ตอนที่ 69 กรมความมั่นคงสารสนเทศเหรอ ผมคุ้นเคยดี

ฝ่ายเทคนิคของโต่วอินกำลังเคลื่อนไหว

บรรดาโปรแกรมเมอร์ระดับหัวกะทิที่จบมาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ หรือกระทั่งเคยสังกัดหน่วยงานความมั่นคงทางไซเบอร์ระดับประเทศเหล่านี้ ต่างลงมือปฏิบัติการในทันที

ด้านหนึ่งก็แคปภาพหน้าจอจำนวนผู้รับชมออนไลน์อันน่าสะพรึงกลัวในห้องไลฟ์ของกู้หรัน พร้อมทั้งแปะป้ายใบหน้าตัวการใหญ่ทั้งสี่คนเรียงตามลำดับเป็นผู้ต้องสงสัยหนึ่ง สอง สาม สี่

อีกด้านหนึ่งก็รีบติดต่อประสานงานกับกรมความมั่นคงสารสนเทศ รายงานผลการสืบสวนเกี่ยวกับมือมืดที่แอบดัดแปลงอัลกอริทึมของโต่วอินหลายระลอกตลอดช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา

แม้ว่าตลอดกระบวนการทั้งหมดพวกเขาจะเป็นฝ่ายตกเป็นเบี้ยล่างและถูกเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียว

กระทั่งการจะหาตัวผู้ต้องสงสัยเจอก็ยังต้องพึ่งให้ตัวการเป็นฝ่ายกระโดดออกมาเผยตัวแท้ ๆ

แต่ใครเล่าจะกล้าบอกว่าการรอคอยอย่างอดทนไม่ใช่ความสามารถอย่างหนึ่งกันล่ะ?

กรมความมั่นคงสารสนเทศ

แผนกเฝ้าระวังเครือข่ายหลังจากได้รับผลการสืบสวนจากฝ่ายเทคนิคของโต่วอินแล้ว ก็แทบไม่ลังเลเลยที่จะตรงไปพบกับหัวหน้าใหญ่อย่างหูเหวินปั๋วทันที

"หัวหน้าครับ" เจ้าหน้าที่คนนั้นรายงาน "โต่วอินตามหาตัวคนที่ดันยอดทราฟฟิกให้วิดีโอพลังบวกเมื่อเช้านี้เจอแล้วครับ เป็นนักศึกษาจากคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ของจงเคอต้าสี่คน ส่วนการดันยอดที่ผิดปกติก่อนหน้านี้หลายครั้ง ผมเดาว่าส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็นฝีมือของพวกเขาเหมือนกันครับ"

หูเหวินปั๋วยังคงง่วนอยู่กับงานอื่น เขาพยักหน้าพลางตอบ "อืม ดี บันทึกข้อมูลเอาไว้ให้ละเอียด สืบให้รู้เรื่องว่าพวกเขาใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ตรงไหน แล้วทำได้ยังไง"

"รับทราบครับ"

เจ้าหน้าที่หนุ่มมีสีหน้าลำบากใจและยังคงยืนนิ่ง ไม่ยอมเดินออกไปเสียที

หูเหวินปั๋วเงยหน้าขึ้นมอง "มีอะไรอีกงั้นเหรอ?"

"คนพวกนี้เป็นพวกหัวกะทิเลยนะครับ" เจ้าหน้าที่หัวเราะแหะ ๆ "ถ้าต้องไปนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าในคุกคงเสียของแย่"

เมื่อหูเหวินปั๋วได้ยินดังนั้น จึงวางงานในมือลงชั่วคราว

คำพูดของเจ้าหน้าที่ช่วยสะกิดใจเขาได้จริง ๆ

เหตุการณ์ดันยอดทราฟฟิกผิดปกติบนโลกออนไลน์ที่เกิดขึ้นหลายครั้งก่อนหน้านี้ ทั้งโต่วอินและกรมความมั่นคงสารสนเทศต่างก็มืดแปดด้านจนทำอะไรไม่ถูก

และทั้งสองแห่งนี้ ที่หนึ่งคือแพลตฟอร์มโซเชียลชั้นนำระดับโลก ส่วนอีกที่หนึ่งคือกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในแวดวงความมั่นคงทางไซเบอร์

