ตอนที่ 68 ติ่งแบบฮาร์ดคอร์อะไรเบอร์นี้

หลังจากเล่าเรื่องราวของสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงินกับแบคทีเรียสังเคราะห์แสงจบ กู้หรันถึงได้ยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบให้ชุ่มคอ

สายตาก็กวาดมองปฏิกิริยาบนหน้าจอไปด้วย

ตอนนี้เขายังค่อนข้างกังวลว่าผู้ชมทั้งหลายจะตามเนื้อหาไม่ทัน

เพราะมีผู้ชมจำนวนมากเพิ่งเข้ามาใหม่ และยังไม่เคยดูไลฟ์ตอนที่พูดถึงเรื่องน้ำมาก่อน

ดังนั้นเขาจึงยังไม่แน่ใจว่าทุกคนจะเข้าใจและรับข้อมูลได้มากน้อยแค่ไหน

แต่ยังโชคดีที่บูลเล็ตคอมเมนต์อันคึกคักและการอุทานด้วยความทึ่งนานาชนิด บ่งบอกได้ชัดเจนว่าทุกคนรับเนื้อหาได้ค่อนข้างดีทีเดียว

......

ขณะเดียวกัน ณ สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน

ภายในห้องประชุมรายงาน เหล่าราชบัณฑิตต่างมองหน้าจอด้านหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง

ทุกคนต่างแสดงความทึ่งที่เกินกว่าจะคาดคิดออกมา

จ้าวเหิงนั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน และยกกระบอกเก็บความร้อนขึ้นมาจิบน้ำเหมือนกับกู้หรัน

ในใจรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาบอกแล้ว ว่าเขาไม่มีทางดูคนผิด

หวังซูหาง ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยชีวเวชศาสตร์ เป็นราชบัณฑิตที่สะเทือนใจและตกตะลึงที่สุดในหมู่ทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย

ทุกคนต่างขบคิดประเด็นที่กู้หรันเปิดฉากพูดมาตั้งแต่แรก

แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ เนื้อหาที่กู้หรันพูดกลับแตกต่างจากแนวคิดของเธออย่างสิ้นเชิง

ยิ่งไปกว่านั้น ทิศทางที่กู้หรันอธิบาย เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยนึกถึงมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

เรื่องการกำเนิดของสิ่งมีชีวิต เธอแทบจะถือว่ามันเป็นทฤษฎีบทตายตัวที่หยิบมาใช้งานได้เลย

เพราะสำหรับสถาบันวิจัยชีวเวชศาสตร์แล้ว ปัญหานี้จัดเป็นโครงการวิจัยที่ยุ่งยากซับซ้อน แต่ให้ผลตอบแทนกลับมาน้อยมาก

ก็เหมือนกับที่สถาบันคณิตศาสตร์ละทิ้งฟังก์ชันตัวแปรเชิงซ้อนหลายตัวแปรไม่ยอมวิจัย ละทิ้งวิถีกระสุนไม่ยอมคำนวณ แต่มัวก้มหน้าก้มตาไปวิจัยว่าทำไมหนึ่งบวกหนึ่งถึงเท่ากับสองนั่นแหละ

ถามว่ามีประโยชน์ไหม?

นี่เป็นปัญหาเชิงวิภาษวิธีพื้นฐานของสาขาวิชา จัดเป็นปัญหาประเภทที่กระทบเพียงจุดเดียวก็สะเทือนไปทั้งระบบ จะบอกว่ามีประโยชน์มากก็ยังน้อยไป ต้องเรียกว่ามีประโยชน์แบบเวรี่ๆ เลยต่างหาก

แต่ถ้าคุณลองถามใจตัวเองดูดีๆ ว่ามันมีประโยชน์ในทางปฏิบัติจริงหรือ?

