ตอนที่ 57 ผมยังไม่ทันอ้าปาก คุณก็แฉตัวเองซะแล้ว

พารามิเตอร์และขั้นตอนการอนุมานบางส่วนในสมุดฟิสิกส์เล่มนี้ มีความคล้ายคลึงกับกระดาษร่างการออกแบบโครงสร้างวัสดุที่กู้หรันให้มาอยู่บ้าง

แต่ทิศทางการอนุมานกลับไม่ตรงกัน

จ้าวเหิงดูไม่ออกเลยว่าสมุดบาง ๆ เพียงเจ็ดแปดหน้านี้กำลังคำนวณอะไรอยู่กันแน่ แต่เมื่ออ่านดูจนจบ ความรู้สึกที่มันมอบให้กลับเหมือนกับกระดาษร่างของกู้หรันแทบไม่ผิดเพี้ยน

"ไปหากู้หรันเถอะ คาดว่ามีแค่เขาที่ให้คำตอบได้"

สีหน้าของราชบัณฑิตจ้าวขณะเสนอแนะจริงจังอย่างยิ่ง ไม่เหมือนกำลังพูดเล่นเลยสักนิด

หูเหวินปั๋วไม่เข้าใจว่าทำไมดาราหนุ่มกระแสแรงคนหนึ่งถึงจะให้คำตอบได้

แต่เขาก็ไม่ได้เสียเวลาไปกับการซักไซ้ไล่เลียง ส่งเจ้าหน้าที่ไปรับตัวกู้หรันที่ซื่อเฟิงกรุ๊ปทันที

พอลูกน้องออกเดินทางไปแล้ว เขาถึงค่อยเอ่ยถาม "เรื่องของกู้หรัน ราชบัณฑิตจ้าวพอจะทราบไหมครับ"

จ้าวเหิงส่ายหน้า เขาเพิ่งจะรู้จักกู้หรันเมื่อวานนี้เอง

หูเหวินปั๋วอธิบายกระแสสังคม ภูมิหลัง และประวัติการศึกษาของกู้หรันในช่วงที่ผ่านมาให้จ้าวเหิงฟัง

แต่ดูเหมือนจะไม่ทำให้ความประทับใจที่จ้าวเหิงมีต่อกู้หรันสั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย

เนื้อหาบนกระดาษร่างแผ่นก่อนหน้านั้น คือป้ายทองการันตีชั้นดี

อย่าว่าแต่จบแค่มัธยมต้นเลย ต่อให้เป็นเด็กเลี้ยงวัวที่ไม่เคยเรียนหนังสือ ก็พิสูจน์อะไรไม่ได้ทั้งนั้น

"จริงอยู่ เมื่อก่อนผมไม่เคยเจออัจฉริยะทางฟิสิกส์ที่เรียนรู้ด้วยตนเองโดยไม่ผ่านการศึกษาในระบบมาก่อน" จ้าวเหิงกล่าว "แต่ตอนนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าคุณจริง ๆ แค่นี้ก็เพียงพอที่จะลบล้างข้อกังขาได้ทั้งหมดแล้ว อีกอย่างเขาก็ไม่เหมือนกับนักศึกษาคนอื่น ๆ ที่ผมเคยพบมาจริง ๆ"

ไม่เหมือนกันงั้นเหรอ

มันก็ต้องไม่เหมือนอยู่แล้วสิ

คนที่ไม่เคยถูกความรู้แปดเปื้อน จะไปเหมือนกับคนที่ตรากตรำร่ำเรียนมานับสิบปีได้ยังไงกัน

หูเหวินปั๋วหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก

สำหรับกรมความมั่นคงสารสนเทศ สามารถตรวจสอบบันทึกทั้งหมดตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบันของใครก็ตามได้อย่างแจ่มแจ้ง

กู้หรันเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

หลังจากถูกทอดทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลในวัยเด็ก กู้หรันก็ได้รับการดูแลจากสถานสงเคราะห์

อาจเป็นเพราะไม่มีผู้ปกครอง เขาจึงแสดงพรสวรรค์ด้านความเกลียดชังการเรียนที่แปลกแยกจากคนอื่นมาตั้งแต่เล็ก

หากไม่ใช่เพราะการศึกษาภาคบังคับมีข้อกำหนดเข้มงวดให้เด็กในวัยเรียนต้องเข้าเรียนร้อยละหนึ่งร้อย วุฒิการศึกษาของเขาในตอนนี้คงไปไม่ถึงแม้กระทั่งมัธยมต้นด้วยซ้ำ

พอถึงมัธยมสามแล้วไปอยู่กับหัวเฟิง เขาก็บอกลาแวดวงการศึกษาไปอย่างสิ้นเชิง

เจ้าเด็กเหลือขอแบบนี้ หมักบ่มอยู่ในวงการบันเทิงที่คนดีคนชั่วปะปนกันอยู่สามสี่ปี ผลปรากฏว่าพอออกมากลับกลายเป็นอัจฉริยะทางฟิสิกส์เนี่ยนะ

