ตอนที่ 80 โจวซวี่ ไปสิ ไม่ใช่ว่าจะไปฆ่าปลาเหรอ

เฉินอี้เดินวนรอบบ่อน้ำหนึ่งรอบด้วยความโกรธจัด

แต่กลับไม่พบท่อน้ำอย่างที่คิดไว้เลยสักนิด

เหอฉี่หมินในห้องผู้กำกับมองเฉินอี้ที่เดินวนไปมาเหมือนแมลงวันหัวขาดพลางยิ้มแป้นอย่างอารมณ์ดี

เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นอกมั่นใจ ชี้ไปที่เฉินอี้บนหน้าจอแล้วหัวเราะ "เจ้าเด็กนี่คิดจะเล่นงานปลาของฉันรึ ไม่รู้ซะแล้วว่าฉันถอดท่อที่ใช้เติมน้ำลงบ่อออกไปตั้งนานแล้ว! ฮ่าๆๆๆ!"

เขาคาดเดาการกระทำของพวกกู้ฟานไว้ล่วงหน้านานแล้ว!

ทั้งถอดท่อน้ำออกแล้วเอาไปซ่อนเรียบร้อย

พอน้ำในบ่อลดลงค่อยเรียกคนมาเติมน้ำให้ทุกวัน!

ไม่ให้โอกาสกลุ่มหล่อเหลาบาดใจเลยแม้แต่นิดเดียว!

"ฮ่าๆๆๆ!"

หลิวฉางชิงหัวเราะพลางพูดขึ้น "ยังเป็นเหล่าเหอที่เข้าใจพวกเขาจริงๆ!"

คราวนี้เขาไม่เสียแรงเปล่าจริงๆ ที่เชิญเหอฉี่หมินมา!

เขาเดาไม่ผิดเลย!

เหอฉี่หมินรับมือกับความป่วนของกลุ่ม "หล่อเหลาบาดใจ" ได้อยู่หมัด!

สมบูรณ์แบบ!

เมื่อได้รับคำชม เหอฉี่หมินก็ยิ้มรับอย่างไม่ยี่หระ

ล้อเล่นน่า!

เขาคือคนที่ถูกกลุ่ม "หล่อเหลาบาดใจ" ปั่นป่วนมาตลอดทั้งซีซันเชียวนะ!

จะไม่มีวิธีรับมือได้อย่างไร!

เขาถึงขั้นกล้าพูดได้อย่างไม่อายปากเลยว่า!

ตัวเองนี่แหละคือผู้กำกับที่เข้าใจกลุ่ม "หล่อเหลาบาดใจ" ดีที่สุด!

คุมอยู่หมัดแล้วโว้ย!

เฉินอี้เดินวนหนึ่งรอบแล้วไม่เจอท่อน้ำ

จึงแค่นยิ้มเย็นทันที ก่อนจะหันหลังเดินมุ่งหน้ากลับไปทางบ้านพัก

"เขาจะไปทำอะไรน่ะ" กู้ฟานถามอย่างสงสัย

"เขาไม่ได้พูดว่า 'มีดฉันอยู่ไหน' เหรอ น่าจะไปหามีดล่ะมั้ง!" โจวซวี่เกาหัวอย่างซื่อๆ

"มีดเนี่ยนะ?!"

กู้ฟานขมวดคิ้วแน่น "รายการเรามีมีดด้วยเหรอ"

"ต้องมีสิ! ไม่มีมีดแล้วพวกเราจะทำกับข้าวยังไง รายการเราต้องทำกับข้าวเองนะ! ว่าแต่ปลาทองตัวนี้กินได้ไหมเนี่ย ถ้าพี่เฉินอี้ฆ่ามันแล้ว วันแรกพวกเราจะได้กินซุปปลาใช่ไหม"

"เชี่ยเอ๊ย!"

กู้ฟานรีบลุกขึ้นทันที วิ่งไล่ตามเฉินอี้พลางตะโกนลั่น "พี่สุดหล่อ! ใจเย็นก่อน อดทนไว้ก่อน!"

ปลานี่เป็นปลาตัวโปรดของเหอฉี่หมินเลยนะ!

มีมูลค่าตั้งหนึ่งล้านเลยนะ!

ถ้าทำตายขึ้นมาต้องชดใช้เงินนะเฟ้ย!

"ซีเอ๋อร์ เธอไม่ตามไปห้ามพวกเขาเหรอ" โจวซวี่ถามไป๋ซีเอ๋อร์

ไป๋ซีเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "นายไปเถอะ ฉันไม่ไปหรอกค่ะ"

"ฮิฮิ งั้นฉันไปดูหน่อยดีกว่า! จะได้กินปลาแล้ว!"

โจวซวี่วิ่งตามเฉินอี้ไปอีกคน

เหลือเพียงไป๋ซีเอ๋อร์คนเดียวที่ยืนมองแผ่นหลังของคนทั้งสาม

เธอคิดว่ากู้ฟานน่าจะห้ามเฉินอี้ได้

ปลาทองตัวนี้มีอะไรน่ากินกัน!

ดูท่าทางกวนประสาทของมันสิ ไม่อร่อยแน่นอน!

สู้ล่าเถียวของเธอไม่ได้เลยสักนิด!

"ฟิ้ว~"

ทันใดนั้น ลำน้ำพุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมาอีกครั้ง

ทำให้ปอยผมของไป๋ซีเอ๋อร์เปียกชุ่มในพริบตา ซ้ำยังมีน้ำในบ่อกระเซ็นมาโดนใบหน้าของเธออีกหลายหยด

ไป๋ซีเอ๋อร์ค่อยๆ หันคออันแข็งทื่อมองไปยังบ่อน้ำ

ก็เห็นปลาทองตัวน้อยกำลังว่ายพลิกตัวในน้ำอย่างร่าเริงพอดี ทั้งยังพ่นฟองอากาศปุดๆ ราวกับกำลังยิ้มเยาะ

กวนโมโหแบบจัดเต็มสุดๆ!

ไป๋ซีเอ๋อร์กัดฟันกรอดจ้องเขม็งไปยังปลาทองตัวน้อย

ก่อนจะหันหลังเดินหน้าตายมุ่งหน้ากลับไปทางบ้านพัก

และเมื่อเทียบกับสามคนก่อนหน้านี้

ไอสังหารของเธอพุ่งทะลุเสียดฟ้าไปแล้ว!

ท้องฟ้าดูเหมือนจะมืดครึ้มลงไปถนัดตาเพราะเหตุนี้!

เธอเพิ่งจะสระผมมาเมื่อเช้านี้เองนะ!

กรี๊ดดดด!

วันนี้ต่อให้ปลาทองตัวนี้จะไม่อร่อยแค่ไหน เธอก็ต้องกินมันให้ได้!

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเห็นสมาชิกกลุ่ม "หล่อเหลาบาดใจ" ทยอยเดินจากไปทีละคนก็พากันตกใจ

"เชี่ย! พวกเขาคงไม่ได้จะไปเอามีดมาฆ่าปลาจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!"

"ปลา: อันตราย อันตรายแล้ว!"

"แม่เจ้า ฉันรู้สึกว่าไป๋ซีเอ๋อร์อยากจะฆ่าปลาตัวนี้จริงๆ แล้วล่ะ!"

"ปลานี่ก็กวนตีนเกินไปแล้ว! กวนประสาทเฉินอี้คนเดียวยังไม่พอ ยังจะไปหาเรื่องไป๋ซีเอ๋อร์อีกคนเรอะ!"

"ความเงียบของซีเอ๋อร์ดังกึกก้องจนแสบแก้วหูเลยทีเดียว!"

"โจวซวี่ซื่อบื้อจัง! เขาอยากกินปลานี้จริงๆ ด้วย ปลานี้ราคาตั้งหนึ่งล้านเลยนะ!"

"อย่าว่าไป ท่าทางกัดฟันกรอดของซีเอ๋อร์ก็น่ารักมากเหมือนกันนะเนี่ย! ฮิฮิ!"

"ปลา: น่ารักเหรอ มึงสิ?"

ในห้องผู้กำกับมีเสียงใครบางคนร้องเสียงหลงขึ้นมา!

"หา? เชี่ยเอ๊ย? มันจะไปเอามีด!"

เหอฉี่หมินชี้ไปที่หน้าจอถ่ายทอดสดอย่างอ้าปากค้าง

ชั่วพริบตานั้น เขาก็เห็นปลาทองตัวน้อยพ่นลำน้ำใส่ไป๋ซีเอ๋อร์อีก

ไอเย็นเยียบแผ่ซ่านปกคลุมทั่วร่างของเหอฉี่หมินในทันที!

ไอสังหารของไป๋ซีเอ๋อร์นั้น แม้จะอยู่หน้าจอก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจน!

ถ้วยชาในมือของเหอฉี่หมินร่วงลงพื้นเสียงดัง "เพล้ง"

น้ำชาหกกระจายเต็มพื้น!

"ชิบหายแล้ว ปลาของฉัน!"

เหอฉี่หมินหมุนตัวแล้วสาวเท้าออกไปทันที

ไฟลนก้นแล้วโว้ย!

ทันทีที่เปิดประตูห้องผู้กำกับ เขาก็พุ่งพรวดออกไปทันที

คนอายุตั้งห้าสิบหกสิบปีแล้ว แต่วิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก!

มือของหลิวฉางชิงที่คิดจะรั้งเหอฉี่หมินค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

ความจริงเขาอยากจะพูดสักคำว่า ห้องผู้กำกับอยู่ห่างจากสถานที่ถ่ายทำรายการอย่างน้อยหนึ่งกิโลเมตร วิ่งไปคงไม่ทันแล้ว

สู้ใช้วิทยุสื่อสารสั่งการทีมงานหน้างานโดยตรงยังจะเร็วกว่า!

สองวินาทีต่อมา

ในหูฟังของทีมงานรายการทุกคนพลันได้ยินเสียงร้อนรนของหลิวฉางชิง!

"ทีมงานทุกคนที่อยู่ใกล้บ้านยกเว้นตากล้อง! เดี๋ยวนี้เลยนะ! รีบไปดักกลุ่ม 'หล่อเหลาบาดใจ' ที่บ้านหมายเลขสามเร็วเข้า ขืนปลาตายขึ้นมาเหล่าเหอได้มาเอาชีวิตฉันแน่!"

หลิวฉางชิงขอถอนคำพูดที่เคยพูดไว้!

ต่อให้เป็นเหอฉี่หมินก็รับมือกับเรื่องแผลง ๆ ที่กลุ่มหล่อเหลาบาดใจก่อไม่ไหวเหมือนกัน!

"พี่สุดหล่อ!"

กู้ฟานวิ่งไล่ตามมาจนถึงในบ้าน

แต่กลับไม่พบใครในห้องครัวชั้นหนึ่ง

"คนไปไหนแล้วล่ะ?"

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดวาบขึ้นมาในหัวของกู้ฟานราวกับสายฟ้าฟาด!

เชี่ยแล้ว!

พี่สุดหล่อคงไม่ได้พกมีดมาในกระเป๋าเดินทางหรอกนะ!

กู้ฟานรีบวิ่งตึงตังขึ้นไปยังชั้นสองทันที เมื่อมาถึงหน้าห้องของเฉินอี้ก็ผลักประตูเปิดออกอย่างแรง

"พี่สุดหล่อ อย่าเอามีดนะ! ปลาตัวนั้นแพงมากเลยนะ!"

"หา? ฉันบอกตอนไหนว่าจะไปเอามีด"

เฉินอี้ถือรองเท้าแตะหูหนีบอยู่ในมือ ต่างคนต่างมองหน้ากันตาปริบ ๆ

บรรยากาศพลันเงียบกริบลงทันใด

ความกระอักกระอ่วนแผ่ซ่านขึ้นมาเล็กน้อย

กู้ฟานกระแอมไอออกมาทีหนึ่งก่อนพูดอย่างเก้อเขิน

"อ้าว? นายไม่ได้จะไปเอามีดมาสับปลาหรอกเหรอ?"

"พรืด? ฉันเนี่ยนะจะเอามีดไปสับปลา? ฉันดูเป็นคนป่าเถื่อนขนาดนั้นเลยเรอะ? พี่รูปหล่อ! ฉันว่าแล้ว รอยหยักในสมองนายนี่มันแปลกพิลึกจริง ๆ!" เฉินอี้สวมรองเท้าแตะหูหนีบไปพลางหัวเราะเยาะกู้ฟานไปพลาง

กู้ฟานรู้สึกคุ้น ๆ กับคำพูดนี้ชอบกล

เหมือนว่าเขาเพิ่งจะพูดแบบนี้กับไป๋ซีเอ๋อร์ไปหมาด ๆ

แต่ก็ไม่ถูกสิ!

รอยหยักในสมองของเขาไม่มีทางมีปัญหาแน่นอน!

เมื่อกี้ต้องเป็นเพราะโดนเจ้าซื่อบื้อโจวซวี่นั่นชี้นำผิด ๆ แน่!

กู้ฟานพอมองดูรองเท้าแตะหูหนีบของเฉินอี้ แล้วนึกถึงบ่อน้ำนั่น ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเฉินอี้คิดจะทำอะไร

"ฮิฮิ! ฉันไปเปลี่ยนรองเท้าแตะบ้างดีกว่า"

กู้ฟานรีบหมุนตัววิ่งลงบันไดไปเปลี่ยนรองเท้าแตะอย่างรวดเร็ว

เฉินอี้ก็สวมรองเท้าแตะยืนยิ้มแป้นรอกู้ฟานอยู่หน้าห้องของกู้ฟาน

โจวซวี่เดินมาถึงหน้าประตูพอดี เมื่อเห็นเฉินอี้ใส่รองเท้าแตะ และกู้ฟานกำลังเปลี่ยนรองเท้าแตะอยู่ จึงถามด้วยความสงสัย "พวกนายกำลังทำอะไรกันน่ะ?"

"เปลี่ยนรองเท้าไง กลัวว่าตอนฆ่าปลาแล้วเลือดจะกระเด็นเปื้อนรองเท้า"

กู้ฟานพูดล้อเล่นปั่นหัวโจวซวี่ไปตามความเคยชิน

ทว่าเขากลับลืมไปว่าโจวซวี่น่ะเป็นคนซื่อบื้อขนาดไหน!

ไม่ว่าใครพูดอะไร หมอนี่ก็เชื่อเป็นตุเป็นตะไปหมด!

ไม่ถึงสองวินาที โจวซวี่ก็สวมรองเท้าแตะถือมีดทำครัวมายืนอยู่หน้าห้องของกู้ฟาน ยิงฟันยิ้มร่าอย่างตื่นเต้นพลางหัวเราะร่า "ไปกันเถอะ! ฉันพร้อมแล้ว!"

วินาทีนั้น ทั้งกู้ฟานและเฉินอี้ถึงกับช็อกตาค้าง

ทั้งสองคนยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ อ้าปากค้าง มองโจวซวี่ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

โจวซวี่เกาหัวแกรก ๆ อย่างซื่อ ๆ "ไปสิ ไม่ใช่ว่าจะไปฆ่าปลาเหรอ?"

กู้ฟานกับเฉินอี้ค่อย ๆ หันหน้ามาสบตากันราวกับหุ่นยนต์

มองเห็นความตกตะลึงในแววตาของอีกฝ่ายพร้อมกัน!

จอมต้มตุ๋นตัวพ่อทั้งสองคนเพิ่งเคยเจอเด็กที่ทั้งซื่อทั้งบื้อขนาดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต!