ตอนที่ 81 คุณกับเพื่อนสนิทกันมากเหรอ

"พี่ชิงเหมย ทำไมออกมาเร็วจังล่ะคะ"

"ชิงเหมย เดินช้าๆ หน่อยสิ ทำไมหอบขนาดนั้นล่ะ"

"คุณซู เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

ตอนที่ซูชิงเหมยกึ่งเดินกึ่งวิ่งอย่างรีบร้อนออกมาด้านนอกสตูดิโอถ่ายทำ ก็เห็นว่าหลินโจวกำลังยืนอยู่กับจางหงและโจวยวิ๋น ทั้งสามคนแปลกใจที่เห็นเธอวิ่งกระหืดกระหอบออกมา จึงพากันเดินเข้ามาถามไถ่

ซูชิงเหมยมองหลินโจว นิ่งไปครู่หนึ่งจึงส่ายหน้า "ไม่มีอะไรค่ะ"

โจวยวิ๋นยิ้มกริ่มพลางเอ่ยถาม "พี่ชิงเหมย ตกลงพี่กับอาจารย์เสวี่ยโจวยังไงกันแน่คะเนี่ย"

ซูชิงเหมยไม่เข้าใจ "หมายความว่ายังไง"

โจวยวิ๋นส่งเสียงร้องอย่างโอเวอร์ "อาจารย์เสวี่ยโจวถึงขั้นแต่งกลอนให้พี่เลยนะ โรแมนติกขนาดนั้น! พี่จะไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ เหรอคะพี่ชิงเหมย"

ซูชิงเหมยเหลือบมองหลินโจวแวบหนึ่ง พอเห็นว่าสีหน้าของเขายังปกติดี ถึงได้เอ่ยว่า

"อย่าพูดจาไร้สาระน่า ฉันกับอาจารย์เสวี่ยโจวเป็นแค่เพื่อนธรรมดากัน"

"จริงเหรอคะ" โจวยวิ๋นทำหน้าเหมือนคนที่กำลังรอกินเผือกเต็มแก่

ซูชิงเหมยพยักหน้าอย่างหนักแน่น "จริงสิ"

"โธ่ พี่ชิงเหมยชอบทำตัวไร้อารมณ์แบบนี้ตลอด ระวังเถอะ ชาตินี้จะได้ขึ้นคานตลอดชีวิตแน่!"

พอไม่ได้เผือกเรื่องเด็ด โจวยวิ๋นก็รู้สึกกร่อยขึ้นมาทันที

จางหงไม่ปล่อยให้เธอเหลวไหลไปมากกว่านี้ จึงหันไปพูดกับซูชิงเหมย "กลับไปพักผ่อนที่โรงแรมเถอะ พรุ่งนี้เธอยังต้องไปเมืองเซินเฉิงเพื่อถ่ายสปอตโฆษณาให้ ek อีก"

ek คือแบรนด์ชุดชั้นในที่อยากทาบทามซูชิงเหมยไปเป็นพรีเซนเตอร์นั่นเอง

หลินโจวถามด้วยความแปลกใจ "คุณซูไม่ได้ปฏิเสธการเป็นพรีเซนเตอร์ให้ ek ไปแล้วเหรอครับ ทำไมถึงยังต้องไปถ่ายสปอตโฆษณาอีกล่ะ"

ซูชิงเหมยรีบอธิบายทันที "บริษัทอยากให้ฉันไปน่ะ คุยกับทาง ek เรียบร้อยแล้ว ตอนถ่ายฉันจะใส่เสื้อผ้าปกติทั่วไป ไม่มีฉากล่อแหลมเกินเลยแน่นอนค่ะ"

หลินโจวพยักหน้า "อ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วครับ"

ซูชิงเหมยตอบรับคำหนึ่ง พลางจัดปอยผม ท่าทางโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

ก่อนจะแอบหงุดหงิดตัวเองขึ้นมา แล้วฉันจะรีบร้อนอธิบายไปทำไมกัน เขาเป็นแค่ผู้ช่วย ไม่ได้เป็นอะไรกับฉันสักหน่อย!

