ตอนที่ 82 เสวี่ยโจวก็คือหลินโจว!

พอกลับถึงโรงแรม ซูชิงเหมยก็เอาแต่เงียบไม่ยอมพูดจา เห็นได้ชัดว่ากำลังงอนอยู่อีกแล้ว

"พี่หลิน ง้อพี่ชิงเหมยดี ๆ นะคะ บ๊ายบาย"

ก่อนจะแยกย้ายกลับเข้าห้อง โจวยวิ๋นเอ่ยกับหลินโจวพร้อมส่งยิ้มแป้น

ทำไมต้องให้ผมไปง้อเธออีกแล้วล่ะ

เธอเป็นเจ้านาย ผมเป็นลูกจ้าง เคยได้ยินที่ไหนกันว่าลูกจ้างต้องคอยมาง้อเจ้านาย

หลินโจวส่ายหน้าอย่างระอา แล้วเดินตามซูชิงเหมยกลับเข้ามาในห้องพักของทั้งสองคน

พอเข้ามาข้างใน ซูชิงเหมยก็เดินดิ่งไปนั่งลงบนโซฟา ใบหน้าเย็นชา กอดอก ท่าทางฮึดฮัดฟึดฟัดอย่างเห็นได้ชัด

หลินโจวจึงเอ่ยเตือน "คุณซูครับ ดึกมากแล้ว รีบไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะครับ"

ซูชิงเหมยทำเป็นไม่สนใจเขา

เอาเข้าไป ทำตัวงอแงเป็นเด็กอีกแล้ว

หลินโจวหมดปัญญา เอาเถอะ จะง้อก็ง้อวะ

เขาเดินเข้าไปข้างๆ ซูชิงเหมย แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ผมขอโทษครับ"

ซูชิงเหมยชะงักไป เอียงหน้ามองเขา "ขอโทษทำไมคะ"

หลินโจวพูดว่า "ผมรู้ว่าสองวันนี้ผมลางานติดกันเพื่อไปเจอเพื่อน มันกระทบกับงานจริง ๆ ผมสัญญาว่าหลังจากนี้ถ้าจะจัดการเรื่องส่วนตัว จะต้องไม่ให้กระทบกับงานแน่นอนครับ"

"คุณคิดว่าเป็นเพราะเรื่องงานเหรอคะ" สีหน้าของซูชิงเหมยยิ่งเย็นชาลงไปอีก

"แล้วเป็นเพราะอะไรล่ะครับ" หลินโจวสงสัย

ซูชิงเหมยถึงกับอึ้งไป เออจริงด้วย ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้แล้วมันเพราะอะไรล่ะ

ช่วงนี้ทำไมฉันถึงชอบโมโหไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยอยู่เรื่อยเลยนะ

อื้อ ต้องเป็นเพราะเรื่องงานแน่ ๆ!

หมอนี่เอาแต่ลางาน งานก็ไม่ได้ทุ่มเทขนาดนั้น ฉันโกรธเพราะเรื่องนี้ต่างหากเล่า!

พอหาเหตุผลให้ความโกรธของตัวเองได้ ซูชิงเหมยก็ไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอีกต่อไป จึงเอ่ยกับหลินโจวว่า

"งั้นตกลงกันตามนี้นะคะ คุณต้องคอยปกป้องฉันแบบไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ถ้าจะลางาน ต้องบอกให้ชัดเจนว่าจะไปเจอใคร ผู้ชายหรือผู้หญิง แล้วก็ต้องกำหนดเวลาออกไปข้างนอกให้ชัดเจนด้วย ห้ามไปนานเกินไป! ไม่อย่างนั้น... ไม่อย่างนั้นฉันจะหักเงินเดือนคุณ!"

หลินโจวพยักหน้ารับปาก "ไม่มีปัญหาครับ"

เขาชะงักไปนิด พลางสังเกตสีหน้าของซูชิงเหมย "ตอนนี้หายโกรธแล้วใช่ไหมครับ"

ซูชิงเหมยส่งเสียงฮึดฮัด "ฉันไม่ได้โกรธตั้งแต่แรกแล้ว ทั้งหมดก็เพื่องานทั้งนั้นค่ะ"

"งั้นก็ดีแล้วครับ รีบไปอาบน้ำเถอะ"

หลินโจวถอนหายใจอย่างโล่งอก เป็นคนทำงานนี่มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ นอกจากทำงานแล้วยังต้องมาคอยง้อเจ้านายอีก

ซูชิงเหมยลุกขึ้น เดินไปได้ครึ่งทางก็หันขวับกลับมาพูดกับหลินโจวว่า "คุณช่วยลุกขึ้นยืนหน่อยได้ไหมคะ"

หลินโจวไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร แต่ก็ยอมลุกขึ้นยืนแต่โดยดี

ซูชิงเหมยชี้ไปที่กำแพงฝั่งติดประตู "ไปยืนตรงนั้นค่ะ"

หลินโจวชะงัก ตอนแข่งรอบชิงชนะเลิศการประกวดกวีนิพนธ์เมื่อกี้ เขาก็ยืนอยู่หน้ากำแพงตรงนั้นเพื่อเข้ากล้องพอดี

หรือว่าจะโดนจับได้แล้ว

"เร็วสิคะ" ซูชิงเหมยจ้องมองมาตาไม่กะพริบพลางเร่งเร้าหลินโจว

หลินโจวไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงค่อย ๆ เดินตรงไปยืนประจำที่

"ชิดเข้าไปอีกหน่อยค่ะ"

หลินโจวอยากจะเปลี่ยนเรื่อง จึงเร่งว่า

"คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ครับเนี่ย รีบไปอาบน้ำเถอะ"

ซูชิงเหมยกระทืบเท้า ยู่ปากใส่อย่างเอาแต่ใจ "ถ้าคุณไม่ยอมไปยืนตรงนั้น ฉันก็จะไม่นอนแล้ว!"

หญิงสาวผู้งดงามหมดจดในชุดกระโปรงสีขาวที่ดูสง่างามและเย็นชา จู่ ๆ ก็มาทำตัวออดอ้อน แฝงความน่ารักไร้เดียงสาราวกับเด็กและจริตของสาวน้อย หลินโจวถึงกับยืนมองจนตาค้างไปชั่วขณะ

เขาถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว แล้วยืนแนบชิดติดกำแพง

นางฟ้ามาอ้อนแบบนี้ จะเอาชีวิตกันชัด ๆ

ซูชิงเหมยเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าท่าทางเมื่อครู่ของตนแปลกไป จึงรีบมองดูหลินโจวที่ยืนแนบกำแพง รู้สึกว่านอกจากส่วนสูงที่ใกล้เคียงกับเสวี่ยโจวในการประกวดกวีนิพนธ์แล้ว รูปร่างก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไร

พอดูเสร็จก็หมุนตัววิ่งเข้าห้องน้ำไป พร้อมปิดประตูดังปัง

ร่างอันบอบบางทรุดพิงอยู่กับบานประตู สองข้างแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ชัด

เมื่อกี้ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย

ฉันผิดปกติไปหรือเปล่านะ

คงเพราะอยู่ใกล้ชิดกันจนชิน ถึงได้มองเขาเป็นเพื่อนไปแล้ว

เพื่อนกันจะอ้อนจะทำตัวแบ๊วใส่กันบ้าง ก็น่าจะเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ

ซูชิงเหมยตบแก้มที่เริ่มร้อนผ่าวของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าแล้วรีบเข้าไปอาบน้ำ

ด้านนอกห้องน้ำ หลินโจวลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ยังดีที่เขารอบคอบ ตอนไลฟ์สดการประกวดกวีนิพนธ์เลยตั้งใจเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าตัวโคร่ง ทำให้เวลาอยู่ในกล้องไลฟ์สดดูอวบกว่าปกติอยู่บ้าง

ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้คงโดนซูชิงเหมยจับได้คาหนังคาเขาไปแล้ว

จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นน้องสาวหลินเสี่ยวซวงที่โทรเข้ามา

หลินโจวกดรับสาย เสียงเรียบเฉยของน้องสาวก็ดังมาจากปลายสายว่า

"พี่ เสวี่ยโจวคือพี่"

น้ำเสียงนั้นเป็นประโยคบอกเล่า ไม่ใช่ประโยคคำถาม

หลินโจวยิ้มพลางหัวเราะเบา ๆ "กะแล้วว่าปิดเธอไม่มิด"

"ฟางเสี่ยวฉานที่อยู่ห้องเดียวกับฉันก็คือเสี่ยวฉานในเว็บ S ตอนนี้เธอชอบพี่มาก จะให้บอกเธอไหมว่าพี่เป็นพี่ชายฉัน"

น้ำเสียงของหลินเสี่ยวซวงยังคงราบเรียบ ราวกับกำลังเล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองแม้แต่น้อย

ในบรรดาพี่สาวน้องสาวของหลินโจว พี่สาวอย่างเฉินเยียนมีนิสัยเปิดเผยและใจร้อน ส่วนน้องสาวอย่างหลินเสี่ยวซวงกลับนิ่งสงบเฉยชา ราวกับคนชราที่ผ่านโลกมาจนหมดสิ้น

หลินโจวเองก็ชินกับความเฉยชาของหลินเสี่ยวซวงแล้ว จึงตอบไปว่า

"ตอนนี้อย่าเพิ่งเลยดีกว่า จริงสิเสี่ยวซวง เงินรางวัลการประกวดกวีนิพนธ์น่ะ พี่ให้เลขบัญชีของเธอไปนะ"

"อืม ฉันจะเก็บไว้ให้"

หลินเสี่ยวซวงตอบกลับมาโดยไม่มีความตื่นเต้นแม้แต่น้อย

"งั้นก็ดี พรุ่งนี้พี่ต้องออกจากเมืองหลวงแล้ว งานยุ่งจนคงแวะไปเจอเธอไม่ทัน ไว้คราวหน้าจะไปหานะ"

"อืม ดูแลตัวเองด้วย"

พอวางสาย ซูชิงเหมยก็ยังอาบน้ำไม่เสร็จ หลินโจวมองดูเวลาแล้วเดินไปหน้าประตูห้องน้ำ พูดขึ้นว่า

"คุณซูครับ ดึกมากแล้ว คุณรีบอาบหน่อยสิ"

"รู้ว่าดึกแล้วนายยังจะคุยโทรศัพท์อยู่อีกเหรอ"

เสียงติดหงุดหงิดดังออกมาจากข้างใน

หลินโจวถึงกับพูดไม่ออก แค่รับโทรศัพท์ยังได้ยินอีก ตกลงเธอกำลังอาบน้ำหรือแอบฟังอยู่กันแน่เนี่ย

......

"เสิ่นเหยา ซูชิงเหมยกับเสวี่ยโจวติดเทรนด์แล้วนะ!"

ณ เมืองหางโจว เสิ่นเหยาเพิ่งเสร็จจากงานอีเวนต์กลับมาถึงโรงแรม เฉินเจวี๋ยผู้จัดการส่วนตัวก็รีบยื่นโทรศัพท์มือถือให้เธอดูทันที

"ซูชิงเหมยกับเสวี่ยโจวเหรอคะ"

เสิ่นเหยารับโทรศัพท์มาดู ก็พบว่าคำค้นหา "ซูชิงเหมยกับเสวี่ยโจว" ติดอันดับห้าของเทรนด์อย่างเด่นชัด

ในใจเธอพลันตื่นตระหนก หรือว่าซูชิงเหมยจะมีความสัมพันธ์อะไรกับเสวี่ยโจวจริง ๆ

เสิ่นเหยารีบกดเข้าไปดูในเทรนด์ ถึงได้พบว่าที่แท้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการประกวดกวีนิพนธ์

หลังจากเลื่อนดูคลิปการแข่งขันไปสองสามคลิป ก็มีคลิปสั้นช่วงหนึ่งที่พิธีกรกำลังถามเสวี่ยโจวว่า ทำไมในหัวข้อ "สี่ฤดู" ถึงเลือกเขียนถึงฤดูหนาว

เสวี่ยโจวตอบว่า เพราะตัวเองเกิดในวันที่หิมะตก

สีหน้าของเสิ่นเหยาพลันแข็งค้าง ริมฝีปากสั่นระริก

เฉินเจวี๋ยรีบถามขึ้น "เป็นอะไรไปน่ะ"

"หลินโจว...เกิดในวันที่หิมะตกเหมือนกัน"

เสียงของเสิ่นเหยาสั่นเครือตามไปด้วย เธอเปิดเข้าไปในเว็บซู่เหรินจ้านอย่างบ้าคลั่ง ค้นหาคลิปทั้งหมดของเสวี่ยโจวมาเปิดดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ จากนั้นก็เปิดดูคลิปการประกวดกวีนิพนธ์นั่นอีก

แถมยังเปิดดูคลิปสั้นช่วงที่เสวี่ยโจวตอบคำถามพิธีกรวนซ้ำอยู่อย่างนั้นอีกหลายเที่ยว

"เสิ่นเหยา ตกลงเป็นอะไรกันแน่"

เฉินเจวี๋ยสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบเอ่ยถามขึ้นมา

เสิ่นเหยานิ่งเงียบไปนาน สีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่หยุด ทั้งตกตะลึง เสียใจ โกรธเกรี้ยว... ในที่สุดก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า

"เสวี่ยโจว ก็คือหลินโจวค่ะ"

"อะไรนะ?!" เฉินเจวี๋ยร้องอุทานออกมา ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"จะเป็นไปได้ยังไงกัน?!"

เสิ่นเหยาถอนหายใจยาว "หลินโจวเคยบอกว่าเขาเกิดวันที่หิมะตก ก่อนหน้านี้ฉันก็รู้สึกมาตลอดว่าเสวี่ยโจวดูคุ้นตา ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเสวี่ยโจวกับหลินโจวมันคนคนเดียวกันชัด ๆ!"