ตอนที่ 82 ชีวิตปลาช่างน่าเศร้า!

"จบเห่แล้วพวกเรา! ผู้กำกับเหอติดกับแล้ว!"

"ปลาเสร็จแน่!"

"อันตราย อันตราย อันตราย! เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์หนีเร็วเข้า! ผู้กำกับเหอขายแกกินแล้ว!"

ริมสระน้ำ

เสียงหัวเราะดั่ง "เสียงชะนีร้องขานสองฝั่งธารมิหยุดหย่อน" อันคุ้นเคยของไป๋ซีเอ๋อร์ดังขึ้นอีกครั้ง

"เจ้าปลาน้อย อย่าให้พวกเราจับได้เชียวนะ ถ้าโดนจับได้แกได้ซวยหนักแน่!"

"กั่กๆๆๆๆ!"

"ฮี่ๆๆ!"

ทั้งสี่คนนั่งยองๆ อยู่ริมสระ จ้องมองเจ้าปลาทองในน้ำตาเป็นมันดั่งเสือจ้องเหยื่อ

ในเวลานี้เจ้าปลาทองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับอะไร

มันยังคงว่ายน้ำพ่นฟองอากาศยั่วยุทั้งสี่คนอย่างร่าเริง!

สระน้ำไม่มีบันไดขั้น แต่ก็ไม่ลึก ลึกแค่ราวๆ เมตรสามสิบถึงเมตรสี่สิบเท่านั้น

กระโดดลงไปได้สบายมาก!

ทั้งสี่คนสบตากัน

ขาทั้งสี่คู่ถีบส่ง ทั้งสี่คนกระโดดลงน้ำพร้อมกันทันที!

พริบตานั้น!

น้ำกระจายฟุ้งรอบทิศ!

ม่านตาของเจ้าปลาทองเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด!

แล้วเริ่มว่ายหนีเตลิดเปิดเปิงอย่างบ้าคลั่ง!

มันคิดไม่ถึงเลยว่า มนุษย์สี่คนนี้จะกระโดดลงมาตรงๆ แบบนี้!

"ปลานี่มันล้อเลียนพวกเรา จะไปยอมตามใจมันไม่ได้"

"อย่าหนีเลย! เจ้าปลาน้อย ต่อให้แกร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยแกหรอก!"

"ใช่ๆๆ! ปาป๊าผู้กำกับเหอของแกอนุญาตให้พวกเราตบกบาลแกสั่งสอนแล้ว!"

"ยอมให้พวกเราตบสั่งสอนคนละทีสองทีดีๆ แล้วจะปล่อยไป! เจ้าปลาน้อยเป็นเด็กดีนะ! เชื่อฟังหน่อย! ให้พวกเราตบสักที!"

กู้ฟาน เฉินอี้ และโจวซวี่ผลัดกันพูดคนละประโยค

ทำเอาไป๋ซีเอ๋อร์ขำจนแทบจะปวดท้อง!

ปลาไม่จับมันแล้ว เธอเอาสองมือวางพาดขอบสระแล้วนอนคว่ำหัวเราะคิกคักอยู่อย่างนั้น

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!"

ปากอ้ากว้างจนสุด หัวเราะอย่างมีความสุขสุดๆ!

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเดิมทีไม่ได้ขำอะไรขนาดนั้น!

แต่ก็ทนเสียงหัวเราะชวนหลอนประสาทของไป๋ซีเอ๋อร์ไม่ไหวจริงๆ

"เชี่ย ไป๋ซีเอ๋อร์ขำได้หลอนประสาทจัดๆ!"

"ฮ่าๆๆๆ! นี่น่ะเหรอกุลสตรีที่พวกเธอพูดถึง? ฮ่าๆๆๆ!"

"เจ้าปลาน้อยจะเจอศึกหนักแล้วสิ!"

"พวกกู้ฟานเหมือนอันธพาลสามคนเลยว่ะ! ทนดูไม่ไหวแล้ว! เจ้าปลาน้อยรีบหนีให้พ้นกรงเล็บมารเร็วเข้า!"

ชั้นสองที่อยู่ไกลออกไป

หวังเจ๋อมองดูทีม "กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ" ที่อยู่ในสระน้ำ ใบหน้าซีกซ้ายกระตุกอย่างแรงไปหลายที

ภาพตรงหน้านี้มันบ้าบอเกินไปแล้ว!

ทำเอาเขาถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว!

ตอนที่เขาอยู่ใน "คุณได้ยินเสียงเพลงของผมไหม" ก็ไม่เคยเห็นภาพแบบนี้สักหน่อยนี่นา!

ซี้ด~

หรือว่าพอเพิ่มโจวซวี่เข้าไปคนหนึ่ง กลุ่มหล่อเหลาบาดใจก็เกิดวิวัฒนาการขั้นสุดยอดขึ้นมา?

"พวกเราลองเดินไปดูหน่อยดีไหม?" ติงจื้อสิงเสนอ

"ฉันว่าได้นะ!"

