ตอนที่ 66 ชีวิตเอย ช่างเจิดจรัสดั่งบทเพลง

ข้อสันนิษฐานของกู้หรันจุดประกายความสนใจของผู้ชมอย่างล้นหลาม

หากเป็นไปตามที่กู้หรันพูด

นั่นหมายความว่าแรงขับเคลื่อนที่ทำให้มนุษยชาติดำรงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ เป็นเพียงตรรกะง่าย ๆ อันหนึ่งงั้นเหรอ?

ผู้ชมบางกลุ่มที่มีหัวคิดเชิงปรัชญา รู้สึกว่าคำว่า "ตรรกะ" สองพยางค์นี้ดูแข็งกระด้างเกินไป

จึงใช้ถ้อยคำทางวรรณศิลป์มาขัดเกลา และเรียกมันว่า... สัจธรรม

"ฉันว่าที่เทพกู้พูดมาก็ไม่มีอะไรผิดนะ"

"ถ้าเปลี่ยนคำเรียกตรรกะ ฉันว่าเรียกมันว่าสัจธรรมก็ได้เหมือนกัน"

"คนเรามีชีวิตอยู่เพื่อสัจธรรม"

"ที่ว่า 'เช้าได้รู้แจ้งเต๋า เย็นตายก็ไม่เสียดาย' มันก็คือหลักการนี้ไม่ใช่เหรอ?"

......

ผู้ชมคนอื่น ๆ เมื่อเห็นบูลเล็ตคอมเมนต์เริ่มแตกประเด็นและขยายความออกไป ก็พากันแสดงความคิดเห็นบ้าง

"ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อสัมผัสประสบการณ์ชีวิตให้เต็มที่"

"ผมมีชีวิตอยู่เพื่ออะไรน่ะเหรอ? ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อทำความฝันให้เป็นจริง"

"ที่แน่ ๆ กูไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อมาวิ่งส่งอาหารหรอกนะ"

ณ หอประชุมรายงาน สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน

บูลเล็ตคอมเมนต์แน่นเต็มจอแทบจะบังตัวกู้หรันจนมิด

เหล่าราชบัณฑิตในเวลานี้ต่างมองภาพการถ่ายทอดสดอย่างสงบนิ่ง ไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใด

จ้าวเหิงคอยแอบชำเลืองมองสีหน้าของทุกคนเป็นระยะ

ในมุมมองของเขา แม้หัวข้อของกู้หรันจะดูเอนเอียงไปทางปรัชญาเสียมากกว่า ทว่าก็นับเป็นเนื้อหาที่กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของคนได้ดีเยี่ยมอย่างแท้จริง

เขาจึงเฝ้ารอคอยอย่างคาดหวังที่จะได้เห็นสีหน้าประหลาดใจหรือคาดไม่ถึงจากทุกคน

ทว่าเมื่อเห็นทุกคนมีสายตาเคร่งขรึมและนิ่งงันราวกับรูปปั้น

ในใจก็พลันผิดหวังขึ้นมาทันที

พวกนี้ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรกันเลยสักนิดได้ยังไงเนี่ย?

ในความเป็นจริง เหล่าราชบัณฑิตหาได้ไร้ความรู้สึกต่อไลฟ์ของกู้หรันไม่

ทุกคนในที่แห่งนี้ นอกจากสองพี่น้องอย่างจ้าวเหิงและจ้าวหางแล้ว คนอื่นล้วนเพิ่งเคยดูไลฟ์ของกู้หรันเป็นครั้งแรก

ก่อนที่การไลฟ์จะเริ่มขึ้น พวกเขาคาดการณ์ความเป็นไปได้ไว้มากมาย และคาดเดาหัวข้อที่กู้หรันอาจจะนำมาเล่าไปสารพัด

แต่กลับไม่มีใครคาดคิดเลยว่า สิ่งที่กู้หรันพูดออกมานั้น จะอยู่นอกเหนือความคาดหมายของพวกเขาไปไกลลิบ

หากเป็นเพียงหัวข้อที่พูดเกินความคาดหมาย พวกเขาก็อาจจะแค่ประหลาดใจแล้วเอ่ยปากชมว่า "ไอ้เด็กนี่มีความคิดเยอะจริง"

ทว่าเมื่อพวกเขาได้ยินข้อสันนิษฐานเรื่อง "ตรรกะ" ที่กู้หรันเอ่ยตามมา

ทุกคนก็เลยกลายสภาพเป็นอย่างที่เห็นในตอนนี้นี่เอง

ไม่ใช่ว่าไม่มีปฏิกิริยา

หากแต่ยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาใด ความคิดของพวกเขาก็ดิ่งลึกเข้าไปในสมมติฐานที่กู้หรันสร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แล้ว

ติงอีจ้องมองการไลฟ์เขม็ง ในหัวครุ่นคิดย่อยข้อสันนิษฐานของกู้หรันซ้ำไปซ้ำมา

แม้การไลฟ์จะเพิ่งเริ่มต้น และกู้หรันเพิ่งจะพูดไปรวมกันไม่ถึงยี่สิบประโยคด้วยซ้ำ

แต่วาจาเพียงไม่กี่คำนี้ ก็เพียงพอจะทำให้เขาจมดิ่งสู่ห้วงความคิดได้แล้ว

เขาเองก็เคยขบคิดเรื่องนี้มาก่อน หรือจะพูดให้ถูกคือ คนที่ทำงานด้านฟิสิกส์เมื่อก้าวไปถึงจุดสูงสุดระดับหนึ่งแล้ว ต่างก็ต้องหันกลับมาขบคิดปัญหานี้กันทั้งนั้น

จะบอกว่าสิ่งที่กู้หรันพูดมันน่าตกตะลึงมากมายขนาดนั้นก็คงไม่ใช่

เขาเพียงแค่เปิดประตูโบราณบานหนึ่งที่ถูกปิดผนึกฝุ่นเกาะมานานและไร้ผู้คนสนใจ

และช่างบังเอิญเหลือเกินที่เหล่าราชบัณฑิตทั้งหลาย ต่างก็สนใจโลกหลังบานประตูนั่นกันทุกคน

จ้าวเหิงที่ทนไม่ไหวเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาเอง "การเปิดเรื่องของกู้หรันรอบนี้เป็นยังไงบ้าง ไอ้เด็กนี่น่าสนใจดีใช่ไหมล่ะ?"

หูอันดึงสติตัวเองกลับมาจากความเงียบงันแล้วพยักหน้าเบา ๆ "การเปิดเรื่องนี้เพียงพอจะพิสูจน์ได้ว่าเขาเคยคิดทบทวนมาแล้ว แต่คิดได้ลึกซึ้งแค่ไหน อันนี้ยังไม่รู้"

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น

ราชบัณฑิตคนอื่น ๆ ก็เริ่มทยอยได้สติกลับมาจากภวังค์ความคิด

ในช่วงเวลานี้ เมื่อคิดตามแนวทางและคำชี้แนะของกู้หรัน พวกเขาก็คิดต่อยอดไปไกลมากแล้ว

นี่คือความเคยชินที่สั่งสมมานานแรมปีของพวกเขา เมื่อมีปัญหาใดมาวางอยู่ตรงหน้า พวกเขาก็แทบจะเชื่อมโยงและขยายขอบเขตความคิดไปเองโดยไม่รู้ตัว

ความเคยชินเช่นนี้มีประโยชน์ต่องานเป็นอย่างยิ่ง อย่างเช่นเวลาที่รายงานความคืบหน้าหรืออภิปรายปัญหา ก็ไม่จำเป็นต้องผลัดกันพูดคนละประโยคค่อย ๆ คืบหน้าไปทีละก้าว แต่สามารถก้าวกระโดดไปข้างหน้าได้อย่างรวดเร็ว ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ได้อย่างมหาศาล และลดต้นทุนในการสื่อสารลง

ทว่ามันก็มีข้อเสียร้ายแรงอยู่เช่นกัน...

ยกตัวอย่างเช่น ในตอนนี้พวกเขาต่างก็มีคำตอบในแบบของตัวเองสำหรับข้อสันนิษฐานของกู้หรันเรียบร้อยแล้ว

นั่นหมายความว่าในหัวของแต่ละคนต่างก็มี "เฉลยอ้างอิง" อยู่ชุดหนึ่ง

เหล่าราชบัณฑิตในตอนนี้ จึงไม่ต่างอะไรกับครูที่ถือเฉลยข้อสอบการอ่านจับใจความไว้ในมือเพื่อตรวจกระดาษคำตอบ

พวกเขาไม่ได้เป็นผู้ฟังอีกต่อไป แต่กลายเป็นผู้ตัดสินที่อยู่เหนือโจทย์ข้อนี้ไปแล้ว

……

ทว่ากู้หรันในเวลานี้ ยังคงไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่มีทางจินตนาการออกเลยว่า ในห้องไลฟ์เล็ก ๆ ของตัวเองนั้น มีบรรดาผู้ยิ่งใหญ่มาชุมนุมกันอยู่มากแค่ไหน

เขากำลังตั้งใจอ่านข้อสันนิษฐานและการถกเถียงที่ขึ้นเต็มหน้าจออย่างจริงจัง พยายามไม่มองข้ามทุกบูลเล็ตคอมเมนต์ที่มีสาระ

หลังจากที่ผู้ชมทุกคนได้แสดงความคิดเห็นของตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว เขาจึงเอ่ยปากขึ้นว่า "ไม่ว่าจะเป็นสัจธรรม เต๋า หรืออุดมคติ ก็ถือว่าค่อนข้างใกล้เคียงกับสิ่งที่ผมจะพูดแล้วครับ"

"ความเข้าใจน่ะถูกต้อง แต่คำตอบผิดครับ"

ทันใดนั้น เหล่าแกนนำความคิดที่พิมพ์คอมเมนต์อย่างมั่นอกมั่นใจต่างก็ใจแป้วกันไปตาม ๆ กัน

"อ้าว ทำไมไม่ใช่ล่ะ?"

"สัจธรรมไงเล่า!"

"คนเรามีชีวิตอยู่ก็เพื่อความฝันไม่ใช่เหรอ!"

คนที่ออกความเห็นต่างก็พากันโต้แย้งเพื่อตัวเองกันยกใหญ่

ส่วนผู้ชมที่ดูไลฟ์อยู่อย่างเงียบ ๆ พอเห็นบูลเล็ตคอมเมนต์เจี๊ยวจ๊าววุ่นวายก็ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง:

"อย่าเถียงกันดิ ฟังเทพกู้พูดก็จบแล้ว"

เนื้อหาหลังจากนี้ ย่อมมีความเป็นนามธรรมอยู่บ้างอย่างเลี่ยงไม่ได้

หากไม่อธิบายให้เข้าใจง่ายและเห็นภาพพอ ผู้ชมในห้องไลฟ์คงยากที่จะซึมซับและทำความเข้าใจ

ด้วยเหตุนี้ กู้หรันจึงชะงักไปครู่หนึ่งเพื่อเรียบเรียงภาษาในสมองซ้ำไปซ้ำมา

"เรื่องนี้ถ้าจะเล่าคงซับซ้อนอยู่สักหน่อย ผมขออธิบายจากง่ายไปยากก็แล้วกันนะครับ"

"ทุกคนคงเคยได้ยินคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับจุดกำเนิดของสิ่งมีชีวิตกันมาบ้างแล้ว"

"ตามสมมติฐานของวงการวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน การกำเนิดของสิ่งมีชีวิตเกิดขึ้นภายใต้สภาพแวดล้อมที่เหมาะสม โดยมีสายฟ้าฟาดลงมายังชั้นบรรยากาศดึกดำบรรพ์ซึ่งประกอบด้วยก๊าซต่าง ๆ เช่น น้ำ คาร์บอนมอนอกไซด์ คาร์บอนไดออกไซด์ และแอมโมเนีย จนก่อตัวเป็นกรดอะมิโนขึ้นมา"

"ส่วนก๊าซแอมโมเนียและมีเทน ภายใต้เงื่อนไขอย่างการปะทุของภูเขาไฟและการแผ่รังสีอัลตราไวโอเลตเข้มข้น ก็ได้ก่อตัวเป็นโครงสร้างโมเลกุลขนาดใหญ่ที่ซับซ้อน จากนั้นจึงมีธาตุโลหะเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาจนเกิดเป็นนิวคลีโอไทด์"

"ต่อมา กรดอะมิโนก็ทำหน้าที่เป็นเสมือนอิฐและกระเบื้องที่ก่อร่างสร้างโปรตีนขึ้นมา ส่วนนิวคลีโอไทด์ก็ทำหน้าที่เป็นอิฐและกระเบื้องที่ก่อร่างสร้างดีเอ็นเอ"

"หลังจากนั้น ผ่านการวิวัฒนาการและการแปรสภาพอย่างต่อเนื่อง สิ่งมีชีวิตยุคแรกเริ่มจึงถือกำเนิดขึ้นมาในมหาสมุทรแบบนั้นเอง"

"สิ่งมีชีวิตจึงปรากฏขึ้น"

"และเพื่อพิสูจน์สมมติฐานนี้ จึงมีการทดลองอันโด่งดังอย่างการทดลองของมิลเลอร์ ซึ่งจำลองสภาวะของชั้นบรรยากาศดึกดำบรรพ์ และก็สามารถสร้างกรดอะมิโนขึ้นมาได้จริง ๆ"

"สิ่งนี้จึงช่วยสนับสนุนให้ข้อสันนิษฐานเรื่องจุดกำเนิดของสิ่งมีชีวิตมีน้ำหนักและน่าเชื่อถืออย่างมาก"

พอกู้หรันพูดจบ เขาก็พึมพำต่อว่า "แต่ทุกคนลองไปค้นดูสิครับว่า วงการวิทยาศาสตร์ให้นิยามของคำว่าสิ่งมีชีวิตเอาไว้ว่าอย่างไร"

ไม่นานนัก ผู้ชมมือไวก็แบ่งหน้าจอเริ่มค้นหาข้อมูลกันทันที

จากนั้น คำอธิบายทีละข้อก็เริ่มทยอยปรากฏขึ้นบนบูลเล็ตคอมเมนต์

"สิ่งมีชีวิต หมายถึง รูปแบบชีวิตที่มีการทำงานของชีวิต"

"การทำงานของชีวิตคืออะไรอะ?"

"มีความสามารถในการดำรงชีวิตและการสืบพันธุ์"

"สามารถตอบสนองต่อสิ่งเร้าภายนอกได้"

"สามารถพึ่งพาอาศัยและส่งเสริมซึ่งกันและกันกับสิ่งแวดล้อมภายนอกได้"

"สามารถขับถ่ายของเสียที่ไม่เป็นประโยชน์ออกจากร่างกายได้"

"มีคุณลักษณะของการถ่ายทอดทางพันธุกรรมและการกลายพันธุ์"

……

เกี่ยวกับจุดกำเนิดของชีวิต สรุปได้สั้น ๆ เพียงไม่กี่คำ

แต่นิยามของสิ่งมีชีวิต กลับถูกตีกรอบจำกัดไว้ด้วยเงื่อนไขสารพัดข้อ

แม้ว่าในตอนนี้ ผู้ชมจะยังไม่เข้าใจว่ากู้หรันต้องการสื่อถึงอะไรกันแน่ แต่พวกเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างขึ้นมาทีละน้อยแล้ว