จางหงมองทั้งสองคนแล้วพูดขึ้น "ไปกันเถอะ"

หลังจากบอกลาทางสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวงแล้ว ทางสถานีก็จัดรถไปส่งพวกเขาทั้งสี่คนกลับโรงแรมทันที

ระหว่างทาง โทรศัพท์ของหลินโจวดังไม่หยุด เป็นทีมงานจากการประกวดกวีนิพนธ์ที่ติดต่อมาสอบถามที่อยู่สำหรับจัดส่งและเลขบัญชีของเขา

เพื่อจะส่งถ้วยรางวัลและโอนเงินรางวัลมาให้

ก่อนหน้านี้หลินโจวแอดคิวคิวของทีมงานคนหนึ่งไว้ ทั้งสองจึงติดต่อกันผ่านทางคิวคิวมาโดยตลอด

เมื่อครู่นี้ ทันทีที่การถ่ายทอดสดสิ้นสุดลง หลินโจวก็รีบออกจากโรงแรมเพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวงทันที

ยังดีที่ทั้งสองแห่งอยู่ไม่ไกลกันนัก หลินโจวโชคดี ออกมาปุ๊บก็เรียกรถแท็กซี่ได้ทันที ยอมจ่ายเงินเพิ่มอีกหนึ่งเท่าเพื่อขอให้คนขับเหยียบมิดไมล์พุ่งตรงมายังสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมเมืองหลวง เดินเข้าไปรวมกลุ่มกับโจวยวิ๋นและจางหง จากนั้นซูชิงเหมยก็ออกมาพอดี

เกือบโดนจับได้เสียแล้ว หวุดหวิดจริง ๆ

เรื่องที่ปิดบังซูชิงเหมยว่าตนเองคือ "อาจารย์เสวี่ยโจว" นั้น หลินโจวยังคงรู้สึกผิดและไม่ค่อยสบายใจอยู่บ้าง

เพราะถึงอย่างไรเขาก็ปล่อยให้เจ้านายเรียกตัวเองว่า "อาจารย์" มานานขนาดนี้ หากความจริงถูกเปิดเผยขึ้นมา ไม่รู้ว่าซูชิงเหมยจะรู้สึกกระอักกระอ่วนและอับอายแค่ไหน

ยิ่งไปกว่านั้น บทกวี "สดุดีเหมย" สองบทเมื่อครู่นี้ก็ดูจะมีความหมายคลุมเครือชวนให้คิดไปไกล หลินโจวยังคิดไม่ออกเลยว่าจะเผชิญหน้ากับซูชิงเหมยอย่างไรหากเธอรู้ความจริงเข้า

ทางออกที่ดีที่สุดจึงเป็นการรอให้สัญญาจ้างผู้ช่วยหมดลงในอีกสองเดือนข้างหน้า แล้วค่อยบอกซูชิงเหมยตอนที่ตัวเองจะจากไป ถึงเวลานั้นพอพูดจบก็ชิ่งหนีได้เลย ไร้ภาระผูกพัน

ขณะนี้ ทีมงานของการประกวดกวีนิพนธ์กำลังร้อนใจอยากได้ที่อยู่และเลขบัญชีของหลินโจวเป็นอย่างยิ่ง

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความคิวคิวดังขึ้นเป็นชุด ช่างบาดหูเหลือเกินในห้องโดยสารอันเงียบสงัด

โจวยวิ๋นขับรถอยู่ข้างหน้า ส่วนจางหงนั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ

ส่วนหลินโจวนั่งอยู่แถวสองคู่กับซูชิงเหมย พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเขา ซูชิงเหมยจึงเอียงหน้าหันมามอง

"เพื่อนเมื่อวานมีธุระจะคุยกับผมน่ะครับ"

หลินโจวเอ่ยแก้เก้อไปประโยคหนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วรีบส่งที่อยู่กับเลขบัญชีของตัวเองไปให้อย่างรวดเร็ว

หากพูดถึงที่อยู่ในการรับพัสดุ ย่อมไม่อาจเขียนที่อยู่บ้านของซูชิงเหมยได้แน่นอน หลินโจวหัวไว จึงใส่ที่อยู่แห่งหนึ่งในเมืองเซินเฉิงเอาไว้แทน

พ่อของหลินโจวเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก แม่จึงพาเขาและน้องสาวอย่างหลินเสี่ยวซวงแต่งงานใหม่ สร้างครอบครัวใหม่ร่วมกับพ่อเลี้ยงคนปัจจุบัน

ทางฝั่งนั้นมีลูกสาวคนหนึ่ง อายุมากกว่าหลินโจวและหลินเสี่ยวซวงเล็กน้อย

สามพี่น้องเข้ากันได้เป็นอย่างดีและผูกพันกันอย่างแน่นแฟ้น

ในบรรดาสามพี่น้อง คนที่มีความสามารถที่สุดคือพี่สาวคนโตอย่างเฉินเยียน เมื่อไม่กี่ปีก่อนเฉินเยียนเรียนจบมหาวิทยาลัยและไปทำงานที่เมืองเซินเฉิง เพียงแค่สองปีก็ก้าวขึ้นสู่ระดับผู้บริหารระดับกลางของบริษัทได้แล้ว

แถมยังกู้เงินซื้อห้องชุดขนาดกะทัดรัดแถววงแหวนรอบสามของเมืองเซินเฉิงได้อีกห้องหนึ่งด้วย

ที่อยู่รับถ้วยรางวัลที่หลินโจวกรอกไป จึงเป็นห้องของเฉินเยียนในเมืองเซินเฉิงนั่นเอง

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังต้องบอกพี่สาวคนโตไว้ล่วงหน้าก่อน พอส่งที่อยู่กับเลขบัญชีให้ทีมงานการประกวดกวีนิพนธ์เรียบร้อย หลินโจวก็รีบส่งข้อความวีแชตหาเฉินเยียนทันที

"พี่ครับ ผมมีของชิ้นหนึ่งจะส่งไปที่ห้องพี่ พี่ช่วยรับไว้ให้ผมหน่อยนะ"

อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "ได้สิ อ้อ เสี่ยวโจว พี่มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งโปรไฟล์ดีมากเลยนะ พี่ให้เขาดูรูปถ่ายของเธอแล้ว เขาดูสนใจเธอไม่น้อยเลยล่ะ เมื่อไหร่จะมาเมืองเซินเฉิงแล้วนัดเจอกันสักหน่อยล่ะ?"

หลินโจวถึงกับพูดไม่ออก พี่สาวคนโตคนนี้เก่งทั้งงานนอกบ้าน งานในบ้านก็ไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งเก่งทั้งเพียบพร้อม นิสัยใจคอก็ร่าเริงแจ่มใส เรียกได้ว่าดีพร้อมไปหมดทุกอย่าง

มีข้อเสียแค่อย่างเดียว คือใจร้อน ขี้บ่น แล้วก็ชอบทำตัวเป็นแม่สื่อจับคู่ให้คนอื่นเหมือนแม่ไม่มีผิด ถึงจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกันจริง ๆ แต่ก็ผูกพันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ ๆ เสียอีก

นี่เขาเพิ่งจะหย่ามาหมาด ๆ พี่สาวก็ใจร้อนอยากจะจับเขาไปดูตัวเสียแล้ว

หลินโจวได้แต่ตอบกลับไปว่า "พี่ครับ ช่วงนี้งานผมค่อนข้างยุ่ง ไว้วันหลังเถอะนะ ไว้คราวหน้าแน่นอน!"

เฉินเยียนส่งข้อความตอบกลับมาทันควัน "เสี่ยวโจว เธอคงไม่ได้หย่าแล้วยังเป็นผู้ช่วยให้เสิ่นเหยาอยู่อีกหรอกนะ? พี่ขอบอกไว้เลย หญ้าดี ๆ ไม่ได้มีกอเดียวในใต้หล้า ผู้ชายบ้านเราห้ามทำตัวไร้ศักดิ์ศรีแบบนั้นเด็ดขาด!"

