ตอนที่ 78 ดั่งเซียนสวรรค์เมามาย คลี่ขยี้เมฆขาวแหลกสลาย

บนจอภาพขนาดใหญ่ เสวี่ยโจวค่อย ๆ พลิกกระดาษในมือ เผยให้เห็นบทกวีที่เขียนอยู่ด้านบน

พิธีกรค่อย ๆ อ่านออกเสียงตาม

"ตื่นเช้าในเรือนงาม พลันแจ้งข่าวหิมะโปรย เลิกม่านสูงยลศุภมงคล ขาวพิสุทธิ์ไกลตากลบขั้นบันไดลาน"

"ไอหนาวฟุ้งล้อควันเตา หญ้าขาวเหน็บหนาวราวหยกแขวน..."

พิธีกรทั้งสองพอจะมีความรู้เรื่องกวีโบราณอยู่บ้าง ทั้งยังมีไหวพริบรู้ใจกันดี พิธีกรชายจึงเป็นคนอ่านท่อนแรก ส่วนพิธีกรหญิงอ่านท่อนหลัง

แต่พอพิธีกรหญิงอ่านสองวรรคแรกของท่อนหลังจบ เธอกลับชะงักไป สีหน้าฉายแววตื่นตะลึงระคนตื่นเต้น

พิธีกรชายเองก็หน้าแดงซ่าน ตาเป็นประกายวาววับราวกับได้เห็นขุมทรัพย์ล้ำค่างดงามตระการตา

ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะอ่านสองวรรคสุดท้ายของบทกวีออกมาพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น

"ดั่งเซียนสวรรค์เมามาย คลี่ขยี้เมฆขาวแหลกสลาย"

เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงดังกระหึ่มขึ้นจากอัฒจันทร์ผู้ชมอย่างไม่อาจสะกดกลั้น ทุกคนต่างพึมพำท่องตามโดยไม่รู้ตัว

"ดั่งเซียนสวรรค์เมามาย คลี่ขยี้เมฆขาวแหลกสลาย..."

"สุดยอดไปเลย!!"

"ทั้งพลัง ทั้งความฮึกเหิม สุดยอดจริง ๆ ว่ะ!"

แม้ไม่ได้มีเสียงตะโกนสรรเสริญเซ็งแซ่เหมือนตอนบทกวีของกัวมู่จือก่อนหน้านี้ แต่ยามนี้ ผู้ชมทุกคนต่างตกอยู่ในห้วงอารมณ์ลึกซึ้ง พากันจ้องมองจอภาพขนาดใหญ่อย่างเคลิบเคลิ้มหลงใหล

ราวกับทุกคนกำลังยืนอยู่ในลานเรือนบนภูเขาอันสง่างาม ตื่นเช้ามาได้ยินข่าวว่าหิมะตก จึงรีบเปิดหน้าต่างเลิกม่านดู แล้วได้เห็นขั้นบันไดหินบนภูเขาไกลตากลบไปด้วยสีขาวโพลน

ลมภูเขาพัดหวีดหวิวพาเกล็ดหิมะโปรยปราย ละอองหิมะหมุนคว้างดั่งควันเตาอบอวล มวลแมกไม้ราวกับประดับประดาด้วยหยกขาวพราวตา

ดุจดั่งทวยเทพบนสรวงสวรรค์เมามายจนคลุ้มคลั่ง ขยี้ก้อนเมฆขาวจนแหลกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กลายเป็นหิมะโปรยปรายทั่วผืนฟ้า พรั่งพรูลงสู่แดนมนุษย์

"นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นคนเขียนฉากหิมะแบบนี้"

"ล้ำเลิศ ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!"

"เฮ้ย ๆ เช็ดน้ำลายหน่อย พวกเราเป็นคนของสมาคมกวีนิพนธ์นะ"

บนอัฒจันทร์ คนของสมาคมกวีนิพนธ์หลายคนอดไม่ได้ที่จะเผลอโยกศีรษะตาม ดื่มด่ำกับท่วงทำนองและความหมายของบทกวี ยิ่งพินิจก็ยิ่งหลงใหล

แต่ไม่นานพวกเขาก็นึกขึ้นได้ว่าอยู่ฝ่ายไหน เสวี่ยโจวคนนี้คือคู่แข่งนะ!

จะไปส่งเสียงเชียร์คู่แข่งได้ยังไงกัน?

แต่บทกวีนี้แต่งดีเกินไปจริง ๆ จะให้อดใจไหวได้ยังไงเล่า!

ท่ามกลางความสับสนย้อนแย้งของพวกเขา ผู้ชมคนอื่น ๆ ต่างพากันปรบมือเกรียวกราว ถึงขั้นลุกขึ้นยืนตะโกนเรียกชื่อเสวี่ยโจวดังกึกก้อง

คนของสมาคมกวีนิพนธ์จึงพลอยถูกบรรยากาศพาไป ลุกขึ้นยืนปรบมือตาม แล้วตะโกนด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน

"เสวี่ยโจว!"

"เสวี่ยโจว!"

ช่างหัวเรื่องพวกพ้องมันปะไร ถ้าไม่ส่งเสียงเชียร์บทกวีชั้นยอดขนาดนี้ แล้วฉันจะเรียนกวีไปเพื่ออะไรกัน!

ไม่นาน ผู้ชมทั้งฮอลล์ก็ลุกขึ้นยืนปรบมือ เสียงดังกึกก้องกัมปนาทราวกับคลื่นลมซัดสาด

"จริงด้วยสิ..." ซูชิงเหมยตาเป็นประกาย จ้องมองชายหนุ่มที่ไม่เปิดเผยใบหน้าบนจอ

เธอนึกขึ้นได้ว่า ตอนคุยกับเสวี่ยโจวครั้งแรก เธอเคยถามเขาว่าทำไมถึงใช้ชื่อไอดีนี้ เสวี่ยโจวบอกว่าเพราะเขาเกิดในวันที่หิมะตก

เมื่อครู่ พอหัวข้อ "สี่ฤดู" ออกมา ซูชิงเหมยก็สังหรณ์ใจขึ้นมาว่าเสวี่ยโจวจะต้องเขียนถึงฤดูหนาวแน่ ๆ

คิดไม่ถึงว่าเธอจะเดาถูกจริง ๆ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ซูชิงเหมยถึงยิ่งรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเธอกับเสวี่ยโจวน่าจะเป็นคนที่คุ้นเคยกันดี

ไม่ใช่แค่คุ้นเคยแบบ "เพื่อนในเน็ต" แต่ในชีวิตจริงก็น่าจะสนิทสนมกันมากด้วย

หลังจบรอบชิงชนะเลิศแล้ว คงต้องถามเขาให้รู้เรื่องเสียหน่อย

เสียงปรบมือดังอยู่นานกว่าจะค่อย ๆ ซาลง พิธีกรทั้งสองสงบสติอารมณ์จากความตื่นเต้นลงได้ ก่อนจะหันไปกล่าวกับโต๊ะกรรมการว่า

"ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญอาจารย์คณะกรรมการให้คำวิจารณ์และลงคะแนนได้เลยครับ"

คราวนี้ซูชิงเหมยเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน "สิบคะแนนค่ะ"

กระชับได้ใจความ ตรงไปตรงมาชัดเจน

ผู้ชมพากันหัวเราะชอบใจและปรบมือให้

"เทพธิดาตาถึงจริง ๆ!"

"ทำไมฉันรู้สึกว่าซูชิงเหมยจงใจชิงให้สิบคะแนนก่อน เพื่อไม่ให้พวกสมาคมกวีนิพนธ์เล่นตุกติกอีกล่ะเนี่ย?"

"ใช่ ๆ ชิงให้สิบคะแนนตั้งบรรทัดฐานไว้ก่อนเลย"

เจียงเถาก็หัวเราะร่าพลางให้สิบคะแนนเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า

"ผมประหลาดใจมากจริง ๆ ที่แท้ผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวไม่ได้แค่ถนัดเรื่องสายสัมพันธ์ครอบครัว แต่ยังเชี่ยวชาญการเขียนฉากหิมะอีกด้วย แถมยังเขียนได้พลิ้วไหวเปี่ยมพลังขนาดนี้ ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริง ๆ ครับ!"

ฮ่า ๆ ๆ!

ผู้ชมต่างพากันหัวเราะลั่น

"เมื่อกี้ใครบอกนะว่าเสวี่ยโจวเขียนเป็นแต่เรื่องสายสัมพันธ์ครอบครัว?"

"แล้วใครอีกล่ะที่บอกอยากให้เสวี่ยโจวขยายแนวทางบ้าง? ดูสิ นี่ไง ขยายให้เห็นจะ ๆ คาตาแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"อาจารย์เจียงนี่แซวได้เจ็บจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ ชอบอ่ะ!"

เจียงอวี๋เอ๋อร์กระโดดตัวลอยด้วยความตื่นเต้น "พ่อโคตรเจ๋งเลย! คราวหน้าถ้าแม่สั่งให้พ่อคุกเข่าบนกระดานซักผ้าอีก หนูจะช่วยขอร้องให้เอง!"