ก็คงต้องลังเลขึ้นมาอีก

เพราะปัญหาพื้นฐานข้อนี้ ถูกยอมรับและละไว้ให้เป็นทฤษฎีบทไปเรียบร้อยแล้ว

และบนรากฐานนี้ ก็ได้ก่อสร้างตึกสูงระฟ้าขึ้นมามากมาย

ตอนนี้คนอื่นต่างกำลังตกแต่งบ้านตัวเองกันอย่างคึกคัก มีทั้งสไตล์ยุโรป สไตล์ลอฟต์ สไตล์ญี่ปุ่นสารพัดสารพัน ในขณะที่พวกเรายังเป็นแค่ห้องปูนเปลือยที่ยังสร้างไม่เสร็จ

ผลคือเราไม่ยอมไปตกแต่งห้อง แต่กลับนอนหมอบอยู่กับพื้นเพื่อศึกษาดูว่าฐานรากมันมั่นคงดีไหม ซึ่งอย่างไรก็ดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไร

เพราะถ้าฐานรากไม่มั่นคง คนที่จะโดนตึกถล่มทับตายก็คือทุกคนในตึก

แต่ถ้าไม่ตกแต่งห้อง คนที่ต้องทนอึดอัดก็มีแค่ตัวเราเอง

สถาบันวิจัยชีวเวชศาสตร์ก็เช่นเดียวกัน ตอนนี้ทั้งการผลิตยาชีววัตถุ การหาลำดับเบสดีเอ็นเอ พันธุศาสตร์ระดับโมเลกุล มีเรื่องราวกองโตเป็นพะเนินรอให้สะสาง ย่อมไม่มีใครว่างมานั่งขบคิดปัญหาที่เป็นรากฐานสุดๆ อย่างการกำเนิดของสิ่งมีชีวิตอยู่แล้ว

ทว่าก็เพราะไม่เคยมีใครขบคิดมาก่อนนี่เอง พอได้ฟังการบรรยายอย่างเป็นขั้นเป็นตอนของกู้หรัน จึงทำให้ในใจของเธอเกิดความสะเทือนใจอย่างมหาศาล

"ฉันเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่คุณผอ.จ้าวพูดบนเวทีเมื่อกี้แล้วล่ะค่ะ" หวังซูหางพึมพำ "เด็กคนนี้ มีคุณสมบัติพิเศษบางอย่างที่พวกเราไม่มีอยู่จริงๆ"

หูอันยังคงจมดิ่งอยู่กับคำอธิบายของกู้หรัน เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ซูหาง คุณมองเนื้อหาที่เขาพูดว่ายังไงบ้าง?"

"เรื่องสาเหตุการกำเนิดของสิ่งมีชีวิต เหตุผลของเขาฟังขึ้นมาก ฉันไม่ปฏิเสธค่ะ" หวังซูหางตอบ "แต่แน่นอนว่ายังมีสิ่งมีชีวิตพิเศษอย่างไวรัสที่เขายังไม่ได้อธิบาย รวมถึงสมมติฐานเรื่องที่น้ำเก็บข้อมูลได้ ฉันยังคงสงวนท่าทีและตั้งข้อสงสัยอยู่ ถ้าได้พูดคุยกับเขาแบบตัวต่อตัว คงจะดีที่สุดเลยค่ะ"

จ้าวเหิงกล่าวว่า "ไลฟ์ตอนเรื่องข้อมูลที่แฝงอยู่ในน้ำผมดูแล้ว เดี๋ยวว่างๆ ผมจะเล่าให้คุณฟังเอง"

หวังซูหางยิ้มบางๆ "ดูท่าคุณผอ.จ้าวจะถูกใจเด็กคนนี้มากจริงๆ นะคะ ถ้างั้นฉันยิ่งอยากเจอเขามากขึ้นไปอีก ถ้าเก่งจริงล่ะก็ สถาบันวิจัยชีววิทยาของเราก็กำลังขาดแคลนคนอยู่พอดีเลยค่ะ"

จินตนาการอันล้ำยุคที่ไร้กรอบ กับสมมติฐานที่อธิบายเชื่อมโยงได้อย่างสมเหตุสมผล ล้วนเป็นสิ่งยืนยันได้เพียงว่ากู้หรันมีกระบวนการคิดที่เหนือกว่าคนทั่วไป

แต่สำหรับการทำวิจัยทางวิทยาศาสตร์แล้ว กรอบความคิดเป็นตัวกำหนดขีดจำกัดขั้นสูง ส่วนความสามารถจริงต่างหากที่เป็นตัวกำหนดขีดจำกัดขั้นต่ำ

และระดับของขีดจำกัดขั้นต่ำนี้เองที่สำคัญที่สุด

ดังนั้นในตอนที่ยังไม่รู้ขีดจำกัดขั้นต่ำของเขา เธอจึงเพียงแค่พูดเล่นเท่านั้น ไม่ได้คิดจะไปแย่งคนโปรดของใครมาจริงๆ

......