ใคร ๆ ก็ว่าวงการบันเทิงน้ำลึก

ที่แท้ก็หมายความว่าในวงการนี้คือมหาสมุทรแห่งความรู้หรอกเรอะ

หูเหวินปั๋วไม่ใช่คนในแวดวงวิชาการ จึงไม่อาจประเมินกู้หรันจากมุมมองของผู้เชี่ยวชาญได้

ทว่าในฐานะมือเก๋าด้านข้อมูลและข่าวกรอง เขายังคงยืนกรานที่จะสงสัยในตัวกู้หรันต่อไป

ความเคยชินในสายอาชีพทำให้เขาไม่อาจสรุปเรื่องราวที่ไม่ธรรมดาด้วยคำว่า "ปาฏิหาริย์" สั้น ๆ ได้เลย

......

ตึกซื่อเฟิงเทคโนโลยี

สำหรับบริษัทบันเทิง วินาทีที่รถประจำตำแหน่งของกรมความมั่นคงสารสนเทศจอดลงหน้าบริษัท หนังมหันตภัยเรื่องหนึ่งก็ได้เปิดฉากขึ้น

บรรดาปาปารัสซีที่ดักรออยู่หน้าบริษัทต่างหยิบมือถือขึ้นมากดชัตเตอร์ถ่ายภาพรัว ๆ

เพื่อนร่วมงานในบริษัทที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและกระตือรือร้นในวันวาน บัดนี้กลับบรรยากาศหดหู่เงียบกริบ

"ใครบ้านแตกอีกแล้วเนี่ย"

คนทั้งบริษัทต่างหวาดผวาอกสั่นขวัญแขวน

กรมความมั่นคงสารสนเทศมีภารกิจมากมาย หนึ่งในนั้นคือรับผิดชอบการตรวจสอบวงการบันเทิง

การแฉเรื่องฉาวหรือสร้างข่าวลือใส่ร้ายกันบนอินเทอร์เน็ต เป็นเพียงเรื่องเด็กเล่นเมื่ออยู่ต่อหน้ากรมความมั่นคงสารสนเทศ

หากกรมความมั่นคงสารสนเทศลงมือเมื่อไหร่ นั่นหมายความว่าคนเป็น ๆ คนหนึ่งจะถูกลบชื่อออกจากโลกอินเทอร์เน็ตอย่างสิ้นเชิง

แม้แต่โอกาสจะดิ้นรนสักนิดก็ยังไม่มี

ทุกคนมองดูเจ้าหน้าที่ของกรมความมั่นคงสารสนเทศเดินเข้าไปในตึกซื่อเฟิงเทคโนโลยี

จากนั้นก็เห็นลู่เข่อชิงวิ่งออกจากตึก

แล้วก็พากู้หรันกลับเข้ามาในตึก

จากนั้นตอนเก้าโมงสิบสามนาที เจ้าหน้าที่ก็พากู้หรันออกจากตึกไป

กู้หรันตากึ่งปิดกึ่งเปิด รู้สึกแค่ว่าตัวเองล่องลอยเคลิบเคลิ้ม รถออกตัวไปแล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

จนกระทั่งรถแล่นไปได้ครึ่งทาง เขาถึงเพิ่งจะตื่นเต็มตา

อารมณ์หงุดหงิดจากการโดนปลุกพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที "พวกคุณเป็นใครเนี่ย จะไปไหนกัน"

"กรมความมั่นคงสารสนเทศครับ"

เจ้าหน้าที่สองนายที่นั่งเบาะหน้าและเบาะข้างคนขับตอบกลับมา

กู้หรันโมโหขึ้นมาแวบหนึ่งแล้วก็หงอยลงทันควัน "ไปกรมความมั่นคงสารสนเทศทำไมครับ"

"ไม่ทราบเหมือนกันครับ ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวไปถึงก็รู้เอง"

กู้หรันอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก

เขานึกถึงคำเตือนที่ราชบัณฑิตจ้าวเหิงเคยให้ไว้

"เรื่องบางเรื่องพูดไม่ได้"

ไม่จำใส่หัวเลยนะกู้หรัน

เขาเตือนแล้วแท้ ๆ นายก็ยังรั้นหัวชนฝาอีก

คราวนี้ดีเลย ไม่ต้องหากินในวงการบันเทิงแล้ว คงได้แต่กลับไปทำงานวิจัยสายเดิมที่สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนเพื่อสร้างชื่อเสียงแล้วล่ะ

……

พอมาถึงกรมความมั่นคงสารสนเทศ

โดยมีเจ้าหน้าที่สองนายประกบ กู้หรันก็ตรงไปยังห้องทำงานของหูเหวินปั๋วทันที

สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ ผู้เฒ่าราชบัณฑิตจ้าวเหิงก็อยู่ที่นี่ด้วย

กู้หรันตาค้างไปทันที

ตลอดทางเขายังคิดทบทวนอยู่เลยว่าตัวเองพูดอะไรเกินไปตรงไหน และควรจะขอโทษอย่างจริงใจยังไงดี

ผลปรากฏว่าพอมาถึง ตาแก่นี่เป็นคนฟ้องงั้นเหรอ

เดี๋ยวนะ ที่ว่าไม่ฟังผู้ใหญ่แล้วจะลำบาก หมายความว่าถ้าไม่ฟังคุณ คุณก็จะรายงานจับผมงั้นสิ

กู้หรันขมวดคิ้วมองจ้าวเหิง

ดีนะตาแก่ ดูท่าทางซื่อ ๆ แท้ ๆ

หูเหวินปั๋วมือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือหนึ่งถือถ้วยชา พลางมองกู้หรัน "สวัสดีครับ ผมหูเหวินปั๋ว อธิบดีกรมความมั่นคงสารสนเทศ เมื่อวานไลฟ์ดึกขนาดนั้น พักผ่อนเต็มอิ่มไหมครับ"

กู้หรันถอนหายใจ กล่าวอย่างจริงใจว่า "ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว"

บรรยากาศในห้องทำงานพลันชะงักงัน

หูเหวินปั๋วเพิ่งจะยกถ้วยชาแตะริมฝีปาก ก็ต้องวางลงอีกครั้ง

จากนั้นมองกู้หรันตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

พูดตามตรง

หลังจาก "บทเรียนปลูกฝังอุดมการณ์" เมื่อวาน แม้เขาจะยังกังขาในระดับความรู้ของกู้หรันอยู่บ้าง แต่เรื่องคุณธรรมความประพฤตินั้นไม่มีข้อสงสัยเลยแม้แต่น้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะกู้หรันหลุดปากสารภาพออกมาเอง เขาคงมองข้ามการตรวจสอบประวัติกู้หรันไปแล้วจริง ๆ

นี่กูด่วนตัดสินไปอีกแล้วเหรอวะเนี่ย หูเหวินปั๋วสูดหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ ก่อนจะข่มขู่ว่า "สารภาพมาเองเถอะ"

กู้หรันเปลี่ยนสีหน้าปานนักแสดง ทำหน้าเศร้าเหมือนจะร้องไห้ แล้วเริ่มทบทวนความผิดตัวเองอย่างเข้าถึงอารมณ์

บอกว่าไม่ควรเอาเรื่องพวกนั้นมาพูดในไลฟ์

ไม่ควรรู้เท่าไม่ถึงการณ์

ต่อไปก่อนไลฟ์จะเตรียมตัวให้พร้อมแน่นอน

และจะไม่ด้นสดพูดจาอะไรพล่อย ๆ ขาดความยับยั้งชั่งใจอีกเด็ดขาด

หูเหวินปั๋วยกน้ำชาในถ้วยดื่มรวดเดียวหมดด้วยความผิดหวังเต็มอก "พอเถอะ เรียกคุณมาไม่ใช่เพราะเรื่องนี้"

จากนั้น เขาก็บอกเล่าเรื่องสมุดเล่มนั้นให้กู้หรันฟังคร่าว ๆ

ทว่ารายละเอียดเรื่องสายลับหรือเรื่องซีไอเออะไรพวกนั้นไม่ได้อธิบายออกไป

เพียงแค่บอกกู้หรันว่า ในสมุดเล่มบางนี้อาจมีข้อมูลบางอย่างซ่อนอยู่

กู้หรันก็ถึงกับอึ้ง สรุปว่ากรมความมั่นคงสารสนเทศเรียกเขามาตั้งนานสองนานเพื่อมาทำโจทย์เนี่ยนะ

จ้าวเหิงเสริมขึ้นว่า "ฉันลองดูเนื้อหาในสมุดเล่มนี้แล้ว ขั้นตอนการคำนวณกับสัญลักษณ์สูตรบางอย่าง มีส่วนคล้ายกับการออกแบบโครงสร้างวัสดุที่เธอเขียนอยู่หลายจุด เธอช่วยดูหน่อยสิว่า จะพบปัญหาอะไรบ้างไหม"

หลังจากกู้หรันฟังคำพูดของจ้าวเหิง เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเผยความเคลือบแคลงสงสัยออกมา

เพราะเขาไม่คิดว่าในโลกนี้ จะมีใครเขียนเนื้อหาแบบนั้นออกมาได้

"ให้ผมดูหน่อยครับ"

กู้หรันนั่งลงบนโซฟา แล้วเปิดสมุดออกอ่านอย่างละเอียด

อ่านไปได้ไม่ถึงสองบรรทัด ความเหนื่อยล้าง่วงงุนทั่วร่างก็พลันมลายหายไปในพริบตา ทั้งตัวตื่นตัวขึ้นมาเต็มที่ทันที