ตอนที่ 59 ครั้งนี้พวกเราช้าไปก้าวหนึ่ง

ตามคำอธิบายของกู้หรัน มันเหมือนกับมีใครบางคนจงใจแยกสูตรคำนวณและขั้นตอนการอนุมานทั้งหมดเกี่ยวกับชั้นสลายตัวของแฟรนเซียมในสมุดเล่มนี้ ออกเป็นชิ้นส่วนย่อย ๆ

จากนั้นก็สอดแทรกมันแบบสุ่มเข้าไปในกระบวนการอนุมานอีกชุดหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย

จ้าวเหิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าพลางเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที "มิน่าล่ะ"

หลังจากเขาได้สมุดเล่มนี้มา นั่งดูอยู่นานสองนานก็รู้สึกตลอดว่ามีเนื้อหาอะไรบางอย่างแฝงอยู่ แต่กลับมองไม่ออกว่ามันคืออะไรกันแน่

ตอนแรกเขายังนึกว่าเป็นเพราะกระบวนการอนุมานบนนี้ลึกซึ้งเกินไปจนเกินขอบเขตความสามารถของตน

พอได้รับการชี้แนะจากกู้หรัน ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าที่แท้การอนุมานทั้งเล่มมันสับสนปนเปกันไปหมด

"แต่ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยล่ะครับ" กู้หรันไม่ได้มีความดีใจแบบคนที่เพิ่งตาสว่างเลยสักนิด เขามองเนื้อหาการอนุมานที่ยุ่งเหยิงไร้ระเบียบพลางคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปมองหูเหวินปั๋วด้วยสีหน้างุนงง "สมุดเล่มนี้คุณได้มาจากไหนเหรอครับ"

หูเหวินปั๋วหันไปมองจ้าวเหิง คล้ายกำลังถามถึงความน่าเชื่อถือในสิ่งที่กู้หรันพูด

จ้าวเหิงพยักหน้าอย่างหนักแน่นเพื่อเป็นการยืนยัน

หูเหวินปั๋วถึงได้ตอบว่า "ค้นเจอจากตัวคนต่างชาติน่ะ"

"คนต่างชาติเหรอครับ"

"ใช่ เป็นบุคคลต้องสงสัยว่าอาจเป็นสายลับ และทุกคนล้วนมีสมุดแบบนี้คนละหนึ่งเล่ม"

กู้หรันมองสมุดอันยุ่งเหยิงที่เต็มไปด้วยเครื่องหมาย พลันตระหนักถึงบางอย่างขึ้นมาได้ "ถ้าอย่างนั้นของสิ่งนี้ก็น่าจะเป็นสมุดรหัสลับ"

"สมุดรหัสลับเหรอ" หูเหวินปั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย

กู้หรันหันไปมองจ้าวเหิง "ยังจำเรื่องการมีอยู่ของเศษแฟรนเซียมที่ผมเคยพูดไว้ตอนไลฟ์สดได้ไหมครับ"

จ้าวเหิงพยักหน้า "จำได้"

"พวกเขาอาจจะเริ่มลงมือกันแล้วครับ" กู้หรันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "พวกเขาเร็วกว่าพวกเรา"

หูเหวินปั๋วถามขึ้น "เศษแฟรนเซียมคืออะไร"

กู้หรันไม่ได้สนใจหูเหวินปั๋ว แต่ก้มลงหยิบกระดาษพิมพ์จากข้างโต๊ะมาสองสามแผ่น

ก้มหน้าก้มตาเริ่มจัดเรียงข้อมูล

เขาวางสมุดไว้ด้านข้าง มองดูเครื่องหมายที่ทำไว้ล่วงหน้า แล้วคัดลอกกระบวนการอนุมานที่ยุ่งเหยิงทั้งหมดใหม่อีกครั้งตามลำดับที่ถูกต้อง

เศษแฟรนเซียมคืออะไรกันแน่ และมีประโยชน์อย่างไร ชาติก่อนเขาเองก็ยังวิจัยไม่กระจ่าง

แต่สิ่งที่เขารู้คือคุณสมบัติทางกายภาพอันยอดเยี่ยมเป็นเลิศของมันนั้น เพียงพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นวัสดุที่สามารถพลิกโฉมระดับเทคโนโลยีในปัจจุบันได้เลย

ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของมนุษยชาติ ท้ายที่สุดแล้วก็คือความก้าวหน้าของวัสดุ

ทว่าความก้าวหน้าด้านวัสดุนั้นยากเย็นแสนเข็ญยิ่งนัก

นักวัสดุศาสตร์นับไม่ถ้วนทุ่มเทชั่วชีวิต ก็ใช่ว่าจะค้นพบหรือสร้างสรรค์วัสดุที่มีอิทธิพลต่ออารยธรรมมนุษย์ขึ้นมาได้

ความก้าวหน้าจากการลองผิดลองถูกแบบค้นหาทุกความเป็นไปได้เช่นนี้ ได้จำกัดกระบวนการพัฒนาของอารยธรรมมนุษย์อย่างที่สุด

แต่เศษแฟรนเซียมเป็นข้อยกเว้น มันไม่จำเป็นต้องวิจัย ไม่ต้องทดสอบข้ามปีข้ามชาติ และไม่ต้องอาศัยการลองผิดลองถูกพิสูจน์ยืนยันรุ่นแล้วรุ่นเล่า

มันตั้งอยู่ตรงนั้น

สิ่งที่คุณต้องทำมีเพียงแค่มันให้เจอ แล้วเก็บมันขึ้นมา

จากนั้นคุณก็จะได้ครอบครองวัสดุที่ก้าวล้ำเกินกว่าระดับการพัฒนาของอารยธรรมมนุษย์ในปัจจุบัน

กู้หรันเคยตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับเศษแฟรนเซียมมานับไม่ถ้วน เคยเสนอแผนงานต่าง ๆ มากมาย

แต่ด้วยสไตล์การทำงานที่อนุรักษนิยมและเน้นความปลอดภัยรอบคอบของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน สุดท้ายจึงทำได้เพียงหยุดอยู่แค่บนสไลด์นำเสนอ

อันที่จริง หากมีความกล้าเสี่ยงมากกว่านี้สักนิด ผลักดันการประยุกต์ใช้ทางเทคโนโลยีไปพร้อมกันก่อนที่จะไขปริศนาเศษแฟรนเซียมได้กระจ่าง ป่านนี้ระดับเทคโนโลยีคงพัฒนาแบบก้าวกระโดดไปนานแล้ว

แต่เรื่องเหล่านั้นล้วนเป็นอดีตไปแล้ว ชาติก่อนหัวเซี่ยเป็นฝ่ายนำหน้าก่อน ทว่ากลับทิ้งความได้เปรียบจากการออกตัวเร็วกว่าก้าวหนึ่งไปโดยเปล่าประโยชน์

ปล่อยให้โอกาสทองในการพัฒนาเทคโนโลยีหลุดลอยไป

ทว่ายามนี้สหรัฐฯ เป็นฝ่ายก้าวล่วงหน้าไปก่อน ทำให้เขารู้สึกตึงเครียดขึ้นมาอย่างยิ่ง

หากสหรัฐฯ เป็นฝ่ายค้นหาเศษแฟรนเซียมพบก่อนแล้วนำไปประยุกต์ใช้ นั่นย่อมเป็นภัยคุกคามมหาศาลสำหรับหัวเซี่ย

หลังจากกู้หรันจัดระเบียบเสร็จ ไม่นานก็ได้ผลการคำนวณอนุมานออกมาสองชุด

ในส่วนที่เกี่ยวกับชั้นสลายตัวของแฟรนเซียมนั้นไม่มีปัญหาอะไร

เมื่อขั้นตอนทั้งหมดปรากฏออกมาอย่างถูกต้องและเป็นระเบียบ กระบวนการอนุมานทั้งหมดก็กลายเป็นเพียงโจทย์การอ่านจับใจความที่แสนจะเรียบง่าย

ถึงขนาดที่ว่าแม้กระทั่งนักเรียนมัธยมปลายมาอ่าน ก็ยังเข้าใจคุณสมบัติของวัสดุที่อนุมานออกมาได้ และค้นหาค่าพารามิเตอร์ต่าง ๆ ของเศษแฟรนเซียมเจอ

คราวนี้พอจ้าวเหิงดูอีกรอบ ก็เข้าใจได้อย่างปรุโปร่งในพริบตา

ส่วนการคำนวณอนุมานอีกส่วนหนึ่งนั้น...

ลำดับและตรรกะไม่ได้ถูกจงใจทำลาย ทั้งหมดล้วนสมบูรณ์ครบถ้วน

แต่เมื่อดูจากเนื้อหาแล้ว กลับไม่เกี่ยวข้องกับชั้นสลายตัวของแฟรนเซียมเลยแม้แต่น้อย เป็นเนื้อหาการวิจัยที่เกี่ยวข้องกับฟิสิกส์ดาราศาสตร์อย่างเห็นได้ชัด

จนกระทั่งเขาพลิกดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ ถึงได้เริ่มสังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างราง ๆ

"นี่คือการคำนวณวิถีการเคลื่อนที่และจุดตกของเทหวัตถุบนท้องฟ้าครับ" กู้หรันมองเนื้อหาการอนุมานพลางเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ "แต่ไม่ได้เจาะจงไปที่เทหวัตถุชิ้นใดชิ้นหนึ่ง ทว่าเป็นการให้โมเดลการคำนวณมา เป็นโมเดลการคำนวณที่สามารถประมวลผลเทหวัตถุที่คล้ายคลึงกันได้นับไม่ถ้วน"

จ้าวเหิงถามขึ้น "ผลลัพธ์สุดท้ายที่คำนวณออกมาได้คืออะไรเหรอ"

"ช่วงพิกัดจุดตกของเทหวัตถุพวกนี้ครับ" กู้หรันตอบ "ตรงนี้มีพารามิเตอร์อยู่ พอนำไปแทนค่าในสถานะวิถีก็สามารถคำนวณจุดตัดของละติจูดกับลองจิจูดออกมาได้คร่าว ๆ จากนั้นอาศัยจุดตัดพิกัดทั้งสี่จุด ก็จะสามารถจำกัดขอบเขตพื้นที่ได้ ซึ่งนั่นก็คือจุดตกครับ"

"นี่มันคำนวณอะไรกัน" จ้าวเหิงไม่เข้าใจ "อุกกาบาตงั้นเหรอ"

กู้หรันส่ายหน้าอย่างสับสนเช่นกัน "ไม่น่าจะใช่ครับ กระบวนการคำนวณทั้งหมดมีสองช่วง ช่วงหนึ่งคือจากพื้นผิวโลกขึ้นสู่วงโคจรระดับต่ำของโลก อีกช่วงคือจากวงโคจรระดับต่ำของโลกลงสู่พื้นผิวโลก"

จ้าวเหิงคาดเดาอย่างมึนงง "หรือว่าจะเป็นการกู้คืนดาวเทียม แต่ถ้าเป็นการกู้คืนดาวเทียม แล้วมันเกี่ยวอะไรกับชั้นสลายตัวของแฟรนเซียม ทำไมถึงเอาสองอย่างนี้มาไว้ด้วยกัน เพื่อไปสังเกตการณ์งั้นเหรอ"

การแตกประเด็นความคิดของจ้าวเหิงจุดประกายความคิดสำคัญให้กู้หรันขึ้นมาทันที

พลันเขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงถามว่า "คุณคิดว่าจะเป็นโครงการเวสต์ฟอร์ดไหมครับ"

"เข็มเหล็กพวกนั้นน่ะเหรอ" จ้าวเหิงรีบพยักหน้าตาม "มีความเป็นไปได้จริง ๆ ถ้าหากว่าโครงการเวสต์ฟอร์ดเป็นภารกิจทางอวกาศที่พุ่งเป้าไปที่เศษแฟรนเซียมจริง ๆ ละก็

พูดแบบนี้แล้ว จุดตกของเข็มเหล็กพวกนั้น หากมองจากมุมหนึ่ง มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะต้องเป็นจุดตกของเศษแฟรนเซียมด้วยเช่นกัน"

"เพราะฉะนั้น สมุดเล่มนี้ก็คือคู่มือปฏิบัติการของสายลับครับ" กู้หรันวิเคราะห์ต่อตามแนวคิดของจ้าวเหิง "พวกเขาใช้วิธีถอดรหัสบางอย่างเพื่อกู้คืนรหัสยุ่งเหยิงในสมุดเล่มนี้"

"จากนั้นก็ทำความเข้าใจคุณสมบัติของเศษแฟรนเซียมผ่านเนื้อหาการอนุมานเศษแฟรนเซียม แล้วใช้โมเดลคำนวณจุดตกมาคำนวณหาจุดตกของเศษแฟรนเซียมในหัวเซี่ย สุดท้ายก็ออกไปตามหา..."

"ถ้าสมุดเล่มนี้เป็นสมุดรหัสลับจริง ๆ ก็เทียบเท่ากับว่าไม่ต้องใช้การติดต่อสื่อสารทางวิทยุเลย แค่ใช้รหัสผ่านที่เข้ารหัสชุดเดียว ก็แก้ปัญหาได้พร้อมกันทั้งสองเรื่อง คือต้องหาวัสดุอะไร และต้องไปหาวัสดุที่ไหน" หูเหวินปั๋วที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ เอ่ยชม "นี่เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ"

ในขณะที่หูเหวินปั๋วกำลังครุ่นคิดว่าในการปฏิบัติการครั้งต่อไปจะสามารถนำวิธีนี้มาประยุกต์ใช้ได้หรือไม่นั้น

กู้หรันก็ฟุบตัวลงกับโต๊ะ เริ่มปรับตรรกะการคำนวณให้มีประสิทธิภาพอย่างรวดเร็วแล้ว

ตำแหน่งของจุดตก ท้ายที่สุดแล้วเกี่ยวข้องกับตัวแปรเพียงตัวเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือระยะเวลาที่เข็มเหล็กคงค้างอยู่ในอวกาศ

แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า...

จุดตกเกี่ยวข้องกับระยะเวลาการบิน และโครงการเวสต์ฟอร์ดก็ผ่านมาแล้วกว่าหกสิบปี

นับตั้งแต่วินาทีที่เข็มเหล็กหลายร้อยล้านเล่มทะยานสู่อวกาศ มันก็มีโอกาสร่วงตกลงสู่โลกได้ทุกเมื่อ

การจะคำนวณความเป็นไปได้ของจุดตกทั้งหมด หมายความว่าจะต้องแทนค่าเวลาทุกนาทีทุกวินาทีตลอดหกสิบปีที่ผ่านมานี้

ปริมาณการคำนวณที่มหาศาลระดับนี้ ไม่ต่างอะไรกับการใช้มือเปล่าคำนวณหามวลของเทหวัตถุทุกดวงในดาราจักรทางช้างเผือกเลยแม้แต่น้อย

"ผู้อำนวยการจ้าวครับ" กู้หรันทำการคำนวณอนุมานต่อไปโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

จ้าวเหิงรีบขานรับ "อยู่ครับ อยู่"

"ช่วยยื่นเรื่องขอสิทธิ์การใช้งานซูเปอร์คอมพิวเตอร์ไท่หูจือกว่างให้ผมหน่อยครับ"