ตอนที่ 83 อยากฝืนชะตาเปลี่ยนชีวิตงั้นเหรอ กดติดตามสิ

เมื่อเห็นบูลเล็ตคอมเมนต์คึกคักอย่างดุเดือด กู้หรันก็พูดต่อ "จริง ๆ แล้วจุลินทรีย์ในลำไส้ยังส่งผลกระทบได้อีกหลายอย่าง เช่น อารมณ์ การตัดสินใจ และสุขภาพของคุณ เป็นต้น"

"ก่อนหน้านี้นักชีวสารสนเทศศาสตร์ชาวฟินแลนด์เคยเป็นผู้นำการวิจัยชิ้นหนึ่ง หลังจากวิเคราะห์องค์ประกอบทางพันธุกรรมและสภาวะจุลินทรีย์ในลำไส้ของกลุ่มตัวอย่างกว่าหกพันคนแล้ว ก็พบว่าลักษณะเฉพาะของจุลินทรีย์บางชนิดในลำไส้มีความสัมพันธ์อย่างชัดเจนและมีนัยสำคัญกับโรคซึมเศร้า"

และเพราะดันพูดถึงเรื่องกินข้าวพอดี

กู้หรันถึงเพิ่งรู้สึกหิวขึ้นมา เขาจึงกระซิบกับโจวอี๋หรันเบา ๆ "สั่งไก่ทอดให้ผมชุดหนึ่ง แล้วก็เพิ่มเฟรนช์ฟรายส์ด้วยนะ"

โจวอี๋หรันพยักหน้า รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดสั่งอาหารทันที

เวลาล่วงเลยมาจนเกือบเที่ยงคืน

ผู้ชมทั้งหลายก็ถึงเวลาที่ท้องเริ่มร้องพอดี พอกู้หรันพูดถึงไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์ขึ้นมา

ในบูลเล็ตคอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยคำสรรเสริญเยินยอลอยเกลื่อนทันที

"สตรีมเมอร์ นายเป็นหมาปะเนี่ย?"

"มาปล่อยพิษกลางดึกเหรอวะ?"

"พวกเรายังหิวกันอยู่เลย นายกล้ากินลงคอได้ยังไง?"

"ไม่ไหวแล้ว ตอนนี้พอได้ยินคำว่าไก่ทอด ท้องก็ร้องจ๊อก ๆ ไม่หยุดเลย"

เมื่อเห็นเสียงโอดครวญระงมในบูลเล็ตคอมเมนต์

กู้หรันก็ถือโอกาสนี้สั่งสอนผู้ชมเสียเลย "ทุกคนอย่าเพิ่งไปย่อยอาหารเลย มาย่อยประเด็นความรู้ที่ผมเพิ่งพูดไปก่อนดีกว่าครับ"

"ผมดูทรงแล้วพวกคุณคงฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่ได้เอาเข้าหัวเลยแม้แต่นิดเดียวสินะ"

"ที่ผมสั่งไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์เนี่ย เป็นเพราะผมอยากกินจริง ๆ เหรอครับ?"

"ไม่ใช่เลย"

"คนที่อยากกินจริง ๆ ไม่ใช่ผม แต่เป็นกลุ่มจุลินทรีย์ในกระเพาะและลำไส้ของผมต่างหาก ต้องโทษที่จิตใจผมอ่อนแอเกินไป เลยเอาชนะจุลินทรีย์ของตัวเองไม่ได้"

กู้หรันร่ายยาวชุดใหญ่ จากนั้นก็เคาะโต๊ะ "อย่าเพิ่งง่วงกันสิทุกคน ดึงสติหน่อย เรามาทบทวนกันใหม่อีกรอบ"

"การที่ผมตัดสินใจสั่งเฟรนช์ฟรายส์กับไก่ทอดเนี่ย ในความเป็นจริงแล้วมันเกิดการส่งสัญญาณข้อมูลอะไรขึ้นในร่างกายผมบ้าง?"

"อันดับแรก แบคทีเรียพวกนี้จะส่งคำสั่งว่า 'อยากกินเฟรนช์ฟรายส์กับไก่ทอด' ไปที่สมองของผม"

"จากนั้น พอสมองของผมได้รับคำสั่ง ก็สั่งการให้ลูกน้องอย่างไฮโปทาลามัสหลั่งฮอร์โมนเกรลินออกมาทันที แล้วทำการแปลงสัญญาณเคมีและสัญญาณไฟฟ้าเป็นทอด ๆ จนในที่สุดก็บอกผมว่า 'ฉันอยากกินเฟรนช์ฟรายส์แล้ว'"

"เพื่อบีบให้ผมสั่งเฟรนช์ฟรายส์ไม่ใช่ของกินอย่างอื่น สมองก็เริ่มทั้งขู่ทั้งปลอบ 'ถ้าสั่งเฟรนช์ฟรายส์จะหลั่งโดปามีนมาเป็นรางวัลให้' แต่ 'ถ้าสั่งอย่างอื่นจะยับยั้งการหลั่ง 5-ไฮดรอกซีทริปตามีนเพื่อให้ผมรู้สึกหดหู่'"