เรียกได้ว่ารวมเอาเหล่าขุนพลยอดฝีมือระดับท็อปของวงการคอมพิวเตอร์เอาไว้ด้วยกัน

การจะปั่นหัวพวกเขาจนหมุนติ้ว และทำอะไรตามใจชอบใต้จมูกของพวกเขาได้

ย่อมพิสูจน์ฝีมือได้เป็นอย่างดี

กระทั่งถ้าเด็กนักศึกษาพวกนี้ต้องเข้าซังเตไปก็ไม่ต้องกังวลเลยสักนิด

เพราะทันทีที่พ้นโทษออกมา แล้วก้าวเท้าเข้าสู่ตลาดแรงงาน

แค่โยนเหตุผลที่ตัวเองเคยติดคุกออกไป บริษัทไอทียักษ์ใหญ่มากมายนับไม่ถ้วนก็คงแย่งตัวกันจนหัวกระไดไม่แห้งแล้ว

หูเหวินปั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าบนโลกอินเทอร์เน็ตเริ่มมีร่องรอยความเคลื่อนไหวจากไอพีต่างประเทศเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ประกอบกับบริบทที่สายลับเริ่มทยอยเผ่นหนีออกนอกประเทศ เป้าหมายหลักในการโจมตีของซีไอเอก็ย่อมต้องย้ายมาอยู่บนโลกไซเบอร์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ด้วยเหตุนี้ กรมความมั่นคงสารสนเทศจึงมีศึกใหญ่ที่ต้องรับมือในอนาคตอันใกล้อย่างไม่ต้องสงสัย

การมีบุคลากรผู้เชี่ยวชาญด้านความมั่นคงทางไซเบอร์สำรองเอาไว้ ย่อมยิ่งเยอะก็ยิ่งดีเป็นธรรมดา

"เรื่องนี้พวกนายไม่ต้องยุ่งแล้ว" หูเหวินปั๋วเอ่ย "ปล่อยให้พวกเขาเข้าไปนอนในห้องขังฝึกความกล้าสักหน่อย พอดัดนิสัยจนเริ่มกลัวและเชื่องลงแล้ว เดี๋ยวฉันไปดึงตัวพวกเขาออกมาเอง"

"รับทราบครับ!" เจ้าหน้าที่ยิ้มกว้าง "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับหัวหน้า!"

……

ในเวลานี้ ภายในห้องไลฟ์สดของกู้หรัน

เอฟเฟกต์บูลเล็ตคอมเมนต์จากคนกว่าสามสิบล้านคนนั้นหนาแน่นพอที่จะบดบังหน้าจอจนมิดชิด

หากเอาเข็มสักเล่มสุ่มปักลงไปตรงจุดไหนของหน้าจอก็ได้ อย่างน้อยก็คงเสียบทะลุบูลเล็ตคอมเมนต์ได้ถึงห้าหกข้อความ

ตัวเลขนี้เวอร์วังขนาดไหนน่ะหรือ?

พูดง่าย ๆ ก็คือ ปัจจุบันยอดผู้ใช้งานรายวันของโต่วอินอยู่ที่หกร้อยล้านคน

ในช่วงเวลาไพรม์ไทม์อย่างสองทุ่มถึงสามทุ่ม ยอดผู้ใช้งานบนแพลตฟอร์มจะอยู่ที่ราว ๆ สองร้อยถึงสามร้อยล้านคน

สามสิบล้านคน จึงเทียบเท่ากับว่าในเวลานี้ ท่ามกลางคนทั้งประเทศที่กำลังไถโต่วอินอยู่ ในทุก ๆ สิบคนจะมีหนึ่งคนที่กำลังดูไลฟ์สดของกู้หรัน

และหากนับรวมกลุ่มคนที่ไม่เล่นโต่วอินเข้าไปด้วย

ก็เท่ากับว่าในทุก ๆ สี่สิบคนของประชากรทั้งประเทศ จะมีหนึ่งคนที่กำลังนั่งดูไลฟ์สดของกู้หรันอยู่

ก่อนหน้ากู้หรัน สถิติจำนวนผู้ชมออนไลน์พร้อมกันสูงสุดของโต่วอินอยู่ที่ห้าล้านคน

ผู้สร้างสถิตินี้ไว้ก็คือหัวเฟิง

หัวเฟิงถึงขั้นทำถ้วยรางวัลที่ระลึกของสถิตินี้ไปตั้งโชว์ไว้บนกำแพงเกียรติยศของบริษัท ให้เป็นหนึ่งในความสำเร็จอันน่าภาคภูมิใจที่สุด

ในห้องไลฟ์สดที่มีคนกว่าสามสิบล้านคนนั้น บรรดาผู้ชมทั้งสามสิบล้านคนต่างก็พากันงงเป็นไก่ตาแตกกันไปหมด

"ห้องไลฟ์นี้ทำอะไรกันวะ?"

"ขายปาเก้อเหอเถาเหรอ?"

"ทำไมเด้งพาตรูมาห้องนี้ได้เนี่ย?"

"พี่สาวคนนี้ล่ะชอบดูหนุ่มหน้าใสแบบนี้จริง ๆ!"

เหล่าผู้ชมเก่าแก่ในห้องไลฟ์ เมื่อเห็นคลื่นฝูงชนหน้าใหม่ที่หลั่งไหลเข้ามามหาศาลบวกกับการประชันพีเคแบบกะทันหัน ต่างก็พากันส่งเสียงฮือฮากันอย่างเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย

"เชี่ย สามสิบกว่าล้านคน"

"สุดยอดเลยว่ะพวก!"

"เปิดหูเปิดตาชะมัด!"

"นี่สิตัวท็อปของจริง!"

...

จื้อหมินเป็นคนฉลาด

เมื่อมองดูยอดผู้ชมกว่าสามสิบล้านคนที่หลั่งไหลทะลักเข้ามา เขาไม่ได้จิตหลุดทำอะไรไม่ถูกเหมือนอย่างเหล่าหม่าเลยสักนิด

เขาตาไวและมือไว รีบปล่อยถุงนำโชคสมัครแฟนการ์ดออกมาสิบใบ

จากนั้นเพียงแค่อาศัยการสมัครแฟนการ์ดราคาใบละหนึ่งเหมา

ในเวลาสั้น ๆ เพียงสามนาทีก็โกยเงินเข้ากระเป๋าไปเกือบสามแสนหยวน

"สตรีมเมอร์ มึงเป็นหมาปะเนี่ย?"

"เชี่ย คนดูเยอะขนาดนี้ นึกว่าเป็นถุงนำโชคใหญ่ใบละหมื่นหยวนซะอีก"

"แม่มเอ๊ย พอกดแย่งเสร็จถึงเพิ่งเห็นว่าไม่มีคำว่าหมื่น มีแค่หนึ่งเหมา"

...

กู้หรันมองบูลเล็ตคอมเมนต์ที่ลอยพรึ่บพรั่บจนตาลายแทบไม่ออกว่าพูดอะไรกันบ้าง

ได้แต่มองไปยังเพื่อนซี้สี่คนในหน้าจอประชันพีเค แล้วเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ "พวกคุณทำได้ยังไงกันครับ?"

"เดี๋ยวนะครับ เดี๋ยว" เกาเฉินฉี่รีบปิดระบบเปย์ของขวัญในห้องไลฟ์ของตัวเอง "ทุกคนครับ ไม่ต้องส่งของขวัญให้ผมนะ ส่งให้เทพกู้ก็พอ"

จากนั้นเขาก็หัวเราะแหะ ๆ "ตอนนี้โต่วอินของทุกคน เลื่อนดูคลิปไปคลิปนึง คลิปถัดไปก็จะเจอไลฟ์ของพี่เลยครับ"

"ต่อให้ปัดผ่านไป พอดูคลิปต่อไปจบ คลิปถัดไปก็ยังเป็นไลฟ์ของพี่อยู่ดี"

กู้หรันยิ้มเจื่อน ไม่คิดเลยว่าทั้งสี่คนจะคลั่งไคล้ได้ขนาดนี้ "ผู้ใช้โต่วอินทุกคนเลยเหรอครับ?"

อาจเป็นเพราะความตื่นเต้นที่ได้คุยกับไอดอล กู้หรันพูดเพียงแค่ประโยคเดียว

ฝั่งนั้นสี่คนก็ผลัดกันพูดคนละประโยคสองประโยคจนเจื้อยแจ้วไม่หยุดไปพักใหญ่

"ใช่แล้วครับ!"

"ผมนึกว่าจะทะลุร้อยล้านคนซะอีก"

"เทพกู้ครับ มีคำถามหนึ่งที่ผมอยากถามมาตลอด ส่งบูลเล็ตคอมเมนต์ไปพี่ก็ไม่เคยตอบผมเลย"

"ผมก็มีคำถามนึงที่ยังคิดไม่ตกเหมือนกันครับ"

"เรื่องสมมติฐานเกี่ยวกับน้ำที่พี่พูดถึงก่อนหน้านี้น่ะครับ ผมว่ามันฟังดูสมเหตุสมผลมาก แต่แค่ไม่เข้าใจว่า ถ้าข้อมูลทั้งหมดอยู่ในน้ำจริง ทำไมถึงมีแค่มนุษย์ที่สร้างอารยธรรมขึ้นมาได้ แต่พวกปลาที่อยู่ในน้ำตลอดกลับไม่มีล่ะครับ? แล้วสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในน้ำมาหลายร้อยล้านปีก็ไม่มีเหมือนกันเหรอ?"

กู้หรันอธิบายตอบ "ก่อนอื่นต้องขอแก้ความเข้าใจตรงจุดหนึ่งก่อนนะครับ ผมไม่ได้มองว่ามนุษย์อาศัยการวิวัฒนาการของตัวเองจนพัฒนาความสามารถในการรับข้อมูลจากน้ำขึ้นมาได้ แต่ผมเอนเอียงไปทางที่ว่า เป็นข้อมูลในน้ำต่างหากที่เลือกมนุษย์"

"อาจเป็นช่วงเวลาที่แถบดาวเคราะห์น้อยถือกำเนิดขึ้น สิ่งเหล่านั้นตระหนักได้ว่าสภาพแวดล้อมของโลกที่ทวีความซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ ลำพังแค่ระบบนิเวศที่ประกอบด้วยสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำนั้นไม่เพียงพอที่จะปรับสมดุลด้วยตัวเองได้อีกต่อไป"

"จากนั้นเมื่อสิ่งเหล่านั้นตามหาสปีชีส์บนโลกที่สามารถแบกรับหน้าที่นี้ได้ ก็มองเห็นมนุษย์ที่กำลังเงยหน้าแหงนมองสิ่งเหล่านั้นอยู่พอดี"

พอกู้หรันพูดจบ

เหล่าคนดูเก่าต่างก็รู้สึกเพลิดเพลินเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าคนดูหน้าใหม่กว่าสามสิบล้านคน เริ่มจะงงเป็นไก่ตาแตก

"นี่ไลฟ์อะไรเนี่ย ไม่ใช่ไลฟ์ทั่วไปแล้วมั้ง?"

"รายการบรรยายวิชาการร้อยสำนักเรอะ?"

"คอร์สเรียนออนไลน์เหรอวะ?"

"ไม่ใช่ละ แบบนี้ยังมีคนส่งของขวัญให้อีกเหรอ?"

"ป้าฟังไม่รู้เรื่องหรอกนะ แต่ป้าชอบหน้าตาเธอจ้ะ"

...

ขณะที่บรรยากาศในห้องไลฟ์กำลังคึกคักอย่างยิ่ง

เหตุการณ์สุดจะหลุดโลกเรื่องหนึ่งก็พลันบังเกิดขึ้นท่ามกลางสายตาคนดูนับหลายสิบล้าน

เบื้องหน้ากล้องของเพื่อนซี้สี่คนนั้น จู่ ๆ ก็มีคนในชุดสูทผูกเนกไทเรียบร้อยเพิ่มขึ้นมาอีกหลายคน

กู้หรันกวาดสายตามองปราดเดียวก็จำชุดเหล่านั้นและตราสัญลักษณ์บนเสื้อผ้าได้ทันที

กรมความมั่นคงสารสนเทศ

เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี