ตอนที่ 65 อะไรกันแน่ที่ควบคุมพวกเราอยู่

ในห้องไลฟ์สดที่มีคนดูออนไลน์หลักล้าน

หลังจากกู้หรันประกาศว่ากำลังจะเริ่มไลฟ์อย่างเป็นทางการ จำนวนคนดูก็พุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง

และในเวลานี้ ณ ห้องส่งรายการสุดยอดสมองเพชร...

ไม่สิ ตอนนี้กลายเป็นห้องส่งรายการศึกท้าทายสุดขั้วไปแล้ว

ลู่เข่อชิงนั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้กำกับพลางขมวดคิ้วแน่น รู้สึกกระสับกระส่ายเหมือนนั่งอยู่บนเบาะเข็ม สีหน้าดูทรมานยิ่งกว่าตอนปวดประจำเดือนเสียอีก

ฟอร์มการจัดรายการของหยางเจี้ยน เรียกได้ว่าเป็นหายนะ

ศึกท้าทายสุดขั้วเริ่มตอนสองทุ่ม ช่วงเวลาเฉิดฉายของหยางเจี้ยนคือพิธีเปิดตัวตอนสองทุ่มถึงสองทุ่มห้านาที

หลังจากนั้นตั้งแต่สองทุ่มสิบนาทีจนถึงตอนนี้ ล้วนเป็นช่วงเวลาแห่งความอับอายขายหน้าขั้นสุด

เสน่ห์บนเวทีแทบเป็นศูนย์ ทักษะการพูดแย่ยิ่งกว่าคนธรรมดาทั่วไป ท่าทางประกอบที่ดูเล่นใหญ่เกินจริงแถมยังดัดเสียงประกาศแบบเสแสร้ง

ตัวเขาเองรู้สึกดีมาก แต่กลับทำให้ลู่เข่อชิงและผู้กำกับภาพแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ

รายการประลองปัญญา กลายสภาพเป็นรายการตลกโปกฮาไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากเริ่มออกอากาศ ยอดการเข้าชมของห้องไลฟ์ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วอยู่หรอก

แต่ล้วนเข้ามาดูตัวตลกกันทั้งนั้น

ลู่เข่อชิงที่เดิมทีหวังจะอาศัยรายการศึกประลองสุดยอดปัญญาพลิกสถานการณ์กลับมา บัดนี้หมดอาลัยตายอยากไปโดยสิ้นเชิง

"กู้หรันเปิดไลฟ์แล้ว!"

จู่ๆ ผู้กำกับภาพก็ดึงแขนเสื้อของลู่เข่อชิง ราวกับได้เห็นฟางเส้นสุดท้ายช่วยชีวิต

ลู่เข่อชิงดีใจจนเนื้อเต้น "ยอดวิวของศึกประลองปัญญาเป็นยังไงบ้าง ตกหรือยังคะ"

"ตกแล้วครับ!" ผู้กำกับภาพพูดอย่างโล่งใจ "ตกฮวบเลยครับ!"

ทั้งสองคนจ้องมองข้อมูลหลังบ้านด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

เฝ้ามองยอดผู้ชมที่เริ่มจากสองล้าน ร่วงลงมาทีละแสน สองแสน ห้าแสน

ต่างก็มีน้ำตาคลอเบ้า

พอยอดคนดูลดลงเหลือประมาณสามแสน ผู้กำกับภาพก็ส่งสัญญาณให้พิธีกรตัดช่วงครึ่งหลังของรายการออกทั้งหมด

แล้วปิดรายการไปแบบลวกๆ

ทั่วทั้งห้องส่ง ทีมงานทุกคนต่างถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

วันนี้เป็นวันที่ทุกคนคงไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตอย่างไม่ต้องสงสัย

ชาตินี้คงไม่มีทางทำอะไรขายหน้าขนาดนี้อีกแล้ว

...

สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน

บนจอแสดงผลขนาดยักษ์ที่แขวนอยู่หน้าห้องรายงาน เวลานี้กำลังฉายภาพการไลฟ์สดของกู้หรัน

หลังจากได้รับการแจ้งเตือนเรื่องการเปิดไลฟ์ก่อนเวลา จ้าวเหิงก็ขัดจังหวะการพูดคุยของทุกคนทันที แล้วนำภาพไลฟ์สดขึ้นฉายบนหน้าจอ

ตอนนี้นั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างมั่นอกมั่นใจ พร้อมกับแนะนำการไลฟ์ของกู้หรันให้เหล่าผู้อำนวยการสถาบันข้างกายได้ฟัง

เมื่อทุกคนเห็นกู้หรันที่ทั้งหล่อเหลาและเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของเด็กหนุ่ม บนใบหน้าต่างก็ปรากฏความประหลาดใจ

เขายังดูหนุ่มกว่าที่พวกเขาคิดไว้มากนัก

ติงอีเอ่ยถามด้วยความสงสัย "หนุ่มขนาดนี้เลยเหรอ"

"ใช่ครับ" จ้าวเหิงกล่าว "แต่อย่าเพิ่งตัดสินคนจากภายนอกล่ะ พอเขาเริ่มอ้าปากพูด พวกคุณก็จะรู้เองว่าระดับไหน ถ้าฟังไลฟ์จบสักรอบ ผมว่าการสอบเข้าสถาบันรอบหลังเนี่ยข้ามไปได้เลย"

นอกจากจ้าวหางแล้ว

ในเวลานี้ทุกคนล้วนยังคงมีท่าทีเคลือบแคลงสงสัยในตัวกู้หรัน

...

ห้องไลฟ์สดรายการคาเฟ่คุยรอบดึก

ยอดคนดูลดฮวบลงไปเกือบหลายแสนคน

เหล่าหม่าวิเคราะห์อยู่นานสองนานก็ยังหาสาเหตุไม่พบ

จื้อหมินกดออกจากห้องไลฟ์เงียบๆ แล้วเข้าไปดูที่ตารางอันดับกระแสนิยมพุ่งแรง

เดิมทีเขาแค่อยากจะดูว่าในช่วงเวลาไพรม์ไทม์แบบนี้มีสตรีมเมอร์ชื่อดังคนไหนเปิดไลฟ์หรือเปล่า

ทว่าผลลัพธ์กลับพบว่าห้องไลฟ์สดของปาเก้อเหอเถาพุ่งทะยานจากอันดับที่สี่ร้อยสามสิบแปดขึ้นมาอยู่อันดับแปดสิบหก

ทุกอย่างก็กระจ่างแจ้งทันที

สตรีมเมอร์ที่เมื่อวันวานดูอ่อนระโหยโรยแรง บัดนี้กลับกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวา

มองดูยอดคนดูที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง และยอดสั่งซื้อที่ทะลักเข้ามาอย่างถล่มทลาย

เพียงเวลาสั้นๆ แค่สองนาทีก็ขายไปได้เกือบห้าหมื่นลัง

ดีใจราวกับถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่

จื้อหมินกลับมาที่ห้องไลฟ์สดคาเฟ่คุยรอบดึก แล้วส่งอั่งเปาพร้อมคอมเมนต์เด่นในศูนย์ปฏิบัติการว่า [กดลิงก์หมายเลข 1 ในตู้โชว์เพื่อซื้อปาเก้อเหอเถา]

จากนั้นก็เพิ่มลิงก์สินค้า [ปาเก้อเหอเถา] ลงในตะกร้าสีเหลืองที่ว่างเปล่า

ด้วยเหตุนี้ สถานการณ์ยอดคนดูไหลออกจึงถูกสกัดกั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย

ทันใดนั้น ปาเก้อเหอเถาราคาลังละเจ็ดสิบเอ็ดหยวน สินค้าในสต็อกก็อันตรธานหายไปด้วยความเร็วระดับหลักร้อยลังต่อวินาทีในพริบตา

กู้หรันหัวเราะพลางพูดว่า "เดี๋ยวนะทุกคน พวกคุณนี่เชื่อคนง่ายจังเลยนะ"

จากนั้น บรรดาผู้ชมที่กดสั่งซื้อปาเก้อเหอเถาไปแล้ว ก็เริ่มส่งข้อความลอยหน้าจอกันอย่างคึกคัก

"บำรุงสมองสำเร็จแล้ว"

"สั่งซื้อไปเรียบร้อย สมองขอติดไว้ก่อนนะ"

ต่อมา บัญชีทางการของปาเก้อเหอเถาก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องไลฟ์ของกู้หรันเช่นกัน พร้อมกับเปย์ของขวัญคาร์นิวัลให้อย่างป๋าถึงสิบอัน

ถือเป็นค่าโฆษณา

"ขอบคุณปาเก้อเหอเถาที่ส่งคาร์นิวัลมาสิบอันนะครับ" กู้หรันพูดอย่างอารมณ์ดี "เอาละพวกเรา บำรุงสมองเสร็จแล้วก็มาเข้าเรื่องกันดีกว่า"

"ไลฟ์ไม่กี่ครั้งก่อนหน้านี้ เราเปิดประเด็นทิ้งไว้เรื่องอารยธรรม จิตสำนึก และวิวัฒนาการ"

"งั้นวันนี้เรามาคุยกันถึงคำถามหนึ่ง"

กู้หรันกดเสียงต่ำลง "มีอะไรกำลังบงการพวกเราอยู่กันแน่"

"ยีน?"

"จิตสำนึก?"

"กลุ่มจุลินทรีย์?"

"สมอง?"

"หรือว่าจะเป็นบางอย่างในมิติอื่นที่เราไม่เคยรู้จัก?"

สิ้นเสียง ข้อความลอยหน้าจอก็พลันระเบิดความกระตือรือร้นต่อคำถามนี้ขึ้นมาอย่างล้นหลาม

ผู้ชมเก่าบางคนเริ่มเชื่อมโยงกับเนื้อหาในไลฟ์หลายครั้งก่อนหน้า แล้วพิมพ์คำตอบของตัวเองออกมา

ไม่ต้องพูดถึงว่าคำตอบจะหลุดโลกแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่สัมผัสได้อย่างชัดเจนก็คือ

หลังจากผ่านการขัดเกลามาตลอดการไลฟ์หลายครั้ง สัดส่วนของข้อความลอยที่มีหลักมีฐานท่ามกลางพวกเน้นปั่นเอาฮาก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ในข้อความลอยมีสารพัดคำตอบ

จุดร่วมเดียวกันก็คือ ผิดหมดทุกข้อ

กู้หรันกล่าว "เอาแบบนี้แล้วกัน ผมจะบอกข้อสรุปก่อน จากนั้นค่อยมาวิเคราะห์กันทีละประเด็น เพื่อพิสูจน์ข้อสรุปของผม"

"ในมุมมองของผม สิ่งที่บงการมนุษย์อยู่น่าจะเป็นอะไรบางอย่างจากมิติที่สูงกว่า ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับโค้ดโปรแกรม"

ข้อความลอยพากันตอบกลับทันควัน

"เทพกู้ คุณก็คิดว่าชีวิตคนเราถูกเขียนขึ้นมาเหมือนโปรแกรมคอมพิวเตอร์เหรอ?"

"ฉันน่ะพออายุสี่สิบห้าสิบถึงเพิ่งเริ่มเชื่อเรื่องโชคชะตา!"

"จริง ๆ ฉันรู้นานแล้วว่าชีวิตคนเราถูกเซ็ตไว้หมดแล้ว..."

"พวกเราอยู่ในโลกเสมือนจริงงั้นเหรอ?"

"เหมือนก่อนหน้านี้เคยได้ยินนักวิทยาศาสตร์หลายคนพูดถึงสมมติฐานนี้เหมือนกันนะ"

......

เมื่อเห็นข้อความลอยเริ่มจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปเรื่อย กู้หรันจึงรีบขัดจังหวะทันที

"ระวังให้ดีนะ ผมบอกว่าคล้ายโค้ด ไม่ใช่โค้ดจริง ๆ"

"เพื่อไม่ให้ทุกคนสับสน งั้นผมขอเปลี่ยนคำพูดใหม่ ไม่เรียกว่าโค้ดแล้ว แต่เรียกว่าตรรกะแล้วกันครับ"

"ตรรกะนี้อาจไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย และมันอาจไม่มีเวลาว่างพอมานั่งกำหนดชีวิตของแต่ละคนด้วยซ้ำ"

"ตามหลักมีดโกนของอ็อกแคม มันอาจเป็นแค่ตรรกะที่เรียบง่ายมาก ๆ ๆ ๆ ข้อหนึ่งเท่านั้น"

กู้หรันชะงักไปครู่หนึ่ง ยกน้ำขึ้นจิบ ก่อนจะพูดต่อ

"ยกตัวอย่างเช่น ตรรกะนี้กำหนดให้สิ่งที่คุณต้องทำตลอดทั้งชีวิต คือการคำนวณหาว่าหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับเท่าไร"

"จากนั้น การถือกำเนิดขึ้นของคุณก็คือตัวแทนของตรรกะที่เปลี่ยนจากนามธรรมกลายมาเป็นรูปธรรม และในตอนนั้น คุณก็คือตัวตรรกะนั้นเสียเอง"

"แม้ว่าตัวคุณในฐานะตรรกะจะไม่รู้เลยว่าตัวเองแบกรับภารกิจอะไรไว้ แต่จิตใต้สำนึกจะคอยบอกใบ้ให้คุณทำสิ่งต่าง ๆ นานา เพื่อเข้าใกล้ภารกิจของคุณไปเรื่อย ๆ..."

ระหว่างที่เขากำลังอธิบายอยู่นั้น ข้อความลอยหนึ่งก็สะดุดตากู้หรันเข้า—

"แล้วถ้าทำภารกิจที่ตรรกะมอบหมายเสร็จแล้วล่ะ? จะเป็นยังไงต่อ?"

กู้หรันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า "ไม่รู้สิครับ ตรรกะที่แท้จริงอาจยากกว่าการหาคำตอบว่าหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสองมากนัก มนุษย์เรายังห่างไกลจากความสำเร็จอีกเยอะ"

"แต่ก็อาจมีบางคนที่เดินผิดทาง ตีโจทย์ผิด แล้วดันไปทำตรรกะที่ผิดพลาดจนสำเร็จเข้า"

"ดังนั้น เราจึงอาจได้คำตอบบางอย่างจากคนพวกนั้น"

พูดพลาง เขาก็จ้องตรงมายังหน้ากล้อง "และคนพวกนั้น ถ้าไม่ฆ่าตัวตาย ก็อ้างว่าตัวเองบรรลุธรรมแล้ว"