คนในครอบครัวต่างรู้ดีว่า หลินโจวทำงานเป็นผู้ช่วยให้เสิ่นเหยา

"ไม่ใช่หรอกครับพี่ ผมลาออกมาตั้งนานแล้ว พี่วางใจเถอะ ตอนนี้ผมยังทำงานอยู่ ไว้วันหลังไปเมืองเซินเฉิงแล้วจะไปหานะครับ"

หลินโจวรีบพิมพ์ตอบกลับไปประโยคหนึ่งแล้ววางโทรศัพท์ลง

เพิ่งจะถอนหายใจโล่งอกได้ครู่เดียว เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า พรุ่งนี้ซูชิงเหมยต้องไปเมืองเซินเฉิง แล้วเขาไม่ต้องตามไปด้วยหรอกเหรอ?

หรือว่าจะต้องโกหกพี่สาวสักครั้ง?

ด้วยนิสัยของพี่สาวคนนี้ ถ้าเธอรู้ว่าเขาโกหก มีหวังบ้านแตกสาแหรกขาดแน่นอน!

ขณะที่หลินโจวกำลังปวดหัวอยู่นั้น เสียงของซูชิงเหมยก็ดังขึ้นข้างหู

"เมื่อกี้ก็ไปหาเพื่อนของนายมางั้นเหรอ?"

ทันทีที่ขึ้นรถมา ซูชิงเหมยก็ได้ยินจากโจวยวิ๋นว่า ช่วงที่ไลฟ์สดการประกวด หลินโจวแอบออกไปข้างนอกมาพักหนึ่ง

หลินโจวพยักหน้า "ครับ พอดีเพื่อนมีธุระนิดหน่อยเลยเรียกผมไป"

ซูชิงเหมยมองโทรศัพท์ของเขา "ตอนนี้ก็คุยกับเพื่อนคนนั้นอยู่เหรอ?"

หลินโจวได้แต่พยักหน้ารับ "ครับ เธอเอง"

"อ๋อ"

ซูชิงเหมยส่งเสียงรับคำหนึ่ง ผ่านไปครู่หนึ่งก็ถามขึ้นอีก

"นายกับเธอสนิทกันดีจังนะ เพิ่งแยกกันก็ส่งข้อความหากันอีกแล้ว"

หลินโจวไม่รู้จะตอบอย่างไรดีเหมือนกัน จึงได้แต่แต่งเรื่องต่อไป "ครับ ความสัมพันธ์ของพวกเราดีมากจริง ๆ"

ซูชิงเหมยไม่พูดอะไรอีก เธอขยับตัวออกห่างจากหลินโจวไปชิดติดประตูรถ แล้วหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

ท่าทางเหมือนไม่อยากจะสนใจไยดีเขาอีกต่อไป

"?"

หลินโจวงุนงงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำให้เธอไม่พอใจตรงไหนเข้าอีก

"ชิงเหมย กระแสตอบรับจากการประกวดกวีนิพนธ์ครั้งนี้ดีมากเลยนะ เธอติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมอีกแล้ว"

ตอนนั้นเอง จางหงก็หันมายิ้มร่าพูดกับซูชิงเหมย พลางยื่นโทรศัพท์มือถือให้เธอดู

ซูชิงเหมยรับโทรศัพท์มา เห็นคำว่า "ซูชิงเหมยกับเสวี่ยโจว" ติดอันดับห้าบนเทรนด์ค้นหายอดนิยมของเวยปั๋วเด่นหรา

พอกดเข้าไปดูก็เป็นฉากตอนที่เสวี่ยโจวเขียนบทกวี "ยลเหมย" ทั้งสองบทในการประกวดจริง ๆ

ในโซนคอมเมนต์เต็มไปด้วยคำว่า "หวานเจี๊ยบเลย" "ฟินจนตัวแตกแล้ว"

แน่นอนว่ามีแฟนคลับของซูชิงเหมยที่ไม่พอใจอยู่เหมือนกัน ต่างพากันบอกว่าชิงเหมยบ้านเราไม่มีทางมีความรักเด็ดขาด เพราะเธอเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น

สรุปคือกระแสมาแรงมาก

พอเลื่อนลงไปอีก วลี "ควรเป็นนางสวรรค์เมามาย คลี่ขยี้เมฆขาวกระจายพร่างพราย" ก็ติดอันดับการค้นหายอดนิยมในลำดับสามสิบกว่าเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่าผลลัพธ์จากการไลฟ์สดการประกวดกวีนิพนธ์ครั้งนี้ยอดเยี่ยมมาก ได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม

สาเหตุหลักเพราะบทกวีหลายบทนั้นของเสวี่ยโจวยอดเยี่ยมไร้ที่ติเกินไป จะไม่ให้ดังเป็นพลุแตกก็คงเป็นไปไม่ได้

ซูชิงเหมยพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย ติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมไปอีกระลอก

จางหงพอใจเป็นอย่างยิ่ง "ตอนนั้นที่ตอบตกลงไปเป็นกรรมการถือว่าฉลาดมากจริง ๆ! ชิงเหมย อาศัยกระแสนี้ โอกาสที่เธอจะคว้าเพลงธีมมาครองก็มีสูงมากเลยนะ!"

"เพลงธีมเหรอคะ?"

จางหงกล่าวว่า "พี่เองก็เพิ่งรู้มาไม่นานนี้ สถานีโทรทัศน์แห่งชาติหัวเซี่ยจะจัดงานราตรีที่สนามกีฬาเฟิ่งเฉาในวันที่หนึ่งตุลาคม ธีมงานคือ 'วีรบุรุษนิรนาม' ในสายอาชีพอย่างนักดับเพลิง ตำรวจ ทหารชายแดน และพนักงานทำความสะอาด พรุ่งนี้จะประกาศอย่างเป็นทางการเพื่อเปิดรับผลงานเพลงธีมของงานราตรีแบบสาธารณะ"

"งานราตรีวันที่หนึ่งตุลาของสถานีโทรทัศน์แห่งชาติหัวเซี่ยเหรอคะ นั่นมันระดับเดียวกับงานชุนหว่านเลยไม่ใช่เหรอ"

โจวยวิ๋นร้องอุทานด้วยความตกใจ แล้วรีบพูดขึ้นว่า "พี่ชิงเหมยคะ เพลงธีมนี้พวกเราต้องคว้ามาให้ได้เลยนะคะ!"

จางหงพูดขึ้นว่า "ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ตอนนี้นักร้องแถวหน้าเริ่มเคลื่อนไหวกันแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือนักแต่งเพลง ถ้าได้ร่วมงานกับนักแต่งเพลงเก่ง ๆ สักคน ก็อาจจะพอมีลุ้นไปชิงกับเขาบ้าง"

จางหงพูดพลางปรายตามองหลินโจวอย่างมีความหมาย

"นักแต่งเพลงเหรอคะ ก็มีตัวจริงอยู่ตรงนี้แล้วไงล่ะ! 'เมื่อคราดงบุปผาบานสะพรั่ง นางแย้มยิ้มท่ามกลางมวลพฤกษา'! อาจารย์เสวี่ยโจวอยากเห็นพี่ชิงเหมยยิ้มไม่ใช่เหรอคะ ก็ให้โอกาสเขาสิคะ ฮ่าๆ!"

โจวยวิ๋นขับรถไปพูดไปอย่างตื่นเต้น

"ตั้งใจขับรถไปเลย!"

