ตอนที่ 83 แค่กู้ฟานขึ้นเวที! คะแนนของผู้เข้าแข่งขันคนต่อๆ ไปก็ไม่มีทางสูงแน่!

กู้ฟานที่สั่งสอนเจ้าปลาทองเสร็จแล้วรู้สึกอารมณ์ดียิ่งนัก

แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าท้องฟ้าดูมืดสลัวลงไปหน่อยๆ กันนะ

เงยหน้าขึ้นมองดูก็พบว่าริมบ่อปลาเต็มไปด้วยผู้คนที่มายืนล้อมอยู่แล้ว

ทั้งทีม "สุดยอดนักรบไทรันโนซอรัส" และทีม "พวกเราคูลจริง" ต่างก็มากันครบ

และเมื่อดูสีหน้าของพวกเขา

อืม...

ตกตะลึงสุดขีด!

หวังเจ๋อถึงกับหน้ามืดครึ้มด้วยความเอือมระอาไปแล้ว

เขาเริ่มสงสัยในตัวเองอีกครั้งแล้ว!

สิ่งที่ตัวเองต้องก้าวข้ามคือตัวพรรค์นี้น่ะเหรอ?

นี่มันไม่ทำการทำงานเกินไปแล้วมั้ง!

น่าเจ็บใจชะมัด!

ทำไมตัวเองถึงได้แพ้ให้กับกู้ฟานที่ติ๊งต๊องแบบนี้ได้เนี่ย!

อ๊ากกกกกก!

ภายในใจของหวังเจ๋อกำลังกู่ร้องคำราม! แผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง!

อีกด้านหนึ่ง

บรรดา "พนักงานขาย" ทั้งสี่คนในสายตาของกู้ฟานกำลังกระซิบกระซาบกันอีกรอบ

เซียวรุ่ย : "พวกเขานี่ไม่ห่วงภาพลักษณ์ไอดอลกันเลยจริงๆ!"

หลี่หาน : "ฉันอิจฉาจังเลย! ทำไมพวกเราต้องเดินสายมาดขรึมคูลๆ ด้วยเนี่ย? คนในค่ายไม่เข้าใจอะไรเอาซะเลย!"

เหรินเทียนเฉิน : "พวกนายว่า นี่จะไม่ใช่คาแรกเตอร์ที่ค่ายเซ็ตมาให้หรอกนะ? แบบว่าคาแรกเตอร์สายฮาสร้างคอนเทนต์อะไรทำนองนั้นน่ะ?"

หวงเส้าเฉียน : "เหอะ ฉันว่าสันดานดิบล้วนๆ มากกว่า ใครมันจะสร้างคาแรกเตอร์แล้วแกล้งทำได้เหมือนขนาดนี้กันเล่า!"

อีกสามคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน "จริงด้วยแฮะ~"

เรื่องการสร้างภาพลักษณ์คาแรกเตอร์พวกเขาน่ะเข้าใจดีที่สุดแล้ว!

การต้องคอยรักษาคาแรกเตอร์เอาไว้มันทรมานมากจริงๆ

ทว่าพวกกู้ฟานกลับดูมีความสุขออกมาจากใจจริง

นั่นเป็นสิ่งที่แกล้งทำกันไม่ได้

อยากจะเป็นเหมือน "กลุ่มหล่อเหลาบาดใจ" จังเลยน้า!

กู้ฟานมองพี่น้องทั้งแปดคนด้านบนด้วยความพูดไม่ออกพลางเอ่ยว่า "มองอะไรกัน อยากจะตบหน้าปลาเหรอครับ? ถ้างั้นก็ลงมาจับเองสิ! พวกผมไม่ช่วยพวกคุณจับหรอกนะ!"

"ใช่ๆๆ! ทำอย่างกับไม่เคยเห็นหนุ่มหล่อสาวสวยไปได้! จ้องอยู่ได้"

เฉินอี้พูดไปพลางออกแรงปีนขึ้นฝั่งอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ไปพลาง

"นั่นสิ นั่นสิ!" โจวซวี่เอ่ยผสมโรงตามทั้งสองคน

ตอนนี้เขาถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นเนื้อเดียวกับพวกหล่อเหลาบาดใจไปอย่างสมบูรณ์แล้ว!

ในบรรดาสี่คน มีเพียงไป๋ซีเอ๋อร์คนเดียวที่ไม่ได้พูดอะไร และปีนกลับขึ้นไปอย่างเงียบๆ

ท่าตอนกระโดดลงไปเท่สะบัดแค่ไหน ท่าตอนตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาก็ทุลักทุเลแค่นั้น

ท่าทางแบบนี้ดูไม่งามเอาเสียเลย

จะให้คนอื่นสังเกตเห็นไม่ได้เด็ดขาด

คำพูดหน้าหนาไร้ยางอายของทั้งสามคนทำเอาคนที่เหลือกลอกตามองบนรัวๆ

ในใจต่างพากันกรีดร้องว่า——

"ช่างหน้าด้านหน้าทนกันจริงเชียว!"

"เอ่อ พ่อหนุ่มหล่อแม่สาวสวยทั้งหลาย มาช่วยกันยกของหน่อยสิคะ!"

ในตอนนั้นเอง

เจียงซู่พิธีกรสาวก็ถือไมโครโฟนปรากฏตัวขึ้นที่นี่

กู้ฟานเพิ่งปีนขึ้นมาพอดี จึงมองไปยังด้านหลังของเจียงซู่

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่มีรถคันหนึ่งมาจอดอยู่ด้านหลังเจียงซู่ บนรถมีอาหารเลิศรสหน้าตาน่ากินหลากหลายชนิดวางอยู่

กู้ฟานเอ่ยถามอย่างแปลกใจเล็กน้อย "ไม่ใช่ว่าพวกเราต้องทำกับข้าวกันเองเหรอครับ?"

"ฮิๆ นี่เขาเรียกว่ามื้อสุดท้ายไงล่ะ!"

เมื่อครู่โจวซวี่ยังขบคิดอยู่เลยว่าทำไมกู้ฟานที่เป็นทีมงานถึงไม่รู้เรื่องนี้!

แต่พอคิดอีกที เขาก็รู้สึกว่ากู้ฟานน่าจะแกล้งถามไปอย่างนั้นเอง!

ก็เพื่อเปิดโอกาสให้มีคนออกมาตอบคำถามนี้ไงล่ะ!

จะได้ช่วยอธิบายให้คนดูที่เพิ่งเข้ามาใหม่ในห้องไลฟ์สตรีมเข้าใจ!

ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!

โจวซวี่ผู้แสนจะฉลาดเป็นกรดมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งทันที!

เขาจึงรีบพูดต่อทันที "รายการ 'วันอันแสนธรรมดา' ในคืนแรกของทุกอีพีจะเตรียมมื้อค่ำไว้ให้ผู้เข้าแข่งขันหนึ่งมื้อน่ะครับ! จุดประสงค์หลักก็เพื่ออาศัยมื้อนี้ให้ผู้เข้าแข่งขันได้พูดคุยทำความรู้จักกัน"

"ร้องเพลงบ้าง เต้นบ้าง โชว์ความสามารถพิเศษอะไรพวกนี้น่ะ!"

"พี่โจว! ต้องยกให้พี่จริงๆ เลย!"

เฉินอี้ยกนิ้วโป้งให้โจวซวี่

โจวซวี่ยังรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง จึงเกาหัวพลางกระซิบเสียงเบา "พี่เฉินอี้ ผมแย่งหน้าที่พี่ไปแบบนี้ พี่คงไม่โกรธใช่ไหมครับ?"

ในสายตาของเขา การที่ทีมงานอย่างกู้ฟานถามขึ้นมา

ก็ควรจะเป็นเฉินอี้หรือไป๋ซีเอ๋อร์คนใดคนหนึ่งที่ออกมารับมุกช่วยอธิบายถึงจะถูก

"หา?"

เฉินอี้มองโจวซวี่ด้วยสีหน้างุนงงสุดขีด "อะไรของนายวะ? นายไปแย่งหน้าที่อะไรของฉันตอนไหน?"

"ผมเข้าใจ ผมเข้าใจน่า!"

โจวซวี่พูดไปพลางยักคิ้วหลิ่วตาไปพลาง

ทำท่าทางเหมือนกับบอกว่า 'ผมจะเก็บเป็นความลับให้อย่างแน่นอน'

เฉินอี้อ้าปากจะพูดแต่ก็ชะงัก สุดท้ายจึงยอมหุบปากลง

ช่างเถอะ

ขี้เกียจอธิบายแล้ว

ปล่อยให้เจ้าทึ่มนี่เข้าใจผิดต่อไปเถอะ

ขืนพูดความจริงไปก็คงไม่เชื่ออยู่ดี เผลอๆ จะคิดว่าตัวเองกำลังแกล้งแสดงละครต่ออีก

ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าจะต้องทำอะไร จึงพากันทำตามคำสั่งของทีมงานรายการ ช่วยกันยกโต๊ะออกมาจากในบ้าน นำมาวางไว้บนลานข้างแปลงนาข้าว

หลังจากเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงอย่างช้าๆ

พวกกู้ฟานก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วเดินออกมา

ช่วยไม่ได้จริงๆ!

เสื้อผ้าเมื่อครู่นี้เปียกชุ่มไปเกือบหมดแล้ว

ตรงหน้าโต๊ะอาหารมีลานโล่งอยู่จุดหนึ่ง ทางทีมงานได้จัดไฟไว้อย่างใส่ใจ ไมโครโฟนและเครื่องเสียงก็มีอุปกรณ์ครบครัน

ตรงนี้คือที่สำหรับให้เหล่าแขกรับเชิญได้แสดงความสามารถพิเศษ

เดิมทีก็เป็นการแสดงเพื่อความบันเทิง รายการจึงไม่มีกฎเกณฑ์อะไร

แล้วแต่ว่าแขกรับเชิญอยากจะแสดงอะไร

ร้องเพลง เต้นรำ แสดงละคร ละครเวที และอื่นๆ

อะไรก็ได้ทั้งนั้น

ขอเพียงแขกรับเชิญเต็มใจ ต่อให้ขึ้นไปแสดงเป็น 'ตัวหนอนกระดึ๊บ' ก็ยังได้

เจียงซู่ผู้ดำเนินรายการร้องตะโกนขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "สุภาพบุรุษหรือสุภาพสตรีท่านไหนจะเริ่มก่อนดีคะ!"

"ผมเอง!"

สิ้นเสียงของเจียงซู่

เฉินอี้ก็ยกมือขึ้นทันทีเป็นคนแรก

ทำเอาหวังเจ๋อที่ยกมือค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ ต้องหดมือกลับไปอย่างกร่อยๆ

ทั้งสองคนล้วนเป็นคนฉลาดแกมโกง

พวกเขาเข้าใจสัจธรรมของการเข้าร่วมรายการวาไรตี้เดียวกันกับกู้ฟานอย่างถ่องแท้แล้ว!

นั่นก็คือต้องรีบขึ้นแสดงก่อนที่กู้ฟานจะขึ้นเวที!

คนเรามันกลัวการเปรียบเทียบที่สุด!

หากรอให้กู้ฟานแสดงเสร็จแล้วพวกเขาค่อยขึ้นไปแสดง ถึงตอนนั้นต่อให้พวกเขาจะแสดงได้ไม่เลว แต่ผู้ชมก็จะรู้สึกว่ายังขาดรสชาติอะไรบางอย่างไปอยู่ดี

สู้ชิงขึ้นไปก่อนเพื่อเรียกคะแนนความนิยมจากผู้ชมดีกว่า

พอถึงตอนที่กู้ฟานขึ้นแสดง พวกเขาก็คงจะแค่คิดว่ากู้ฟานสุดยอดโคตรๆ เท่านั้น

และจะไม่รู้สึกว่าพวกตนแย่เกินไป!

เฉินอี้คิดแบบนี้แหละ!

เขายิ้มคิกคักแล้วเดินตรงไปยังจุดที่มีแสงไฟทันที ก่อนจะเริ่มทำการแสดงร้องเพลง

เพลงที่ร้องก็ยังคงเป็นเพลงของกู้ฟาน

"นักแสดง"

ก่อนร้องยังไม่วายทำตัวดัดจริตชวนเลี่ยนใส่กู้ฟาน

"พี่รูปหล่อ ฉันร้องเพลงของนาย นายคงไม่โกรธใช่ไหม? คงไม่คิดจะมาทวงค่าลิขสิทธิ์กับฉันหรอกนะ!"

"รีบร้องไปเถอะน่า!"

กู้ฟานโบกมือไล่อย่างรังเกียจเต็มทน

เฉินอี้ชอบทำตัวน่ารำคาญแบบนี้อยู่เรื่อย

ก่อนหน้านี้เขาร้องเพลงของเฉินอี้ก็ไม่ได้คิดค่าลิขสิทธิ์

มีหรือที่พอเฉินอี้มาร้องเพลงของเขาแล้วเขาจะไปคิดค่าลิขสิทธิ์

ยิ่งไปกว่านั้น เพลงที่ร้องในรายการนี้ก็ไม่ได้เอาไปปล่อยอย่างเป็นทางการบนแพลตฟอร์มเพลงเพื่อหาเงินสักหน่อย

แน่นอนว่า

คนกันเองจะร้องเล่นๆ ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าบุคคลที่สามคิดจะใช้ช่องทางนี้หาเงินล่ะก็ คงต้องมาคุยเรื่องราคากันให้ดีๆ!

