ตอนที่ 82 ก็แค่ภารกิจของนายท่านแบคทีเรีย

กู้หรันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พอดื่มน้ำอึกใหญ่ไปสองอึกแล้วจึงพูดต่อ "เมื่อกี้พวกเราพูดถึงความรู้สึกเหมือนตกจากที่สูงกะทันหันตอนที่หลับลึกไปแล้ว นั่นคือจิตสำนึกกำลังตรวจสอบว่าพวกเราตายหรือยัง"

"จิตสำนึก ตรวจสอบ ความตาย"

"จากคำสามคำนี้ ความจริงทุกคนก็น่าจะพอมองเห็นปัญหาบางอย่างได้แล้ว"

"นั่นก็คือ จิตสำนึกกับร่างกาย ดูเหมือนจะแยกขาดจากกัน"

"เวลาที่คุณนอนหลับ กลุ่มจุลินทรีย์ เซลล์ และเส้นประสาทสมองในร่างกายของคุณรู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ แถมยังรักษาลักษณะสัญญาณชีพตามปกติเอาไว้"

"แต่จิตสำนึกกลับตัดสินไม่ได้ว่าคุณเป็นหรือตาย"

ขณะพูด กู้หรันขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วมองกล้องด้วยสีหน้าจริงจัง "ทุกคนไม่รู้สึกประหลาดใจบ้างเหรอครับ"

สิ้นเสียงพูด

บูลเล็ตคอมเมนต์ที่เคยสงบนิ่งพลันปรากฏข้อความจากผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วน ที่สรรหาถ้อยคำสารพัดมาบรรยายความตกตะลึงในใจ

จิตสำนึกกับสมอง...แยกจากกันงั้นเหรอ?

ทุกคนรู้สึกว่าข้อสรุปของกู้หรันเหลือเชื่อสิ้นดี

แต่ก็เป็นเพียงความเหลือเชื่อ

เพราะพวกเขารู้สึกจริงๆ ว่าสิ่งที่กู้หรันพูดนั้นฟังดูมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย

เวลานี้ หน้าจอไลฟ์สด หวังซูหางขมวดคิ้วแน่น ฝ่ามือที่กำโทรศัพท์มือถือไว้สั่นเทาเล็กน้อยอย่างแทบสังเกตไม่เห็น

ในใจบังเกิดคลื่นยักษ์สึนามิซัดกระหน่ำไปนานแล้ว

เพราะว่า...

ทิศทางการวิจัยด้านจิตสำนึกที่กู้หรันพูดถึงนี้ ยังคงเป็นผืนผ้าขาวที่ว่างเปล่า

ว่างเปล่าจนไม่เคยมีใครย่างกรายเข้าไปแตะต้องมาก่อน

และสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ในข้อพิสูจน์และการอภิปรายของกู้หรัน ข้อสันนิษฐานนี้มีน้ำหนักและหลักฐานรองรับเพียงพออย่างยิ่ง

หวังซูหางที่นั่งจ้องหน้าจออยู่กับที่ เริ่มร่างโครงร่างแผนงานเปิดหัวข้อวิจัยขึ้นมาในหัวแล้ว

...

ภายในห้องปฏิบัติการร่วมชีววิทยาซ่างเจียวต้า

ไวแอตต์ในเวลานี้ยังคงก้มหน้าก้มตาจดบันทึกไม่หยุด

สมุดบันทึกเต็มไปด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษที่จดไว้อย่างละเอียดยิบ

สรุปประเด็นสำคัญที่กู้หรันบรรยาย แบ่งเป็นข้อหนึ่ง สอง สาม สี่... บันทึกไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

เมื่อการวิจัยด้านชีววิทยาศาสตร์ก้าวไปถึงระดับหนึ่งแล้ว การค้นพบเพียงเล็กน้อยใดๆ ก็เพียงพอที่จะรองรับหัวข้อวิจัยอันยิ่งใหญ่ได้สักหัวข้อหนึ่ง

ดังนั้น ในขณะที่หวังซูหางยังวางแผนจะหยิบยกการวิจัยจิตสำนึกมาทำเป็นหัวข้อวิจัยขนาดใหญ่เพียงหัวข้อเดียว ไวแอตต์ก็ได้แตกหัวข้อใหญ่นี้ออกเป็นหัวข้อย่อยสี่ถึงห้าหัวข้อแล้ว

พอบันทึกประเด็นสำคัญข้อสุดท้ายเสร็จสิ้น

เมื่อไวแอตต์เงยหน้ามองไลฟ์สดอีกครั้ง สีหน้าก็ยิ่งทวีความประหลาดใจขึ้นไปอีก

หากจะกล่าวว่า ก่อนหน้านี้เขาประเมินกู้หรันว่าเป็นคนที่มีไอเดียพิลึกพิลั่นมากมาย

เช่นนั้นในตอนนี้ ในสายตาของเขา กู้หรันก็ได้เสนอข้อสันนิษฐานระดับพลิกยุคสมัยขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจแล้ว—

การแยกจิตสำนึกออกจากสมอง

ข้อสันนิษฐานอันอาจหาญนี้ทำให้เขาอดขนลุกซู่ขึ้นมาไม่ได้

ในฐานะรุ่นเก๋าเขี้ยวลากดินแห่งวงการวิชาการ วิทยานิพนธ์และข้อสันนิษฐานที่เขาเคยอ่านมา คงจะยาวกว่าเส้นทางที่กู้หรันเคยเดินเสียอีก

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเข้าถึงสภาวะปล่อยวางอันสงบนิ่ง มองดูเมฆม้วนตัวคลี่คลายโดยไร้ระลอกคลื่นในใจมานานแล้ว

ทว่าในยามนี้ ความอยากรู้อยากเห็นที่เงียบสงบไปเนิ่นนาน กลับพวยพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างที่ไม่คุ้นเคยอย่างยิ่ง

แต่ถัดจากนั้น คำถามมากมายก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว

และคำถามที่แตกแขนงออกมาเหล่านี้ แต่ละข้อล้วนเปรียบเสมือนรั้วขวากหนามสูงชันที่ยากจะปีนข้าม

เขาบีบด้ามปากกาแน่นด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความคิดอันแรงกล้า เขาต้องพบหน้ากู้หรัน และพูดคุยกันอย่างจริงจังให้ได้...

ทั้งเขายังเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า การปะทะกันทางความคิดของคนทั้งสอง จะจุดประกายไฟอันเจิดจรัสขึ้นในวงการชีววิทยาศาสตร์ของมวลมนุษยชาติอย่างแน่นอน

...

ไลฟ์สดของกู้หรัน ในเวลากลางดึกสงัดเช่นนี้ได้ก่อให้เกิดคลื่นลมลูกใหญ่โหมกระหน่ำในวงการชีววิทยาศาสตร์แห่งหัวเซี่ยเข้าให้แล้ว

ทว่าในรายการคาเฟ่คุยรอบดึก กลับไม่ได้รับผลกระทบจากคลื่นลมนี้แม้แต่น้อย ยังคงดำเนินไปอย่างสงบสุขและราบรื่น

มีกู้หรันที่ง่วงเหงาหาวนอนเป็นประจำ โจวอี๋หรันที่นั่งเบิกตากลมโตเป็นประกายอยู่ข้างๆ เหล่าหม่าที่ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น และจื้อหมินที่สุขุมเยือกเย็น

ยังคงเหมือนกับการไลฟ์ทุกครั้งที่ผ่านมา ทุกอย่างเป็นไปอย่างคุ้นเคยช่ำชอง

กู้หรันประคองแก้วน้ำ มองดูข้อสงสัยและความสับสนบนบูลเล็ตคอมเมนต์ที่พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อหมดเวลาปล่อยให้ผู้ชมได้คิดทบทวนแล้ว เขาจึงกล่าวต่อ "ในบรรดางานวิจัยด้านจิตสำนึกทั้งหมดในปัจจุบัน ข้อสงสัยที่ใหญ่ที่สุดก็คือ เหตุใดสสารที่ไร้ชีวิตกลุ่มหนึ่ง ถึงสามารถให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตที่มีจิตสำนึกขึ้นมาได้"

"สมมุติว่าสสารที่ไร้ชีวิตกลุ่มหนึ่งสามารถให้กำเนิดจิตสำนึกได้จริง แล้วจิตสำนึกนี้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา หรือว่าจู่ๆ ก็มีอยู่ขึ้นมากันแน่"

"สิ่งเหล่านี้ไม่เคยปรากฏในงานวิจัยหรือข้อสันนิษฐานใดๆ มาก่อนเลยครับ"

"และไม่มีใครสามารถอธิบายให้กระจ่างได้ด้วย"

เพื่อช่วยให้ผู้ชมเข้าใจ กู้หรันจึงตั้งโจทย์ชวนคิดขึ้นมาข้อหนึ่ง "ยกตัวอย่างเช่น ในกระบวนการตั้งแต่เป็นไข่ที่ได้รับการปฏิสนธิไปจนถึงคลอดออกมาเป็นสิ่งมีชีวิต จิตสำนึกเกิดขึ้นมาตอนไหนกันแน่ครับ"

เมื่อคำถามถูกโยนออกไป สิ่งที่สะท้อนกลับมาบนบูลเล็ตคอมเมนต์คือความเงียบกริบดุจป่าช้า

กู้หรันไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย

กระทั่งหวังซูหางและไวแอตต์เองก็ไม่ประหลาดใจเลยสักนิด

เพราะคำถามนี้ไม่มีใครสามารถให้คำตอบได้

และในชั่วพริบตานี้เอง ก็ทำให้ผู้ชมทุกคนรวมถึงไวแอตต์ตระหนักถึงปัญหาอันร้ายแรงข้อหนึ่งขึ้นมา

ที่แท้งานวิจัยด้านจิตสำนึกที่ดำเนินมาอย่างยาวนานหลายปี ดูผิวเผินเหมือนจะยิ่งใหญ่เกรียงไกรและคึกคักมีชีวิตชีวา ทว่าในความเป็นจริงกลับไม่มีความคืบหน้าอย่างเป็นรูปธรรมอะไรเลย

กระทั่งถึงตอนนี้ แม้แต่คำถามพื้นฐานและเรียบง่ายที่สุดอย่างจิตสำนึกค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาหรือจู่ๆ ก็มีอยู่ขึ้นมา ก็ยังไม่มีคำตอบ

น่าผิดหวังอย่างแท้จริง

......

นิ้วมือของกู้หรันเคาะโต๊ะเบาๆ ขัดจังหวะความคิดของผู้ชม

จากนั้นเขาก็มองกล้องด้วยแววตาจริงจัง

"เอาละครับ เส้นโลกบรรจบกันแล้ว"

"ให้ทุกคนเริ่มนึกย้อนถึงเนื้อหาทั้งหมดในการไลฟ์ตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ แล้วลองเปิดใจยอมรับข้อสันนิษฐานหนึ่งดูครับ—"

"น้ำ คือสิ่งที่ให้กำเนิดจิตสำนึกขึ้นมา"

"ก่อนที่จะปลดม่านหมอกชั้นสุดท้ายของจิตสำนึกออก เรายังขาดอีกขั้นตอนสุดท้ายครับ"

"นั่นคือเราควบคุมร่างกายของเราอย่างไร"

ความจริงแล้ว

การวิจัยด้านจิตสำนึกของนักชีววิทยาจำนวนนับไม่ถ้วนไม่ได้สูญเปล่าไปเสียทั้งหมด

แม้จะยังไม่ได้เปิดม่านหมอกแห่งจิตสำนึกออกมา

ทว่าเศษข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ จากกระบวนการวิจัยเหล่านั้น ก็ได้มอบข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากมายให้แก่ข้อสันนิษฐานของกู้หรัน

"สิ่งที่ควบคุมร่างกายของทุกคนมีองค์ประกอบมากมาย เช่น กลุ่มจุลชีพ เปลือกสมอง เซลล์รับความรู้สึกต่างๆ รวมถึงเส้นประสาทที่กระจายอยู่ทั่วร่างกาย"

"ยกตัวอย่างเช่นพฤติกรรมพื้นฐานที่สุดของสิ่งมีชีวิตอย่าง 'การกินอาหาร'"

"ในช่วงต้นศตวรรษที่แล้ว นักชีววิทยาทุกคนต่างมีความเห็นพ้องต้องกันว่า เหตุผลที่มนุษย์กินอาหารก็เพราะหลังจากกินเข้าไปแล้ว สมองจะหลั่งโดปามีนออกมา ทำให้เราเกิดความสุข จากนั้นการตอบสนองเชิงรางวัลเช่นนี้ จึงทำให้มนุษย์เริ่มหลงรักการลิ้มลองอาหารอร่อย"

"แต่งานวิจัยในช่วงไม่กี่ปีมานี้กลับบ่งชี้มากขึ้นเรื่อยๆ ว่า แรงจูงใจในการกินอาหารของมนุษย์ อาจไม่ได้ถูกควบคุมโดยตัวมนุษย์เองครับ"

"อย่างเช่นเมื่อเดือนเมษายนของสองปีก่อน นิตยสาร 'ไซแอนซ์' ได้ตีพิมพ์บทความชิ้นหนึ่งเกี่ยวกับแบคทีเรียในลำไส้ที่ควบคุมสมอง ซึ่งในบทความนั้นได้อธิบายถึงรายงานวิจัยเรื่อง 'การสื่อสารโดยตรงระหว่างสมองกับแบคทีเรียในลำไส้'"

"บทความนี้ได้อธิบายถึงความจริงอันน่าเหลือเชื่อข้อหนึ่งที่ดำรงอยู่อย่างเป็นรูปธรรม"

"เมื่อถึงช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งที่คุณรู้สึกอยากกินอาหารแคลอรีสูง น้ำตาลสูง หรือไขมันสูงเป็นพิเศษ บางทีอาจไม่ใช่เพราะคุณอยากกินหรอกครับ แต่เป็นกลุ่มจุลชีพในลำไส้ของคุณต่างหากที่อยากกิน"

"พูดอีกอย่างก็คือ" กู้หรันยิ้ม "ถ้าดูจากภายนอก มันคือกลุ่มคนที่กำลังนั่งถือเมนูสั่งอาหารอยู่ในร้านอาหาร แต่ในความเป็นจริงแล้ว คนที่กำลังสั่งอาหารตัวจริงไม่ใช่กลุ่มคนพวกนั้น ทว่าเป็นกลุ่มแบคทีเรียในลำไส้ต่างหากครับ"

หลังจากผู้ชมในห้องไลฟ์ได้ยินความจริงข้อนี้ บูลเล็ตคอมเมนต์ก็ระเบิดออกทันที

"เดี๋ยวนะ ตามที่นายพูดมา นี่ฉันโดนแบคทีเรียชักใยอยู่เหรอวะเนี่ย?"

"เชี่ย ฉันเป็นแค่โฮสต์ให้แบคทีเรียเหรอเนี่ย? แบคทีเรียต่างหากที่เป็นเจ้านายที่แท้จริงของโลกใบนี้งั้นดิ?"