จางหงถลึงตาใส่เธอ ก่อนจะหันมาพูดกับซูชิงเหมยว่า

"ชิงเหมย ลองติดต่ออาจารย์เสวี่ยโจวดูหน่อยดีไหม เผื่อว่าเขาจะมีเพลงที่เหมาะ ๆ"

ซูชิงเหมยพยักหน้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากำลังจะส่งข้อความหาเสวี่ยโจว

แต่แล้วโทรศัพท์ของหลินโจวก็ดังขึ้นมาอีก คราวนี้เป็นสายเรียกเข้า

"ขอโทษครับ"

หลินโจวรีบล้วงโทรศัพท์ออกมาก้มดู ปรากฏว่าเป็นสายจาก "พี่น้องร่วมสาบาน" อย่างเจียงอวี๋เอ๋อร์

หลังจากที่ทั้งสองคนนัดเจอกันตัวจริงเมื่อวาน ก็แลกเบอร์โทรศัพท์กันไว้

หลินโจวรีบกดรับสาย ทันทีที่ยกแนบหู เสียงเดซิเบลสูงปรี๊ดก็ดังลั่นมาจากปลายสายทันที

"เชี่ย! เชี่ยเอ๊ย! เหล่าโจวนายแม่งโคตรเทพเลย!! วะฮะฮ่า รีบไปดูหน้าเว็บหลักของสมาคมกวีนิพนธ์กับเว็บกวีนิพนธ์เร็วเข้า โดนชาวซู่เหรินจ้านของพวกเราบุกถล่มจนเละหมดแล้ว!"

เสียงของเจียงอวี๋เอ๋อร์ดังก้องเกินไป จนแม้แต่ซูชิงเหมยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยังพอฟังออกเลา ๆ ว่าปลายสายเป็นผู้หญิง

หลินโจวรู้สึกเก้อกระดากเล็กน้อย เขารีบเอามือป้องโทรศัพท์แล้วกระซิบถามเสียงเบา "พวกเธอไปบุกถล่มเว็บทางการของเขาทำไมกัน"

"ก็พวกสมาคมกวีนิพนธ์มันไม่ยอมรับน่ะสิ หาว่านายไม่ยอมเปิดเผยหน้าตาผิดกติกาบ้างละ หาว่านายแต่งสองบทในรอบที่สามแล้วเอาเปรียบคนอื่นบ้างละ สรุปก็คือพวกขี้แพ้ชวนตีนั่นแหละ!"

"ชาวซู่เหรินจ้านของพวกเราก็เลยเปิดศึกถล่มแหลก แปะบทกวีทั้งสี่บทของนายลงไปตรงนั้น แล้วท้าไปคำเดียวว่าถ้าใครแต่งได้ดีกว่านี้ พวกเราชาวซู่เหรินจะยอมแพ้ ไอ้พวกเวรนั่นเงียบกริบไปทันทีเลย! วะฮะฮ่า สะใจชะมัด!"

หลินโจวฟังแล้วก็รู้ทันทีว่าเจียงอวี๋เอ๋อร์ต้องเป็นหัวโจกนำทัพแน่ ๆ เขาหัวเราะอย่างจนใจพลางเอ่ยเสียงเบา

"พรุ่งนี้ผมก็จะออกจากเมืองหลวงแล้ว เอาไว้คราวหน้ามาจะเลี้ยงข้าวนะ"

"งั้นตกลงตามนี้นะ ฉันจะกินมื้อใหญ่เลย!"

"ไม่มีปัญหาครับ"

หลินโจวยิ้มพลางวางสาย แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา พอหันไปมองก็เห็นซูชิงเหมยกำลังจ้องเขาอยู่

ยามนี้ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอดูเย็นยะเยียบราวกับธารน้ำแข็งหมื่นปี

"มีอะไรเหรอครับ"

หลินโจวเอ่ยถาม

"คุยคิวคิวเสร็จแล้วยังโทรคุยกันต่อ สนิทสนมกันดีจริงนะคะ ถ้างั้นพรุ่งนี้คุณก็อยู่เมืองหลวงเป็นเพื่อน 'เพื่อน' ของคุณต่อไปเลยสิคะ"

ซูชิงเหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา