ตอนที่ 56 เร็ว! รีบไปเชิญกู้หรันมาเร็วเข้า!

สี่พี่น้องตัวแสบที่ใจแป้วและผิดหวัง หลังจากถูกเหล่าหม่าเมินใส่โดยสิ้นเชิง ในที่สุดก็ตัดสินใจลงมือทำตามกำลังที่พอจะทำได้

หลังจากสั่งอาหารเช้าแบบเดลิเวอรีแล้ว

ทั้งสี่คนก็ซดเส้นก๋วยเตี๋ยวไปพลาง ปรึกษากันไปพลางว่าในไลฟ์คืนนี้จะพบกับไอดอลของพวกเขาอย่างไรดี

"ต้องสุภาพ"

"ต้องแสดงความเคารพอย่างสูงสุดต่อเทพกู้"

"ต้องเตรียมของขวัญพบหน้าไหม"

"เจอกันครั้งแรก เตรียมไว้เถอะ"

......

ในเวลาเดียวกัน

ภายใต้แสงแดดอันสดใส สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนกลับมีคนหน้าตาไม่ค่อยสดใสเดินทางมาเยือนไม่กี่คน

ชายสองคนในชุดสูททำงานสีดำ ติดตราสัญลักษณ์ของกรมความมั่นคงสารสนเทศไว้ที่หน้าอก เดินอกผายไหล่ผึ่งเข้าไปในสถาบันวิจัยวัสดุพอลิเมอร์ท่ามกลางสายตาของผู้คน

จากนั้น

ภายในห้องทำงานของสถาบันวิจัยก็มีเสียงตวาดซักถามอย่างเกรี้ยวกราดของราชบัณฑิตอาวุโสจ้าวเหิงดังขึ้นมา

ผ่านไปสิบกว่านาที ความเดือดดาลประหนึ่งฟืนไฟนั้นก็สงบลง

ผู้คนจึงได้เห็นชายสองคนนั้นก้มหัวค้อมเอว เดินตามหลังราชบัณฑิตอาวุโสจ้าวเหิงที่เชิดหน้าอกผายไหล่ผึ่งออกไปนอกสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนด้วยท่าทีหงอย ๆ ว่านอนสอนง่าย

ชายทั้งสองคนมีสีหน้ากระอักกระอ่วนและรู้สึกผิดเต็มใบหน้า ไม่หลงเหลือความองอาจขึงขังเหมือนตอนเพิ่งมาถึงแม้แต่น้อย

ส่วนชายชราทำหน้าบึ้งตึง ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว

ย่อมแน่อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางทำหน้าดี ๆ ให้กับเจ้าหน้าที่สองคนที่บุ่มบ่ามพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยไม่ทักไม่ทาย แล้วเชิญเขาไปจิบชาที่กรมความมั่นคงสารสนเทศแบบนี้

ทว่าสิ่งที่เขาทำได้ก็มีเพียงแค่การชักสีหน้าบึ้งตึงเท่านั้น

ในฐานะหน่วยงานรักษาความมั่นคงของชาติ กรมความมั่นคงสารสนเทศมีอำนาจสิทธิพิเศษสูงสุด

เขามีหน้าที่ต้องให้ความร่วมมือกับการสืบสวนทุกกรณี

เพียงแต่ในใจย่อมรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่ดี

คนที่ก้มหน้าก้มตาทำงานวิจัยอย่างสุจริตแท้ ๆ กลับนึกจะสืบสวนก็สืบสวนตามใจชอบ

แถมยังบุกเข้ามาต่อหน้าธารกำนัล แล้วจะให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นในสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนมองเขาอย่างไร

ดังนั้น เมื่อมาถึงกรมความมั่นคงสารสนเทศแล้ว

ชายชราจึงยังคงแสดงท่าทีไม่แยแสใครหน้าไหนทั้งสิ้น

หูเหวินปั๋วเป็นคนโผงผาง เขาหัวเราะแหะ ๆ แยกเขี้ยวสองที "ราชบัณฑิตจ้าว ลำบากคุณต้องเดินทางมาแล้วครับ"

"ทำไมถึงไม่ออกหนังสือแจ้งเตือน ทำไมไม่แจ้งสถานการณ์ให้ทางสถาบันทราบล่วงหน้าก่อนครับ" จ้าวเหิงย้อนถาม

สำหรับคนรุ่นเก่าอย่างเขา สิ่งที่ให้ความสำคัญที่สุดคือความบริสุทธิ์ผุดผ่องและศักดิ์ศรี

ยิ่งไปกว่านั้น ชั่วชีวิตของเขาทุ่มเททำงานอย่างรอบคอบ อุทิศหยาดเหงื่อแรงกายให้กับการพัฒนาวัสดุศาสตร์ของมาตุภูมิ

ไม่เคยทำเรื่องที่ละอายต่อประเทศชาติเลยแม้แต่น้อย

การสืบสวนโดยไม่แยกแยะขาวดำแบบนี้ สำหรับเขาแล้วถือว่ายอมรับไม่ได้

หูเหวินปั๋วรีบรินน้ำให้ชายชราหนึ่งแก้ว พลางยิ้มประจบ "เรื่องมันฉุกเฉินน่ะครับ เลยเดินเรื่องตามขั้นตอนไม่ทัน คุณสบายใจได้เลยครับ พอเรื่องนี้จบลง ผมจะไปชี้แจงสถานการณ์ให้คุณถึงสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนด้วยตัวเองเลยครับ!"

ตลอดทั้งคืนนี้ คนที่ไม่ได้นอนทั้งคืนไม่ได้มีแค่หัวเฟิงเหวินอวี๋ ซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์ แผนกกำกับดูแลไซเบอร์ และหอพัก 218 ของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนเท่านั้น

แต่ยังรวมถึงเจ้าหน้าที่สืบสวนต่อต้านการจารกรรมที่กรมความมั่นคงสารสนเทศส่งออกไป และตัวเขาในฐานะหัวหน้าใหญ่ของกรมความมั่นคงสารสนเทศด้วย

ตอนนี้เอกสารที่แผนกกำกับดูแลไซเบอร์ส่งมายังคงวางอยู่บนโต๊ะ

ถึงแม้จะได้ยินลูกน้องบอกว่าคืนนี้เกิดศึกปะทะทางกระแสสังคมบนโลกอินเทอร์เน็ตอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่ในฐานะคนที่ชอบมุงเรื่องสนุกเป็นชีวิตจิตใจ เขากลับไม่มีกะจิตกะใจจะเปิดอ่านเลย

เห็นได้ชัดว่าที่เขาบอกว่าเรื่องฉุกเฉินนั้นไม่ได้โกหกแม้แต่น้อย

ณ เวลานี้ สำหรับเขามีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่สำคัญอย่างยิ่งยวด

นั่นคือการสืบให้รู้เรื่องสายลับที่กำลังจะออกนอกประเทศ

เมื่อช่วงเช้ามืดวานนี้ตอนปิดล้อมจับกุม เจ้าหน้าที่ต่อต้านการจารกรรมได้จับกุมผู้ต้องสงสัยมาหลายคน ปัจจุบันถูกคุมขังอยู่ที่สถานีตำรวจท้องที่

หลังจากการแยกสอบปากคำตลอดทั้งคืน กลับไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เลยแม้แต่น้อย

ขณะนี้เหลือเวลาอีกเพียงแปดชั่วโมงสุดท้ายก่อนจะถึงกำหนดปล่อยตัว

เขาจะต้องสืบให้รู้แผนการร้ายของสหรัฐฯ ให้ได้ภายในแปดชั่วโมงสุดท้ายนี้

ส่วนจ้าวเหิงในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

จึงไม่คิดจะพูดจาพาทีทักทาย เข้าประเด็นโดยตรงทันที "ว่ามาเถอะ เรียกผมมาทำไม"

หูเหวินปั๋วนำหลักฐานชุดหนึ่งที่พิมพ์เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา แล้ววางลงตรงหน้าจ้าวเหิงเบา ๆ

ด้านบนนั้นคือประวัติการรับชมไลฟ์สดและประวัติการส่งของขวัญของจ้าวเหิง

การเตรียมข้อมูลอย่างละเอียดขนาดนี้ถือเป็นมาตรฐานตายตัวของกรมความมั่นคงสารสนเทศ

เพื่อใช้ข้อเท็จจริงและหลักฐานมัดตัวจนอีกฝ่ายไม่อาจโต้แย้งได้

จ้าวเหิงมองภาพแคปหน้าจอและประวัติการใช้จ่ายทีละใบ ๆ จนถึงกับงงไปหมด

นี่กำลังตรวจสอบเรื่องฟอกเงินอยู่หรืออย่างไร

คำนวณเบ็ดเสร็จแล้วก็แค่แสนกว่าหยวน เขายอมรับว่านี่คือรายจ่ายก้อนใหญ่ที่สุดในรอบหลายปีของเขา

แต่ในฐานะผู้อำนวยการสถาบันสาขาของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน ก็ไม่น่าจะต้องเอาเรื่องเงินแค่นี้มาจับผิดจนเป็นเรื่องใหญ่โตกระมัง

จ้าวเหิงพยักหน้า ยอมรับแต่โดยดี "ผมเป็นคนส่งเอง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า นึกว่าคนแก่อย่างผมทำงานมาทั้งชีวิต จะไม่มีเงินเก็บสักแสนหยวนมาเปย์หรือไง"

หูเหวินปั๋วไม่พูดอะไร ได้แต่จับตาดูการแสดงออกทางสีหน้าของจ้าวเหิงอย่างละเอียด

แปลกพิลึก

ไม่มีพิรุธหรืออาการร้อนตัวแม้แต่น้อย

เขาถามต่อ "แล้วทำไมท่านถึงส่งของขวัญล่ะครับ"

จ้าวเหิงเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาทันที มองหูเหวินปั๋วด้วยสีหน้าเหลืออด "ก็เจ้าหนุ่มที่ชื่อกู้หรันนั่นพูดได้ดี ฟังแล้วชอบใจก็เลยส่งให้ มีปัญหาอะไรนักหนา!"

ไม่ใช่แล้ว

ไม่ใช่ ไม่ถูกแล้ว

หูเหวินปั๋วรีบโบกมือห้าม ท่าทีของเขาคือการสอบสวน ไม่ใช่มานั่งทำงานประชาสัมพันธ์ป้องกันแก๊งหลอกลวงสักหน่อย

ไฉนคุยไปคุยมาทิศทางมันถึงได้พิลึกกึกกือขนาดนี้

หูเหวินปั๋วเรียบเรียงคำพูดใหม่แล้วเอ่ยขึ้น "ครั้งแรกท่านส่งไปห้าอัน ครั้งที่สองท่านส่งไปสามสิบอัน ทำไมถึงเป็นแบบนั้นครับ"

จ้าวเหิงโมโหจนควันออกหู เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าหูเหวินปั๋วต้องการอะไรกันแน่

จะถามคำถามพิลึกกึกกือพวกนี้ไปเพื่ออะไร

"คุณช่วยถามคำถามที่มีสาระกว่านี้หน่อยได้ไหม ที่ส่งห้าอันก็เพราะวันแรกฟังแล้วได้ประโยชน์ แต่ก็กลัวว่าเขาจะหมดมุก"

เขาเอ่ยออกมาอย่างมีอารมณ์ "วันที่สองเห็นว่าความกังวลของผมมันไร้สาระ ก็เลยส่งเพิ่มให้อีกหน่อย ส่วนที่ว่าทำไมถึงเป็นสามสิบอัน ก็เพราะภรรยาผมเหลือเงินในบัตรไว้ให้แค่นั้น มีปัญหาอะไรอีกไหม!"

