ตอนที่ 87 หากปาฏิหาริย์มีชื่อ มันคงชื่อกู้หรัน

พอกู้หรันพูดจบ

ห้องไลฟ์สดก็กลายสภาพเป็นเมืองร้างไซเลนต์ฮิลล์อย่างรวดเร็ว

ผู้ชมที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในมหาสมุทรแห่งความรู้ คราวนี้ได้รู้สึกมั่นคงเสียที

จมดิ่งสู่ก้นทะเล เท้าเหยียบพื้นสนิท

ทางด้านสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน

บรรดาราชบัณฑิตทุกคนต่างก็แข็งค้างอยู่กับที่

เดิมทีพวกเขาตั้งใจจะประเมินเนื้อหาที่กู้หรันพูด เพื่อตัดสินว่าเหมาะสมแก่การเผยแพร่หรือไม่

แต่ตอนนี้ เรื่องจะประเมินหรือไม่ประเมินคงต้องพักไว้ก่อน

ปัญหามันอยู่ที่พวกเขากลับฟังไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่ากู้หรันกำลังพูดเรื่องอะไร

ทั้งที่ทุกคำล้วนเป็นอักษรจีน ทุกคำล้วนเข้าใจความหมายชัดเจน ทว่าพอเอามาร้อยเรียงเข้าด้วยกัน กลับกลายเป็นสิ่งแปลกหน้าไปเสียอย่างนั้น

ณ ห้องปฏิบัติการร่วมชีววิทยาศาสตร์แห่งซ่างเจียวต้า

ท่าทีของไวแอตต์ดูสงบสุขกว่ามากโข

ไอแพดยังคงเล่นภาพไลฟ์สดของกู้หรันอยู่

แต่เจ้าตัวเข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว

......

ทว่า ในขณะที่ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มละทิ้งการขบคิด ภายในหอพักนักเรียนของโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำแห่งหนึ่งในมณฑลหลู่

นักเรียนชั้น ม.6 คนหนึ่งซึ่งขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม หลังจากทบทวนและใคร่ครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประกายแสงวาบหนึ่งก็พลันสว่างขึ้นในจิตสำนึกของเขา

จากนั้น ทุกถ้อยคำที่กู้หรันอธิบายเกี่ยวกับ "จิตสำนึก" และ "ตัวฉัน" ก็ราวกับถูกตีตรา ประทับลึกลงในห้วงสมองของเขา

จุดที่เขาต่างจากคนอื่นคือ ดูเหมือนเขาจะมองเห็นสารที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดเหล่านั้นของกู้หรัน

แม้จะยากที่จะสรรหาคำมาบรรยาย แต่เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าตนได้รับข้อมูลเหล่านั้นมาจริงๆ

เขาชื่อหยวนเทา

ในฐานะเด็กท้ายแถวที่อยู่ในโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำระดับมณฑล ทุ่มเทอ่านหนังสือและตั้งใจเรียนอย่างหนัก ทว่ากลับแทบไม่เห็นความก้าวหน้า

ยามที่เด็กหัวกะทิรอบตัวต่างคุยโวโอ้อวด ถกกันเรื่องวิธีเลือกเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังต่างๆ เขาทำได้เพียงหดหัวอยู่ข้างๆ รับฟังด้วยความอิจฉาและต่ำต้อย

เขาเคยคิดว่า หากคนที่กำลังคุยโวอย่างมั่นใจนั้นเป็นตนเองบ้างก็คงจะดี

แต่แล้วก็ตามมาด้วยการหัวเราะเยาะตัวเอง

"ช่างเถอะ ไม่เจียมกะลาหัวตัวเองบ้างเลย คิดจะสอบเข้าชิงหวา เป่ยต้า คงต้องรอชาติหน้าแล้วล่ะ"

เหลือเวลาอีกไม่ถึงห้าสิบวันก็จะถึงการสอบเกาเข่า ช่วงเวลานี้ในใจของเขาจึงเต็มไปด้วยความหวาดผวาต่อการสอบเกาเข่าและความกังขาในความสามารถของตนเอง...

กำแพงสูงตระหง่านบดบังท้องฟ้าที่ก่อตัวขึ้นจากความหวาดผวาและความกังขาเหล่านี้ เป็นดั่งกำแพงทึบที่ชนอย่างไรก็ไม่พัง มีแต่จะทำให้เขาหัวร้างข้างแตกและขยาดกลัว

หากไม่ใช่เพราะกังวลจนนอนไม่หลับ แล้วเผลอเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาฆ่าเวลา

หากไม่ใช่อัลกอริทึมทำงานผิดพลาด จนพาเขามาเจอกับห้องไลฟ์ของกู้หรัน

กำแพงสูงต้นนี้ก็คงจะยิ่งสูงชันและไม่อาจก้าวข้ามได้มากขึ้นเรื่อยๆ ตามการเติบโตของเขา

แต่โชคยังดี

ในที่สุดเขาก็ได้ยินคำพูดของกู้หรัน และเข้าใจอะไรบางอย่างจากคำพูดเหล่านั้น

ดังนั้น กำแพงสูงที่เขาเคยคิดว่าแข็งแกร่งจนไม่มีวันพังทลาย จึงเริ่มปรากฏรอยร้าวแล้วสั่นคลอน

คล้ายกับว่าขอเพียงเขาออกแรงผลักเบาๆ อีกนิด มันก็จะพังทลายลงมาอย่างสิ้นเชิง

......

เขาเริ่มค้นหาจุดเริ่มต้นของการก่อกำแพงสูงนี้ขึ้นมา

จากนั้นจึงลงมือพังมันลงด้วยมือของตัวเอง

เขายังจำได้

ในตอนที่เขายังเด็กมากๆ เขามีหัวใจอันบริสุทธิ์และแรงปรารถนาอันแรงกล้าที่อยากจะเป็นนักวิทยาศาสตร์

ต่อมาพอขึ้นชั้นมัธยมต้น เขาก็ยังคงอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ แต่ความจริงกลับบอกเขาว่า พอก่อนเถอะ เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว สอบเข้า ม.ปลาย ให้ติดก่อนก็ถือว่าชนะแล้ว

พอเข้า ม.ปลาย เขาก็ยังอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์อยู่ ทว่าเขารู้ตัวแล้วว่าทำไม่ได้ ความคิดในตอนนั้นจึงเปลี่ยนไปอีกครั้ง แค่สอบติดมหาวิทยาลัยระดับปริญญาตรีได้ก็ขอบคุณสวรรค์แล้ว

การตรากตรำร่ำเรียนมานานนับสิบปี

สิ่งที่แลกกลับมาได้คืออะไรกัน?

คือความฝันอันเร่าร้อนในอดีตได้กลายเป็นเรื่องเพ้อฝันไปเสียแล้ว

เข้ามหาวิทยาลัยโครงการ 211 หรือโครงการ 985 หรือกระทั่งไปเป็นนักวิทยาศาสตร์น่ะหรือ?

ตัวเขาในตอนนี้ แค่คิดแวบเดียวก็จะรีบบอกตัวเองทันทีว่า "ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันไม่มีปัญญา"

ดูเหมือนนับตั้งแต่เขาพบว่าตนเองไม่ได้มีระดับสติปัญญาที่เหนือกว่าใคร เขาก็ปฏิเสธตัวเองเรื่อยมา

ในอดีต เขาคิดว่านี่คือการเจียมตัว

เป็นการรู้ว่าตัวเองมีฝีมือแค่นี้ จึงไม่กล้าฝันสูงเกินเอื้อม

แต่ในตอนนี้ หลังจากได้ดูไลฟ์สดของกู้หรัน ความ "เจียมตัว" ที่หยั่งรากลึกนี้ก็เริ่มถูกถอนรากถอนโคนออกไปทีละน้อย

"นั่นไม่ใช่เสียงของฉันสักหน่อย"

หยวนเทากำหมัดแน่น สองข้างแก้มเปียกชื้นเล็กน้อย

"เสียงในหัวที่คอยปฏิเสธฉัน รังเกียจฉัน เสียดสีฉัน และเยาะเย้ยฉัน ทั้งหมดนั้นไม่ใช่เสียงของฉันสักหน่อย"

ในตอนนี้เองที่เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า

ที่แท้ 'ตัวฉัน' ที่แท้จริงคนนั้น หลังจากเคยตะโกนอย่างมุ่งมั่นและจริงใจว่าจะเติบโตไปเป็นนักวิทยาศาสตร์แล้ว เมื่ออายุมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็ค่อย ๆ ถูกเบียดขับไปอยู่ตรงมุมห้องเพื่อรอความตายไปอย่างช้า ๆ

ส่วนความเจียมเนื้อเจียมตัวในเวลาต่อมา การดูถูกตัวเองเหล่านั้น ความคิดที่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง ล้วนเป็นการแสดงออกของจิตสำนึกทั้งสิ้น

เขาไม่โทษจิตสำนึก

เพราะก็เหมือนกับที่เทพกู้พูดไว้ จิตสำนึกมันเพียงแค่ทำตามกลไกอันเรียบง่ายเท่านั้น

เมื่อต้องเผชิญกับคำตำหนิของครู การปฏิเสธของคนเป็นพ่อแม่ ความยอดเยี่ยมของเพื่อนร่วมชั้น การโทษตัวเองตอนที่เรียนไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย และความผิดหวังยามที่ผลการเรียนดิ่งฮวบ

จิตสำนึกก็แค่ทำตามกลไก คอยตัดสินว่าสิ่งไหนดี สิ่งไหนแย่

จากนั้นการตัดสินเรื่องดีเรื่องแย่เหล่านี้ ก็ย้อนกลับมาแทรกแซงจิตสำนึกอย่างต่อเนื่อง

จนได้ข้อสรุปออกมาในที่สุดว่า "ฉันไม่ได้เรื่อง ฉันทำไม่ได้หรอก"

และเมื่อจิตสำนึกได้ข้อสรุปว่าไม่ได้เรื่องและทำไม่ได้แล้ว

ทุกอย่างก็ย่อมแย่ลงเรื่อย ๆ เป็นธรรมดา

คล้ายกับว่าเข้าใจทุกสิ่งทะลุปรุโปร่งแล้ว

หยวนเทาในเวลานี้คลุมโปงอยู่ใต้ผ้าห่มพลางหอบหายใจอย่างแรง

เขาก้าวเดินไปยังหน้ากำแพงสูงที่เคยทำให้เขาต้องหัวร้างข้างแตก

คืนดีกับจิตสำนึก และตามหา 'ตัวฉัน' ที่ทำตกหล่นหายไปให้เจอ

เมื่อกำแพงสูงต้นนั้นพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

โลกทั้งใบก็คล้ายกับพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง

ความคิดที่ว่าเหลือเวลาอีกไม่ถึงห้าสิบวันก็จะถึงการสอบเกาเข่าแล้ว

ก็เปลี่ยนกลายเป็นว่า ทุกอย่างยังคงมีโอกาส

คำขวัญที่เคยตะโกนพร้อมเพรียงกันทุกเช้าว่า "ฟ้าดินยังไม่กำหนด เจ้าและข้าล้วนเป็นม้ามืด"

ในยามนี้ มันได้กลายมาเป็นหลักยึดเหนี่ยวในใจของเขาอย่างแท้จริง

ความฝันที่ว่า "ฉันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์" ซึ่งถูกละทิ้งไปนานหลายปีนั้น ในเวลานี้ก็ดูเหมือนจะไม่ถูกมองว่าเป็นเรื่องเพ้อฝันลม ๆ แล้ง ๆ ไร้สาระอีกต่อไป

หยวนเทารวบรวมเศษเงินทั้งหมดจากทุกแพลตฟอร์มของตัวเองเข้าด้วยกันเงียบ ๆ

แล้วเติมเงินทั้งหมดเข้าไป

หนึ่งร้อยยี่สิบสามหยวนกับอีกหกเหมา

เขาส่งรถสปอร์ตมูลค่าหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนให้กู้หรันหนึ่งคัน

ดอกไม้มูลค่าหนึ่งหยวนสามดอก

และบัตรแฟนคลับมูลค่าหนึ่งเหมาหกใบ

หลังจากใช้เงินจนหมดเกลี้ยงแล้ว เขาก็พิมพ์บูลเล็ตคอมเมนต์ส่งออกไปหลายข้อความท่ามกลางคอมเมนต์ไร้สาระมากมายที่วิ่งเต็มจอ

"ขอบคุณนะ เทพกู้ ถ้าในอนาคตสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนมีนักวิทยาศาสตร์ฝีมือยอดเยี่ยมชื่อหยวนเทาปรากฏตัวขึ้นมาจริง ๆ นั่นคงจะเป็นปาฏิหาริย์อย่างหนึ่ง"

"แต่หยวนเทาคนนั้นจะบอกกับทุกคนว่า คนที่สร้างปาฏิหาริย์นี้ไม่ใช่เขา แต่เป็นคุณ"

"และถ้าท้ายที่สุดเขาไม่ได้เข้าสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน เขาก็จะต้องเป็นคนที่ยอดเยี่ยมในด้านอื่น ๆ อย่างแน่นอน"

"ฟังท่านสนทนาหนึ่งครา ล้ำค่ากว่าอ่านตำราสิบปี รักนะ เทพกู้!"

......

แม้ผู้ชมส่วนใหญ่จะไม่ได้คิดตาม แต่ด้วยฐานผู้ชมกว่าสิบล้านคนที่อยู่ตรงนั้น บูลเล็ตคอมเมนต์จึงวิ่งแน่นขนัดจนแทบไม่มีช่องว่างตลอดเวลา

กู้หรันไม่ได้เห็นบูลเล็ตคอมเมนต์ของหยวนเทา

เขาเพียงมองห้องไลฟ์ที่กระแสตอบรับดูธรรมดา ก่อนจะเอ่ยอย่างสงบเรียบว่า "ทุกคนตอนนี้ยังไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรครับ แต่จำใส่ใจไว้ก่อนได้ รอจนถึงวันที่เข้าใจ อย่างไรมันก็จะมีประโยชน์แน่นอน"