ตอนที่ 85 ไม่มีการฆ่าตัวตายอยู่จริง

การหลอกจิตสำนึกในครั้งนั้น

น่าจะเป็นช่วงปีหนึ่งเทอมสอง หรือไม่ก็ปีสองเทอมหนึ่ง

เวลาที่แน่นอนนั้นเขาจำไม่ได้แล้ว

แต่เขาจำจุดเปลี่ยนสำคัญนั้นได้อย่างแม่นยำ

ตอนนั้น เขาเพิ่งจะ "ตั้งชื่อ" ให้กับทุกสรรพสิ่งในโลกนี้เสร็จสมบูรณ์

ข้อมูลและหนังสือทั้งหมดในหอสมุดชิงหวา เป่ยต้า ตลอดจนวิทยานิพนธ์ทุกฉบับในวารสารสมาคมฟิสิกส์และวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ต่างมีส่วนช่วยอย่างยิ่งในการเติมเต็มโลกตรงหน้าของเขาให้สมบูรณ์

ทว่าก้าวการพัฒนาของวิทยาศาสตร์ กลับไม่อาจตอบสนองความกระหายในการรับรู้ขนานใหญ่ของเขาได้อีกต่อไป

ในทางตรงกันข้าม การปะทะและขัดแย้งกันของแนวคิดนับไม่ถ้วน เริ่มทำให้โลกตรงหน้าเขาเปราะบางและง่อนแง่นเต็มที

แต่ในฐานะ "ผู้สังเกตการณ์" และ "ผู้สืบทอด" ของโลกใบนี้ เขาไม่อาจแก้ไขดัดแปลงโลกที่ดูเหมือนประณีตแต่กลับเต็มไปด้วยช่องโหว่ใบนี้ได้เลย

ปฏิทรรศน์และความขัดแย้งที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงทำให้เขาเริ่มสงสัยว่า โลกที่ตนอุตส่าห์เติมเต็มมาอย่างยากลำบากใบนี้ คือโลกที่แท้จริงหรือไม่

...

จุดเริ่มต้นของโลกใบนี้ คือชั่วขณะที่จิตสำนึกของมนุษย์ถือกำเนิดขึ้น

การสังเกต ความรู้สึก การวัด และการสัมผัสทั้งหมดของมนุษย์ เมื่อผ่านการประมวลผลจากจิตสำนึกแล้ว ก็ได้กลายมาเป็นความรับรู้ที่มีต่อโลกใบนี้

จากนั้น เมื่ออิงจากจุดเริ่มต้นนี้

มนุษย์จึงค่อย ๆ สร้างขุนเขาสูงตระหง่านนามว่าวิทยาศาสตร์ขึ้นมา

แต่ปัญหาก็คือ ความยาวคลื่นแสงที่ตามนุษย์มองเห็นได้นั้นอยู่ระหว่าง 390 นาโนเมตร ถึง 780 นาโนเมตร

คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มากกว่า 780 นาโนเมตร หรือน้อยกว่า 390 นาโนเมตร มนุษย์กลับไม่อาจรับรู้ได้เลย

คลื่นเสียงที่มนุษย์ได้ยินมีความถี่อยู่ระหว่าง 20 เฮิรตซ์ ถึง 20,000 เฮิรตซ์

ส่วนเสียงที่มากกว่า 20,000 เฮิรตซ์ หรือน้อยกว่า 20 เฮิรตซ์ มนุษย์ก็ไม่ได้ยินแม้แต่น้อย

แม้กระทั่งการสัมผัส ก็เป็นเพียงภาพลวงตาทั้งสิ้น

ดูเหมือนว่ามนุษย์จะสามารถสัมผัสทุกสิ่งบนโลกได้

แต่ในความเป็นจริง ในระดับจุลภาค ระหว่างมนุษย์กับวัตถุยังคงมีช่องว่างคั่นอยู่เสมอเนื่องจากแรงผลักทางแม่เหล็กไฟฟ้า

ยกตัวอย่างเช่น

หากในขณะนี้ คุณกำลังกุมมือแฟนหนุ่มหรือแฟนสาวอยู่

สัมผัสและอุณหภูมิที่คุณรู้สึกได้ แท้จริงแล้วเป็นเพียง "ความรู้สึก" ที่เกิดจากแรงแม่เหล็กไฟฟ้าระหว่างอะตอมของฝ่ามือผลักกันเอง

ความจริงคือคุณไม่ได้กุมมือแฟนจริง ๆ

และคุณก็ไม่มีแฟนด้วย

เมื่อตระหนักได้ว่าความรับรู้ของมนุษย์ที่มีต่อโลกนั้นช่างคับแคบฝ่ายเดียว

คำถามและข้อกังขานับไม่ถ้วนจึงบ่มเพาะกลายเป็นความเคลือบแคลงสงสัยที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ดังนั้น ในขณะที่ทุกคนยังคงก้มหน้าก้มตาย้ายภูเขาอยู่ใต้ขุนเขาแห่งฟิสิกส์

กู้หรันกลับยืนอยู่บนยอดเขาแล้ว และกำลังขบคิดถึงคำถามหนึ่ง...

บางที เขาอาจจะต้องสร้างภูเขาที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมขึ้นมา

...

ในเวลาเดียวกับที่เริ่มสงสัยในโลกตรงหน้านี้

"โลกที่แท้จริง" ใบใหม่ที่เขาเชื่อมั่น ก็เริ่มฟูมฟักขึ้นมาใหม่ในจิตสำนึก

ในกระบวนการฟูมฟักนี้ จิตสำนึกยังคงเข้ามาแทรกแซง

ความเข้าใจทั้งหมดที่มีต่อโลกใบนี้ในอดีต ล้วนกลายเป็นชิ้นส่วนประกอบสร้างให้กับ "โลกที่แท้จริง" ใบนี้

จากนั้นจิตสำนึกก็จะคอยบอกใบ้ชี้นำเขารอบแล้วรอบเล่าว่า "โลกมันก็เป็นแบบนี้แหละ"

ทว่า กู้หรันไม่เคยคิดเช่นนั้นเลย

มหากาพย์การโต้เถียงอันยาวนานจึงเปิดฉากขึ้น

ฝ่ายหนึ่งของการโต้เถียงคือ "ตัวฉัน"

อีกฝ่ายหนึ่งคือ "จิตสำนึก"

และกู้หรันก็บังเอิญมีความดื้อรั้นและหัวชนฝาในแบบที่คนทั่วไปไม่มี

ดังนั้นเมื่อเขาเริ่มสงสัยในจิตสำนึก

ข้อมูลทุกอย่างที่จิตสำนึกส่งต่อมาให้เขา จึงถูกเขาปฏิเสธโดยสิ้นเชิง

ในท้ายที่สุด

จิตสำนึกก็ถูกต้อนจนมุม และพ่ายแพ้อย่างหมดรูปในการโต้เถียงครั้งนี้

...

กระบวนการที่ความรับรู้ในอดีตทั้งหมดถูกกู้หรันละทิ้งไปนั้น

ทำให้จิตสำนึกเกิดภาพลวงตาว่า "กำลังจะถูกทอดทิ้ง"

และเพื่อที่จะรักษาอำนาจควบคุมร่างกายเอาไว้ จิตสำนึกจึงจำต้องป้อนข้อมูลใหม่ให้กับกู้หรัน

ข้อมูลที่แฝงเร้นอยู่ใต้น้ำลึกจึงเริ่มถูกกระตุ้นขึ้นมาในที่สุด

ในตอนนั้น

หลังจากได้รับชัยชนะในการโต้เถียงระหว่าง "จิตสำนึก" กับ "ตัวฉัน"

กู้หรันสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ความรับรู้บางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เริ่มปรากฏขึ้นในจิตสำนึก

และความรับรู้เหล่านี้เอง ที่ช่วยให้เขาค้นพบเศษแฟรนเซียมในเวลาต่อมา ตลอดจนสร้างผลงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์อันยอดเยี่ยมเหนือธรรมดา

...

แม้ว่าเรื่องการหลอกจิตสำนึกนี้กู้หรันจะไม่ได้มีความมั่นใจเต็มร้อย

แต่หากจะให้เขาสรุปวิธี "การหลอกจิตสำนึก" ออกมาจริง ๆ แล้วละก็

พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คงมีแค่สองขั้นตอน

ขั้นแรก สงสัย

ขั้นที่สอง ปฏิเสธ

ระหว่างที่กู้หรันกำลังครุ่นคิด ในบูลเล็ตคอมเมนต์ก็กำลังถกเถียงกันถึงประเด็นนี้อย่างดุเดือด

"จิตสำนึกน่าจะถูกหลอกได้จริง ๆ นะ"

"บางทีมีแผล พอฉันไม่ทันสังเกต มันก็หายเองตอนไหนยังไม่รู้เลย"

"กรณีแบบนี้มีเยอะมาก อย่างเช่นเดินบนสะพานกระจก ถึงความกว้างจะเท่ากัน แต่พอความสูงต่างกัน ความรู้สึกก็ไม่เหมือนกันแล้ว"

"ที่สตรีมเมอร์บอกว่าหลอก ก็น่าจะหมายถึงแบบนี้แหละ"

"อย่างเช่นเวลาตื่นเต้นร่างกายจะหลั่งฮอร์โมนบางตัวออกมา ฮอร์โมนพวกนี้ทำให้คนเรามีประสิทธิภาพมากขึ้น ระเบิดศักยภาพออกมาได้ง่ายขึ้น ในเวลาปกติเราก็สามารถหลอกจิตสำนึก ให้เราเข้าสู่สภาวะตื่นเต้นได้"

"เชี่ย ถ้างั้นถ้าเอาไปใช้กับวงการกีฬาก็โคตรเจ๋งเลยดิ"

"อย่างเช่นวิ่งระยะสั้น ฉันหลอกจิตสำนึกตัวเองว่ากำลังโดนไดโนเสาร์ไล่ล่าอยู่ ทีนี้คงวิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายอีก"

ความคิดแหวกแนวสารพัดผุดขึ้นมาไม่หยุดในคอมเมนต์

บ้างก็เล่าประสบการณ์ของตัวเอง

บ้างก็เสนอข้อสันนิษฐานของตน

และมีบางคนที่อธิบายจากมุมมองทางปรัชญาหรือศาสนาไปต่าง ๆ นานา

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน

หลังจากที่คอมเมนต์ทำความเข้าใจและซึมซับสมมติฐานเรื่อง "การหลอกจิตสำนึก" ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

ก็ช่วยให้กู้หรันประหยัดแรงไปได้มากในการมุ่งเน้นอธิบายวิธีนำกลไกนี้ไปใช้

และก่อนที่จะหลอกจิตสำนึกได้ อันดับแรกจำเป็นต้องมองจิตสำนึกตามความเป็นจริงเสียก่อน

"จริง ๆ แล้ว ถ้าไม่มีจิตสำนึก พวกเราก็อาจจะไม่ต่างอะไรจาก AI เลยครับ" กู้หรันกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

"เมื่อมีเพชรสีแดงเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า"

"ถ้าปราศจากการมีอยู่ของจิตสำนึก เราก็จะเพียงแต่วิเคราะห์สี รูปร่าง วัสดุ และความแข็งของมันตามความเป็นจริงเท่านั้น"

"แล้วสิ่งที่จิตสำนึกมอบให้กับเราคืออะไรล่ะครับ"

"มันมอบคุณค่าให้กับเพชร กำหนดความหรูหราสูงส่งของมัน และยังสร้างความชื่นชอบในใจขึ้นมาด้วย"

"นี่เป็นเรื่องดีหรือเปล่า"

กู้หรันถามเองตอบเอง "อาจจะใช่ เพราะการที่จิตสำนึกนิยามทุกสิ่งทุกอย่างนี่เอง จึงทำให้มนุษย์เกิดความรู้สึกเรื่องความงามความอัปลักษณ์ ความดีความชั่ว ความชอบ ความรักความเกลียด และระเบียบแบบแผนขึ้นมา"

"แต่ทุกคนลองคิดดูให้ดี ตลอดชีวิตของคุณเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง"

"เป็นจิตสำนึกที่บอกคุณว่า ควรจะชอบหรือควรจะเกลียด"

"เป็นจิตสำนึกที่บอกคุณว่า สิ่งนี้ถูกหรือผิด"

"ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกตัดสินโดยจิตสำนึกที่อยู่เหนือตัวตนของเราทั้งสิ้น"

"แล้วถ้าเกิดวันหนึ่ง จิตสำนึกจู่ ๆ ก็บอกคุณว่า โลกใบนี้ไม่คุ้มค่าที่จะอยู่ต่อไปล่ะครับ"

...

พอกู้หรันพูดจบ ห้องไลฟ์สดก็พลันเงียบสงัดลงไปถนัดตา

จากนั้นก็มีคนพิมพ์ถามขึ้นมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"คง...ไม่หรอกมั้ง"

แต่หลังจากนั้นไม่นาน บูลเล็ตคอมเมนต์ก็ยิ่งเงียบสงัดลงกว่าเดิม

เพราะทุกคนตระหนักได้ว่า กู้หรันดูเหมือนจะไม่ได้พูดขู่ให้ตื่นตระหนกไปเอง

บางที ณ วินาทีนี้บนโลก อาจมีผู้คนจำนวนมากกำลังเผชิญกับกระบวนการนี้อยู่

เพียงแต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตัวการสำคัญกลับกลายเป็นจิตสำนึกของตนเอง

ผู้คนดูเหมือนจะเคยชินกับการมีอยู่ของจิตสำนึกไปแล้ว ถึงขั้นมองว่าจิตสำนึกเป็นส่วนหนึ่งของ "ตัวฉัน"

ดังนั้นจึงคิดไปเองโดยปริยายว่า การตัดสินใจของ "จิตสำนึก" ก็คือการตัดสินใจของ "ตัวฉัน"

ทว่าความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น

จิตสำนึกคือจิตสำนึก ตัวฉันคือตัวฉัน

จิตสำนึกเองก็สามารถฆาตกรรมเราได้

เพียงแต่ในทางกฎหมาย เราเรียกสิ่งนั้นว่าการฆ่าตัวตาย