ตอนที่ 88 อย่าเอาเรี่ยวแรงไปเสียให้กับการเรียนสิลูกพี่!

ยังคงเป็นเหมือนเดิม ถ้าเป็นเรื่องให้คิด ผู้ชมไม่มีทางคิดตามหรอก

แต่พอได้ยินกู้หรันบอกให้พวกเขาจำไว้

พวกเขากลับตอบรับกันอย่างกระตือรือร้น

"จำได้แล้ว!"

"เรื่องจิ๊บจ๊อย จำขึ้นใจแล้ว!"

"เรื่องขึ้นใจ จำจิ๊บจ๊อยแล้ว!"

กู้หรันพยักหน้าแล้วกล่าว "ถ้าทุกคนไม่อยากคิดอะไรให้มากความจริงๆ งั้นก็คิดแค่เรื่องเดียวพอ นั่นคือจะสร้าง 'ตัวตน' ที่แท้จริงขึ้นมาได้อย่างไร"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึม "ประสบการณ์ของผมเลียนแบบตามได้ยาก แต่ผมรู้ว่าวิธีที่สามารถสร้าง 'ตัวตน' ขึ้นมาได้นั้นมีอยู่มากมาย"

"แต่ไม่ว่าจะเป็นวิธีไหน ทุกเส้นทางล้วนมุ่งสู่โรมเหมือนกัน"

"สรุปแล้ว เป้าหมายมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น"

"หลอกจิตสำนึก เพื่อให้จิตสำนึกกระตุ้นศักยภาพของคุณออกมา"

อันที่จริงก็มีตัวอย่างทำนองนี้อยู่ เพียงแต่กู้หรันไม่สามารถเล่าในห้องไลฟ์ได้

อย่างเช่นในเวลาปกติ การหลั่งฮอร์โมนของแม่คนหนึ่งจะคงอยู่ในระดับปกติของมนุษย์เสมอ

แต่เมื่อเธอเห็นลูกของตัวเองพลัดตกลงมาจากตึก หรือกำลังจะถูกรถชน

'ตัวตน' ที่แท้จริงในฐานะแม่คนนั้นจะถูกกระตุ้นให้เข้าควบคุมร่างกายโดยตรงเพื่อระเบิดศักยภาพทั้งหมดออกมา ปลดปล่อยความเร็วและพละกำลังที่เหนือมนุษย์จนเกินจะจินตนาการ

หรืออีกตัวอย่างหนึ่ง เมื่อคนเราได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างยิ่ง จนสูญเสียร่างกายไปครึ่งท่อน

เมื่อจิตสำนึกตัดสินไปแล้วว่าเสียชีวิต 'ตัวตน' ที่แท้จริงจะเข้ามารับช่วงควบคุมร่างกายแทน หลั่งอะดรีนาลีนออกมาอย่างไร้ขีดจำกัดเพื่อพยายามกดระงับความเจ็บปวดทั้งหมดของร่างกาย และไขว่คว้าหาโอกาสรอดชีวิตเพียงริบหรี่สุดท้าย

แน่นอนว่า

ตัวอย่างเหล่านี้อาจเป็นแนวทางหนึ่ง แต่แทบไม่มีทางจำลองเงื่อนไขขึ้นมาได้เลย

และที่สำคัญยิ่งกว่าคือ มันอันตรายเกินไป

ดังนั้น จะหลอกจิตสำนึกอย่างนุ่มนวลได้อย่างไร

ก็คงต้องปล่อยให้ผู้ชมไปค้นหากันเอาเองแล้ว

กู้หรันชำเลืองมองเวลา ใกล้จะถึงเวลาปิดไลฟ์แล้ว

การไลฟ์อันยาวนานที่ผ่านมา ถือเป็นการปิดฉากชีวิตสตรีมเมอร์อันแสนสั้นของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"การไลฟ์วันนี้คงต้องจบลงตรงนี้แล้วครับ"

กู้หรันบอกให้โจวอี๋หรันไปรินน้ำ

เพื่อเป็นการบอกลาทิ้งท้าย เขาตั้งใจจะโชว์กระดกน้ำให้ผู้ชมดูสักยก

เมื่อกู้หรันประกาศว่าการไลฟ์เข้าสู่ช่วงท้าย

ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนในห้องไลฟ์ก็เริ่มตื่นตัว

บูลเล็ตคอมเมนต์ที่เคยเงียบสงบลงไปก่อนหน้านี้ พลันพุ่งพรวดขึ้นมาอีกเท่าตัว

แม้จะผ่านการคัดกรองอย่างเข้มงวดแล้ว ก็ยังลายตาจนอ่านข้อความแทบไม่ทันอยู่ดี

ทว่า ผู้เล่นสายเปย์ย่อมมีอภิสิทธิ์ของผู้เล่นสายเปย์

บูลเล็ตคอมเมนต์ที่เหล่าเสี่ยใหญ่ผู้ยอมทุ่มเงินเรือนแสนเรือนล้านส่งเข้ามา นอกจากจะลอยเด่นอยู่เหนือผู้ใช้ทั่วไปแล้ว ยังมีเอฟเฟกต์กรอบข้อความสุดเท่สารพัดแบบ

