ตอนที่ 89 บรรพบุรุษผู้ทรงเสน่ห์ของผมเอ๋ย

เรื่องกำลังทรัพย์ของคนดูนั้น กู้หรันเคยประจักษ์มาแล้ว

แต่ในเมื่อเป็นไลฟ์ครั้งสุดท้าย ถ้าไม่กอบโกยให้เกลี้ยงบ่อ บอกตามตรงว่าเขาคงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

โจวอี๋หรันมองเอฟเฟกต์ของขวัญที่วิ่งรัวเต็มหน้าจอ เธอจิบน้ำแก้คอแห้งผาก ก่อนจะส่งยิ้มหวานมอบความสุขใจให้บรรดาเสี่ยสายเปย์ "ขอบคุณคุณชื่อมู่จู๋สำหรับคาร์นิวัล 139 อันด้วยนะคะ~ ขอบคุณพี่ใหญ่ค่ะ~"

"ขอบคุณคุณเซวียนเซวียนหรูย่วนสำหรับคาร์นิวัล 129 อันด้วยนะคะ~"

"ขอบคุณคุณ SAKURA สำหรับคาร์นิวัล 100 อันด้วยค่ะ~"

"ขอบคุณคุณแสงแห่งเซต้า คุณเซี่ยงอวิ๋นเทียน คุณ ihcccy สำหรับคาร์นิวัล 40 อันด้วยนะคะ~"

"ขอบคุณพี่ใหญ่ทุกคนค่ะ~"

"ขอให้พี่ใหญ่ฟันแทงไม่เข้า แคล้วคลาดปลอดภัยนะคะ~"

เมื่อเห็นของขวัญระลอกใหญ่เข้ามาอย่างถล่มทลาย กู้หรันจึงวางแก้วน้ำลงอย่างพึงพอใจ แล้วเฉลยคำตอบ "ที่จริงแล้ว ไม่มีตรรกะที่สี่หรอกครับ"

ประโยคเดียวเหมือนแหย่รังแตน

บูลเล็ตคอมเมนต์พลันเต็มไปด้วยข้อความประเภท "เดี๋ยวผมไปยื่นขอเงินคืนในฐานะผู้เยาว์ก่อนนะ" และ "เสี่ยหลงกลแล้วโว้ย"

พวกพี่ใหญ่สายเปย์เองก็รับมุกเป็นอย่างดี ท่ามกลางเสียงแซวของคนดู ต่างก็พากันเล่นมุกอย่างมีอารมณ์ขัน

"ฝ่ายบริการลูกค้าฟังผมอธิบายก่อน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แค่คนคนนี้หยิบแก้วน้ำขึ้นมา มือผมมันก็ขยับไปเอง ควบคุมไม่ได้เลย"

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะเปย์คาร์นิวัลจริง ๆ นะ"

"จิตสำนึกมันบงการให้ 'ผม' ส่งต่างหาก ตัว 'ผม' ไม่ได้อยากส่งเลยสักนิด"

......

เมื่อเห็นบรรยากาศในห้องไลฟ์กลับมาคึกคักอีกครั้ง กู้หรันจึงไม่หยอกล้อพวกเขาต่อ "ตามหลักแล้ว มันไม่มีตรรกะที่สี่จริง ๆ นั่นแหละครับ"

"แต่การกำเนิดขึ้นของอารยธรรม ก็เกี่ยวข้องกับ 'ตรรกะ' อย่างไม่อาจปฏิเสธได้"

"เพราะว่า มนุษย์ได้ค้นพบการมีอยู่ของ 'ตรรกะ' ครับ"

กู้หรันกล่าวพลางสบมองกล้องอย่างสงบนิ่ง

ผู้ชมทุกคนครุ่นคิดตามคำพูดของกู้หรัน และค่อย ๆ เริ่มเข้าใจขึ้นมา

ใครเป็นผู้มอบตรรกะให้?

