต่งกันไม่ทันเลยสักคน

ยังคงเป็นปัญหาเดิม เวลาเจ็ดก้าวมันสั้นเกินไปจริง ๆ!

ต่อให้เป็นหนุ่มซิงเข้าหอครั้งแรก ก็ยังไม่เสร็จไวขนาดนี้เลย!

การเขียนถึงฤดูกาลดูเหมือนจะง่าย แต่การจะรังสรรค์บทกวีที่สมบูรณ์แบบออกมาได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ เอาเข้าจริงมันยากกว่าที่คิดไว้มาก

รอบนี้เสี่ยวฉานแต่งออกมาได้แค่สองบาท จึงต้องตกรอบไปอีกคน

ไม่นานก็ถึงคิวของกัวมู่จือที่อยู่อันดับสอง เขายิ้มแย้มและท่องบทกวีของตัวเองออกมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"ลานเรือนลึกสงัดเสื่อรับไอเย็นคิมหันต์ ชายกระโปรงทอดยาวใต้ร่มทับทิม ม่านผลึกพลิ้วไหวต้องสายลมแผ่วบาง แมกกล้วยแบ่งปันความเขียวขจีสู่ม่านหน้าต่าง"

ยอดเยี่ยม!

บทกวีชั้นเลิศ!

กรรมการทั้งสามคนจากแวดวงกวีนิพนธ์ถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ เอ่ยปากชื่นชมออกมาพร้อมกัน

เสียงปรบมือและเสียงเชียร์จากผู้ชมดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

แม้แต่เสี่ยวฉานกับผู้เข้าแข่งขันฝั่งเว็บนิยายและสมาคมนักเขียนอีกสองสามคนก็ยังอดปรบมือให้ไม่ได้

กลอนบทนี้ของกัวมู่จือโดดเด่นสะดุดตาจริง ๆ ยอดเยี่ยมกว่าผลงานรอบแรกของเขาเสียอีก

ฝีมือระดับนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะแซง 45 คะแนนของเสวี่ยโจว

"บทกวีบทนี้ไม่มีคำไหนเลยที่ไม่เข้ากับบรรยากาศหน้าร้อน ทั้งยังแฝงความสดชื่นไว้ทุกอณู อ่านแล้วเหมือนมีสายลมรำเพยพัดผ่านหน้า ผมให้ 10 คะแนนครับ!"

จางเจิ้งวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ทั้งตรงโจทย์ ทั้งอารมณ์ โครงสร้าง และภาษา ทุกอย่างไร้ที่ติ ผมก็ให้ 10 คะแนนเช่นกันครับ!"

สวี่ฝานจากเว็บกวีนิพนธ์ก็เทคะแนนเต็มให้เหมือนกัน

หลังจากนั้น จางเจิ้ง เจียงเถา และซูชิงเหมย ต่างก็ให้คนละ 9 คะแนน

ฮือฮา! ทั่วทั้งฮอลล์ส่งเสียงอื้ออึงด้วยความตื่นตะลึง

"47 คะแนน แซง 45 คะแนนในรอบแรกของเสวี่ยโจวไปแล้ว!"

"สมกับเป็นกวีแถวหน้าจริง ๆ ก้าวแค่เจ็ดก้าวก็รจนาบทกวีได้ เอ่ยปากออกมาก็กลายเป็นผลงานชั้นเอก สุดยอดมาก!"

"เสวี่ยโจวจะต้านไหวไหมเนี่ย"

ต่อจากกัวมู่จือ ก็ถึงคิวของเสวี่ยโจวแล้ว

"ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวนำเสนอผลงานของตัวเองได้เลยครับ"