ทำให้กู้หรันไม่อยากมองเห็นก็ยังต้องเห็น

"เทพกู้ มีหลุมหนึ่งที่คุณยังไม่ได้ฝังกลบนะ"

กู้หรันมองไปยังไอดีผู้พูด [ป๊าของน้องซีซี] เลเวล 69

เมื่อคนในห้องไลฟ์เห็นบูลเล็ตคอมเมนต์นี้ ต่างก็ตื่นตาตื่นใจกันยกใหญ่

"เชี่ย เสี่ยใหญ่เลเวลหกสิบเก้า!"

"เลเวลหกสิบเก้านี่ต้องเปย์ไปเท่าไหร่เนี่ย"

"น่าจะแปดล้านมั้ง"

"โคตรทรงพลัง!"

ชั่วพริบตานั้น ในห้องไลฟ์ที่มีผู้ชมกว่ายี่สิบล้านคนเต็มไปด้วยเสียงฮือฮาและชื่นชม ช่วยเติมเต็มความภาคภูมิใจให้เสี่ยใหญ่ได้อย่างเต็มที่

เสี่ยใหญ่เองก็ใจป้ำสุดๆ

ลงมือทีเดียวก็เปย์คาร์นิวัลรัวสามสิบชิ้นเต็มหน้าจอ

โจวอี๋หรันที่รินน้ำกลับมาพอดี รีบกล่าวขอบคุณทันควัน "ขอบคุณป๊าของน้องซีซีสำหรับคาร์นิวัลสามสิบชิ้นด้วยนะคะ!"

กู้หรันมองไอดีที่ดูน่าขบคิดพลางนึกในใจ

น้องซีซี หรือว่าจะเป็นสตรีมเมอร์สาว

เสี่ยคนนี้ตั้งชื่อไอดีแบบนี้ สงสัยเงินที่เปย์ไปทั้งหมดคงหมดไปกับน้องซีซีคนนี้แน่ๆ

เสี่ยใหญ่เอ๊ย หลงทางเสียแล้ว!

เหล่าผู้ชมดูเหมือนจะคิดตรงกันกับกู้หรัน ต่างพากันกดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของเสี่ยเพื่อตามหาเบาะแส

ปรากฏว่าพอกดเข้าไปดูคลิป ในช่องคอมเมนต์ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย ไอดีต่างก็ขึ้นชื่อ [น้องซีซี] กันถ้วนหน้า

ในขณะที่ทุกคนกำลังจะกดออกด้วยความผิดหวัง

ก็ไม่รู้ว่าใครพิมพ์ขึ้นมาในบูลเล็ตคอมเมนต์ประโยคหนึ่ง "ไปดูตรงรายการบันทึกของเสี่ยสิ"

ทุกคนจึงแห่กันเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของเสี่ยอีกรอบ

ในเสี้ยววินาทีนั้น ชาวเน็ตทั้งบางต่างก็น้ำตาคลอเบ้า

เสี่ยคนนี้มีของดีแล้วไม่เคยอุบไว้จริงๆ

คลิปกว่าสองแสนคลิป ล้วนเป็นมนุษย์คุณภาพสูงทั้งสิ้น

แถมยังแบ่งแยกหมวดหมู่ตามรูปร่าง อายุ สไตล์ เสื้อผ้า... ออกมาได้ถึงสามสิบหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เสี่ยคนนี้น่าเลื่อมใสจริง ๆ

"กดติดตามเสี่ยแล้วนะ ต่อไปผมจะดูแค่รายการบันทึกของเสี่ยคนเดียวเลย"

"นี่มันไม่ใช่แค่รายการบันทึกแล้ว นี่มัน 'เสี่ยคัดสรร' ชัด ๆ"

"พวกเรา ในรายการบันทึกของเสี่ยมีโจวอี๋หรันด้วยว่ะ!"

"โจวอี๋หรันนี่ถือว่ามาไกลแล้วนะ ถึงขั้นได้เข้าไปอยู่ในรายการบันทึกของเสี่ยเนี่ย"

ในขณะที่บูลเล็ตคอมเมนต์ต่างพากันแสดงความขอบคุณต่อเสี่ยอย่างสุดซึ้งอยู่นั้น

เสี่ยก็ส่งบูลเล็ตคอมเมนต์ลอยขึ้นมาอีกสองข้อความ "เทพกู้ เรื่อง 'ตรรกะ' เมื่อกี้คุณเพิ่งพูดถึงการเกิดสิ่งมีชีวิตชั้นสูงด้วย 'การเอาชีวิตรอด'"

"แล้วการเกิดอารยธรรมล่ะ เกิดจาก 'ตรรกะ' ข้อไหนเหรอครับ"

บูลเล็ตคอมเมนต์ลอยผ่านไปอย่างช้า ๆ

ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนในห้องไลฟ์ต่างพากันยกนิ้วโป้งให้

ได้เห็นแม่หมูปีนต้นไม้...

ไม่ใช่สิ ได้เห็นเสี่ยตั้งใจเรียนกับเขาด้วย!

"เสี่ยครับ ผมแนะนำให้เสี่ยทำงานคัดสรรของเสี่ยต่อไปดีกว่า"

"อย่าเอาสมาธิมาเสียกับการเรียนเลย เรื่องสำคัญต้องมาก่อนสิครับ"

...

บูลเล็ตคอมเมนต์ส่งเสียงเฮฮากันอย่างคึกคัก กู้หรันมองเสี่ยที่ถามอย่างถ่อมตนพลางยิ้มแล้วพยักหน้า "ไม่เลวเลย ผมนึกว่าพวกคุณจะลืมเรื่องนี้กันไปแล้วเสียอีก"

คนอื่นเป็นยังไงไม่รู้ แต่ถ้าเสี่ยคนนี้ไม่ถามขึ้นมา กู้หรันก็ลืมไปแล้วแน่นอน

"ตรรกะ 'การสืบพันธุ์' ทำให้สิ่งมีชีวิตดั้งเดิมขยายพันธุ์เป็นจำนวนมาก จนก่อเกิดเป็นระบบนิเวศแรกเริ่มของโลก"

"ตรรกะ 'การแข่งขัน' ทำให้สิ่งมีชีวิตดั้งเดิมวิวัฒนาการจนมีดีเอ็นเอ นำไปสู่การระเบิดทางชีวภาพในยุคแคมเบรียน"

"ตรรกะ 'การเอาชีวิตรอด' คือหมุดหมายว่าสิ่งมีชีวิตเริ่มมีความรู้สึกนึกคิด เริ่มมีความรักตัวกลัวตาย"

"แล้วอารยธรรมล่ะ เกิดขึ้นจากอะไร"

พอกู้หรันพูดจบ ความจอแจในห้องไลฟ์ก็สงบลงไปมาก

ทุกคนเริ่มคิดตาม

"ตรรกะที่สี่หรือเปล่า"

"พูดไม่คิด ประเด็นคือตรรกะที่สี่มันคืออะไรเล่า"

"อารยธรรมคือผลลัพธ์จากการสั่นพ้องของจิตสำนึก ตรรกะที่สี่คือ 'การสั่นพ้อง' เหรอ"

"ทำไมรู้สึกว่าการสั่นพ้องมันดูแถ ๆ พิกล"

"พวกสัตว์ก็น่าจะมีการสั่นพ้องเหมือนกันนะ ทำไมพวกมันถึงไม่สั่นพ้องจนเกิดอารยธรรมขึ้นมาบ้างล่ะ"

ท่ามกลางเสียงถกเถียงกันของทุกคน ความอยากรู้อยากเห็นก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาจนถึงขีดสุด

เพราะทุกคนต่างรู้สึกว่าน่าจะมีตรรกะที่สี่อยู่จริง

แต่ก็เพราะพวกเขารู้ว่าตรรกะที่สี่ต้องเป็นสิ่งที่มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่มี ส่วนสิ่งมีชีวิตอื่นไม่มี

จึงตอบได้ยากในทันที

กู้หรันยิ้ม "จริง ๆ แล้วคำตอบง่ายมาก ถึงขนาดที่ผมเคยคิดว่าคำตอบนี้สามารถใช้พิสูจน์ความล้ำหน้าของอารยธรรมหัวเซี่ยได้เลยด้วยซ้ำ"

พอประโยคนี้หลุดออกมา ความอยากรู้อยากเห็นในห้องไลฟ์ก็พุ่งทะลุเพดานทันที

ถ้าแค่ถามหาคำตอบเฉย ๆ คนดูก็คงทายบ้างไม่ทายบ้าง

แต่ถ้าคุณบอกว่าคำตอบนี้พิสูจน์ความล้ำหน้าของอารยธรรมหัวเซี่ยได้ พวกเขาก็หูผึ่งขึ้นมาทันที

แม่งเอ๊ย นี่มันเหมือนการอวดรวยชัด ๆ ใครบ้างจะไม่อยากให้บรรพบุรุษของตัวเองร่ำรวยที่สุด

กู้หรันค่อย ๆ ยกแก้วน้ำขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน

ชั่วพริบตานั้น ในห้องไลฟ์ก็เต็มไปด้วยเอฟเฟกต์เบ่งบานตระการตา

ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ สารพัดชนิดรวมถึงคาร์นิวัลพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย

"สตรีมเมอร์อย่าเพิ่งกั๊กสิ!"

"อย่าเพิ่งเสือกหยิบแก้วน้ำขึ้นมาสิวะ ขอร้องล่ะ"