"ไปๆๆ!"

ในเมื่อเพื่อนร่วมทีมทั้งสามคนเห็นด้วย หวังเจ๋อก็ไม่มีทางเลือกอื่น จึงต้องเดินตามไปด้วย

และที่ชั้นสองอีกฝั่งหนึ่ง

ชายสี่คนที่สวมชุดเป็นทางการยังคงยืนหยัดควบคุมความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองอยู่

แอบกระซิบกระซาบกันเสียงเบา

หลี่หาน: "พวกเขากำลังทำอะไรกันน่ะ? ดูน่าสนุกจังเลย!"

เซียวรุ่ย: "ดูมีความสุขกันจริงๆ ด้วย!"

เหรินเทียนเฉิน: "เริ่มอยากเดินไปดูบ้างแล้วสิ"

หวงเส้าเฉียน: "ดูอะไรกัน! พวกเราเป็นบอยแบนด์สายคูลนะ! ภาพลักษณ์! ระวังภาพลักษณ์หน่อยสิ! จะทำตัวแฮป... ไม่สิ! จะทำตัวบ้าคลั่งแบบพวกนั้นไม่ได้! พวกนั้นน่ะไม่แคร์ภาพลักษณ์กันจริงๆ แต่พวกเราจะทิ้งภาพลักษณ์ทั้งหมดไม่ได้นะ!"

หวงเส้าเฉียนเป็นหัวหน้าวงบอยแบนด์ COOL!

เขาต้องทำหน้าที่หัวหน้าวงให้ดีที่สุด

นั่นคือการเตือนสติให้พี่น้องในวงรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไว้!

แต่พอมองไปไกลๆ พวกเขากลับเห็นทีม "สุดยอดนักรบไทรันโนซอรัส" จากห้องฝั่งตรงข้ามเดินออกไปแล้ว

หลี่หานหันไปมองหวงเส้าเฉียนด้วยสายตาน่าสงสาร "หัวหน้าครับ..."

คำพูดที่เหลือไม่ต้องเอ่ยออกมาก็เข้าใจได้!

หวงเส้าเฉียนเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว

"ในเมื่อไปกันหมดแล้ว พวกเราก็ไปด้วยแล้วกัน แต่จำไว้นะ! ขรึมเข้าไว้! ห้ามขำ! ถ้าจะยิ้มก็ยิ้มได้แค่มุมปาก! ยิ้มแบบคูลๆ!"

"อื้มๆๆ!"

ด้วยเหตุนี้ "หนุ่มหล่อมาดเท่" ทั้งสี่คนจึงเดินลงบันไดมาด้วยเช่นกัน

ภายในสระน้ำ

นอกจากไป๋ซีเอ๋อร์ที่ยังคงหัวเราะไม่หยุดแล้ว

อีกสามคนที่เหลือต่างเงียบเสียงลง

ทั้งสามคนตั้งกระบวนปิดล้อมเจ้าปลาทองไว้ที่มุมสระ

กู้ฟานหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องอยู่ที่ตัวเจ้าปลาทองตลอดเวลา

ทันใดนั้น เจ้าปลาทองก็เร่งความเร็วขึ้นมาอย่างฉับพลัน หมายจะพุ่งลอดหว่างขาของกู้ฟานไป

ทว่ามือขวาของกู้ฟานกลับแทงลงน้ำอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

ในเสี้ยววินาทีที่คว้าตัวเจ้าปลาทองได้ เขาก็ยกมันขึ้นมาเหนือน้ำทันที!

"เฮ้ๆๆ! จับได้แล้ว!"

"พี่กู้ฟาน ให้ผมจัดการเอง! ขอตบปากมันหน่อย! ผมคนแรกนะ!"

โจวซวี่เดินเข้ามาข้างกู้ฟานด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

กู้ฟานส่งปลาให้เจ้าซื่อบื้อคนนี้ทันที!

เจ้าปลาทองยังคงคิดจะดิ้นรน แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากอุ้งมือของโจวซวี่ไปได้เลย

โจวซวี่ยื่นมือออกไปประเคนฝ่ามือฟาดหน้าเจ้าปลาทองฉาดใหญ่สองทีซ้อนอย่างไม่ลังเล!

"เพียะ เพียะ!"

สองฝ่ามือดังเพียะๆ นี้ฟาดจนเจ้าปลาทองถึงกับมึนงง อ้าปากปลาค้างไปชั่วขณะ!

ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ มันถูกมนุษย์ประคบประหงมดูแลราวกับของล้ำค่ามาโดยตลอด!

แต่วันนี้กลับถูกมนุษย์ตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้!

นี่คือความปราชัยครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตปลา!

สะเทือนขวัญเจ้าปลาทองไปทั้งปี!

ถึงขั้นลืมดิ้นรนไปเลยด้วยซ้ำ!

มันถูกโจวซวี่ส่งต่อไปยังมือของเฉินอี้ราวกับท่อนไม้!

เสียงเพียะๆ ดังขึ้นมาอีกสองที

แล้วส่งต่อมาถึงมือกู้ฟานอีกครั้ง!

ทุกคนต่อคิวกันตบปลา!

ไป๋ซีเอ๋อร์ที่ตอนแรกยังหัวเราะร่าหันกลับมาแล้ว

ไอเย็นเยียบสายหนึ่งแผ่เข้าปกคลุมรอบตัวเจ้าปลาทองในพริบตา

เจ้าปลาทองเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง!

มันมีลางสังหรณ์!

ถ้าตกไปอยู่ในมือของมนุษย์ผู้หญิงแสนสวยคนนี้ มันต้องตายแน่ๆ!

และพอมันดิ้น กู้ฟานก็ประเคนฝ่ามือฟาดหน้ามันไปอีกสองฉาด!

"โทษฐานที่แกพ่นกระสุนน้ำใส่พี่น้องที่ดีของฉันสองคน!"

"อ๊ากกก~"

เหอฉี่หมินที่อยู่บนฝั่งยกมือขึ้นปิดตาตัวเองด้วยความปวดใจ

เขาทนดูไม่ได้จริงๆ

เจ้าปลาทองเอ๋ยเจ้าปลาทอง!

แกจะไปหาเรื่องเจ้าพวกตัวแสบสามคนกับเจ้าบื้อคนนั้นทำไมกันหา!

เหล่าเหออย่างฉันก็ช่วยแกไม่ได้แล้ว!

นี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้วนะ!

แกก็ทนเอาหน่อยแล้วกัน!

ช้ำใจ อยากร้องไห้ชะมัด!

ฮือๆๆ!

คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดเวลานี้เลื่อนผ่านกันจนแน่นจอไปหมด

พฤติกรรมของ "กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ" เรียกได้ว่าชวนให้สับสนงุนงงอย่างยิ่ง!

ในสถานการณ์ปกติ ใครที่ไหนเขาจับปลามาตบปากกันวะเนี่ย!

"โจวซวี่ได้ปลาแล้วตบจริงด้วย! เจ้าซื่อบื้อนี่ใส่แรงเต็มเหนี่ยวเลยนะ!"

"เสียงตบดังขนาดนี้กูยังได้ยินเลย! ปลามึนไปแล้วเนี่ย!"

"ความรันทดในชีวิตของเจ้าปลาน้อยแท้ๆ!"

"55555 พอดิ้นปุ๊บก็โดนกู้ฟานตบไปอีกสองฉาด!"

"จึ๊ๆๆ พวกคุณไม่สงสารปลากันบ้างเหรอ? มีฉันสงสารคนเดียวเหรอเนี่ย?"

"สงสารสิ! ทำไมจะไม่สงสารล่ะ! แต่น้ำตาฉันมันไหลออกทางมุมปากเนี่ยสิ!"

"ชีวิตปลาหลังจากนี้ คงมีแต่โดนตบหน้าฉาดใหญ่แล้วล่ะ!"

เจ้าปลาทองยอมแพ้เลิกดิ้นรนแล้ว

มันถูกไป๋ซีเอ๋อร์จับเอาไว้ในมือ

"ฮึๆ!"

ไป๋ซีเอ๋อร์ส่งเสียงฮึเบาๆ ขยับข้อมือเล็กน้อยเพื่อเตรียมออกแรง

ตัวเจ้าปลาทองอดไม่ได้ที่จะสั่นเทาขึ้นมาเบาๆ!

เสียง "ฟุ่บ" ดังขึ้น!

มือของไป๋ซีเอ๋อร์แหวกผ่านสายลมฟาดลงบนหัวของเจ้าปลาทอง!

"เพียะ!!!"

"ว้าว~"

กู้ฟานอุทานด้วยความทึ่งพลางขมวดคิ้วแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

คุณพระช่วย!

ฝ่ามือของไป๋ซีเอ๋อร์ตบจนเกิดเสียงลมพัดเลยเนี่ยนะ!

ฝ่ามือนี้ฟาดลงไป เจ้าปลาทองถึงกับมองเห็นดาวระยิบระยับเต็มตาแล้วจริงๆ!

หลังจากตบไปหนึ่งฉาด ไป๋ซีเอ๋อร์ก็โยนเจ้าปลาทองกลับลงน้ำตามสบาย

พร้อมกับส่งเสียงฮึแล้วพูดว่า "เอาล่ะ ไว้ชีวิตแกสักครั้งแล้วกัน!"

"ดูสิว่าคราวหลังยังจะกล้าพ่นน้ำมั่วซั่วอีกไหม!"

ส่วนเจ้าปลาทองในเวลานี้กำลังลอยเหม่ออยู่ในสระน้ำ...

ที่จริงก็ไม่เชิงว่าลอยเหม่อหรอก

หลักๆ คือฝ่ามือของไป๋ซีเอ๋อร์ตบจนเจ้าปลาทองสลบเหมือดไปแล้วต่างหาก

ยังไม่ฟื้นสติกลับมาเลย