ตอนที่ 79 ผมอยากเห็นเธอยิ้ม

การแข่งขันรอบที่สามเริ่มแสดงผลงานเรียงย้อนจากอันดับคะแนนรวมในสองรอบแรก

ตอนนี้บนเวทีเหลือผู้เข้าแข่งขันเพียงสิบเอ็ดคน ทั้งหมดล้วนมาจากสมาคมกวีนิพนธ์และเว็บกวีนิพนธ์ทั้งสิ้น ฝั่งสมาคมนักเขียนกับเว็บนิยายพ่ายแพ้ตกรอบไปจนหมด ส่วนซู่เหรินจ้านก็เหลือเพียงเสวี่ยโจวคนเดียวเท่านั้น

"หนึ่งต่อสิบเลยนะ"

"แทนที่จะเรียกว่าหนึ่งต่อสิบ สู้พูดว่าฉันขอซัดทีเดียวสิบคนเลยยังจะดีกว่า!"

ผู้ชมต่างเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ลุ้นว่าในรอบสุดท้ายนี้จะมีบทกวีระดับตำนานถือกำเนิดขึ้นมาอีกหรือไม่

ไม่นาน คณะกรรมการก็ทยอยวิจารณ์ผลงานของผู้เข้าแข่งขันเก้าคนแรกเสร็จสิ้น คนที่มาถึงจุดนี้ได้ล้วนเป็นยอดฝีมือ การแต่งกลอนในเจ็ดก้าวจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเขาเลยสักนิด

แต่กลับไม่มีผลงานชิ้นไหนโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ บทกวีเก้าบทแรกทำคะแนนสูงสุดได้เพียง 40 คะแนนเท่านั้น

สุดท้ายก็ต้องมารอลุ้นผลงานของกัวมู่จือกับเสวี่ยโจวอยู่ดีสินะ?

ในที่สุดก็ถึงคิวของกัวมู่จือ ผู้ชมต่างรู้สึกทั้งตื่นเต้นทั้งลุ้นระทึก

ตอนนี้กัวมู่จือเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับผลงานชิ้นนี้ของตัวเองมาก

บทกวีที่เขาแต่งปรากฏขึ้นบนจอภาพขนาดใหญ่:

"ดอกท้อผลิบานก่อนใครรับไออุ่นแห่งวสันต์ งดงามสะพรั่งเยี่ยงนั้นมีหรือใครจะไม่เหลียวแล"

"น่าเสียดายเมื่อลมคลั่งพัดร่วงโรย กลีบแดงสดจึงแหลกสลายเกลื่อนแต้มผืนตะไคร่"

สิ้นเสียงพิธีกรชายที่อ่านบทกวีจบ จางเจิ้งกับสวี่ฝานต่างพยักหน้าเห็นพ้อง ส่วนจางอวิ๋นไคก็ปรบมือให้เบา ๆ

"บทกวีชั้นยอด!"

"เขียนถึงดอกท้อได้ไม่ใช่แค่บรรยายความงดงามสดใส แต่ยังถ่ายทอดความจนใจยามดอกไม้บานและร่วงโรยออกมาได้ลึกซึ้ง ห้วงอารมณ์เหนือกว่าบทกวีชมดอกไม้ทั่วไปขึ้นไปอีกขั้นเลยทีเดียว!"

"บทกวีนี้ต้องได้คะแนนสูงแน่!"

"ต้องรอดูแล้วว่าจะแซงเสวี่ยโจวได้ไหม"

ผู้ชมเองก็มองออกว่าบทกวีนี้มีฝีมือและชั้นเชิงสูงมากเช่นกัน

ทางฝั่งโต๊ะกรรมการ จางเจิ้งเป็นคนแรกที่เอ่ยวิจารณ์:

"บทกวีดอกท้อบทนี้ทั้งงดงามและแฝงความโศกซึ้ง ทั้งแนวคิด โครงสร้าง ไปจนถึงการเลือกใช้คำล้วนไร้ที่ติ ผมให้ 10 คะแนนครับ!"

