ตอนที่ 58 พวกเราไม่เคยแหงนมองท้องฟ้าอย่างจริงจังเลย

กู้หรันยื่นมือออกไป "ขอปากกาให้ผมด้ามหนึ่งครับ"

หูเหวินปั๋วรีบดึงปากกาเจลออกจากกระบอกใส่ปากกาแล้วส่งให้กู้หรันทันที

จากนั้น ภายใต้สายตาจับจ้องของหูเหวินปั๋วและจ้าวเหิง

กู้หรันก็ถือปากกาเริ่มทำเครื่องหมายกำกับลงบนสมุดเล่มบางทีละจุด

ทั้งสองคนกลั้นหายใจไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ทว่าพอเหลือบไปเห็นสีหน้าของกู้หรันเข้า ก็ยังอดตกใจไม่ได้

ในเวลานี้สมาธิทั้งหมดของกู้หรันจดจ่ออยู่กับสมุดเล่มนี้ แววตาเผยความประหลาดใจออกมาจางๆ

หูเหวินปั๋วสังเกตละเอียดยิ่งกว่า เขาสัมผัสได้ว่ากล้ามเนื้อของกู้หรันอยู่ในสภาพเกร็งแน่น แม้แต่ขนแขนก็ลุกชันขึ้นมาจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

สภาพเช่นนี้ โดยทั่วไปแล้วไม่เพราะตึงเครียดถึงขีดสุด ก็ต้องตื่นเต้นถึงขีดสุด

ดูท่าในสมุดเล่มบางนี้จะซ่อนความลับบางอย่างไว้จริงๆ

ขณะที่กู้หรันกำลังทำเครื่องหมาย

หูเหวินปั๋วก็รอคอยพลางก้มมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ

นับจากเวลาที่ต้องปล่อยตัวผู้ต้องสงสัย ผ่านไปอีกชั่วโมงกว่าแล้ว

ยามที่เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว มันทำให้เขาเริ่มจะร้อนใจยิ่งกว่ากู้หรันเสียอีก

ในที่สุด หลังจากผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง

กู้หรันก็วางปากกาลง สายตามองเครื่องหมายที่เรียงรายละลานตาบนสมุดด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

หูเหวินปั๋วรีบถาม "เป็นยังไงบ้าง พบอะไรไหมครับ"

กู้หรันเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย มองไปยังจ้าวเหิง "คุณรู้ไหมว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกคุ้นเคย"

จ้าวเหิงส่ายหน้าแล้วกล่าว "ผมแค่รู้สึกว่าขั้นตอนบางอย่างมันคล้ายกับการคำนวณของคุณมาก แต่ถ้าดูละเอียดๆ กลับจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย ไม่รู้เลยว่ากำลังคำนวณอะไรอยู่"

"กำลังคำนวณว่าบนท้องฟ้ามีม่านกั้นอยู่ชั้นหนึ่งหรือไม่ครับ" กู้หรันชี้ไปที่ท้องฟ้านอกหน้าต่าง "ผมเองก็เคยคำนวณ แต่ไม่ได้คำนวณละเอียดเท่าเขา ถึงอย่างนั้นขั้นตอนก็แทบจะไม่ต่างกันเลย"

"จากการคำนวณนี้นี่เอง ที่ทำให้ผมคาดการณ์ถึงการมีอยู่ของชั้นสลายตัวของแฟรนเซียม"

"แบบจำลองการออกแบบโครงสร้างวัสดุที่คุณเห็น จริงๆ แล้วก็นับว่าเป็นผลพลอยได้จากการคำนวณนี้ มีหลายขั้นตอนที่เชื่อมโยงถึงกัน คุณถึงได้รู้สึกคุ้นเคยไงครับ"

ชาติก่อน ความสำเร็จทางฟิสิกส์ทั้งหมดของกู้หรันเกือบทั้งหมดล้วนต่อยอดออกมาโดยมีเศษแฟรนเซียมเป็นจุดเริ่มต้น

ส่วนแผนการออกแบบโครงสร้างวัสดุที่เขาเขียนลงบนกระดาษทดแผ่นนั้น ก็ได้รับอิทธิพลมาจากผลงานวิจัยเศษแฟรนเซียมเช่นกัน

ทว่าสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเลยก็คือ หัวเซี่ยในโลกใบนี้ นอกจากเขาแล้วยังมีคนที่สองที่ค้นพบการมีอยู่ของเศษแฟรนเซียมด้วย

หูเหวินปั๋วไม่รู้ว่าชั้นสลายตัวของแฟรนเซียมคืออะไร

ส่วนจ้าวเหิงก่อนหน้านี้ก็เพียงแค่มองว่าเศษแฟรนเซียมที่กู้หรันพูดถึงในห้องไลฟ์เป็นแค่ทิศทางการวิจัยที่ "น่าสนใจดี" เท่านั้น ยังไม่ได้บรรจุเข้าสู่วาระการทำงานจริงจัง

ดังนั้น เมื่อได้ยินความเห็นของกู้หรันที่มีต่อสมุดเล่มนี้ จึงทำให้ทั้งสองคนเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

และสิ่งที่จ้าวเหิงสงสัยที่สุดก็คือ ชั้นสลายตัวของแฟรนเซียมมีอยู่จริงงั้นหรือ

"ความหมายของคุณก็คือ..." จ้าวเหิงเอ่ยอย่างประหลาดใจ "สมุดเล่มนี้เป็นการคำนวณอนุมานเกี่ยวกับชั้นสลายตัวของแฟรนเซียมงั้นหรือครับ"

กู้หรันอธิบายว่า "พูดให้ถูกต้องก็คือ ในตอนแรกที่เริ่มคำนวณเขายังไม่รู้ถึงการมีอยู่ของชั้นสลายตัวของแฟรนเซียม แต่หลังจากคำนวณแล้วถึงได้ค้นพบว่าบริเวณชั้นนอกสุดของชั้นบรรยากาศโลกมีสสารที่ไม่ใช่ของเหลวลักษณะคล้ายหมึกอยู่ชั้นหนึ่ง จากนั้นจึงวิเคราะห์และเปรียบเทียบผ่านคุณสมบัติทางฟิสิกส์และเคมีต่างๆ ท้ายที่สุดถึงได้ยืนยันว่าเป็นแฟรนเซียมครับ"

จ้าวเหิงได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงเป็นล้นพ้น "นี่...คำนวณออกมาได้ยังไงกัน"

ส่วนหูเหวินปั๋ว เขาไม่เข้าใจเนื้อหาทางวิชาการพวกนี้

เขาสนใจเพียงความถูกต้องเป็นจริงของการคำนวณนี้เท่านั้น เพราะหากทำความเข้าใจสมุดเล่มนี้ได้อย่างกระจ่างแจ้ง มันจะกลายเป็นกุญแจสำคัญอย่างยิ่งสำหรับการสอบสวนที่จะตามมา

"คำนวณออกมาได้ไม่ยากครับ" กู้หรันกล่าว "รวบรวมข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับคลื่นความโน้มถ่วง คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า รังสีคอสมิก... จากศูนย์สังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ทั้งในและต่างประเทศ"

"จากนั้นก็รีเซ็ตพารามิเตอร์ กำหนดมาตรฐานหน่วยขึ้นมาหนึ่งหน่วย แล้วคุณจะพบกับปรากฏการณ์ที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง"

"คลื่นความโน้มถ่วงหรือรังสีคอสมิกชนิดเดียวกัน เมื่อตรวจวัดจากสถานีสังเกตการณ์ในตำแหน่งที่ต่างกัน มักจะมีข้อมูลที่คลาดเคลื่อนอย่างเห็นได้ชัดอยู่สองสามจุดเสมอ"

"และสำหรับคลื่นความโน้มถ่วงกับรังสีคอสมิกในแต่ละช่วงเวลาของสถานีสังเกตการณ์เดียวกัน ภายใต้มาตรฐานหน่วยเดียวกัน ก็จะมีข้อมูลบางส่วนเกิดค่าความคลาดเคลื่อนค่อนข้างมากเช่นกันครับ"

สิ่งที่กู้หรันพูดค่อนข้างซับซ้อน จ้าวเหิงจึงทำได้เพียงเปรียบเทียบอย่างง่ายเพื่อทำความเข้าใจคำพูดของเขา

หากมองว่าคลื่นความโน้มถ่วงและรังสีคอสมิกเหล่านี้เปรียบเสมือนแสงที่ส่องออกจากไฟฉาย

และมองว่าชั้นบรรยากาศเปรียบเสมือนกระจกหนึ่งแผ่น

เช่นนั้นสถานการณ์ที่กู้หรันอธิบายก็คือ บนกระจกแผ่นนี้ อัตราการส่องผ่านของแสงไฟฉายกลับไม่เท่ากัน

เมื่อสรุปต่อยอดไปอีกขั้น กระจกแผ่นนี้อาจมีความหนาบางไม่สม่ำเสมอกัน

ทว่าสำหรับชั้นบรรยากาศและคลื่นความโน้มถ่วงแล้ว ในระดับสเกลของจักรวาล ความหนาบางไม่ได้ส่งผลให้เกิดความคลาดเคลื่อนที่ชัดเจนขนาดนั้น

ดังนั้น ข้อสรุปที่แม่นยำจึงควรอธิบายว่า แต่ละจุดบนกระจกแผ่นนี้มีความฝ้าไม่เท่ากัน

ด้วยเหตุนี้ จ้าวเหิงจึงพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ "งั้นความหมายของคุณก็คือ รังสีคอสมิกและคลื่นความโน้มถ่วงเหล่านี้ เมื่อส่องเข้ามายังจุดต่างๆ บนโลก จะมีระดับการลดทอนของพลังงานที่แตกต่างกันมากอย่างนั้นเหรอ"

"เรื่องนี้ยังไม่น่าตกใจเท่าไหร่ครับ" กู้หรันกล่าว "สิ่งที่น่าตกใจจริงๆ คือความคลาดเคลื่อนเหล่านี้ไม่ได้กระจัดกระจายอย่างไร้ระเบียบ แต่เมื่อคำนวณดูแล้ว คุณจะพบว่าความคลาดเคลื่อนทั้งหมดมีความสอดคล้องกันอย่างยิ่ง"

"ยกตัวอย่างเช่น โมเมนต์ขั้วคู่แม่เหล็กของไอโซโทปแทบทั้งหมดจะอยู่ที่ 1.179 และค่าคงที่การจับคู่ของนิวเคลียสแทบทั้งหมดจะอยู่ที่ 8.32..."

จ้าวเหิงตระหนักถึงบางอย่าง จึงรีบพลิกเปิดดูสมุดเล่มนั้นทันที "ในสมุดเล่มนี้เคยมีพารามิเตอร์สองตัวนี้ปรากฏอยู่"

เขาพลิกสมุดไปยังหน้าที่สามและหน้าที่ห้าตามลำดับ

แล้วชี้ตัวเลขด้านบนให้หูเหวินปั๋วกับกู้หรันดู

พารามิเตอร์สองตัวที่เขียนอยู่ในสมุดเล่มนี้ ตัวหนึ่งคือ 1.135 และอีกตัวคือ 8.33

ความคลาดเคลื่อนแทบจะมองข้ามไปได้เลย

หูเหวินปั๋วมองไปยังสองจุดนั้น มีตัวเลขนี้อยู่จริงๆ

แต่ด้วยนิสัยขี้ระแวงของเขา จึงอดไม่ได้ที่จะคิดขึ้นมาว่า เป็นไปได้หรือไม่ที่ข้อมูลสองตัวที่กู้หรันพูดมานั้น ถูกดัดแปลงขึ้นมาเองโดยอิงจากตัวเลขสองตัวนี้

แม้จะมีความสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากขัดจังหวะ

หากแต่เก็บคำถามไว้ในใจ แล้วตั้งใจฟังกู้หรันอธิบายต่อไป

กู้หรันกล่าวต่อ "ตอนที่ผมได้พารามิเตอร์เหล่านี้มา ผมก็รู้ทันทีว่าจะต้องมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ข้างในแน่ หลังจากเปรียบเทียบกับทุกธาตุแล้ว ในที่สุดก็เจาะจงไปที่ธาตุแฟรนเซียม คุณสมบัติทางฟิสิกส์ทั้งหมดแทบจะสอดคล้องกับข้อมูลอย่างสมบูรณ์แบบครับ"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

จ้าวเหิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

"แต่ว่า" กู้หรันก้มหน้ามองสมุดเล่มนั้นพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย "เนื้อหาการคำนวณในสมุดเล่มนี้ดูเหมือนจะถูกใครบางคนจงใจสลับขั้นตอนจนยุ่งเหยิงไปหมดครับ"

กู้หรันใช้ปลายปากกาชี้ไปยังจุดที่เขาทำเครื่องหมายไว้แล้วอธิบายว่า "คุณดูตรงนี้สิครับ จริงๆ แล้วลำดับของมันถูกสลับจนมั่วไปหมด ตรงนี้น่าจะเป็นการคำนวณขั้นต้น แต่กลับถูกนำไปไว้ด้านหลัง"

"แล้วก็ตรงนี้ ทั้งสูตรนี้มีปัญหาหมดเลย แต่ถ้าเอาไปแยกส่วนและประกอบเข้ากับสูตรในหน้ารองสุดท้ายใหม่ โดยไม่ต้องเพิ่มอะไรเข้าไปเลยแม้แต่น้อย ก็จะได้สูตรที่สมบูรณ์และถูกต้องออกมาถึงสองสูตรครับ"

"นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาอีกส่วนที่แปลกมาก เป็นการคำนวณอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับการอนุมานชั้นสลายตัวของแฟรนเซียมเลยสักนิดครับ"