ตอนที่ 79 ปลาตัวนี้มันน่าโดนตีจริง ๆ!

"เสี่ยวเผิง! รีบตามไปเร็ว!"

เสียงอันทรงพลังของหลิวฉางชิงที่ดังผ่านหูฟัง ปลุกให้เผิงเกินได้สติขึ้นมาในทันที

เผิงเกินรีบวิ่งตรงไปยังบริเวณสระน้ำทันที

เมื่อเห็นภาพในไลฟ์เริ่มขยับ ผู้ชมก็เริ่มใจเย็นลงมาหน่อย

แล้วเริ่มถกกันว่าทำไมไป๋ซีเอ๋อร์ถึงต้องวิ่ง

"ทำไมไป๋ซีเอ๋อร์ถึงวิ่งเร็วขนาดนั้นอะ!"

"ว่าแต่ เมื่อกี้กู้ฟานกับเฉินอี้ตะโกนว่าปลาคุ้นเคยใช่ไหมนะ?"

"ปลาคุ้นเคยนี่มันตัวอะไรวะ?"

"ในสระน้ำจะมีปลาสุกได้ด้วยเหรอ?"

"เชี่ย! คงไม่ใช่ปลาตัวนั้นในรายการ 'คุณได้ยินเสียงเพลงของผมไหม' หรอกนะ?"

มีผู้ชมคนหนึ่งในห้องไลฟ์พิมพ์ประโยคที่แม้แต่ตัวเองก็ยังแทบไม่เชื่อสายตา

ริมสระน้ำ

ไป๋ซีเอ๋อร์มาถึงประจำที่แล้ว

ทั้งสี่คนนั่งยอง ๆ อยู่ริมตลิ่งพลางจ้องมอง "ปลาคุ้นเคย" ในสระน้ำ

ตากล้องรีบประจำตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ภาพในห้องไลฟ์ค่อย ๆ เลื่อนมุมกล้องไปยังสระน้ำ

ร่างของเจ้าปลาทองปรากฏขึ้นในหน้าจอ

ผู้ชมที่เคยดูรายการ "คุณได้ยินเสียงเพลงของผมไหม" ต่างพากันตื่นเต้นขึ้นมาทันควัน

"เชี่ยเอ๊ย! แกจริง ๆ ด้วย เจ้าปลาทอง!"

"ทีมงานโคตรเจ๋ง! ไปเอาตัวเจ้าปลาทองมาได้ด้วยเรอะ!"

"จบเห่แล้ว! เจ้าปลาทองเพิ่งหนีรอดจากเงื้อมมือของแก๊งหล่อเหลาบาดใจมาได้ ดันมาเจอพวกนี้ที่นี่อีก!"

"ปลา: แม่มเอ๊ย!"

ผู้ชมในห้องไลฟ์ยังไม่รู้ว่านี่คือแขกรับเชิญลึกลับคนที่สอง

จนกระทั่งมีตัวหนังสือซับไตเติลแทรกขึ้นมาบนหน้าจอไลฟ์

แขกรับเชิญลึกลับ: เจ้าปลาทอง

ประวัติผลงาน: เคยปรากฏตัวในรายการ "คุณได้ยินเสียงเพลงของผมไหม" และเป็นปลาสุดรักสุดหวงของผู้กำกับเหอฉี่หมินแห่งรายการ "คุณได้ยินเสียงเพลงของผมไหม"!

เงียบกริบ

ห้องไลฟ์ตกอยู่ในความเงียบงันอันยาวนาน

อีกฟากหนึ่งของหน้าจอ มีผู้ชมบางคนกำลังกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น

แทบจะบีบมือถือจนแหลกคามือ!

ทันใดนั้นเอง!

ข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็ระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง!

พุ่งทะยานด้วยความเร็วสุดสยองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

"เชี่ยไรวะเนี่ย! ผู้กำกับ มึงนะมึง!"

"ผู้กำกับหลิว มึงไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้! นี่น่ะเหรอแขกรับเชิญลึกลับคนที่สองของรายการพวกมึง?! มึงตายซะเถอะ!!"

"ที่อยู่ผู้กำกับอยู่ไหน! ขอที่อยู่ผู้กำกับที! กูจะส่งใบมีดโกนไปให้!"

"ดาบกูอยู่ไหน! มีดสปาต้าห้าสิบเมตรของกูอยู่ไหน!"

"ผู้กำกับหลิว บอกมานะว่าสุสานบรรพบุรุษมึงอยู่ที่ไหน! กูสาบานเลยว่าจะไม่ไปพังแน่นอน!"

"ชิบหาย! แขกรับเชิญประวัติศาสตร์! กูไม่เคยเห็นรายการไหนเอาปลามาเป็นแขกรับเชิญลึกลับมาก่อนเลย!"

"อ๊ากกกก! ผู้กำกับหลิวฉางชิง!!!!"

ถ้าไม่ใช่เพราะเซิร์ฟเวอร์ที่ใช้ในห้องไลฟ์ค่อนข้างทรงพลังล่ะก็!

ห้องไลฟ์คงโดนผู้ชมถล่มจนเซิร์ฟเวอร์ล่มไปแล้ว!

กล่องข้อความหลังบ้านยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ มีคนทักแชตส่วนตัวหาทีมงานเพื่อขอที่อยู่ของหลิวฉางชิงกันเป็นแถว

มีทีมงานคนหนึ่งยังเซ่อซ่าถามหลิวฉางชิงว่า "ผู้กำกับหลิวครับ มีคนทักมาขอที่อยู่ของคุณ ให้ไหมครับ?"

"ไม่ให้โว้ย!!!"

หลิวฉางชิงยื่นมือสองข้างออกไป พลางจิ้มหัวทีมงานด้วยความโมโหเดือดพล่าน "ใช้สมองหมู ๆ ของแกคิดดูให้ดีสิ เรื่องแบบนี้ยังต้องมาถามฉันอีกเหรอ!"

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างเดือดดาลกันถ้วนหน้า

หลิวฉางชิงมองคอมเมนต์ของผู้ชมแล้วก็รู้สึกขวัญผวา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์แบบนี้

ผู้ชมทุกคนผนึกกำลังร่วมใจเป็นศัตรูกับเขาเป็นเสียงเดียว

เขากลัวจริง ๆ ว่าสิ่งที่ชาวเน็ตพูดจะเป็นจริงขึ้นมา!

เขาหันไปมองเหอฉี่หมินแวบหนึ่ง

ทว่ากลับพบว่าเหอฉี่หมินยังคงจิบชาอย่างสบายอกสบายใจ

"เหล่าเหอ นายยังมีอารมณ์มานั่งจิบชาอีก คอมเมนต์จะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย"

หลิวฉางชิงถึงกับพูดไม่ออก

เหอฉี่หมินกลับยักไหล่อย่างไม่ยี่หระแล้วว่า "ไม่กระทบหรอก ผู้ชมน่ะเขารักนายถึงได้ด่านาย! ไม่มาฟันนายจริง ๆ หรอกน่า!"

"อีกอย่าง นายบอกมาสิว่ามีกระแสไหมล่ะ?"

"มีกฎหมายข้อไหนระบุไว้เหรอว่าห้ามเอาปลามาเป็นแขกรับเชิญรายการวาไรตี้?"

"ไม่มีนี่นา!"

ท่าทางหน้าหนาไร้ยางอายของเหอฉี่หมินทำให้หลิวฉางชิงได้บทเรียนใหม่อีกครั้ง

หลิวฉางชิงรู้สึกว่าตนเองยังรู้จักเหอฉี่หมินไม่ลึกซึ้งพอจริง ๆ!

เมื่อก่อนทำไมถึงไม่ยักรู้ว่าหมอนี่จะหน้าด้านขนาดนี้นะ!

เหอฉี่หมินจิบชาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

ยังไงเสีย ขอแค่ปลาของเขาไม่เป็นอะไร

ก็ไม่มีปัญหาทั้งนั้น!

หลิวฉางชิงลองคิดดูอย่างละเอียด

ก็รู้สึกว่าที่เหอฉี่หมินพูดมามันก็ถูก!

ยังไงกระแสมันก็มาเต็ม ๆ แน่นอนอยู่แล้ว!

ผลลัพธ์ของรายการก็ได้เต็มเปี่ยม!

โดนด่านิดหน่อยก็ไม่ถือว่าขาดทุน!

พวกกู้ฟานพอเห็น "ปลาคุ้นเคย" ตัวนี้ ตอนแรกก็ยังอารมณ์ดีกันอยู่

แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าปลาทองจะเริ่มทำตัวกวนประสาทขึ้นมาอีกแล้ว

กู้ฟานหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย

พอดีเห็นว่าข้างปากของเจ้าปลาทองตัวน้อยเกิดวังน้ำวนเล็ก ๆ ขึ้นมา

ทำไมฉากนี้มันช่างคุ้นตาขนาดนี้นะ!

กู้ฟานพลันนึกถึงเช้าวันที่เถาจื่อหมิงโดนพ่นน้ำใส่ขึ้นมาได้

เจ้าปลาเวรนี่คงไม่ใช่ว่าเพราะคราวก่อนพ่นใส่ตนไม่โดนหรอกนะ!

ตอนนี้เลยอยากจะมาเอาคืนงั้นเหรอ!

กู้ฟานรู้สึกว่าการคาดเดาของตัวเองคงไม่พ้นไปจากนี้แน่

เขาเหลือบมองเฉินอี้กับโจวซวี่ที่อยู่ทางขวา

แล้วก็หันไปมองไป๋ซีเอ๋อร์ที่อยู่ทางซ้ายของตัวเอง

เอียงศีรษะไปทางซ้ายเล็กน้อยแล้วกระซิบเสียงเบา "ซีเอ๋อร์ เธอขยับไปทางซ้ายอีกหน่อยสิ"

ไป๋ซีเอ๋อร์ขยับไปอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

กู้ฟานขยับตามไปติด ๆ สายตาไม่ละไปจากปลาในน้ำเลยแม้แต่น้อย ระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง

ไป๋ซีเอ๋อร์มองดูปลาที มองกู้ฟานที แล้วก็มองไปยังตำแหน่งที่ตัวเองยืนอยู่เมื่อครู่

พบว่าสระน้ำตรงหน้าตำแหน่งเดิมของเธอนั้นค่อนข้างโล่งกว่าหน่อย

จึงถามด้วยความสงสัย "นายอยากกระโดดลงไปจับปลาเหรอ"

"หา?"

กู้ฟานอึ้งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะขมวดคิ้ว "จะเป็นไปได้ยังไง! ซีเอ๋อร์ ผมเพิ่งค้นพบนะว่าความคิดความอ่านของเธอนี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว!!"

ไป๋ซีเอ๋อร์ถึงกับพูดไม่ออก

ความคิดความอ่านของฉันไม่ได้เรียนรู้มาจากนายกับเฉินอี้หรือไงกัน!

ก่อนจะว่าฉันย้อนดูตัวเองก่อนเถอะ!!!

ทำไมถึงกลายเป็นโจรจับโจรไปได้เนี่ย!

ทั้งที่ตัวเองอยากจะเป็นกุลสตรีแท้ ๆ!

จบกัน!

ไป๋ซีเอ๋อร์ที่เป็นกุลสตรีกำลังจะโดนพวกเพี้ยนกลืนกินไปจริง ๆ แล้ว!

ไป๋ซีเอ๋อร์ตบแก้มตัวเองเบา ๆ

บ่นพึมพำกับตัวเองในใจ

"ฉันไป๋ซีเอ๋อร์ต้องเป็นบัวที่โผล่พ้นโคลนตมโดยไม่แปดเปื้อนสิ! จะกลายเป็นพวกเพี้ยนตามไปไม่ได้เด็ดขาด..."

ขณะที่เธอกำลังล้างสมองตัวเองอยู่นั้น

กู้ฟานก็สะกิดไหล่เธอพร้อมกับยิ้มขำ "ซีเอ๋อร์ ขยับไปอีกหน่อย"

"นายทำอะไรเนี่ย"

ไป๋ซีเอ๋อร์ถูกขัดจังหวะการร่ายมนตร์สะกดจิตตัวเอง จึงจำใจขยับไปด้านข้างอีกหน่อยด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง

กู้ฟานไม่ได้ตอบ เพียงแค่มองเจ้าปลาทองตัวน้อยอีกครั้ง

พอพบว่าในที่สุดปากของมันก็ไม่ได้เล็งมาที่ตัวเองแล้ว ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ทว่าไม่ทันไร เจ้าปลาทองตัวน้อยก็ค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาอีก

ขณะที่กู้ฟานกำลังเตรียมจะให้ไป๋ซีเอ๋อร์ขยับไปอีกนิด

เฉินอี้ก็สังเกตเห็นทั้งสองคนที่ขยับดุ๊กดิ๊กออกห่างจากตนไปเรื่อย ๆ

เขาถามด้วยสีหน้างุนงง "พวกนายสองคนทำอะไรกันน่ะ"

กู้ฟานกระแอมไอออกมาทีหนึ่ง มองเฉินอี้แวบหนึ่ง แล้วก็เหลือบมองเจ้าปลาทองตัวน้อยในสระน้ำ

พบว่าพอเฉินอี้ตะโกนขึ้นมาแบบนี้

เจ้าปลาทองตัวน้อยก็หันหน้าไปทางเฉินอี้ทันที

ในใจกู้ฟานพลันยินดีปรีดา เตรียมจะเสียสละพี่สุดหล่อทันที จึงตะโกนลั่น "พี่สุดหล่อ! นายมาดูนี่เร็ว ตรงเขามอเหมือนจะมีปลาอีกตัวด้วยนะ?"

"จริงเหรอ ไหนดูซิ ให้ฉันดูหน่อย!"

เฉินอี้ขยับเข้ามาด้วยความตื่นเต้น

"ฟิ้ว!"

ศรน้ำสายหนึ่งพุ่งออกมาจากผิวน้ำ เข้าเป้าที่ข้างแก้มของเฉินอี้แบบจัง ๆ

"พรืด ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!"

กู้ฟานหลุดหัวเราะพรวดออกมาทันที

เขาเดาไม่ผิดจริง ๆ ด้วย!

"ฮิ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ..."

ไป๋ซีเอ๋อร์ที่เพิ่งล้างสมองตัวเองไม่สำเร็จก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่เหมือนกัน

เฉินอี้ปาดหน้าตัวเองทีหนึ่ง พริบตานั้นเปลวเพลิงแห่งโทสะก็พุ่งขึ้นฟ้า! เขาลุกพรวดขึ้นมาหาอาวุธทันที

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย สายยางกูอยู่ไหน! มีดกูล่ะ!"

พูดตามตรง แนวคิดของทิงเสียนสำหรับนิยายเรื่องนี้ก็คือการสลับฉากชีวิตประจำวันเข้ากับเพลง ไม่ค่อยมีฉากตบหน้าอะไรพวกนั้นเท่าไร หลัก ๆ คืออยากให้ทุกคนอ่านได้อย่างสบายใจ ลดความตึงเครียดลงหน่อย แต่ชีวิตประจำวันแบบเส้นเรื่องยาวแบบนี้ ทิงเสียนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทุกคนจะชอบอ่านกันหรือไม่