ตามคำอธิบายของกู้หรัน มันคืออารยธรรมต่างดาว หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นจิตสำนึกในมิติที่สูงกว่า

บรรพบุรุษโบราณก็อาจจะค้นพบสิ่งนี้เช่นกัน เพียงแต่พวกเขาไม่ได้ใช้ชื่อทันสมัยอย่างอารยธรรมต่างดาว หากแต่ใช้ชื่อที่ดูลึกลับเหนือธรรมชาติอย่าง... ผีสางเทวดา

ดังนั้น ในช่วงเวลาเดียวกับที่อารยธรรมก่อกำเนิด การกราบไหว้บูชาผีสางเทวดาจึงถือกำเนิดขึ้นตามไปด้วย

ทว่า ทุกคนก็ยังมีความคิดหนึ่งที่ยังไม่กระจ่าง ทำไมถึงบอกว่าการค้นพบ "ตรรกะ" ก่อให้เกิดอารยธรรมขึ้นมาได้?

หากมองจากตรรกะการเอาชีวิตรอด การสืบพันธุ์ และการแก่งแย่งแข่งขัน ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถแยกมนุษย์ออกจากสัตว์ได้เลย

เพราะสิ่งเหล่านี้คือคุณลักษณะโดยกำเนิดของสิ่งมีชีวิต

นับตั้งแต่ตรรกะนี้ถูกป้อนให้แก่สิ่งมีชีวิต ทุกชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นมาใหม่ต่างก็ดำเนินรอยตามตรรกะนี้มาโดยตลอด

ยกตัวอย่างคอมพิวเตอร์ คุณสามารถเขียนโค้ดเพื่อบวกเลขได้ สั่งลบเลขได้ หรือกระทั่งป้อนการคำนวณเชิงตรรกะเข้าไปอีกมากมายในท้ายที่สุด

แต่ไม่ว่าคุณจะป้อนโค้ดเข้าไปหนึ่งพันบรรทัดหรือหนึ่งหมื่นบรรทัด

คอมพิวเตอร์ก็ยังคงเป็นเพียงเครื่องจักร ไม่มีทางที่จะเกิดจิตสำนึกขึ้นมาได้

ขณะที่ทุกคนกำลังขบคิดอย่างไรก็ไม่แตกฉาน กู้หรันก็กล่าวต่อ "คำว่าตรรกะอาจจะฟังดูเป็นนามธรรมไปสักหน่อย และฟังดูมีความเป็นกลไกจักรกลไปบ้าง"

"งั้นถ้าผมเปลี่ยนคำอธิบายตรรกะเป็นอีกคำหนึ่ง ทุกคนอาจจะเข้าใจได้ทันทีครับ"

"ปราชญ์โบราณของเราเรียกสิ่งนี้ว่า 'เต๋า'"

ในยุคแรกเริ่มของการกำเนิดอารยธรรม มนุษย์ค้นพบการมีอยู่ของตรรกะ และตระหนักได้ว่าตรรกะอาจถูกประทานมาจาก 'ผีสางเทวดา' ในระดับชั้นที่สูงกว่า

ดังนั้น ด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้ มนุษย์จึงจัดพิธีเซ่นไหว้บวงสรวงผีสางเทวดา เพื่อวิงวอนขอสิ่งดีงามและปัดเป่าเภทภัยไม่ให้มาเยือน

ครั้นล่วงเข้าสู่ยุคแกนกลางที่อารยธรรมเจริญรุ่งเรืองอย่างงดงาม หากสรุปสิ่งที่บรรดาปราชญ์ในยุคนั้นทำ แท้จริงแล้วก็มีเพียงเรื่องเดียว

นั่นคือการพยายามขุดค้น 'ตรรกะ' เพื่อช่วยให้เผ่าพันธุ์ดำรงอยู่และพัฒนาได้ดียิ่งขึ้น หรือก็คือกระบวนการเข้าถึงและสัมผัส 'เต๋า' นั่นเอง

ในยุคสมัยนั้น บรรพบุรุษผู้ว่างจัดของเรา วัน ๆ เอาแต่นั่งอยู่บนยอดเขาหรือริมน้ำตก แล้วครุ่นคิดถึงเรื่องเรื่องหนึ่ง

ยังมีหลักเหตุผลและสัจธรรมใดอีกบ้างที่ยังไม่ถูกค้นพบ?

ด้วยเหตุนี้ นอกจากเรื่องการเอาชีวิตรอด การสืบพันธุ์ และการแก่งแย่งแข่งขันแล้ว ตรรกะสารพัดรูปแบบจึงเริ่มถูกค้นพบผุดขึ้นมาราวกับหน่อไม้หลังฝน

การค้นพบ 'ตรรกะ' ใหม่ ๆ เหล่านี้ได้จุดชนวนให้เกิดการปะทุทางความคิดครั้งยิ่งใหญ่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ

และนำไปสู่ยุคร้อยสำนักประชันความคิด

นับแต่นั้นเป็นต้นมา เมื่อ 'ตรรกะ' ถูกขุดค้นจนสมบูรณ์ อารยธรรมจึงก้าวพ้นจากช่วงตั้งไข่เข้าสู่ความเจริญเต็มขั้นอย่างแท้จริง

กู้หรันครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพึมพำออกมา "แม้ว่าในยุคแกนหลัก ทุกภูมิภาคทั่วโลกต่างขุดค้นและเสาะแสวงหา 'ตรรกะ' กันทั้งนั้น แต่ผมยังคงมองว่า ในกระบวนการนี้ หัวเซี่ยทำได้สมบูรณ์แบบที่สุด"

"หากทุกคนเคยอ่านผลงานทางความคิดในช่วงเวลานั้น ย่อมสังเกตเห็นได้ไม่ยากว่า การสรุปและการแสวงหา 'เต๋า' ของปราชญ์โบราณเรานั้น มีความสมบูรณ์และก้าวหน้าเหนือกว่าอารยธรรมอื่นใดในยุคเดียวกันอย่างเทียบไม่ติด"

"พูดได้อย่างไม่เกินจริงเลยว่า การปะทุทางความคิดครั้งใหญ่ในยุคแกนหลัก คือโอกาสเพียงครั้งเดียวของแต่ละอารยธรรมในการวางรากฐานให้มั่นคง"

"การขุดค้นและการนำตรรกะไปใช้ของแต่ละอารยธรรม เป็นสิ่งกำหนดเนื้อแท้ของชนชาติไปจนถึงประเทศชาติโดยตรง"

"และการประชันความคิดจนก่อให้เกิดยุคร้อยสำนักประชันความคิดของพวกเรา ประกอบกับการเคี่ยวกรำคัดสรรอย่างโหดเหี้ยมเยี่ยงการเลี้ยงกู่ในยุคชุนชิวจั้นกั๋ว ได้ขัดเกลาจนขึ้นสู่ระดับความสูงที่อารยธรรมอื่นไม่อาจเทียบเคียงได้"

"มาเถอะครับ มาร่วมกันคารวะบรรพบุรุษผู้ทรงเสน่ห์ของเรากัน"

พอกู้หรันพูดจบ คอมเมนต์วิ่งก็พากันส่งข้อความแสดงความคารวะขึ้นมาราวกับคลื่นซัดสาดถาโถม

ความภาคภูมิใจในชนชาติถูกถ่ายทอดออกมาอย่างเปี่ยมล้นในห้องไลฟ์รอบดึกของกู้หรัน ณ วินาทีนี้

...

มาถึงตรงนี้

เส้นทางสตรีมเมอร์ของกู้หรันก็ถือว่าปิดฉากลงได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

หากจะให้เขาให้คะแนนการไลฟ์ของตัวเองในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

อย่างมากที่สุดก็ได้แค่สามสิบคะแนน

เพราะการไลฟ์ตลอดไม่กี่วันมานี้ นับเป็นการเดินทางทางความคิดเกี่ยวกับ 'ชีวิต'

ซึ่งล้วนเกี่ยวข้องกับขอบเขตความรู้ที่เขาไม่ถนัด

เดิมทีเขาตั้งใจจะนำเรื่องในสาขาที่ตัวเองถนัดมาเล่าในการไลฟ์คราวต่อ ๆ ไป แต่เมื่อคำนึงว่าพรุ่งนี้ต้องไปรายงานตัวที่สถาบันวิทยาศาสตร์แล้ว ก็คงไม่มีโอกาสอีก

"พี่น้องครับ พรุ่งนี้เป็นเรื่องที่ยังมาไม่ถึง วันนี้มีเหล้าก็เมาวันนี้กันไปเลยนะพวกเรา"

"ถึงพรุ่งนี้ผมจะไม่โผล่มาในคาเฟ่คุยรอบดึกอีกแล้ว แต่พี่น้องทุกคนต้องจำไว้นะครับว่า ได้เจอพวกคุณผมมีความสุขมาก"

"เพื่อเป็นที่ระลึกถึงมิตรภาพอันลึกซึ้งของเรา น้ำขวดนี้ ผมยกหมดขวด!"

"เพื่อมิตรภาพของเรา เพื่อการอยู่เป็นเพื่อนกันมาหลายวัน!"

"ผมจะโชว์กระดกให้ดูหนึ่งรอบ!"

"ผมไม่หยุด ของขวัญของทุกคนก็อย่าหยุดนะ!"

พูดพลาง กู้หรันก็ค่อย ๆ หมุนเปิดฝาขวด

พอเห็นว่าแถบแจ้งเตือนของขวัญยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรมากนัก กู้หรันก็เปลี่ยนสีหน้าทันควัน บีบน้ำตาไหลพราก "พี่น้องครับ แสดงพลังให้ผมเห็นหน่อย... ไม่ใช่สิ แสดงให้ผมเห็นหน่อยว่าความผูกพันของเราลึกซึ้งแค่ไหน!"

กู้หรันยกขวดน้ำจ่อปากพลางหันไปพูดกับโจวอี๋หรัน "อี๋หรัน เธอต้องอ่านชื่อพี่ชายสายเปย์ที่ส่งของขวัญให้ครบทุกคนเลยนะ! อย่าให้ฉันพลาดเพื่อนไปแม้แต่คนเดียว!"

โจวอี๋หรันมองกู้หรันที่เล่นใหญ่แสดงละครจัดเต็มด้วยความเลื่อมใสจนแทบจะกราบกราน

ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าตัวเองชำนาญเรื่องการไลฟ์สดมากแล้ว จนกระทั่งได้มาเจอกู้หรัน ถึงได้รู้ว่านี่แหละคืออัจฉริยะผู้เกิดมาเพื่อการไลฟ์สดที่แท้จริง

ส่วนผู้ชมในห้องไลฟ์ หลังจากได้ยินกู้หรันบอกว่าจะไม่อ่านตกชื่อคนส่งของขวัญแม้แต่คนเดียว

ถึงได้เริ่มทยอยส่งของขวัญกันเข้ามา

เพราะก่อนหน้านี้ คาร์นิวัลที่พวกเขาส่งไปอันสองอันนั้น โดนมองข้ามไปหน้าตาเฉย

แม้ว่าเมื่อเทียบกับห้องไลฟ์ของเทพกู้ที่เอะอะก็ส่งกันทีละร้อยสองร้อยอันแล้ว คาร์นิวัลอันสองอันของพวกเขาจะดูเล็กน้อยจริง ๆ

แต่สำหรับตัวพวกเขาเอง นั่นมันเงินเดือนเกือบครึ่งเดือนเชียวนะ

หากโดนเมินใส่ดื้อ ๆ แบบนั้น มันน่าน้อยใจขนาดไหน

...

ในเวลาเดียวกัน

ณ สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน

เมื่อการไลฟ์ของกู้หรันดำเนินมาถึงช่วงท้ายอย่างแท้จริง

บรรยากาศภายในห้องรายงานผลก็เย็นยะเยือกจนถึงขีดสุดตามไปด้วย

ติงอีกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เขาสัมผัสได้ว่า ทันทีที่ตนเองปลดล็อกหน้าจอ เหล่าตาแก่หลายสิบคนของสถาบันวิทยาศาสตร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็คงจะเริ่มเปิดฉากกันใหม่อีกรอบอย่างแน่นอน