สวี่ฝานก็ให้ 10 คะแนนเช่นกัน

รอบนี้จางอวิ๋นไคก็ให้ 10 คะแนนด้วยเหมือนกัน

ส่วนเจียงเถากับซูชิงเหมยให้คนละ 9 คะแนน

คะแนนรอบที่สามของกัวมู่จือจึงกวาดไปถึง 48 คะแนน เทียบเท่ากับคะแนนบทกวีทิวทัศน์หิมะอันน่าทึ่งของเสวี่ยโจวในรอบที่สองแล้ว

นับเป็นทั้งคำชมและคะแนนที่สูงลิ่วอย่างยิ่ง

หลังจากนี้คือช่วงเวลาที่ตึงเครียดที่สุด

ตำแหน่งแชมป์จะตกเป็นของใคร ล้วนขึ้นอยู่กับบทกวีบทนี้ของเสวี่ยโจวแล้ว

"ตอนนี้กัวมู่จือมีคะแนนรวม 137 คะแนน ส่วนเสวี่ยโจวสองรอบรวมกันได้ 93 คะแนน ถ้าเสวี่ยโจวทำได้มากกว่า 44 คะแนนขึ้นไป เสวี่ยโจวก็จะได้แชมป์ แต่ถ้าได้ไม่ถึง 44 คะแนน กัวมู่จือก็จะเป็นฝ่ายคว้าแชมป์ไป"

มีคนเริ่มคิดคำนวณคะแนนกันแล้ว

"แล้วถ้าได้ 44 คะแนนพอดีล่ะ เสมอกันเหรอ?"

"อย่างท่านเทพเสวี่ยโจวไม่มีทางได้ต่ำกว่า 44 คะแนนหรอกน่า จริงไหม?"

"พูดยาก ก็อย่างที่บอกไป กติกานี้มันมีความไม่แน่นอนสูงเกินไป"

"นอกจากว่าในหัวของเสวี่ยโจวจะกักตุนบทกวีดี ๆ ไว้เพียบจนหยิบออกมาใช้ได้ตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นก็บอกยากจริง ๆ"

จังหวะนั้นเอง พิธีกรสาวก็ส่งยิ้มหวานพลางเอ่ยกับหลินโจวบนจอภาพขนาดใหญ่:

"ผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจว เชิญแสดงผลงานของคุณได้เลยค่ะ"

เมื่อเห็นสายตาหวานเชื่อมเป็นประกายของเธอ ผู้ชมสาว ๆ หลายคนก็เริ่มตาร้อนผ่าวด้วยความหมั่นไส้:

"เฮ้ย ๆ พิธีกรสาวคนนี้คงไม่ได้แอบชอบท่านเทพเสวี่ยโจวเข้าแล้วหรอกนะ?"

"พวกเราต่างหากที่เป็นแฟนคลับตัวจริงที่คอยตามเชียร์เสวี่ยโจวมาตลอดน่ะ!"

"เธอไม่รู้หรือไงว่าท่านเทพเสวี่ยโจวกับพี่จีเขาเป็นคู่กันน่ะ?"

เจียงอวี๋เอ๋อร์ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ผู้ชมก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำพรวดออกมา:

"สมกับเป็นพี่โจวของฉันจริง ๆ ไม่ต้องเปิดหน้าก็ทำเอาพิธีกรสาวสวยระทวยไปหมดแล้ว วะฮะฮ่า!"

ในเวลานี้ หลินโจวที่อยู่ในโรงแรมไม่ได้สังเกตสีหน้าของพิธีกรสาวเลยแม้แต่น้อย เขารังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ พลิกกระดาษในมือขึ้นมา เผยให้เห็นบทกวีของตน

ยังคงเป็นพิธีกรชายที่อ่านบทกวีครึ่งแรก: "ริมสะพานขาดนอกสถานีม้า ผลิบานเดียวดายไร้ผู้ครอบครอง ยามพลบค่ำโศกตรมเพียงลำพัง ซ้ำยังต้องเผชิญทั้งลมและฝน"

จากนั้น พิธีกรสาวก็อ่านท่อนหลังต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น: "ไร้เจตนาแก่งแย่งความสดใสแห่งวสันต์ ปล่อยให้เหล่ามวลบุปผาริษยาตามอำเภอใจ แม้ร่วงโรยจมโคลนถูกบดขยี้เป็นผุยผง กลิ่นหอมกรุ่นยังคงเดิมไม่แปรเปลี่ยน"

"'ปล่อยให้เหล่ามวลบุปผาริษยาตามอำเภอใจ'... คุณพระ แค่ฟังก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว!"

"'ไร้เจตนาแก่งแย่งความสดใสแห่งวสันต์ ปล่อยให้เหล่ามวลบุปผาริษยาตามอำเภอใจ' หมายความว่าฉันไม่ได้อยากแย่งชิงความงามในฤดูใบไม้ผลิกับดอกไม้อื่น แต่ก็ยังเลี่ยงความริษยาจากมวลบุปผาไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

"แล้วสรุปนี่มันพูดถึงดอกอะไรกันแน่เนี่ย?"

ผู้ชมต่างหันมองหน้ากันไปมา นั่นสิ แล้วตกลงเขียนถึงดอกอะไรกันล่ะ?

