ตอนที่ 63 เกาะติดกู้ฟานนี่ดีจริง ๆ คราวนี้ถ่ายได้ข่าวดังระเบิดอีกแล้วสิ

จางเฟยสะดุ้งตกใจกับเสียงตวาดลั่นของพี่หมั่ง เธอไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าคนคุ้นเคยกันอย่างพี่หมั่งจะเปิดฉากแกล้งทำเป็นไม่รู้จักแล้วตวาดใส่เธอแบบนี้

"พี่หมั่ง ฉัน..."

"ฉันอะไรของเธอ! บอกแล้วไงว่าอย่ามาเคาะรถฉัน! มันแพงนะโว้ย!"

พี่หมั่งไม่เปิดโอกาสให้จางเฟยแม้แต่น้อย

เขาเกลียดชังพฤติกรรมในอดีตสารพัดอย่างของจางเฟยเข้ากระดูกดำ

ดันมาขอเลิกตอนที่กู้ฟานนอนโรงพยาบาล ทั้งที่กู้ฟานเป็นคนช่วยชีวิตเธอแท้ ๆ

พอตอนนี้เห็นกู้ฟานดังขึ้นมาก็อยากจะมาขอคืนดี โลกนี้มีเรื่องสบายแบบนั้นที่ไหนกัน!

กู้ฟานสูดหายใจเข้าลึก สงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ลดกระจกรถลง

เมื่อเห็นกระจกรถของกู้ฟานเลื่อนลง

แววตาของจางเฟยก็เป็นประกายขึ้นมา เธอแสร้งทำหน้าน่าสงสารพลางมองกู้ฟานแล้วพูดว่า "กู้ฟาน ฉันรักนายนะ"

เมื่อมองจางเฟยที่ตีหน้า "จริงใจ"

กู้ฟานก็แค่นหัวเราะออกมา

ความ "รัก" ของเธอนี่ช่างไร้ค่าจริง ๆ เลยนะ!

ช่างไม่คุ้มค่าแทนเจ้าของร่างเดิมจริง ๆ

ในใจของคนอย่างจางเฟย คำว่า "ฉันรักนาย" ก็คงเป็นแค่เครื่องมือเพื่อให้บรรลุเป้าหมายเท่านั้น

รักงั้นเหรอ?

น่าขบขันสิ้นดี

กู้ฟานมีสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะแกล้งทำเป็นเพิ่งนึกขึ้นได้แล้วพูดว่า "อ้อ~ ขอบคุณครับ คุณอยากได้ลายเซ็นเหรอครับ?"

เขารู้ดีว่าการรับมือกับคนพรรค์นี้ ต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้เธอเจ็บแสบที่สุด!

พูดพลางกู้ฟานก็แกล้งคลำกระเป๋าเสื้อพอเป็นพิธี ก่อนจะเอ่ยอย่างจนใจเล็กน้อยว่า

"ขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมไม่มีปากกา คุณพกปากกามาไหมครับ?"

"กู้ฟาน นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น..."

จางเฟยร้อนใจมาก

กู้ฟานก็รีบมากเช่นกัน

เพียงแต่รีบเดินทาง

เขาหันไปบอกเบา ๆ ว่า

"พี่หมั่ง ไปกันเถอะครับ!"

"ได้เลย!"

พี่หมั่งสตาร์ตเครื่องยนต์ รถยนต์ก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป

กู้ฟานกดปุ่ม กระจกรถก็ค่อย ๆ เลื่อนปิดขึ้นมา

"กู้ฟาน! ฉัน..."

จางเฟยยังอยากจะพูดต่อ แต่เสียงบ่นพึมพำอย่างรังเกียจสุดขีดของกู้ฟานก็ดังขึ้นพร้อมกัน

"ไม่ใช่แฟนคลับแล้วจะมาเกาะแกะอะไรนักหนา เสียเวลาจริง ๆ"

กระจกรถปิดสนิท

รถยนต์แล่นจากไป

จางเฟยยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม

เธอรับรู้ได้แล้ว! กู้ฟานไม่รักเธอแล้วจริง ๆ! ไม่ได้รักเธอเลยแม้แต่นิดเดียว!

มีเพียงความเย็นชา ความเย็นชาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

ความเสียใจอย่างสุดซึ้งพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก

จางเฟยหลั่งน้ำตาอันเสแสร้งออกมา

น้ำตานี้ไม่ใช่เพราะเธอเสียใจที่เหยียบย่ำหัวใจของกู้ฟาน

แต่เป็นเพราะเสียใจว่าทำไมตอนนั้นตัวเองถึงต้องรีบร้อนขนาดนั้น!

รีบร้อนเผยธาตุแท้ของตัวเองออกมาเร็วเกินไป

บนต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป

ชัตเตอร์ถูกกดลงอีกครั้ง

เสี่ยวตงที่เป็นปาปารัสซีค่อย ๆ สไลด์ตัวลงมาจากต้นไม้อย่างคล่องแคล่วอีกครา

ปากก็ยังคงพึมพำไม่หยุด

"คนใจดำสมควรตาย เปิดแชมเปญฉลองโว้ย!"

"เกาะติดกู้ฟานนี่ดีจริง ๆ คราวนี้ถ่ายได้ข่าวดังระเบิดอีกแล้วสิ"

ภายในรถยนต์ที่กำลังแล่นอยู่

พี่หมั่งเอ่ยล้อเล่นว่า "โชคดีนะที่เมื่อกี้น้องฟานไม่หลงกลท่าทีแกล้งทำน่าสงสารของหล่อน ไม่งั้นพี่คงต้องขับรถโฟล์กลิฟต์มายกนายออกไปแล้ว!"

"พี่หมั่งขับรถโฟล์กลิฟต์เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับเนี่ย?"

กู้ฟานโยนเรื่องจางเฟยทิ้งไปข้างหลังตั้งนานแล้ว จึงยิ้มพลางหยอกล้อกับพี่หมั่งแทน

พี่หมั่ง : ...

นี่มันประเด็นสำคัญของประโยคเมื่อกี้เรอะ?

ประเด็นสำคัญมันควรจะเป็นครึ่งประโยคแรกไม่ใช่หรือไง?

เขาตามกระบวนการคิดของกู้ฟานไม่ทันจริง ๆ

หรือว่าเขาจะอายุเกินสามสิบแล้วจนแก่ไปจริง ๆ?

นี่เป็นครั้งแรกที่พี่หมั่งเริ่มสงสัยในอายุของตัวเอง

ความจริงแล้วจะโทษพี่หมั่งก็ไม่ได้

เพราะในความเป็นจริง คนที่ตามกระบวนการคิดของกู้ฟานทันก็มีไม่เยอะหรอก

รถยนต์จอดที่ชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล กู้ฟานมาถึงโรงพยาบาลตามเวลานัดหมาย

และเริ่มเข้ารับการตรวจร่างกายตามขั้นตอนต่าง ๆ

"ฟื้นตัวได้ค่อนข้างดีเลย รักษาแบบนี้ต่อไปนะ!"

แพทย์เจ้าของไข้เดิมที่เคยรักษากู้ฟานกลับจิงตูไปแล้ว ตอนนี้คนที่คุยกับกู้ฟานอยู่คือแพทย์เจ้าของไข้คนใหม่ชื่อติงเอ๋อร์

เขาถูกไฟลต์บังคับให้ไว้ทรงผมหัวล้านทรงเมดิเตอร์เรเนียน ดูแวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับเทพ!

"ขอบคุณมากครับคุณหมอตริง!" กู้ฟานยิ้มพลางกล่าว

"ไม่ต้องเกรงใจ! ลูกสาวฉันก็เป็นแฟนคลับเธอนะ! พอได้ยินว่าฉันเป็นแพทย์เจ้าของไข้ของเธอ ก็ดีใจยกใหญ่ แถมยังชมว่าฉันเป็นฮีโร่ผู้ช่วยชีวิตคนอีกด้วย!"

เมื่อพูดถึงลูกสาว แววตาของหมอตริงก็เปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

การที่ได้รับการยกย่องจากลูกสาวตัวเองว่าเป็นฮีโร่ ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง

กู้ฟานยิ้มออกมาจากใจจริง "นั่นเป็นเกียรติของผมจริง ๆ ครับ"

"กู้ฟาน ที่จริงฉันมีเรื่องอยากขอร้องอย่างหนึ่งน่ะ" หมอตริงเกาหัว รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง "ฉันอยากถ่ายรูปคู่กับเธอหน่อย เผื่อพอกลับไปแล้วลูกสาวจะหาว่าฉันโกหก"

"ได้แน่นอนครับ!"

กู้ฟานตอบตกลงโดยไม่ลังเล

ทั้งสองคนยืนเคียงข้างกัน

บันทึกภาพความทรงจำนี้ไว้ในหน้าจอมือถือ

"คุณหมอตริง ลูกสาวคุณชื่ออะไรเหรอครับ"

"ติงเมี่ยวเมี่ยว"

กู้ฟานพยักหน้ารับเงียบ ๆ จดจำชื่อนี้ไว้ในใจ

ไว้ครั้งหน้าที่เขามาตรวจซ้ำ จะได้นำของขวัญชิ้นเล็ก ๆ มาให้แฟนคลับตัวน้อยคนนี้ด้วย

หลังจากร่ำลาหมอตริง กู้ฟานก็นั่งรถกลับมาที่บริษัท

ถ้าไม่กลับมายังพอว่า

พอกลับมาถึงปุ๊บก็กลายเป็นเป้าสายตาและหัวข้อการศึกษาของทุกคนทันที

แต่กู้ฟานกลับค่อนข้างมีความสุข

"กู้ฟาน ร่างกายนายคงไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม"

"หมอว่ายังไงบ้าง"

"เสี่ยวฟาน อาจะบอกให้ฟังนะ ที่แท้ไอศกรีมคู่หูดำขาวที่อาซื้อมาเมื่อวานไม่ใช่ของปลอมหรอก แต่เป็นเพราะพวกเขาเปลี่ยนวัตถุดิบต่างหาก! เปลี่ยนเป็นแบบหวานแล้ว"

"แต่อาซ่งของเธอยังรู้สึกว่าแบบเดิมอร่อยกว่าอยู่ดี อาเลยไปตระเวนหาซื้อมาได้ลังหนึ่ง เป็นคู่หูดำขาวแบบดั้งเดิม แช่ไว้ในตู้เย็นห้องทำงานอาแล้วนะ ถ้าอยากกินก็ไปหยิบเอาเองได้เลย"

หลังจากพูดจาแสดงความห่วงใยไปชุดใหญ่ ในที่สุดซ่งเหอก็วกกลับเข้าเรื่องงาน

"เสี่ยวฟาน ตามหลักแล้วตอนนี้นายเดบิวต์แล้ว ควรจะตีเหล็กตอนที่ยังร้อนปล่อยซิงเกิลหรืออัลบั้มออกมานะ ตอนนี้นายมีความคิดอะไรบ้างหรือยัง"

กู้ฟานขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตกอยู่ในห้วงความคิด

เป็นจริงอย่างที่ซ่งเหอพูด ช่วงเวลานี้ควรจะตีเหล็กตอนที่ยังร้อนรีบปล่อยเพลงใหม่ออกมา

ทว่าเขากลับตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเรื่องการเลือกเพลงอีกครั้ง

ซ่งเหอมองสีหน้าของกู้ฟาน แล้วก็นึกถึงเรื่องที่เพิ่งได้ยินมาจากพี่หมั่งเมื่อครู่

คิดว่าตอนนี้จิตใจของกู้ฟานอาจจะยังว้าวุ่นอยู่บ้าง

ถ้าแต่งเพลงตอนนี้ผลงานอาจจะไม่นิ่ง

เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่ต้องรีบร้อนหรอกเสี่ยวฟาน รออีกหน่อยก็ไม่เสียหาย เรื่องดี ๆ ย่อมต้องผ่านอุปสรรค! แฟนเก่านายคนนั้นนายก็อย่าไปคิดมากเลย ผู้หญิงที่ดีกว่าเธอมีตั้งเยอะแยะ อย่างเช่นหลานสาวของอา..."

ซ่งเหอกำลังคิดจะน้ำขุ่นไม่ให้ไหลออกนอกเรือน กะจะแนะนำหลานสาวให้กู้ฟานรู้จัก

ทว่าพอกู้ฟานได้ยินคำพูดของเขา ดวงตาก็พลันเป็นประกาย

"อาซ่ง วัตถุดิบนี้ของอาดีมาก! เอาอันนี้แหละ!"

"อะไรนะ หลานสาวอาเหรอ นายจะไปดูตัวกับหลานสาวอาเหรอ"

"อะไรกันครับ! ผมหมายถึงวัตถุดิบสำหรับแต่งเพลงต่างหาก! พวกเราปล่อยซิงเกิลกันหนึ่งเพลงครับ! อาช่วยเตรียมการโปรโมตให้ผมหน่อยนะ!"

"หา มีแรงบันดาลใจแล้วเหรอ" ซ่งเหอเกาหัวด้วยความงุนงง

เมื่อกี้กู้ฟานยังทำหน้าขมวดคิ้วลำบากใจอยู่ไม่ใช่เหรอ

"มีแล้วครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปเขียนออกมา แล้วค่อยหาครูดนตรีของบริษัทมาเริ่มทำดนตรีประกอบ"

สิ้นเสียง กู้ฟานก็เตรียมจะตรงไปยังห้องเล็ก ๆ ของตัวเองเพื่อเขียนโน้ตเนื้อร้องและทำนองออกมา

ซ่งเหอยังไม่ทันหายตกใจ พอเห็นกู้ฟานเดินจากไป ก็มองตามแผ่นหลังของกู้ฟานแล้วตะโกนไล่หลัง

"นายยังไม่ได้บอกชื่อเพลงเลยนะเสี่ยวฟาน! แล้วจะปล่อยเมื่อไหร่ บอกเวลามาจะได้เตรียมโปรโมตถูก"

"ชื่อเพลงคือ 'นักแสดง' ปล่อยวันมะรืนนี้เลยครับ!"

เพลงที่ดีไม่เลือกเวลาปล่อย!

เหลือเวลาโปรโมตวันครึ่ง ก็เพียงพอแล้ว!

ป.ล. "นักแสดง" คำร้อง/ทำนอง: เซวียจือเชียน เรียบเรียง: เจิ้งเหว่ย/จางเป่ายวี๋