ในเวลาเดียวกัน

ห้องพัก 218 หอพักนักศึกษาจงเคอต้า

หลังจากการดวลตะลุมบอนสุดดุเดือดจบลงอย่างน่าเสียดายด้วยคะแนนที่ห่างกันลิบลับ 17 ต่อ 39

เกาเฉินฉี่ก้มมองโทรศัพท์มือถือแล้วตบต้นขาฉาดใหญ่ ก่อนจะถีบหลิวรุ่ยเหวินที่อยู่ข้างๆ จนสะดุ้งลุกขึ้นมา

"เชี่ย! ไม่ต้องเปิดเกมแล้ว! เทพกู้ไลฟ์แล้ว!"

หลิวรุ่ยเหวินลูบก้นพลางสบถด่า "มึงบ้าปะวะเนี่ย! เบิ่งตาหมาๆ ของมึงดูหน้าจอคอมกูนี่ว่ากี่โมงแล้ว"

"มึงดูมือถือเดี๋ยวนี้เลย! เล่นๆๆ รู้จักแต่เล่นเกม!"

เกาเฉินฉี่เร่งเสียงให้ดังขึ้น

บนหน้าจอ กู้หรันกำลังหมุนแก้วน้ำในมือพลางเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน "ทุกคนไม่ต้องตื่นเต้นไปครับ เรื่องราวของสองพี่น้องอย่างสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงินกับแบคทีเรียสังเคราะห์แสงจริงๆ ถือว่าจืดชืดน่าเบื่อที่สุดแล้ว การระเบิดครั้งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตต่อจากนี้ต่างหากถึงจะเป็นไฮไลต์ของจริง"

"ผมให้เวลาทุกคนย่อยสิ่งที่เล่าไปเมื่อกี้สักหน่อย ระหว่างนี้ก็ขอฝากกดแชร์แล้วก็ส่งของขวัญกันเข้ามาได้เลยนะครับ"

เมื่อทุกคนได้ยินเสียงของกู้หรันและขยี้ตาเช็กซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่ใจว่าเป็นการไลฟ์สดไม่ใช่คลิปรีรัน ต่างก็ลนลานกันยกใหญ่

"ทำไมเริ่มไลฟ์แล้วล่ะ"

"นี่เพิ่งจะสามทุ่มเองนะ!"

เกาเฉินฉี่ถอนหายใจพลางมองดูพวกไม่ได้ความกลุ่มนี้ "รีบลงมือทำได้แล้ว อย่ามัวแต่ยืนเอ๋อ!"

พูดจบ

ทุกคนก็รีบพุ่งกลับไปหน้าคอมพิวเตอร์ นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว

บนโปรแกรมเขียนโค้ดที่พวกเขาสร้างขึ้นมาใช้ร่วมกันสี่คน โค้ดแต่ละบรรทัดไหลทะลักลงมาราวกับสายน้ำตก

......

ในเวลาเดียวกัน

พลังดึงดูดของกู้หรันได้แสดงออกมาอย่างเต็มที่บนหน้าจอไลฟ์สดในเวลานี้

ในห้องไลฟ์ที่มีผู้ชมกว่าสามล้านคน

ยอดแชร์พุ่งสูงขึ้นเป็นหลักหมื่นอย่างต่อเนื่อง

เอฟเฟกต์คาร์นิวัลยิ่งกะพริบถี่รัวด้วยความเร็วระดับ 20 เฮิรตซ์

โจวอี๋หรันรีบขอบคุณอยู่ข้างๆ "ขอบคุณคาร์นิวัลเก้าสิบเก้าอันจากคุณ 'จางไคชอบกินซีฟู้ดครีมสด' ด้วยค่ะ!"

"ขอบคุณคาร์นิวัลสี่สิบแปดอันจากคุณ 'ฝนกลายเป็นสายลมชื่น' ด้วยค่ะ!"