สีหน้าท่าทางของเหล่ากรรมการดูหลากหลาย จางเจิ้งเองก็มีสีหน้างุนงงเช่นกัน ด้วยระดับฝีมือของเขา บอกได้เพียงว่าบทกวีนี้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ โดยเฉพาะครึ่งบทหลัง ทุกวรรคแทบจะนับเป็นวรรคทองระดับตำนานได้เลย

แต่เขากลับมองไม่ออกว่าบทกวีนี้เขียนถึงดอกไม้อะไร จึงยิ่งไม่กล้าออกความเห็นส่งเดช

ส่วนจางอวิ๋นไคกลับโยกศีรษะไปมา พลางพึมพำท่องบทกวีเบาๆ ซ้ำไปซ้ำมาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

เจียงเถาขมวดคิ้วก้มหน้าครุ่นคิด ดูท่ากำลังคาดเดาอยู่เช่นกัน

มีเพียงซูชิงเหมยที่ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายกับรู้คำตอบอยู่แก่ใจ

พิธีกรสาวถามอย่างใจร้อนว่า "ผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวคะ บทกวีนี้เขียนถึงดอกไม้อะไรเหรอคะ"

หลินโจวมองซูชิงเหมยบนหน้าจอ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบออกไป "บทกวีนี้ชื่อ 'หย่งเหมย' ครับ"

"ดอกเหมยเหรอ"

"ที่แท้ก็ดอกเหมย ชัดเจนเลย!"

"ดอกเหมยมีอุปนิสัยสูงส่งบริสุทธิ์ ไม่เคยแก่งแย่งชิงดีกับมวลบุปผา จริงแท้แน่นอนที่สุด!"

"มีฉันคนเดียวหรือเปล่าเนี่ยที่รู้สึกว่าบทกวีนี้มันฟังดูน่าเวทนาไปหน่อย"

"พวกนายไม่เอะใจกันบ้างเหรอว่า จริงๆ แล้วบทกวีนี้ไม่ได้เขียนถึงดอกไม้ แต่กำลังเขียนถึงคนต่างหากล่ะ!"

พิธีกรสาวพลอยได้สติขึ้นมาเช่นกัน เธอรีบหันขวับไปมองซูชิงเหมยบนที่นั่งกรรมการ แล้วหันกลับมาถามหลินโจว

"ผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวคะ พวกเราทุกคนต่างรู้ดีว่านอกจากคุณจะเป็นกวีแล้ว ยังเป็นนักแต่งเพลงฝีมือยอดเยี่ยม และเคยแต่งเพลงให้ซูชิงเหมยถึงสองเพลง บทกวี 'หย่งเหมย' นี้ คุณเขียนให้ซูชิงเหมยด้วยหรือเปล่าคะ"

สิ้นเสียงคำถาม บริเวณที่นั่งผู้ชมก็ฮือฮาขึ้นมาทันที บรรยากาศแห่งการซุบซิบนินทาถูกจุดชนวนขึ้นในพริบตา

"ฉันว่าแล้วเชียว เกือบลืมไปเลยว่าเสวี่ยโจวกับซูชิงเหมยมีความสัมพันธ์กันยังไง"

"ซูชิงเหมยกับดอกเหมยเหมือนกันจริงๆ ทั้งเย็นชาและสูงส่งบริสุทธิ์ แต่กลับต้องมาถูกคนใส่ร้ายป้ายสี"

"'ร่วงโรยจมโคลนตมแหลกเป็นผุยผง คงเหลือเพียงกลิ่นหอมหวนมิผันแปร'... แต่วรรคสุดท้ายนี่ฟังดูน่าเศร้าเกินไปหน่อยนะ"

"ซูชิงเหมยเพิ่งหายป่วยหนัก แถมยังมีข่าวลือเรื่องยอมใช้เต้าไต่ไปเป็นเมียน้อย นี่ไม่ใช่เพราะมีคนอิจฉาหรอกเหรอ นิสัยอย่างเธอน่ะ จุดจบอาจจะต้องร่วงโรยจมโคลนตมจริงๆ ก็ได้นะ!"

ผู้ชมต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ อยากรู้อยากเห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างเสวี่ยโจวกับซูชิงเหมยเป็นที่สุด

ขณะเดียวกันก็พากันคิดว่า บทกวี "หย่งเหมย" นี้ ช่างเหมาะเจาะกับการเขียนถึงซูชิงเหมยเหลือเกิน

แต่บนที่นั่งกรรมการ ในเวลานี้แววตาของซูชิงเหมยกลับหม่นแสงลงเล็กน้อย

ความจริงตั้งแต่ตอนที่ได้เห็นบทกวี "หย่งเหมย" เธอก็รู้สึกแล้วว่าเสวี่ยโจวกำลังใช้ดอกไม้เปรียบเปรยถึงคน เพราะทุกถ้อยคำในบทกวีช่างคล้ายคลึงกับสิ่งที่เธอพานพบมาเหลือเกิน

โดยเฉพาะวรรคที่ว่า "ไร้เจตนาแก่งแย่งความสดใสแห่งวสันต์ ปล่อยให้เหล่ามวลบุปผาริษยาตามอำเภอใจ" นั่นไม่ได้กำลังพูดถึงเธออยู่หรอกหรือ

ซูชิงเหมยชอบร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก ทางบ้านเคยส่งเธอไปเรียนขับร้อง หลังจากนั้นครอบครัวเกิดเรื่องพลิกผัน จึงไม่ได้เรียนต่ออีก

เมื่อโตขึ้น เธอก็ถูกแมวมองของเทียนอวิ๋นเอนเตอร์เทนเมนต์ค้นพบ จึงเซ็นสัญญาเข้ามาเป็นนักร้อง

ความจริงเธอไม่เคยคิดอยากเป็นดาราดัง และไม่เคยคิดจะไปประชันความโดดเด่นกับศิลปินหญิงคนไหน เธอแค่อยากร้องเพลงเท่านั้น

แต่วงการบันเทิงจะมีเรื่องที่เรียบง่ายไร้เดียงสาขนาดนั้นได้อย่างไร ยิ่งเธอโด่งดังขึ้นเรื่อยๆ ข่าวลือและการใส่ร้ายป้ายสีก็ยิ่งถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย

ทั้งที่เธอไม่เคยแม้กระทั่งมีความรัก แต่ข่าวลือกลับบอกว่าเธอใช้เต้าไต่ ยอมเป็นเมียน้อยคนอื่น

แม้ภายนอกซูชิงเหมยจะทำเหมือนไม่ใส่ใจ แต่จะมีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่แคร์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง

เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิด ทำไมต้องมารับกรรมแบกรับคำดูถูกเหยียดหยามพวกนี้ด้วย

ทั้งอาการป่วย ข่าวลือ และสารพัดมรสุมที่รุมเร้า ทำให้เส้นทางอาชีพของซูชิงเหมยดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด

หากไม่ได้พลิกสถานการณ์กลับมาได้ในรายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" ป่านนี้เธออาจจะยังคงต้องทนดิ้นรนอยู่ในปลักโคลนอยู่เลยก็ได้

ในเวลานี้ เมื่อได้เห็นบทกวี "หย่งเหมย" ความทรงจำอันขมขื่นเหล่านั้นในใจของซูชิงเหมยจึงถูกสะกิดขึ้นมาทันที

ร่วงโรยจมโคลนตมแหลกเป็นผุยผง คงเหลือเพียงกลิ่นหอมหวนมิผันแปร

บางที... นี่อาจจะเป็นจุดจบในอนาคตของฉันสินะ

เหมือนกับคุณแม่...

ซูชิงเหมยหลุบตาลงด้วยความเวทนาตัวเอง ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกรันทดและขมขื่นระลอกหนึ่ง

"ขอเชิญคณะกรรมการให้คะแนนบทกวี 'หย่งเหมย' ของผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจว..."

"เดี๋ยวก่อนครับ"

ในระหว่างที่พิธีกรกำลังพูดอยู่นั้น หลินโจวก็พลันเอ่ยปากขัดขึ้นมา

ทุกคนต่างหันไปมองชายไร้ศีรษะบนจอภาพขนาดใหญ่ด้วยความตกตะลึง

"ผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจว มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ"

พิธีกรสาวเอ่ยถาม

หลินโจวบอกว่า "ความจริงแล้ว บทกวี 'หย่งเหมย' นี้เพิ่งเขียนไปแค่ครึ่งแรก ยังมีครึ่งหลังอีกครับ ผมอยากจะเขียนครึ่งหลังออกมาด้วย"

"ยังมีครึ่งหลังอีกเหรอ"

ผู้คนต่างพากันตกตะลึง

กัวมู่จืออดท้วงขึ้นมาไม่ได้ "นี่มันไม่ถูกต้องตามกฎการแข่งขันหรือเปล่า"

หลินโจวยิ้มน้อยๆ "กรรมการทุกท่านให้คะแนนเฉพาะท่อนแรกก็ได้ครับ ผมแค่รู้สึกว่าท่อนแรกมันหม่นหมองและเศร้าสร้อยเกินไป ไม่อยากให้ทุกคนต้องรู้สึกแย่เพราะบทกวีที่ผมเขียน"

เขาไม่ได้สนใจกัวมู่จือเลยแม้แต่น้อย สายตาเอาแต่มองซูชิงเหมยบนโต๊ะกรรมการที่สีหน้าเริ่มหม่นลงเล็กน้อย

คำว่า "ทุกคน" ที่ว่า แท้จริงแล้วไม่ได้หมายถึงผู้ชม แต่หมายถึงซูชิงเหมยเพียงคนเดียว

ตอนที่แสดงผลงานเมื่อครู่ เขาลังเลไปชั่วขณะ เพราะคิดว่าบทกวี "หย่งเหมย" บทนี้เศร้าสร้อยและตัดพ้อตัวเองมากเกินไป กลัวว่าจะทำให้ซูชิงเหมยพลอยจมดิ่งสู่อารมณ์แย่ๆ ไปด้วย

เขาจึงคอยสังเกตสีหน้าของซูชิงเหมยมาตลอด แล้วก็เป็นไปตามที่เดาไว้จริงๆ พอเห็นบทกวีนี้ สีหน้าของเธอก็ดูไม่ค่อยดีนัก

แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ มีเพียงหลินโจวเท่านั้นที่สังเกตเห็น เพราะถึงอย่างไรทั้งสองก็ "อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน" มานานกว่าหนึ่งเดือน ทั้งยังได้ใกล้ชิดสัมผัสกันมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง ต่อให้ไม่นับเรื่องของจิตใจ อย่างน้อยร่างกายก็คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีแล้ว

ขอแค่อารมณ์ของเธอเปลี่ยนแปลงไปเพียงนิด เขาก็รับรู้ได้เป็นคนแรกเสมอ

พอเห็นซูชิงเหมยอารมณ์ดิ่งลง หลินโจวก็รู้สึกไม่สบายใจตามไปด้วย

ในใจพลันผุดความรู้สึกวูบหนึ่งขึ้นมา—เขาอยากเห็นเธอยิ้ม

ต่อให้ต้องแหกกฎการแข่งขัน เขาก็อยากจะลองดูสักครั้ง

พิธีกรทั้งสองคนอึ้งไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี จังหวะนั้นเองเสียงของผู้กำกับก็ดังขึ้นในหูฟัง

"นี่เป็นโอกาสทองที่จะดึงเรตติงให้พุ่งเลยนะ!"

ทั้งสองเข้าใจได้ทันที จึงหันไปถามคณะกรรมการ "ความเห็นของกรรมการทุกท่านเป็นอย่างไรบ้างคะ"

ทางฝั่งกรรมการเองก็ได้รับสัญญาณจากทีมผู้กำกับเช่นกัน แม้จางเจิ้งจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ในเมื่อกรรมการคนอื่นต่างเห็นชอบ เขาก็หมดปัญญาจะคัดค้าน

ในที่สุด หลังจากกรรมการแสร้งทำทีปรึกษาหารือกันอยู่พักหนึ่ง ก็ประกาศอนุญาตให้ผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวเขียนท่อนหลังของ "หย่งเหมย" ออกมาได้

อันที่จริง หากทำตามที่เสวี่ยโจวบอก คือให้คะแนนเฉพาะท่อนแรก ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการแข่งขันแต่อย่างใด

แถมพวกเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่า ท่อนหลังของ "หย่งเหมย" บทนี้จะออกมาเป็นอย่างไร

เพราะบทกวีนี้มองปราดเดียวก็สมบูรณ์แบบในตัวเองอยู่แล้ว ทำไมถึงยังมีท่อนหลังอยู่อีก

รู้สึกแปลกพิลึกอยู่เหมือนกัน

"คงไม่ใช่เอามาต่อจนเสียของหรอกนะ"

"ถ้าเป็นแบบนั้นคงหมดสวยกันพอดี"

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าผู้ชม หลินโจวจรดปากกาเขียน "ท่อนหลัง" ลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชูขึ้นแสดงต่อหน้ากล้อง

"ลมฝนส่งวสันต์ลับลา เกล็ดหิมะโปรยต้อนรับฤดูใบไม้ผลิคืนหวน ผาชันเยือกแข็งนับร้อยจั้ง กิ่งผกายังคงเบ่งบานอวดโฉมงาม"

"งามสง่ามิคิดแย่งชิงวสันต์ เพียงส่งสารว่าฤดูใบไม้ผลิมาเยือน รอจนบุปผาทั่วขุนเขาเบ่งบานละลานตา นางจึงแย้มยิ้มอยู่ท่ามกลางมวลหมู่ดอกไม้"