เมื่อครู่นี้ จางเจิ้ง นายกสมาคมกวีนิพนธ์ เพื่อจะกดคะแนนบทกวีแรกของเสวี่ยโจว ถึงกับหาข้ออ้างดื้อ ๆ ว่าเสวี่ยโจวถนัดเขียนแต่เรื่องสายสัมพันธ์ครอบครัว เรื่องอื่นอาจจะไม่ถนัด

นึกไม่ถึงเลยว่าการตบหน้าจะมาเร็วขนาดนี้

เขาไม่เพียงแต่เขียนฤดูหนาวในบรรดาสี่ฤดูออกมาให้ดู แต่ยังถ่ายทอดทิวทัศน์หิมะได้วิจิตรตระการตา โอ่อ่าสง่างาม และพลิ้วไหวเปี่ยมล้นด้วยพลังขนาดนี้ ประโยคสุดท้ายยิ่งมีกลิ่นอายของบทกวีอมตะก้องปฐพีอีกด้วย

คราวนี้มาดูกันสิว่าคุณจะพูดยังไงได้อีก?

ถึงคิวที่จางเจิ้งต้องวิจารณ์แล้ว เขารู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จึงกระแอมไอทีหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ผลงานชิ้นนี้ของผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวโดดเด่นตรงจินตนาการเลิศล้ำ ถ้อยคำเปี่ยมด้วยความองอาจผึ่งผาย แต่ในแง่ของโครงสร้างดูเหมือนจะไม่ค่อยสมเหตุสมผลไปหน่อยหรือเปล่าครับ?"

พิธีกรสาวแอบเบะปาก ก่อนจะหันไปถามหน้าจอขนาดใหญ่ตรง ๆ "ผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจว คุณมีความเห็นอย่างไรคะ?"

หลินโจวหัวเราะหึ ๆ "หากพูดให้ถูกต้อง นี่คือบทกวีประเภทฉือ แบ่งออกเป็นท่อนบนกับท่อนล่าง ท่อนบนมียี่สิบสองคำ ใช้เสียงเจ๋อสี่สัมผัส สัมผัสทุกประโยค ส่วนท่อนล่างมียี่สิบหกคำ ใช้เสียงเจ๋อสามสัมผัส โดยสัมผัสที่ประโยคหนึ่ง สอง และสี่ นี่เป็นโครงสร้างทำนองฉือที่พบเห็นได้ทั่วไปในสมัยโบราณ อาจารย์กรรมการคงกำลังทดสอบผมอยู่กระมังครับ?"

พิธีกรสาวหันไปทางจางเจิ้ง "อาจารย์กรรมการคะ คำตอบของผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจว ท่านพอใจไหมคะ?"

จางเจิ้งถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แม้เขาจะเป็นนายกสมาคมกวีนิพนธ์ แต่ความจริงแต่งกวีไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่อาศัยเส้นสายกว้างขวาง มีทักษะการเข้าสังคมสูง และบริหารจัดการสมาคมกวีนิพนธ์ได้เป็นอย่างดี จึงได้ขึ้นมาเป็นนายกสมาคม

การประกวดกวีนิพนธ์ในครั้งนี้เขาก็มีส่วนร่วมในการวางแผน ทั้งยังเป็นคนดึงซู่เหรินจ้านเข้ามาร่วมด้วย

สำหรับเขาแล้ว ตำแหน่งแชมป์ของการแข่งขันนี้จะต้องตกเป็นของสมาคมกวีนิพนธ์เท่านั้น ไม่อย่างนั้นที่อุตส่าห์ลงแรงทุ่มเทจัดงานใหญ่โตขนาดนี้ มันจะไม่สูญเปล่าไปหรืออย่างไร?

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าเสวี่ยโจวจะดุดันขนาดนี้ บทกวีพรรณนาทิวทัศน์หิมะบทนี้น่าทึ่งเกินไป เพื่อที่จะไม่ให้คะแนนเสวี่ยโจวเต็มสิบ จางเจิ้งจึงจำต้องแถหาจุดบกพร่องมาติเตียน

แต่กลับกลายเป็นการประจานความอ่อนด้อยของตัวเองออกมาแทน

นาทีนี้ไม่มีทางอื่นให้ถอย ได้แต่ฝืนทำหน้าหนาต่อไป จางเจิ้งหัวเราะแหะ ๆ พลางกล่าวว่า

"นึกไม่ถึงเลยว่าผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวจะมีความรู้เรื่องทำนองฉือด้วย เยี่ยมมาก เยี่ยมจริง ๆ ผมให้เก้าคะแนนครับ"

ฮือฮา!

"เก้าคะแนนเนี่ยนะ?"

"แบบนี้ยังไม่ให้สิบคะแนนอีกเหรอ?"

"เมื่อกี้บทกวีของกัวมู่จือยังได้สิบคะแนนเลย บทกวีของเสวี่ยโจวบทนี้ยังไงก็เหนือกว่าระดับหนึ่งเห็น ๆ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาให้แค่เก้าคะแนน?"

บนอัฒจันทร์เกิดเสียงฮือฮาอื้ออึง ผู้ชมจำนวนมากต่างแสดงออกชัดเจนว่าไม่เข้าใจจริง ๆ

จางเจิ้งแกล้งทำทองไม่รู้ร้อนไปดื้อ ๆ อย่างไรเสียฉันก็จะให้เก้าคะแนน ใครจะทำไมล่ะ?

ถัดไปคือสวี่ฝานจากเว็บกวีนิพนธ์ แน่นอนว่าเขาต้องตามน้ำไปกับจางเจิ้ง กล้าเสี่ยงตายให้เก้าคะแนนออกมาเช่นกัน

คนสุดท้ายคือจางอวิ๋นไค รองนายกสมาคมกวีนิพนธ์ เขาเข้าร่วมการให้คะแนนมาตั้งแต่รอบคัดเลือก และยอมสยบให้กับพรสวรรค์ของเสวี่ยโจวมาตั้งแต่บทกวี "บทเพลงบุตรพเนจร" แล้ว

บทกวีเรื่องพี่น้องเมื่อครู่และบทกวีทิวทัศน์หิมะบทนี้ ยิ่งทำให้เขาชื่นชมเสวี่ยโจวมากขึ้นไปอีก

เมื่อมองจางเจิ้ง นายกสมาคมข้าง ๆ ที่หลับตาแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ จางอวิ๋นไคก็แอบถอนหายใจในใจ เหล่าจางเอ๋ย นายจะทำไปเพื่ออะไรกันนะ?

จางอวิ๋นไคไม่ได้พูดอะไรมาก ให้สิบคะแนนไปตรง ๆ

"สี่สิบแปดคะแนน!"

"ถึงจะไม่ได้คะแนนเต็ม แต่ก็ยังเป็นที่หนึ่งอยู่ดี!"

เหล่าผู้ชมต่างพากันปรบมือเกรียวกราว พิธีกรสาวดูเหมือนจะหลงใหลในความสามารถของเสวี่ยโจวเข้าแล้ว จึงจงใจเพิ่มแอร์ไทม์ให้เขา เอ่ยถามเสวี่ยโจวว่า

"ผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจว ทำไมในบรรดาสี่ฤดูคุณถึงเลือกฤดูหนาวล่ะคะ?"

ชายไร้ศีรษะบนจอใหญ่ตอบว่า "เพราะว่าผมเกิดในวันที่หิมะตกครับ"

พิธีกรสาวพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง "เพราะอย่างนี้คุณก็เลยตั้งชื่อให้ตัวเองว่าเสวี่ยโจวสินะคะ?"

เสวี่ยโจวตอบ "ใช่ครับ"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง สมแล้วที่เป็นท่านเทพเสวี่ยโจว"

เหล่าผู้ชมสาว ๆ ต่างเอามือกุมแก้ม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ รวมถึงสาว ๆ ในห้องพักของฟางเสี่ยวฉานด้วย

สาว ๆ นักศึกษากลุ่มนี้ในตอนนี้ลืมเพื่อนร่วมห้องที่ตกรอบไปสนิทใจ ต่างพากันจ้องมองเสวี่ยโจวอย่างเคลิบเคลิ้ม ผู้ชายที่แต่งกวีเป็นนี่มันเท่จริง ๆ

ขนาดชื่อยังเปี่ยมไปด้วยอารมณ์กวีขนาดนี้ ว้าว!

มีเพียงหลินเสี่ยวซวงเท่านั้นที่ยังคงมีสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ว่า "เป็นเขาจริง ๆ ด้วย"

"ช่างเป็นชื่อที่โรแมนติกจัง"

บนเวที พิธีกรสาวเองก็เคลิ้มจนหน้าแดงระเรื่อ พิธีกรชายเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

"ถ้าอย่างนั้น เรามาดูคะแนนรวมของผู้เข้าแข่งขันหลังจบรอบที่สองกันดีกว่าครับ

อันดับหนึ่ง เสวี่ยโจว 93 คะแนน

อันดับสอง กัวมู่จือ 89 คะแนน

อันดับสาม เฉินข่าย 71 คะแนน

......"

สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่า เป็นการขับเคี่ยวกันระหว่างเสวี่ยโจวกับกัวมู่จือแค่สองคนเท่านั้น

กัวมู่จือตามอยู่ 4 คะแนน ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสพลิกเกมกลับมาชนะ

เพราะนี่เป็นการจับหัวข้อสด ๆ แล้วแต่งบทกวีในเจ็ดก้าว ทุกอย่างจึงมีความไม่แน่นอนสูงมาก

ไม่นานทีมงานก็นำกล่องจับหัวข้อขึ้นมา คราวนี้เจียงเถาเป็นคนจับ

เมื่อเห็นพ่อล้วงมือเข้าไปในกล่องกระดาษ เจียงอวี๋เอ๋อร์ก็ประกบสองมือเข้าหากันเพื่อสวดภาวนา

"ขอให้จับได้ข้อง่าย ๆ หน่อย ขอให้จับได้ง่าย ๆ หน่อย!"

แต่แล้วก็รู้สึกว่าไม่ถูก จึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน

"ขอให้จับได้ข้อยาก ๆ หน่อย ขอให้จับได้ยาก ๆ หน่อย!"

ที่จริงการแข่งขันแบบนี้ไม่มีคำว่าง่ายหรือยาก ไม่ว่าจะจับได้หัวข้ออะไร สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของผู้เข้าแข่งขันล้วน ๆ

ผู้ชมคนอื่น ๆ ต่างพากันกลั้นหายใจ จ้องมองเจียงเถาที่กำลังหยิบแผ่นกระดาษออกมาตาไม่กะพริบ

ทุกคนต่างอยากรู้อยากเห็น ชะเง้อคอมองแถบกระดาษในมือของเจียงเถาบนจอใหญ่

"หัวข้ออะไรกันล่ะเนี่ย"

แต่เหล่าเจียงรู้ทัน พอเหลือบมองแวบเดียวก็รีบพับกระดาษเก็บทันที ทำให้ไม่มีใครมองเห็นข้อความข้างในเลย

"ขอเรียนเชิญอาจารย์เจียงครับ"

เจียงเถาก้าวขึ้นไปบนเวที ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับหมื่น เขาค่อย ๆ คลี่แถบกระดาษออก หันไปทางกล้องและผู้เข้าแข่งขันสิบกว่าคนที่เหลือ

บนแถบกระดาษมีเพียงตัวอักษรเดียว ดอกไม้

"แต่งกวีหัวข้อดอกไม้เหรอ"

"ดูเหมือนจะไม่ยากนะ"

"แค่นี้คงไม่คณามือเสวี่ยโจวกับกัวมู่จือหรอก"

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องวัดกันที่ชั้นเชิงของบทกวีแล้วล่ะ"

"ไม่รู้ว่าเสวี่ยโจวจะเขียนถึงดอกไม้อะไร"

ท่ามกลางเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ของผู้ชม เจียงเถาก็เริ่มก้าวเท้าแล้ว

หนึ่ง สอง สาม...

ความจริงในหัวของหลินโจวมีบทกวีเกี่ยวกับดอกไม้ผุดขึ้นมานับไม่ถ้วน สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่เลือกมาสักบทเท่านั้น

แต่จะเลือกบทไหนดีล่ะ...

จังหวะนั้นกล้องแพนผ่านโต๊ะกรรมการพอดี และจับภาพโคลสอัปไปที่ซูชิงเหมย

หญิงสาวผู้งดงามหยาดเยิ้มทว่าเย็นชาในชุดกระโปรงสีขาว ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ราคี แต่กลับแฝงไว้ด้วยความโดดเดี่ยวอ้างว้างถึงเพียงนั้น

แม้จะอยู่ท่ามกลางห้องส่งที่แน่นขนัดไปด้วยผู้ชม แต่เธอกลับดูโดดเดี่ยวและยืนหยัดอย่างทะนงองอาจเหนือโลก ดุจดั่งดอกเหมยเดียวดายในค่ำคืนหิมะโปรย

หลินโจวมองจนสายตาชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้ทำไมในใจถึงรู้สึกเจ็บแปลบและสงสารเธอขึ้นมา

ได้แล้ว

เขาตวัดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว

สี่ ห้า หก เจ็ด!

"หมดเวลา!"