"ขอบคุณคาร์นิวัลสามสิบเก้าอันจากคุณ 'หมาป่าโลภนอกพิภพ' ด้วยค่ะ!"

"ขอบคุณคาร์นิวัลสิบอันจากคุณ 'กัวต้าเฟิงผู้หลงรักแมวป่า', 'ฟองเต้าหู้ตุ้ยนุ้ย' และ 'โรแมนติกสีน้ำตาลแดง' ด้วยค่ะ!"

"ขอบคุณคาร์นิวัลยี่สิบอันจากคุณ 'อยากเห็นกู้หรันโชว์เหนืออ๊ากกก' ด้วยค่ะ!"

หลังผ่านการไลฟ์มาหลายต่อหลายครั้ง สมองของโจวอี๋หรันอาจไม่ได้แล่นเร็วขึ้น แต่ฝีปากของเธอนั้นพูดคล่องขึ้นมากจริงๆ

สองวันก่อนเวลาต้องพูดขอบคุณรัวๆ เสียงเพราะราวกับนางฟ้าประทานของเธอแทบจะเปล่งไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

แต่หลังผ่านการฝึกฝนมาหลายวัน ตอนนี้กลับไม่มีปัญหาอะไรอีกแล้ว

นี่ก็นับเป็นความก้าวหน้าอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ

กู้หรันมองเอฟเฟกต์คาร์นิวัลเต็มหน้าจอกับข้อความคอมเมนต์ที่พร้อมใจกันเร่งให้พูดต่อ เขาจึงกระแอมไอเตรียมจะเริ่มไลฟ์

ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นข้อมูลหลังบ้านที่เหล่าหม่าส่งมาพอดี

เขาถึงกับอึ้งตาค้างไปชั่วขณะ และต้องตรวจสอบซ้ำหลายรอบถึงจะแน่ใจว่าตนไม่ได้นับเลขผิด

ผู้ชมออนไลน์พร้อมกันในห้องไลฟ์... สามสิบหกล้านคน?

คนที่อึ้งตาค้างไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว

เวลานี้ แผนกเทคนิคของโต่วอินกำลังโกลาหลวุ่นวายจนแทบเป็นบ้า

ความผิดปกติของจำนวนคนในห้องไลฟ์กู้หรันกับความผิดปกติของอัลกอริทึมที่เกิดขึ้นกับโต่วอินเมื่อช่วงเช้ามืดเป็นสถานการณ์รูปแบบเดียวกัน

แถมเป้าหมายยังเป็นกู้หรันเหมือนเดิม

ดังนั้นแทบไม่ต้องคิดเลยว่ายังคงเป็นคนกลุ่มเดิม

คู่ปรับเก่านี่เอง

สู้ก็สู้ไม่ได้ จะจับก็จับตัวไม่ทัน

ขณะที่เหล่ายอดโปรแกรมเมอร์ของแผนกเทคนิคตั้งใจจะมุดหัวลงทรายทำตัวเป็นนกกระจอกเทศต่อไป เซอร์ไพรส์อันไม่คาดฝันก็พลันมาเยือน

ห้องไลฟ์ของกู้หรันตอบรับคำท้าดวล PK ไปแบบควบคุมไม่ได้เสียอย่างนั้น

ในหน้าจอไลฟ์ของอีกฝั่งมีหัวโตๆ สี่หัวกำลังชะโงกหน้าเบียดเสียดกันเข้ามาดู พร้อมกับทักทายกู้หรันด้วยความตื่นเต้น "เทพกู้! พวกเราเป็นแฟนคลับคุณนะ!"

"พวกเราไม่มีตังค์เท่าไหร่ เลยส่งทราฟฟิกมาให้แทนครับ"

"ขอตำแหน่งแอดมินห้องหน่อยได้ไหมครับ"

กู้หรันยังคงรอยยิ้มไว้พลางใช้เสียงในคอกระซิบถามโจวอี๋หรัน "เธอกดรับ PK เหรอ"

"เปล่านะคะ..."

พอกู้หรันมองตัวเลขคนดูอันเหลือเชื่อในภาพแคปหน้าจอ เขาก็เข้าใจทุกอย่างทันที

ไอ้หนุ่มพวกนี้มันมีของกันทุกคนจริงๆ