หูเหวินปั๋วมองสีหน้าของท่านผู้เฒ่าจ้าว แต่ก็ยังไม่พบความผิดปกติใด ๆ

ระหว่างที่คุยกัน เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็นำเอกสารชุดหนึ่งมาส่งให้

หูเหวินปั๋วรับเอกสารมาแล้วเปิดอ่านอยู่นอกห้อง

ในนั้นคือความเคลื่อนไหวตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาของจ้าวเหิง รวมถึงร่องรอยการใช้ชีวิตจริงและบนโลกอินเทอร์เน็ตทั้งหมด

ซึ่งก็ยังไม่พบพฤติกรรมผิดปกติใด ๆ อยู่ดี

ถึงตรงนี้เขาจึงวางใจได้อย่างสนิท ทว่าในใจกลับรู้สึกผิดต่อราชบัณฑิตจ้าวเป็นอย่างยิ่ง

ตำแหน่งหน้าที่ของเขาบีบให้ต้องระแวดระวังและรอบคอบถึงขนาดนี้

การล่วงเกินผู้คนจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

หูเหวินปั๋วเดินกลับเข้ามาในห้อง เอ่ยขอโทษจ้าวเหิงอย่างจริงใจ แล้วบอกเหตุผลที่แท้จริงที่เชิญตัวเขามา

"ช่วงสองวันนี้ มีบุคคลต้องสงสัยชาวต่างชาติจำนวนมากทยอยยื่นคำร้องขอเดินทางออกนอกประเทศ เมื่อตระหนักได้ถึงความผิดปกติ ทางเราจึงจับกุมตัวไว้ได้หลายคน ขณะนี้กำลังอยู่ระหว่างการสอบสวนครับ"

จ้าวเหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อได้ยินสถานการณ์ดังกล่าว โทสะในใจก็มลายหายไปเกินครึ่ง

สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะในสถานการณ์ใด เรื่องของประเทศชาติต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัวเสมอ เขาจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "เค้นอะไรออกมาได้บ้างไหม"

"ยังครับ" สีหน้าผ่อนคลายแบบคนห่าม ๆ ของหูเหวินปั๋วเลือนหายไป แทนที่ด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่นและแววตาวิตกกังวล "เพียงแต่ในกระเป๋าเดินทางของพวกเขา เราพบคู่มือฟิสิกส์เล่มหนึ่ง บุคคลต้องสงสัยทั้งห้าคนล้วนมีคู่มือเล่มนี้พกติดตัวอยู่ทุกคน"

"ผมสงสัยว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับข้อมูลข่าวกรองทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของประเทศเราครับ"

เขาเอ่ยอย่างรู้สึกผิด "เมื่อวานนี้ เจ้าหน้าที่ของซีไอเอก็อยู่ในห้องไลฟ์คาเฟ่คุยรอบดึกด้วยเหมือนกัน เราคอยจับตาดูพวกเขามาตลอด ต่อมาพบว่าท่านก็อยู่ในนั้นด้วย แถมยังให้รางวัลคาร์นิวัลถึงสามสิบอันอย่างผิดปกติ จึงทำให้เราเกิดความสงสัยในตัวท่าน ผมทำผิดพลาดอย่างมหันต์ที่ด่วนตัดสินใจโดยไม่รอบคอบ ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งจริง ๆ ครับที่เสียมารยาท แต่ไหน ๆ ก็เชิญท่านมาแล้ว สมุดฟิสิกส์เล่มนี้ รบกวนท่านช่วยดูหน่อยได้ไหมครับว่าพอจะมีเบาะแสอะไรบ้าง"

จ้าวเหิงรับสมุดมา ก้มหน้าเปิดดู

เปิดดูได้เพียงสองหน้า ผ่านไปสิบกว่าวินาที จู่ ๆ เขาก็เบิกตากว้างมองหูเหวินปั๋วด้วยความตกตะลึง "นี่... นี่มัน..."

หูเหวินปั๋วเห็นผู้อำนวยการจ้าวมีปฏิกิริยารุนแรง จึงรีบเอ่ยว่า "ไม่ต้องรีบครับ ท่านค่อย ๆ พูด!"

"เนื้อหาการคำนวณอนุมานบางส่วนในนี้ผมเคยเห็นมาก่อน" จ้าวเหิงเอ่ยอย่างเหลือเชื่อ "ไปตามตัวกู้หรัน เขาต้องรู้เรื่องนี้แน่!"