ยกตัวอย่างเช่น หากบริษัทบันเทิงหรือรายการวาไรตี้ดนตรีอื่นคิดจะชุบมือเปิบเพลงของสองพี่น้องคู่นี้หรือของไป๋ซีเอ๋อร์ไปฟรีๆ ล่ะก็ แบบนั้นย่อมไม่ได้เด็ดขาด

ต้องจ่ายเงินเพิ่มด้วยซ้ำ!

"ให้เรียบง่ายหน่อย~"

เฉินอี้เริ่มการแสดงของเขา

แม้จะร้องได้ไม่เท่ากับต้นฉบับของกู้ฟาน

ทว่าก็มีกลิ่นอายพิเศษเฉพาะตัวอยู่ไม่น้อย

พอเฉินอี้ร้องจบ อ๊ะ ไม่สิ! เฉินอี้ยังร้องไม่ทันจบเลย หวังเจ๋อก็รีบยกมือขึ้นก่อนล่วงหน้าแล้ว!

ไม่มีอะไรหรอก ก็เพราะเมื่อกี้เขาเห็นกู้ฟานแตะถูกกีตาร์เข้าน่ะสิ!

ใจเขาเต้นระทึกขึ้นมาทันที!

จะปล่อยให้กู้ฟานขึ้นไปก่อนไม่ได้เด็ดขาด

ด้วยเหตุนี้เอง

กู้ฟานเพิ่งจะปัดใบไม้ที่ปลิวมาตกบนกีตาร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ออกไป ก็ต้องขมวดคิ้วมองดูเหล่าเพื่อนเก่าจากรายการ "คุณได้ยินเสียงเพลงของผมไหม" สลับกันขึ้นไปร้องเพลงทีละคน

เขารู้สึกงุนงงแปลกๆ

ทำไมแต่ละคนถึงได้ใจร้อนเหมือนลิงอย่างนี้?

คนก่อนหน้ายังร้องไม่ทันจบเลย คนถัดไปก็ลุกขึ้นยืนแล้ว?

ทำบ้าอะไรกันเนี่ย?!

ตอนนี้ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเชื่อมโยงกลุ่มหล่อเหลาบาดใจในตอนนี้กับกลุ่มหล่อเหลาบาดใจก่อนหน้านี้เข้าด้วยกันแทบไม่ออกจริงๆ

"แน่ใจนะว่าเป็นคนกลุ่มเดียวกันจริงๆ? เวลาร้องเพลงทำไมถึงดูหล่อขนาดนี้! ดูดีขนาดนี้?"

"นึกไม่ถึงเลยว่าไป๋ซีเอ๋อร์ เฉินอี้ แล้วก็โจวซวี่ที่ทำตัวเพี้ยนๆ เมื่อกี้ พอถึงเวลาร้องเพลงจะดูสุขุมแล้วก็ร้องเพราะขนาดนี้!"

"ให้ตายสิ พวกผู้เข้าแข่งขันเก่าของ 'คุณได้ยินเสียงเพลงของผมไหม' นัดกันมาหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมขึ้นแสดงกันได้ลื่นไหลขนาดนี้!"

"จริงด้วย ร้องเพราะมากเลย! หน้าใหม่ฝีมือฉกาจมาก! กลุ่มนี้เก่งกันทุกคนเลย!"

ผู้ชมที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังยังคงเอ่ยปากชมว่าแขกรับเชิญคนอื่นๆ ร้องเพลงเพราะ

แต่แฟนคลับรุ่นเก่ากลับมองทะลุความจริงไปหมดแล้ว

"ฮ่าๆ ฉันว่าพวกเขาพยายามหลบกู้ฟานอยู่ต่างหากล่ะ!"

"หมายความว่ายังไงอะ?"

"นายคงไม่เคยดูรายการ 'คุณได้ยินเสียงเพลงของผมไหม' สินะ อธิบายให้ฟังง่ายๆ เลยนะ! ตอนนั้นใน 'คุณได้ยินเสียงเพลงของผมไหม' ขอแค่กู้ฟานขึ้นแสดงเมื่อไหร่ คะแนนของผู้เข้าแข่งขันคนถัดๆ ไปจะไม่มีทางสูงแน่นอน!"

"ทำไมล่ะ!?"

"เพราะว่า—กู้ฟานเขาเก่งเกินเบอร์ไปน่ะสิ!"