ตอนที่ 80 แต่งบทกวีให้เธอ

ทันทีที่หลินโจวแสดงบทกวี "ท่อนหลัง" ของ "ย่งเหมย" ออกมา ทั่วทั้งงานก็พลันเงียบกริบลง

"ริมสะพานขาดนอกสถานีม้า เบ่งบานเปล่าเปลี่ยวไร้เจ้าของ... ลมฝนส่งสารทฤดูใบไม้ผลิจากไป หิมะโปรยปรายต้อนรับวสันต์มาเยือน"

"ยามพลบค่ำก็กลัดกลุ้มเดียวดายอยู่แล้ว ซ้ำยังมีลมและฝนซัดกระหน่ำ... ทั่วผาชันเยือกแข็งนับร้อยจั้ง กิ่งไม้ดอกยังคงงามชดช้อย"

"นี่... นี่มันไม่ใช่ท่อนแรกท่อนหลังแล้ว นี่มันสองบทชัด ๆ บทหนึ่งเศร้าโศกน่าเวทนา แต่อีกบทกลับสดใสมองโลกในแง่ดีสุด ๆ!"

"ใช่แล้ว! โดยเฉพาะท่อนที่สอง บทหนึ่งคือ 'มิคิดแก่งแย่งฤดูใบไม้ผลิ ปล่อยให้มวลผกาชิงชังริษยา' แต่อีกบทกลับเป็น 'ลมฝนส่งสารทฤดูใบไม้ผลิจากไป หิมะโปรยปรายต้อนรับวสันต์มาเยือน' สไตล์ต่างกันคนละขั้วเลยนี่หว่า!"

"'ร่วงหล่นแหลกเหลวเป็นธุลี มีเพียงกลิ่นหอมคงเดิมไม่แปรเปลี่ยน... จวบจนมวลบุปผาบานสะพรั่งทั่วขุนเขา นางจึงแย้มยิ้มอยู่ท่ามกลางพฤกษา' ฉันชอบบทที่สองมากกว่าแฮะ!"

หลายคนเริ่มคิดตามอย่างละเอียด จนในที่สุดก็เข้าใจความหมายแฝงของสิ่งที่เรียกว่า "ท่อนแรกท่อนหลัง"

"ย่งเหมย" บทแรกเต็มไปด้วยความรันทดหดหู่ บทลงเอยคือร่วงโรยกลายเป็นธุลีดิน ส่วน "ย่งเหมย" บทที่สองกลับเปี่ยมด้วยพลังบวกอันสดใส บทลงเอยคือนางแย้มยิ้มอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้ดอก

แน่นอนว่าไม่มีใครชอบเรื่องเศร้า

บทที่สองจึงถูกใจทุกคนมากกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

"เอ๊ะ เดี๋ยวนะ บทกวีนี้เสวี่ยโจวเขียนให้ซูชิงเหมยไม่ใช่เหรอ?"

"คงไม่ใช่ว่าเห็นบทแรกเศร้าเกินไป เสวี่ยโจวก็เลยตั้งใจแต่งบทที่สองเพิ่มขึ้นมาเพื่อให้ซูชิงเหมยอารมณ์ดีหรอกนะ?"

"โอ้โห ตามใจกันเบอร์นี้เลยเหรอเนี่ย?"

"เหมือนฉันจะได้กลิ่นความรักลอยมาเตะจมูกแล้วสิ?"

บรรดาสาวสายเผือกต่างพากันอุทานด้วยความตื่นเต้น ย่งเหมย... สรรเสริญเหมย แค่ชื่อบทกวีก็ชี้เป้าชัดเจนโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่นี้เสวี่ยโจวก็ไม่ได้ปฏิเสธด้วยซ้ำว่าเขียนบทกวีนี้ให้ซูชิงเหมย

พอเห็นว่าบทแรกเศร้าสร้อยและมีตอนจบที่น่ารันทดขนาดนั้น

หมอนี่ก็เลยแต่งสดเพิ่มอีกบทตรงนั้นเพื่อเปลี่ยนตอนจบให้เฉยเลย

จวบจนมวลบุปผาบานสะพรั่งทั่วขุนเขา นางจึงแย้มยิ้มอยู่ท่ามกลางพฤกษา

ดูสิ ดูสิ นี่มันให้ฟีลเหมือนผู้ชายพาแฟนสาวไปเที่ยวรับลมใบไม้ผลิชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง!

ทีมคุมภาพเองก็ไวเป็นกรด รีบแพนกล้องไปจับภาพโคลสอัปซูชิงเหมยทันที

แต่สิ่งที่ทำให้บรรดาขาเผือกต้องผิดหวังก็คือ เวลานี้ซูชิงเหมยยังคงสงบนิ่ง เธอนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีเย็นชา ไร้วี่แววว่าจะ "แย้มยิ้มอยู่ท่ามกลางพฤกษา" เลยสักนิด

"สมกับเป็นเทพธิดาสายเย็นชา โรแมนติกขนาดนี้ยังทำเอาเธอหวั่นไหวไม่ได้อีกเหรอเนี่ย?"

"จึ๊ๆ อยากรู้จริงว่ายอดคนระดับไหนถึงจะทำให้ซูชิงเหมยยิ้มออกมาได้"

ความจริงแล้วในใจของซูชิงเหมยตอนนี้รู้สึกอบอุ่นมาก เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยและความเข้าอกเข้าใจที่เสวี่ยโจวมีต่อเธอ

ทว่า

เธอกับเสวี่ยโจวเป็นเพียงเพื่อนในโลกอินเทอร์เน็ตเท่านั้น ปกติเรื่องที่คุยกันก็เน้นไปที่ทักษะการร้องเพลงเป็นหลัก แล้วทำไมเสวี่ยโจวถึงดูเหมือนรู้จักตัวตนของเธอเป็นอย่างดีขนาดนี้ล่ะ?

ให้ความรู้สึกราวกับคนที่คอยอยู่เคียงข้างเธอมาตลอดอย่างนั้นแหละ

ยิ่งประกอบกับผนังห้องด้านหลังของเสวี่ยโจวที่ดูคุ้นตาอยู่บ้าง ซูชิงเหมยก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเรื่องผิดปกติพิกล

"ว้าว พี่หงคะ นี่มันโรแมนติกเกินไปแล้ว! อาจารย์เสวี่ยโจวชอบพี่ชิงเหมยเข้าแล้วหรือเปล่าเนี่ย นักแต่งเพลงกับนักร้องกลายมาเป็นคู่รักกัน ในวงการนี้ก็มีคู่แบบนี้ไม่น้อยเลยนะ!"

โจวยวิ๋นที่กำลังดูไลฟ์สดอยู่ด้านนอกสตูดิโอตื่นเต้นยกใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่แพ้กัน

จางหงขมวดคิ้วมุ่น "เสี่ยวยวิ๋น เธอรู้สึกไหมว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวอาจารย์เสวี่ยโจวมันดูคล้ายกับโรงแรมที่เราพักอยู่เลย?"

โจวยวิ๋นเพ่งมอง ใบหน้ากลมแป้นเต็มไปด้วยความงุนงง "ด้านหลังของอาจารย์เสวี่ยโจวก็มีแค่ผนังห้องนี่คะ?"

จางหงส่ายหน้า คร้านจะต่อปากต่อคำกับยัยเด็กนี่ เธอจึงหันมองซ้ายขวา

"จริงสิ หลินโจวไปไหนแล้วล่ะ?"

โจวยวิ๋นตอบว่า "พี่หลินบอกว่าจะไปหาเพื่อนค่ะ"

จางหงขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายประกายครุ่นคิด

ในตอนนั้นเอง ผู้ชมที่เริ่มเข้าใจความหมายลึกซึ้งต่างพากันลุกขึ้นยืนปรบมือ ส่งเสียงเชียร์ให้แก่บทกวี "ย่งเหมย" ทั้งสองบทของเสวี่ยโจว

เสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องไปทั่วฮอลล์ ฝ่ายชายต่างทึ่งในพรสวรรค์ของเสวี่ยโจว ส่วนฝ่ายหญิงดวงตาเป็นประกายวิบวับ รอคอยอย่างใจจดใจจ่อให้เสวี่ยโจวกับซูชิงเหมยสร้างกระแสเผือกอะไรขึ้นมาอีก

พิธีกรสาวมองดูชายไร้ศีรษะบนจอใหญ่สลับกับมองดูซูชิงเหมยบนที่นั่งกรรมการ น้ำเสียงแฝงความอิจฉาตาร้อนอยู่นิด ๆ

"ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญอาจารย์กรรมการช่วยวิจารณ์ด้วยค่ะ อาจารย์ซูชิงเหมย คุณมีความเห็นอย่างไรกับบทกวีบทนี้คะ?"

"ฮ่าๆๆ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนพิธีกรสาวกำลังซักศัตรูหัวใจยังไงชอบกลแฮะ?"

"ถ้าฉันเป็นพิธีกรสาวฉันก็อิจฉา เทพเสวี่ยโจวมีความสามารถเว่อร์!"

ผู้ชมต่างรู้สึกขำขันกันถ้วนหน้า และพากันหันไปมองซูชิงเหมย

แม้ในใจของเทพธิดาผู้เย็นชาจะปั่นป่วน ทว่าภายนอกยังคงสงบนิ่ง "ถ้าดูแค่บทแรก บทกวีนี้ถ่ายทอดความสูงส่งและหยิ่งทะนงของดอกเหมยออกมาได้เป็นอย่างดี ถ้อยคำงดงามมาก ฉันชอบวรรค 'ปล่อยให้มวลผกาอิจฉาไป' มากค่ะ ฉันให้ 10 คะแนนค่ะ"

พิธีกรสาวยังไม่ยอมแพ้ ถามต่อว่า "วรรค 'ปล่อยให้มวลบุปผาอิจฉาไป' มีเสน่ห์สมเป็นวรรคทองจริง ๆ ค่ะ แต่ฉันก็รู้สึกว่า 'หิมะโปรยปรายต้อนรับฤดูใบไม้ผลิมาเยือน' ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน ไม่ทราบว่าอาจารย์ซูชิงเหมยชอบวรรคไหนมากกว่ากันคะ?"

สองวรรคนี้มาจากบทกวีคนละบท ถ้าว่ากันตามตรง ทั้งสองบทก็นับเป็นบทกวีที่เสวี่ยโจวแต่งให้ซูชิงเหมยทั้งสิ้น บทหนึ่งเขียนถึงอดีตและปัจจุบันของเธอ อีกบทหนึ่งคือคำอวยพรและความคาดหวังที่มีต่ออนาคตของเธอ

ช่างทุ่มเทใส่ใจจริง ๆ

ซูชิงเหมยยังคงสงบนิ่ง "ฉันชอบทั้งสองวรรคค่ะ"

ว้าว!!

ทั่วทั้งสตูดิโอส่งเสียงกรี๊ดลั่นขึ้นมาทันที

"นี่คือยอมรับแล้วใช่ไหมเนี่ย?!"

"ไม่รู้สิ แต่หวานเจี๊ยบเลย!"

"นึกไม่ถึงว่าแค่ดูประกวดกวีนิพนธ์จะโดนป้อนความหวานจนจุกขนาดนี้!"

"พวกเธอสองคนคบกันไปเลยเถอะ!"

หลินโจวได้ยินเสียงกรี๊ดจากในฮอลล์เช่นกัน เขาทำหน้าไม่ค่อยถูก ที่เพิ่มบทกวี "ย่งเหมย" บทที่สองลงไปนั้น เขาตั้งใจอยากให้กำลังใจซูชิงเหมยจริง ๆ

แต่ก็ไม่ได้คิดเกินเลยไปถึงขั้นที่พวกสาวช่างเผือกพูดกันสักหน่อย

ผมแค่ทนเห็นเธอผิดหวังเสียใจไม่ได้ก็เท่านั้น นี่เป็นความห่วงใยที่ผู้ช่วยพึงมีต่อเจ้านายไม่ใช่หรือไง?

เสียงกรี๊ดในสตูดิโอดังอยู่นานกว่าจะสงบลง พิธีกรชายจึงรีบดึงบรรยากาศกลับเข้าสู่การแข่งขัน

"ตอนนี้ขอเพียงผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวได้คะแนน 44 คะแนนขึ้นไป เขาก็จะคว้าแชมป์การประกวดกวีนิพนธ์แห่งหัวเซี่ยครั้งที่หนึ่งไปครองได้แล้วครับ อาจารย์ซูชิงเหมยให้ไปแล้ว 10 คะแนน ขอเชิญอาจารย์กรรมการท่านต่อไปให้ความเห็นเลยครับ"

ผู้ชมเริ่มได้สติตาม นี่มันยังอยู่ระหว่างการแข่งขันอยู่นี่นา!

ช่วยให้เกียรติกัวมู่จือกันหน่อยได้ไหม ไม่เห็นหรือไงว่าเขายืนอยู่ตรงมุมเวทีอย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างและหนาวเหน็บขนาดไหนน่ะ?

ถึงคราวเจียงเถาวิจารณ์ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกคะแนนให้ทันที "10 คะแนน!"

แถมยังตบท้ายอีกประโยคว่า "วัยหนุ่มสาวนี่มันดีจริง ๆ!"

ทำเอาสาว ๆ ในห้องส่งกรี๊ดลั่นขึ้นมาอีกระลอก

สองพิธีกรยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บนเวที รอจนเสียงกรี๊ดสงบลง ถึงได้เชิญจางเจิ้งที่ปั้นหน้าบูดบึ้งให้เริ่มวิจารณ์

"เอ่อ..."

จางเจิ้งอ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะหาจุดตำหนิสักสองสามข้อใจจะขาด แต่ก็พบว่าเป็นไปไม่ได้เลย สุดท้ายจึงยอมจำนน

"10 คะแนน!"

สวี่ฝานจากเว็บกวีนิพนธ์ก็ปล่อยจอยเหมือนกัน เขาพูดอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงว่า "ผมก็ให้ 10 คะแนน!"

คนสุดท้ายคือจางอวิ๋นไค เขาคือกวีพันธุ์แท้ จึงไม่ได้สนใจเรื่องรักกุ๊กกิ๊กอะไรพวกนั้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นขณะกล่าวว่า

"วันนี้ผมโชคดีเหลือเกินที่ได้เป็นประจักษ์พยานการถือกำเนิดของผลงานชิ้นเอกถึงสี่บทซึ่งคู่ควรแก่การจารึกไว้ชั่วลูกชั่วหลาน! 'ปล่อยให้มวลบุปผาอิจฉาไป' จะต้องสืบทอดไปชั่วกัลปาวสานอย่างแน่นอน! 10 คะแนนครับ!"

แล้วยังเสริมตบท้ายอีกว่า "ที่ผมให้ 10 คะแนน ไม่ใช่เพราะบทกวีนี้มีค่าแค่ 10 คะแนน แต่เป็นเพราะคะแนนเต็มมีแค่ 10 คะแนนต่างหาก!"

ในที่สุด เสวี่ยโจวก็กวาดคะแนนเต็มในรอบที่สาม!

ผลการแข่งขันไร้ข้อกังขาใด ๆ อีกต่อไป

"ขอแสดงความยินดีกับผู้เข้าแข่งขันเสวี่ยโจวด้วยครับ ที่คว้าแชมป์การประกวดกวีนิพนธ์แห่งหัวเซี่ยครั้งที่หนึ่งไปครอง ด้วยคะแนนรวมสามรอบ 143 คะแนนอย่างขาดลอย!"

สิ้นเสียงประกาศของพิธีกร ทั่วทั้งฮอลล์ก็ระเบิดเสียงเฮดังกึกก้องกัมปนาท!

"รอบสุดท้ายกวาดคะแนนเต็มคว้าแชมป์! โคตรเทพ!"

"ขออวยยศให้เทพเสวี่ยโจวเลย!"

"'ยามเดียวดายพลัดถิ่นเป็นคนแปลกหน้า ทุกคราเทศกาลยิ่งคะนึงหาครอบครัว!' 'คงเป็นเซียนสวรรค์เมามายคลุ้มคลั่ง ขยำเมฆขาวจนแหลกสลาย!' 'ปล่อยให้มวลบุปผาอิจฉาไป!' 'รอจนบุปผาทั่วขุนเขาบานสะพรั่ง นางแย้มสรวลอยู่ท่ามกลางมวลพฤกษา!' ว้าว บทกวีขึ้นหิ้งเยอะมาก!"

"หัวเซี่ยของเรามีมหากวีถือกำเนิดขึ้นมาอีกคนแล้ว!"

"อย่าลืมสิทุกคน อาชีพหลักของเขาคือนักแต่งเพลงนะ!"

"อย่าลืมสิ อาชีพหลักของเขาคือครีเอเตอร์วิดีโอบนเว็บซู่เหรินจ้านต่างหาก [หน้ากวน.jpg]"

"ผิดแล้ว อาชีพหลักของเขาคือแฟนหนุ่มคลั่งรักของซูชิงเหมยต่างหาก [หน้าหมา.jpg]"

ไม่ว่าจะเป็นผู้ชมในห้องส่งหรือหน้าจอโทรทัศน์ต่างก็คึกคักกันสุดขีด ในโลกออนไลน์ยิ่งถกเถียงกันดุเดือดกว่าเดิม นอกจากจะชื่นชมผลงานระดับตำนานทั้งสี่บทของเสวี่ยโจวแล้ว ผู้คนยังตามเผือกเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ กันไม่หยุดหย่อน

ถึงขั้นมีคนตัดต่อรูป แล้วเอาภาพหวานแหววของ "ซูชิงเหมยกับเสวี่ยโจว" มาโชว์

ในภาพคือเทพธิดาผู้เย็นชานั่งอยู่บนเก้าอี้กรรมการ ข้างกายมีชายไร้ศีรษะยืนแนบชิดติดกัน ชาวเน็ตจึงเติมหัวให้ผู้ชายคนนั้น แล้วเขียนคำว่า "เสวี่ยโจว" กำกับเอาไว้

"ฮ่าๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว พี่หงรีบดูสิคะ ชาวเน็ตพวกนี้โคตรเกรียนเลย!"

โจวยวิ๋นเห็นรูปนี้แล้วก็อดหัวเราะก๊ากออกมาไม่ได้

ส่วนจางหงกลับเงยหน้ามองหน้าจอถ่ายทอดสดอย่างเงียบงัน

การถ่ายทอดสดใกล้จะจบลงแล้ว บนเวทีกำลังมีพิธีมอบถ้วยรางวัลและเงินรางวัลให้แก่ผู้เข้าแข่งขันสามอันดับแรก

เนื่องจากเสวี่ยโจวไม่ได้มาร่วมงาน หลังจากนี้ทางผู้จัดจึงจะจัดส่งถ้วยรางวัลตามไปให้ ส่วนเงินรางวัลก็จะโอนตรงเข้าบัญชีของเขา

บรรยากาศการรับรางวัลดูพิลึกพิลั่นไม่น้อย เมื่อกัวมู่จือกับผู้เข้าแข่งขันอันดับสามยืนอยู่คนละฝั่ง โดยมีภาพชายไร้หัวบนจอยักษ์คั่นอยู่ตรงกลาง

กัวมู่จือรู้สึกเหมือนกลืนยาขมลงคอ สีหน้าปั้นไม่อยู่จนความเจ็บปวดฉายชัดออกมาเต็มหน้า ดาเมจกระหน่ำซ้ำจนแทบจะปล่อยโฮกลางเวที

วันนี้เขาแพ้อย่างหมดรูป ไม่มีโอกาสได้ลุ้นแม้แต่นิดเดียว

และที่น่าเจ็บใจที่สุดก็คือ จนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองแพ้ให้ใคร!

ขนาดตอนรับรางวัลยังไม่ยอมโผล่หน้ามา จะหยามกันเกินไปแล้วมั้ง?!

เสวี่ยโจว แกเป็นใครกันแน่?!

"เสวี่ยโจว คุณเป็นใครกันแน่?"

คำถามเดียวกันนี้วนเวียนอยู่ในใจของซูชิงเหมย ไม่ใช่เพราะว่าซาบซึ้งกับบทกวี "ยลเหมย" ทั้งสองบทของเสวี่ยโจว จนเกิดความรู้สึกพิเศษแปลกๆ ต่อเขาหรอกนะ

อันที่จริง ในใจของซูชิงเหมยมองว่าเสวี่ยโจวเป็นเพื่อนที่รักในเสียงดนตรีเหมือนกัน และเป็นอาจารย์ที่คอยชี้แนะเธอมาโดยตลอด

บทกวีสองบทที่เสวี่ยโจวมอบให้เมื่อครู่ เธอก็มองว่าเป็นเพียงของขวัญระหว่างเพื่อนเท่านั้น

แต่สิ่งที่ทำให้ซูชิงเหมยติดใจสงสัยจริงๆ ก็คือ เสวี่ยโจวใช่คนที่เธอคาดเดาไว้หรือไม่ต่างหาก!

ระหว่างการถ่ายทอดสด ซูชิงเหมยมั่นใจอย่างยิ่งว่า เสวี่ยโจวต้องพักอยู่ที่โรงแรมเดียวกับเธอแน่นอน

ก่อนหน้านี้เวลามาเมืองหลวง ซูชิงเหมยจะพักที่โรงแรมนี้ตลอด จึงคุ้นเคยกับห้องพักเป็นอย่างดี โดยเฉพาะลายผนังที่ดูเผินๆ เหมือนลวดลายธรรมดา ทว่าตรงมุมขวาล่างที่ไม่สะดุดตานั้น กลับมีโลโก้ของโรงแรมพิมพ์เอาไว้

สัญลักษณ์นี้เล็กมาก หากไม่สังเกตก็แทบมองไม่เห็น

แต่ซูชิงเหมยเคยมาพักบ่อยจนจำได้ดี และเมื่อครู่นี้ เธอก็เห็นสัญลักษณ์นั้นบนผนังด้านหลังของเสวี่ยโจวเข้าพอดี!

ในที่สุดก็รอจนกระทั่งพิธีมอบรางวัลสิ้นสุดลง การประกวดกวีนิพนธ์ปิดฉากลงอย่างเป็นทางการ ซูชิงเหมยรีบตรงไปยังหลังเวทีโดยไม่ทันเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ แล้วก้าวเท้าเร็วรี่ออกจากสตูดิโอถ่ายทำทันที

ก่อนเริ่มถ่ายทอดสดนัดแนะกันไว้แล้วว่า จางหง โจวยวิ๋น และเขาจะรอเธออยู่ข้างนอก

ถ้าหากเป็นอย่างที่เธอคาดเดาจริง เขาก็ไม่น่าจะเดินทางจากโรงแรมกลับมาทัน

ซูชิงเหมยรีบเดินมาถึงจุดนัดหมาย ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

เขาอยู่ หรือไม่อยู่กันแน่?