"สุดท้ายภายใต้การกระตุ้นของสัญญาณสมอง ผมก็เลยเลือกไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์อยู่ดี"

ขณะที่กู้หรันกำลังอธิบาย สมองของผู้ชมจะเข้าใจไหมนั้นบอกยาก แต่ที่แน่ ๆ ท้องของทุกคนเริ่มหิวโซขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

กู้หรันหยิบแก้วน้ำขึ้นมาเปิดฝา แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ต่อไปก็คือจุดที่น่าสนใจครับ ในกระบวนการสั่งไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์ทั้งหมดนี้"

"จิตสำนึกเข้ามามีบทบาทตอนไหนกันแน่?"

กู้หรันเริ่มยกน้ำดื่ม ขณะที่ในบูลเล็ตคอมเมนต์เริ่มถกเถียงกันอย่างดุเดือด

เพราะเมื่อแยกย่อยพฤติกรรมการกินทั้งหมดออกมาแล้ว มันก็เป็นเพียงการทำงานประสานกันระหว่างแบคทีเรีย เซลล์ประสาท และศูนย์กลางสมองนับไม่ถ้วน

อีกทั้งคำอธิบายของกู้หรันยังแฝงการชี้นำที่คลาดเคลื่อนอยู่บ้าง เพราะเขานำสมองและแบคทีเรียมาเปรียบเทียบเป็นบุคคล

ในความเป็นจริง สิ่งที่เรียกว่าความคิดอยากกินของแบคทีเรียนั้น อาจเป็นแค่ปฏิกิริยาเคมีบางอย่างภายในตัวมันเอง ไม่ใช่จิตสำนึก

และสิ่งที่เรียกว่าสมองปล่อยความรู้สึกหิวออกมาทันที ก็เป็นเพียงไฮโปทาลามัสหลั่งฮอร์โมนเกรลิน ทำให้มนุษย์โหยหาอาหารโดยไม่รู้ตัว

ส่วนสิ่งที่เรียกว่าสมองให้รางวัลแก่มนุษย์ ก็อาจเป็นแค่หลังจากอาหารเข้าสู่ร่างกายแล้ว มันไปกระตุ้นให้เกิดสารสื่อประสาทที่ทำให้รู้สึกมีความสุข

ตั้งแต่ต้นจนจบ หากวิเคราะห์เฉพาะพฤติกรรมการกิน และมองลึกลงไปในระดับจุลภาค มันก็ดูเหมือนจะเป็นเพียงปฏิกิริยาทางชีวเคมีต่อเนื่องกันชุดหนึ่งเท่านั้น

ทว่าหากคิดไปถึงไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์ต่อ...

แม้ทุกคนจะไม่อยากนึกถึงของพวกนี้ในช่วงเวลาราว ๆ ตีหนึ่งเลยก็ตาม

แต่เพื่อวิทยาศาสตร์ พวกเขาก็ยังคงทนหิวท้องกิ่วเพื่อขบคิดตาม

และก็เป็นตอนที่นึกถึงไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์นี่เอง จิตสำนึกจึงค่อย ๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้นมา

"ทำไมต้องเจาะจงกินไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์ด้วย?"

"แบคทีเรียต้องการอาหารไขมันสูง แคลอรีสูงเพื่อเติมพลังงานงั้นเหรอ?"

"แต่อาหารประเภทนี้มีตั้งเยอะแยะ ต่อให้ดื่มน้ำมันพืชเข้าไปตรง ๆ ก็ตอบโจทย์ได้เหมือนกันนี่?"

"มันคือจิตสำนึก!"

"แบคทีเรียกับเซลล์ประสาทไม่รู้จักไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์หรอก มีแต่จิตสำนึกเท่านั้นที่รู้!"

เมื่อเห็นความคิดของผู้ชมเริ่มกระจ่างชัดขึ้น กู้หรันจึงพูดต่อ "ผมเห็นมีพี่น้องบางคนเดาถูกแล้วครับ"

"จิตสำนึกอยู่เหนือพฤติกรรมการกิน นอกเหนือไปจากกระบวนการรับพลังงานขั้นพื้นฐานแล้ว มันยังมอบความชอบส่วนบุคคลที่เป็นอัตวิสัยเพิ่มเติมเข้ามาด้วย"

เหมือนกับ 'พี่น้องอายุร้อยปี' ที่ถูกลากออกมาชำแหละซ้ำแล้วซ้ำเล่าคนนั้น ทำไมถึงบอกว่าตายตั้งแต่แรกแต่เพิ่งฝังตอนอายุร้อยปีล่ะ?

ยกตัวอย่างเรื่องการกิน

ในระหว่างกระบวนการหลับลึกของเขา ไม่ได้มีการแสดงออกถึงความชอบส่วนบุคคลเลย

แค่ฉีดสารอาหารเข้าไปเพื่อรักษาสัญญาณชีพ เขาก็สามารถนอนหลับไปจนถึงอายุหนึ่งร้อยปีได้แล้ว

...

ไม่รู้ว่าง่วงตามเวลา หรือเข้าสู่ช่วงเวลาดิ่งยามดึกกันแน่

เมื่อกู้หรันพูดจบ น้ำเสียงของเขาก็พลันต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด

"ทุกคนน่าจะเคยสัมผัสหรือเคยได้ยินเรื่องผู้ป่วยโรคซึมเศร้ามาบ้าง"

"บางครั้งทุกคนก็อาจจะตกอยู่ในความสิ้นหวังและไร้หนทาง"

"บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย ไร้ประโยชน์สิ้นดี"

"บางครั้งก็หดหู่ใจอย่างหนัก หรือกระทั่งมีความคิดชั่ววูบผุดขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วน"

"ถ้าอย่างนั้น ขอให้ทุกคนตั้งใจฟังเนื้อหาที่ผมกำลังจะเล่าต่อไปนี้ให้ดีครับ"

"ผมไม่รับของขวัญจากทุกคนฟรี ๆ แน่ เนื้อหาต่อจากนี้ อาจจะมากพอที่จะเปลี่ยนชีวิตของใครบางคนได้เลย"

กู้หรันพูดเน้นทีละคำแทบจะชัดถ้อยชัดคำ "ต่อไปนี้เราจะมาคุยกันว่า ความชอบส่วนบุคคลที่เป็นอัตวิสัยเหล่านี้... มีที่มาจากไหน?"

เขาวางแก้วน้ำไว้ด้านข้าง จากนั้นก็ปรับท่านั่งของตัวเองเพื่อให้คงอยู่ในท่าที่สบายที่สุดเท่าที่จะทำได้

เตรียมพร้อมสำหรับการบรรยายอันยาวนาน

"อันดับแรก เรามารวบรวมข้อสรุปที่ผ่านการพิสูจน์มาก่อนหน้านี้กันก่อนครับ"

"ความแตกต่างระหว่างสิ่งมีชีวิตชั้นสูงกับสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ อยู่ที่ตรรกะที่สาม 'การเอาชีวิตรอด'"

"ตรรกะการเอาชีวิตรอดอยู่ร่วมกับจิตสำนึก"

"จิตสำนึกกับกระบวนการคิดแยกออกจากกัน"

"น้ำให้กำเนิดจิตสำนึก"

"น้ำพกพาข้อมูล"

"จิตสำนึกมอบความชอบส่วนบุคคลให้แก่พฤติกรรม"

"จิตสำนึกสามารถสั่นพ้องได้"

"การสั่นพ้องของจิตสำนึกสามารถกระตุ้นข้อมูลบางส่วนในน้ำได้"

"คำขวัญคือหนึ่งในการกระทำที่ทำให้เกิดการสั่นพ้องของจิตสำนึก"

...

กู้หรันแจกแจงเนื้อหาทั้งหมดที่เขาเคยเล่าตลอดหลายวันมานี้ออกมาอย่างครบถ้วนทุกกระเบียดนิ้ว

ผู้ชมรุ่นเก่าเมื่อได้ยินเนื้อหาบางส่วนที่แทบจะลืมไปแล้วผุดขึ้นมาทีละเรื่องในเวลานี้ ก็พลันตื่นเต้นดีใจเป็นล้นพ้น

ผู้ชมหน้าใหม่ก็พลอยตื่นเต้นตามไปด้วย

พวกเขาไม่เคยดูไลฟ์ก่อนหน้านี้ของกู้หรันมาก่อนเลย บางแนวคิดจึงไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

ทว่าพวกเขากลับตื่นเต้นจนระงับความรู้สึกไม่อยู่

เพราะถึงแม้จะไม่รู้อะไรสักอย่าง พวกเขาก็สัมผัสได้ว่าต่อจากนี้คงจะได้ยินเนื้อหาที่ชวนสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างแน่นอน

กู้หรันมองตรงไปยังกล้อง

"ทุกท่านครับ ประโยคต่อไปนี้ผมหวังว่าทุกคนจะจำให้ดี ต่อให้ตอนนี้ยังไม่เข้าใจ ก็ต้องจำเอาไว้"

"เพราะหากมีวันใดที่คุณเข้าใจขึ้นมา มันอาจจะมากพอที่จะเปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาล"

"เหมือนกับการหลับลึกที่สร้างภาพลวงตาแห่งความตายหลอกลวงจิตสำนึก"

กู้หรันหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังเป็นพิเศษ

"จิตสำนึก... สามารถถูกหลอกลวงได้ครับ"

"และถ้าคุณล่วงรู้วิธีหลอกลวงจิตสำนึก เมื่อนั้นคุณจะได้รับสิ่งต่าง ๆ มากมายจากมัน"