ตอนที่ 61 รอยยิ้มไม่ได้หายไปไหน มันแค่ย้ายที่ต่างหาก!

ความงดงามของศิลปวัฒนธรรมดั้งเดิมมากมายของหัวกั๋ว ล้วนเป็นความงดงามที่ต้องอาศัยการตกผลึกของกาลเวลาจึงจะสัมผัสได้อย่างลึกซึ้ง

ภายใต้แรงกระแทกจากความบันเทิงยุคปัจจุบันที่เน้นความฉาบฉวยรวดเร็ว การเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมดั้งเดิมจึงดูซบเซาและอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

มีคนไม่มากนักที่สามารถสงบจิตสงบใจเพื่อเข้าถึงความงามของศิลปะดั้งเดิมได้อีกต่อไป

บางครั้งลวี่หงอี้ก็เผลอเกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมาว่า หรือศิลปะดั้งเดิมจะล้าสมัยไปแล้ว และจะไม่มีใครชื่นชอบมันอีกต่อไปแล้วจริง ๆ

ทว่าเมื่อวานนี้เอง!

เขาได้ประจักษ์ถึงเสน่ห์ของศิลปะดั้งเดิมอีกครั้ง!

เพลง "กุ้ยเฟยเมามายบทใหม่" ของกู้ฟานทำให้เขามองเห็นประกายแห่งความหวัง

ชั่วขณะที่น้ำเสียงงิ้วเปล่งออกมา

เสียงโห่ร้องกึกก้องด้วยความคลั่งไคล้ของผู้ชมใต้เวที ก็เหมือนกับเสียงปรบมือชื่นชมที่เขาเคยได้ยินตอนเด็ก ๆ เมื่อครั้งได้ดูการแสดง "กุ้ยเฟยเมามาย" ของเหมยฉางหลินไม่มีผิดเพี้ยน!

สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ!

ในวินาทีนั้นเขาจึงตระหนักได้ว่า ไม่ใช่ว่าศิลปะดั้งเดิมจะหมดน้ำยา!

หากแต่เป็นวิธีการเผยแพร่ศิลปะดั้งเดิมต่างหากที่สมควรต้องก้าวหน้าไปตามยุคสมัย!

ลวี่หงอี้ได้ให้คนไปตรวจสอบมาเป็นพิเศษ

หลังจากการแสดงเพลง "กุ้ยเฟยเมามายบทใหม่" ของกู้ฟานจบลง ยอดการค้นหาเรื่องเกี่ยวกับอุปรากรจีนในโลกออนไลน์พุ่งทะยานขึ้นหลายสิบล้านรายการ และกระทั่งตอนนี้ก็ยังคงเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ประกอบกับกู้ฟานเป็นผู้สืบทอดงิ้วปักกิ่งแบบดั้งเดิมพอดี

ยิ่งทำให้ผู้คนหันมาสนใจอุปรากรจีนดั้งเดิมด้วยมุมมองที่แปลกใหม่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มแฟนคลับของกู้ฟาน

ดังนั้นเขาจึงอยากร่วมมือทำงานบางอย่างกับกู้ฟาน

ส่วนโปรเจกต์ความร่วมมือที่ชัดเจนนั้นเขายังคิดไม่ออก เพราะอย่างไรเสียเขาก็เพิ่งได้เห็นการแสดงของกู้ฟานเมื่อวานนี้เอง

วันนี้เป้าหมายหลักยังคงเป็นการมาขอโทษเหมยฉางหลิน

หากใช้คำพูดของคนหนุ่มสาวในยุคนี้

ผู้เฒ่าเหมยก็คือไอดอลในวัยเด็กของเขามาตลอดเลยทีเดียว!

ถือโอกาสนี้เกริ่นเรื่องดังกล่าวกับท่านผู้เฒ่าเสียด้วยเลย

พอได้มาพบในวันนี้ กู้ฟานก็สมกับเป็นลูกศิษย์ของปรมาจารย์เหมยจริง ๆ

ทั้งกิริยามารยาทและความประพฤติก็น่าเอ็นดูชวนให้ชมชอบ

หากให้เขามาช่วยประชาสัมพันธ์ศิลปะดั้งเดิม รับรองว่าไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน!

"ปรมาจารย์เหมยครับ วันนี้ที่ผมมาหาท่าน ความจริงยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากรบกวนให้ท่านช่วยครับ"

"หืม?"

เหมยฉางหลินขยับคิ้วเล็กน้อยพลางส่งเสียงฮึดฮัด "ถ้าจะมารังแกศิษย์ข้าล่ะก็ ไม่ได้เด็ดขาด"

"เรื่องนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรกันครับ! ใครจะกล้าไปรังแกเขากันล่ะครับ! ผมแค่อยากจะขอให้ลูกศิษย์ของท่านช่วยประชาสัมพันธ์ศิลปะดั้งเดิมในภายหลัง เพียงแต่อาจจะไม่ได้มีแค่งิ้วปักกิ่งเท่านั้น...ดังนั้นจึงต้องให้ผู้เฒ่าอย่างท่านพยักหน้ายินยอมก่อนน่ะครับ" ลวี่หงอี้รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ตอนนี้เขาซึ้งแก่ใจแล้วว่าผู้เฒ่าท่านนี้รักและหวงแหนลูกศิษย์คนเล็กของตัวเองมากขนาดไหน!

"อ้อ...อย่างนี้นี่เอง"

เหมยฉางหลินมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างพลางนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่

การจะให้ศิษย์รักของตนไปช่วยคนอื่นประชาสัมพันธ์ หากเป็นในยุคสมัยก่อนของเขาละก็ เขาไม่มีทางยอมตกลงเด็ดขาด

ทว่าในปัจจุบันนี้...

ตัวเขาก็ไม่อยากเห็นศิลปวัฒนธรรมดั้งเดิมของหัวกั๋วต้องโรยราและเสื่อมถอยลงไปเช่นกัน

ลูกศิษย์ของเขามีความสามารถนี้

หากมีโอกาสก็ควรช่วยยื่นมือเข้าไปสนับสนุนสหายรุ่นเก่าพวกนั้นบ้าง

"ข้าตกลง แต่เรื่องนี้เจ้าต้องไปคุยกับเขาเอง และต้องให้เสี่ยวฟานเต็มใจด้วยถึงจะได้"

แม้ว่าหากเหมยฉางหลินเป็นคนบอกกู้ฟานโดยตรง กู้ฟานย่อมไม่มีทางปฏิเสธอย่างแน่นอน

แต่เขาก็ยังอยากให้ลวี่หงอี้ไปขอความยินยอมจากกู้ฟานเองมากกว่า

เขาแก่แล้ว

ผู้นำแห่งยุคสมัยสมควรเปลี่ยนผ่านไปสู่คนรุ่นใหม่ได้แล้ว

"ขอบพระคุณมากครับ!" เมื่อได้รับความยินยอมจากเหมยฉางหลิน ลวี่หงอี้ก็ดีใจมาก จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "แต่เรื่องนี้คงต้องรออีกสักพักใหญ่เลยครับ ผมยังต้องทำเรื่องรายงานขึ้นไปเพื่อขออนุมัติจากเบื้องบนก่อน"

"อย่างเร็วที่สุดก็คงอีกหลายเดือน ถึงตอนนั้นผมค่อยไปพูดคุยกับลูกศิษย์ของท่านอีกทีครับ"

"อืม" เหมยฉางหลินยิ้มบาง ๆ ไพล่มือไว้ด้านหลังเตรียมจะเดินจากไป "คุยธุระเสร็จแล้ว คนแก่อย่างข้าก็จะได้กลับไปฟังงิ้วเสียที"

"ปรมาจารย์เหมยครับ ผมขับรถไปส่งนะครับ!"

"ไม่ต้องหรอก เหอฟางรอข้าอยู่แล้ว"

ถึงกระนั้นลวี่หงอี้ก็ยังคงเดินลงมาส่งเหมยฉางหลินถึงชั้นล่าง เขามองส่งเหมยฉางหลินขึ้นรถพลางเอ่ยขึ้นว่า

"เดินทางปลอดภัยนะครับ!"

เฟิงหัวเอนเตอร์เทนเมนต์

กู้ฟานเพิ่งร้องเพลงจบไปเพลงหนึ่งพอดี

ในห้องไลฟ์สตรีมมีคอมเมนต์กระสุนสีรุ้งลอยผ่านหน้าจอไป

เฉินอี้: "เพราะมากกกกกกกก!!!"

เรื่องเป็นลูกคู่รับมุกเนี่ย เขาเป็นมืออาชีพจริง ๆ!

"เฮ้..."

พอกู้ฟานเห็นว่าเฉินอี้เข้ามา ก็ตบมือพลางยิ้มแล้วพูดว่า "ในเมื่อเฉินอี้มาแล้ว พวกเราก็มาร้องเพลงของเฉินอี้กันสักเพลงดีกว่า"

"เพลงของเฉินอี้ชื่อเพลงอะไรนะ คนดูในห้องไลฟ์จำกันได้ไหมครับ"

แม้กู้ฟานจะพูดแบบนั้น แต่มือของเขากลับเริ่มกดค้นหาเพลงของเฉินอี้ในแอปพลิเคชันฟังเพลงแล้ว

เพลงของตัวเองเขามีไฟล์ดนตรีแบ็กกิ้งแทร็ก แต่ของเฉินอี้ไม่มี ก็เลยได้แต่ค้นหาตรง ๆ ในแอปพลิเคชันฟังเพลง

เมื่อกี้เขาแค่ล้อเล่นแกล้งเฉินอี้เฉย ๆ!

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ คอมเมนต์กระสุนของเฉินอี้ลอยมาทันควัน

ให้ความร่วมมืออย่างยิ่ง "ได้เลย ๆ ๆ ลืมเพลงฉันไปแล้วใช่ไหม! ได้เลย ๆ ๆ!"

แต่พอเขาส่งข้อความนี้มา ในห้องไลฟ์ก็มีพวกสายปั่นโผล่มาเป็นพรวน

"คู่เกย์มาแล้ว! @เฉินอี้ ฉันรักนายแล้วนะ!"

"เพลงของเฉินอี้ชื่อ 'มองเธอ'"

"ถูกแล้ว! ยังมีอีกเพลงชื่อ 'หล่อเหลาบาดใจ' ด้วย!"

กู้ฟานกดเปิดเพลง "มองเธอ" ของเฉินอี้อย่างสบายอารมณ์

เสียงอินโทรดนตรีดังขึ้นตามเวลาจริง

ทว่ากู้ฟานเพิ่งจะร้องไปได้ไม่ถึงสองท่อน

เสียงเพลงก็หยุดลงกะทันหัน

กู้ฟานมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความสงสัย

[หากต้องการเล่นต่อ กรุณาสมัครสมาชิก VIP]

กู้ฟานมองกล้องทันทีพลางตัดพ้ออย่างเจ็บปวดใจว่า "อี้สุดหล่อเอ๋ย! เราสองคนยังเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันอยู่ไหมเนี่ย ผมฟังเพลงของนายยังต้องสมัคร VIP อีกเหรอ! ผมเจ็บปวดใจจริง ๆ เลย!"

"เฮ้อ... เพลงนี้ไม่ร้องก็ได้!"

พูดจบกู้ฟานก็เตรียมจะเปลี่ยนเพลง

แต่แล้วก็ชะงักไปกะทันหัน ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า "แต่แน่นอน ถ้าพี่สุดหล่อเติม VIP เพลงให้ผม ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรนะ!"

เฉินอี้: ......

เขาพูดไม่ออกจริง ๆ

นายนี่นะกู้ฟาน แม้แต่เงินสมัครสมาชิกฟังเพลงยังไม่มีเลยใช่ไหม!

"ฉันว่านายแค่ไม่อยากร้องเพลงของฉันมากกว่า!"

เฉินอี้ส่งเสียงฮึดฮัด แล้วส่งลิงก์หนึ่งให้กู้ฟาน

วันนี้ยังไงก็ต้องให้กู้ฟานร้องเพลงนี้ให้ได้!

กู้ฟานได้ยินเสียงโทรศัพท์ นึกว่าเฉินอี้ส่งอั่งเปามาให้ ก็รีบเปิดโทรศัพท์ดูด้วยความดีใจทันที

จากนั้นใบหน้าของเขาก็มืดทะมึนลง

[เฉินอี้: ฉันส่งสิทธิ์ทดลองใช้สมาชิกเพลงฟรี 3 วันให้คุณแล้ว รีบมาลองใช้เลย!]

กู้ฟานกัดฟันกรามจนแทบจะแตกละเอียด!

เขานึกว่าตัวเองขี้เหนียวมากพอแล้วนะ!

ไม่นึกเลยว่าเฉินอี้จะขี้เหนียวยิ่งกว่า!

ถึงกับใช้ฟังก์ชันแจกของสมาชิกส่งคูปองทดลองใช้ฟรีสามวันมาให้เขา!

แม้แต่เงินค่าสมัครสมาชิกสิบห้าหยวนยังงกไม่ยอมส่งให้เขา!

นี่ยังเป็นพี่น้องกันอยู่ไหมเนี่ย!

ที่สำคัญคือเฉินอี้ยังอวดเบ่งอยู่ในคอมเมนต์กระสุนอีก

เฉินอี้: "เป็นไง สมาชิกใช้ดีใช่ไหมล่ะ? รีบ ๆ ร้องเพลงเข้าสิ!!"

กู้ฟานหรี่ตามองคอมเมนต์กระสุนของเฉินอี้ด้วยรอยยิ้ม

ได้เลย ๆ ๆ!

นายแน่มาก!

งั้นฉันจะร้องแล้วนะ!

จะร้องจนแกไม่กล้าร้องเพลงนี้อีกเลยคอยดู!

กู้ฟานกระแอมไอหนึ่งครั้งอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะกดรับคูปองทดลองใช้สมาชิกของเฉินอี้ แล้วเปิดเพลง "มองเธอ"

เมื่อท่อนอินโทรจบลง

กู้ฟานก็เริ่มขับร้อง

ข้อบกพร่องที่เฉินอี้เคยมีตอนร้องบนเวที ในเวลานี้กลับถูกพลังเสียงอันยอดเยี่ยมไร้ที่ติของกู้ฟานชดเชยจนหมดสิ้น ซ้ำยังยกระดับขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งด้วย

กู้ฟานยังเปลี่ยนคีย์เป็นระยะ ๆ เพื่อเพิ่มกลิ่นอายใหม่ ๆ ให้กับเพลงนี้

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างพากันพูดคุย

"ฉันรู้สึกว่ากู้ฟานร้องเพราะกว่าอีกนะเนี่ย!"

"เชี่ย! โน้ตนี้สูงกว่าของเฉินอี้ตั้งเยอะ! กู้ฟานดันคีย์ขึ้นแล้ว!"

"ซี๊ด~ คนคัฟเวอร์จะขยี้เจ้าของเพลงเละแล้ว!"

"ฉันเป็นแฟนคลับเฉินอี้นะ แต่ต้องยอมรับเลยว่าเพลงนี้กู้ฟานร้องเพราะกว่าจริง ๆ!!!"

"จบกันเฉินอี้ ฉันจะแปรพักตร์แล้ว!"

ที่อีกฟากหนึ่งของหน้าจอ

รอยยิ้มกระหยิ่มใจของเฉินอี้ก็เริ่มค่อย ๆ เลือนหายไป

ทว่ารอยยิ้มไม่มีวันหายไปไหน มันแค่ย้ายที่ไปอยู่บนหน้าคนอื่นเท่านั้นเอง