ตอนที่ 84 ต้องชนะตั้งแต่จุดสตาร์ต ชาติก่อนกู้หรันจึงเป็นอัจฉริยะอยู่แล้ว

เรื่องที่ว่าจิตสำนึกสามารถถูกหลอกได้นั้น

หากไม่ใช่เพราะนี่เป็นการไลฟ์ครั้งสุดท้าย กู้หรันเองก็คงไม่อยากเอ่ยถึง

เพราะนี่อาจเป็นปัญหาขั้นสูงสุดที่มนุษยชาติต้องเผชิญ

แม้กระทั่งกู้หรันที่เป็นผู้ตั้งสมมติฐานนี้ขึ้นมา

ก็ยังคงไม่มีคำตอบเช่นกัน

เขาบอกได้ยากว่าปัจเจกบุคคลจะใช้วิธีการใดในการหลอกจิตสำนึกได้อย่างแม่นยำ

ทว่าเขารู้ดีว่าหากหลอกจิตสำนึกได้สำเร็จ ผลลัพธ์ที่ตามมาจะเป็นอย่างไร

เพราะว่า...

เขาเคยทำสำเร็จมาแล้ว และมากกว่าหนึ่งครั้งด้วย

...

ในชาติก่อน

ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเข้าสู่สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน เขาก็เป็น "ตัวประหลาด" ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงการวิจัยของหัวเซี่ยมานานแล้ว

และหลังจากร่อนเร่เปลี่ยนที่ไปมาในสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนอยู่นานหลายปี เขาก็กลายสภาพเป็นตัวประหลาดระดับตำนานที่เลื่องลือไปทั่ววงการฟิสิกส์ทั้งในและต่างประเทศได้สำเร็จ

แต่คำว่าตัวประหลาดไม่ใช่คำด่า

หากว่าตามคำพูดของท่านประธานสถาบัน นี่คือคำนิยามที่บรรยายตัวเขาได้แม่นยำที่สุด

เพราะในแวดวงการวิจัยฟิสิกส์ชั้นแนวหน้า โครงสร้างการรับรู้จะเหมือนพีระมิด

ยิ่งขึ้นไปสูงเท่าไร ก็ยิ่งเพ่งเฉพาะจุดมากขึ้น และสิ่งที่ต้องสลัดทิ้งไปก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อสาขาหนึ่งก้าวไปจนถึงขีดสุด ช่องว่างระหว่างสาขานั้นกับสาขาอื่นก็จะยิ่งกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

ชาวเน็ตจำนวนมากชอบพูดกันว่า ที่จริงพวกศาสตราจารย์หรือราชบัณฑิตเหล่านี้ก็เก่งแค่ในสาขาของตัวเองเท่านั้น พอไปสาขาอื่นก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน

ประโยคนี้มองในบางมุมก็ไม่ผิดนัก

อย่างเช่นศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์นิวเคลียร์ การสอนและการวิจัยนับไม่ถ้วนหลายปีนั้นมากพอที่จะทำให้เขามีระดับการรับรู้ในสาขาฟิสิกส์นิวเคลียร์สูงที่สุดในหมู่มนุษยชาติ

ทว่าในสาขาอื่น เขาอาจมีระดับความรู้เทียบเท่าแค่นักวิจัยทั่วไป

ทว่า กู้หรันในสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนกลับเป็นข้อยกเว้นอย่างสิ้นเชิง

เขามีทั้งพละกำลังและความกว้างขวางของขอบเขตการรับรู้ที่ทำเอาราชบัณฑิตทุกคนต้องอ้าปากค้าง

ทุกสาขาวิชา ทุกหมวดหมู่ ล้วนอยู่ในระดับสูงเกินกว่ามาตรฐานการวิจัยทั่วไปทั้งสิ้น

ในขณะที่ราชบัณฑิตทุกคนเลือกสาขาใดสาขาหนึ่งแล้วทุ่มเทขัดเกลาอย่างหนัก

แล้วเขาล่ะ

กำลังวนเวียนสลับสับเปลี่ยนไปตามสถาบันวิจัยต่าง ๆ

ทั่วทั้งสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน ตั้งแต่ฟิสิกส์ดาราศาสตร์ไปจนถึงสถาบันวิจัยชีววิทยา ตั้งแต่ฟิสิกส์พลังงานสูงไปจนถึงห้องปฏิบัติการวิจัยหลักด้านวัสดุพอลิเมอร์...

สิบแปดกลุ่มสาขาวิชาใหญ่ หนึ่งร้อยสี่สิบสถาบันวิจัย

แทบทุกแห่งล้วนมีร่องรอยการทำงานของกู้หรันหลงเหลืออยู่

ตามคำอธิบายของตัวเขาเอง เหตุผลที่วิ่งพล่านไปทั่วก็เพราะยังไม่มีความชัดเจนเกี่ยวกับอนาคตของตัวเอง จึงอยากไปลองสัมผัสให้ครบทั้งหมดก่อน แล้วค่อยเลือกทิศทางหลักที่จะมุ่งเน้น

ทว่าสิ่งที่เหลือเชื่อก็คือ เมื่อใดที่กู้หรันไปโผล่ในโครงการวิจัย ปัญหาที่คาราคาซังและขัดขวางความคืบหน้ามานานเหล่านั้น ต่างก็ได้รับการคลี่คลายอย่างง่ายดาย

ความเชื่อมโยงข้ามศาสตร์และขอบเขตความรู้อันกว้างใหญ่ไพศาล ทำให้เวลาที่กู้หรันต้องเผชิญกับปัญหาเฉพาะทางขั้นสูง เขาสามารถมองหาจุดทะลวงผ่านได้จากหลากหลายมุมมองที่คนอื่นมองข้ามไป

แน่นอนว่า ฝ่ายที่สนใจในตัวกู้หรันมากที่สุด น่าจะเป็นสถาบันวิจัยประสาทวิทยาศาสตร์สมอง

พวกเขาเคยเอ่ยปากตรง ๆ มากกว่าหนึ่งครั้งว่า อยากจะเอาสมองของกู้หรันมาวิจัยดูเหลือเกิน

แต่ก็อย่างที่กู้หรันเพิ่งพูดไปเมื่อครู่

พวกเขาคิดผิด ทิศทางการวิจัยผิดทางไปหมด

สมองกับจิตสำนึกแยกออกจากกัน

กู้หรันรู้ตัวดีว่า ความรู้ความเข้าใจในทุกสาขาวิชาและทุกหมวดหมู่ที่ตนมีอยู่นั้น ไม่ใช่ผลงานของสมองเลยสักนิด

แต่เป็นเพราะเขาหลอกจิตสำนึกได้สำเร็จต่างหาก

แถมยังไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย

ครั้งแรกเกิดขึ้นในสมัยเรียนมัธยมปลายเมื่อชาติก่อน

โรงเรียนมัธยมปลายของเขาเป็นโรงเรียนระดับอำเภอที่แสนธรรมดาและไร้ตัวตนในเมืองลั่วเฉิง

โรงเรียนนี้ไร้ตัวตนขนาดไหนน่ะหรือ

ก็ขนาดที่ว่า หากไม่มีโรงเรียนแห่งนี้ขึ้นมา ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อแผนการจัดการศึกษาระดับมัธยมปลายของลั่วเฉิงเลยแม้แต่น้อย

เพราะในโรงเรียนแห่งนี้ นักเรียนส่วนใหญ่เข้ามาได้ด้วยพลังเงิน

ส่วนอีกกลุ่มก็คือพวกที่คะแนนแตะขอบเส้นพอดี อาศัยจังหวะชุลมุนเบียดตัวรอดเข้ามาได้

ภายในห้องเรียนเล็ก ๆ อัดแน่นไปด้วย "ยอดอัจฉริยะ" กว่าแปดสิบชีวิตที่มีใจใฝ่หาทุกอย่างยกเว้นเรื่องเรียน

ทุกวันตอนเช้ามืด บนท่อน้ำทิ้งของหอพักจะมีเด็กบ้าเกมอย่างน้อยสามคนห้อยต่องแต่งพร้อมกันเพื่อปีนกำแพงหนีออกไปเล่นเกม

ท่ามกลางบรรยากาศการเรียนรู้อันทรหดและเปี่ยมด้วย "สติปัญญา" เช่นนี้

อัตราการสอบติดมหาวิทยาลัยเฉลี่ยในแต่ละปีจึงมีเพียงแค่ร้อยละห้าอันน่าเวทนา

ส่วนอัตราการสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำกลุ่ม 985 หรือ 211 นั้น แม้จะบอกว่าเป็นศูนย์ไม่ได้เต็มปาก แต่อย่างน้อยก็เรียกได้ว่ามีค่าเข้าใกล้อนันต์น้อยอย่างยิ่ง

ก่อนหน้ากู้หรัน คนล่าสุดที่สอบติดมหาวิทยาลัยระดับซวงอี้หลิวต้องย้อนกลับไปถึงปีที่เริ่มฟื้นฟูการสอบเกาเข่าขึ้นมาใหม่โน่นเลย

เรื่องนี้ไม่ใช่การกุข่าวลือแต่อย่างใด

เพราะนี่เป็นคำพูดจากปากของครูใหญ่ตอนยกแก้วเหล้ามาคารวะเขา ในคราวที่กู้หรันสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหวา เป่ยต้า ด้วยคะแนนอันดับหนึ่งสายวิทย์ของเมืองลั่วเฉิง

โรงเรียนที่ตกอยู่ในสภาวะซ้อนทับก้ำกึ่งระหว่างมัธยมปลายสายสามัญกับสายอาชีพพรรค์นี้ กลับมีคนสอบได้อันดับหนึ่งของการสอบเกาเข่าฝ่าด่านออกมาได้

นี่มันเหลือเชื่อจนแทบเป็นไปไม่ได้

ถึงขั้นเคยทำให้แวดวงการศึกษาทั้งมณฑลอวี่สั่นสะเทือนไปพักใหญ่

ทั้งนักข่าว ผู้นำองค์กร ครูดีเด่น และคณะผู้แทนจากมหาวิทยาลัยต่างๆ พากันหลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย

ในตอนที่ทุกคนต่างคิดว่า คนที่คว้าอันดับหนึ่งเกาเข่าจากโรงเรียนแบบนี้ได้ ย่อมต้องมีคุณสมบัติอันยอดเยี่ยมที่เด็กวัยเดียวกันไม่มี อย่างความขยัน มุมานะ ทุ่มเท และทรหดอดทน

ทว่าข้อสรุปที่ได้ในท้ายที่สุด กลับทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงอีกคำรบ

และมันน่าตกใจยิ่งกว่าเรื่องที่เขาสอบได้อันดับหนึ่งเสียอีก

เพราะการที่กู้หรันกลายเป็นอันดับหนึ่งเกาเข่าได้นั้น... ดูเหมือนจะพึ่งพาแค่ไอคิวล้วนๆ

ตอนอยู่ ม.5 เทอมสอง กู้หรันเคยได้สัมผัสความรู้สึกของการ "ตาสว่างรู้แจ้ง" อยู่ครั้งหนึ่ง

และหลังจากตาสว่างรู้แจ้งแล้ว กลไกตรรกะเบื้องหลังการเรียนรู้ของเขาก็พลิกตาลปัตรไปอย่างสิ้นเชิง

ก่อนหน้านั้น

กระบวนการเรียนรู้คงเป็นทำนองว่า ดวงตารับเนื้อหาในตำราของแต่ละวิชาเข้ามา จากนั้นสมองก็เริ่มวิเคราะห์และย่อยข้อมูล สุดท้ายสิ่งที่ย่อยสำเร็จก็เก็บไว้ ส่วนที่ย่อยไม่เข้าก็คายทิ้งไป

มันเป็นกระบวนการที่เชื่องช้าและเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไปอย่างยิ่ง

เนื่องจากเนื้อหาส่วนที่ย่อยยาก พอถึงการเรียนครั้งถัดไปก็มักจะยังคงย่อยยากอยู่เช่นเดิม

มิหนำซ้ำเนื้อหาที่ย่อยไม่หมดเหล่านี้ยังไปเชื่อมโยงกับความรู้ใหม่ ส่งผลให้เนื้อหาย่อยยากพอกพูนสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ

พอนานวันเข้า ก็เลยปล่อยจอยไปตามเวรตามกรรม

นี่คือสภาพการเรียนของเขาก่อนหน้าจะขึ้น ม.5

แต่หลังจากตาสว่างแล้ว

กระบวนการเรียนรู้กลับเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง

เนื้อหาในตำราเรียนไม่ได้เป็นความรู้ใหม่อีกต่อไปสำหรับเขา

แต่มันเหมือนเป็นกระบวนการใช้ภาษามานิยามโลกใบที่เขาแลเห็นอยู่แล้วต่างหาก

โลกใบนี้แต่เดิมก็หมุนและดำเนินไปเช่นนี้อยู่แล้ว ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ความสำเร็จของมนุษยชาติในแขนงต่างๆ ทั้งฟิสิกส์ เคมี หรือชีววิทยา ล้วนเป็นเพียงการค้นพบ ไม่ใช่การสร้างขึ้นมาใหม่

ต่อให้ไม่มีตำราเรียนเหล่านี้ ไม่มีหัวข้อความรู้พวกนี้

การเคลื่อนที่ก็ยังคงเคลื่อนที่แบบเดิม

เซลล์ก็ยังคงแบ่งตัวตามเดิม

สสารก็ยังคงเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันเหมือนเดิม

......

เมื่อพวกนักข่าวมาถามถึงเคล็ดลับการเรียน กู้หรันก็เคยลองนึกย้อนดูว่าอะไรที่ทำให้ตนเองเกิด "ตาสว่างรู้แจ้ง" ขึ้นมา

แต่เขาก็นึกไม่ออกเสียทีว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่

รู้เพียงแค่ว่าในช่วงพริบตาหนึ่ง จู่ๆ ก็เกิดประกายความคิดแวบขึ้นมา

จากนั้นโลกทั้งใบก็กระจ่างแจ้งโปร่งโล่งไปหมด

บรรดานักข่าวที่แห่แหนกันมา สุดท้ายก็แปะป้ายให้เขาว่า "ฉลาดเป็นกรด" แล้วทยอยกลับไปอย่างกร่อยๆ

หลังจากนั้นเป็นต้นมา

ตลอดระยะเวลาอันยาวนาน เขาก็ยังคิดไม่ตกว่าสายฟ้าที่แล่นวาบผ่านเข้ามาในจิตสำนึกของตัวเองในคราวนั้นคืออะไรกันแน่

ความลับนี้จึงถูกซ่อนลึกไว้ในก้นบึ้งหัวใจของเขาเรื่อยมา และไม่เคยเล่าให้ใครฟังอีกเลย

จนกระทั่งมีอยู่วันหนึ่ง ที่เขาเป็นฝ่ายหลอกจิตสำนึกของตัวเองได้สำเร็จ