ตอนที่ 90 ชีวิตคนเรา ก็เหมือนกับบทละครบทหนึ่ง

เมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิด ติงอีจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบเพื่อหวังผูกมิตรเลี่ยงสงคราม

"พวกคุณดูสิ เจ้าเด็กกู้หรันคนนี้ ตอนเอาจริงเอาจังกับตอนเล่น ๆ นี่เหมือนเป็นคนละคนกันเลยนะ"

บรรดาราชบัณฑิตพยักหน้าอย่างระแวดระวัง

"อืม"

ติ๊งต่อง

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องรายงาน

บนหน้าจอโทรศัพท์ของติงอีปรากฏข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาข้อความหนึ่ง

เป็นภรรยาส่งข้อความเสียงความยาวหกสิบวินาทีมา

ความยาวของข้อความเสียง แปรผันตรงกับระดับความโกรธของภรรยา

หากยาวสักสามห้าวินาที ติงอียังพอทำเป็นไม่สนใจได้

แต่ข้อความเสียงยาวถึงหกสิบวินาทีแบบนี้ ถ้าเขายังกล้าเพิกเฉยล่ะก็ คืนนี้คงไม่ต้องหวังว่าจะได้กลับเข้าบ้าน

ติงอีที่นั่งกระสับกระส่ายเหมือนนั่งบนเบาะเข็ม ยิ้มแห้งอย่างกระอักกระอ่วน "ภรรยาน่ะครับ"

พูดจบ เขาก็เหงื่อแตกพลั่กพลางปลดล็อกโทรศัพท์ ก้มตัวมุดลงไปใต้โต๊ะ เอามือป้องโทรศัพท์เพื่อสดับรับฟังคำตักเตือนของภรรยา

ทันทีที่ติงอีก้มหัวลงไป

เหล่าราชบัณฑิตก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาทันที

ทุกคนเริ่มกดส่งของขวัญอย่างพร้อมเพรียงกันภายใต้การบัญชาการของหูอัน

ติงอีที่ฟังข้อความเสียงจบ พอมองเห็นการแจ้งเตือนส่งของขวัญชื่อ "สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน" เต็มหน้าจอ ก็บ่นงึมงำสบถกระปอดกระแปดเดินออกจากสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนไป

"คนพวกนี้นี่มันยังไงกัน"

"เด็กไม่รู้จักโต"

...

ในห้องไลฟ์สดของรายการคาเฟ่คุยรอบดึก

กู้หรันดื่มน้ำขวดนี้อย่างช้า ๆ

เขาเป็นคนถนัดทำงานหลายอย่างพร้อมกันอยู่แล้ว

ในเสี้ยววินาทีที่จ่อแก้วน้ำเข้าที่ปาก หางตาก็เหลือบมองการแจ้งเตือนส่งของขวัญบนหน้าจอ แล้วคำนวณฟังก์ชันความสัมพันธ์ระหว่างจำนวนคาร์นิวัลกับอัตราการไหลของน้ำในแก้วออกมาคร่าว ๆ ในใจเรียบร้อยแล้ว

จำนวนคาร์นิวัลที่เขาคาดว่าจะได้รับคือห้าร้อยชิ้น

ผ่านไปเจ็ดนาทีกว่า น้ำหนึ่งแก้วก็ลงท้องจนหมด

จำนวนคาร์นิวัลไม่ขาดไม่เกิน แปดร้อยสามสิบสี่ชิ้น

นี่คือขีดจำกัดของกระเป๋าเงินผู้ชม

ไม่ใช่ขีดจำกัดในการดื่มน้ำของกู้หรัน

หากไม่ใช่เพราะช่วงท้าย กว่าคาร์นิวัลจะเด้งขึ้นมาสักชิ้นต้องรอถึงสิบยี่สิบวินาที จนเขาคิดว่ากระเป๋าผู้ชมคงเหี้ยนเตียนไม่มีอะไรเหลือแล้วจริง ๆ

เขายังดื่มต่อได้อีกสบาย ๆ สักห้านาที

โจวอี๋หรันที่อยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่คาร์นิวัลชิ้นแรกปรากฏขึ้น ปากก็แทบไม่ได้หยุดพักเลย

ลำคอที่ราวกับเคยผ่านการจุมพิตของเทวดา ตอนนี้แทบจะมีควันพวยพุ่งออกมา

ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำไปหมด หอบหายใจแฮ่ก ๆ

ตลอดการไลฟ์สด แม้เธอจะไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากขอบคุณของขวัญ

แต่กลับรู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าเต้นตลอดทั้งคืนเสียอีก

เวลาตีสองตรง

การไลฟ์ที่มีผู้ชมหลายสิบล้านคน

ยอดเปย์ของขวัญมูลค่าหลายสิบล้าน

ทำลายสถิติการไลฟ์สดทั่วทั้งแพลตฟอร์มโต่วอินลงอย่างราบคาบ

กู้หรันมองเอฟเฟกต์ของขวัญตระการตาและคอมเมนต์ที่วิ่งเต็มจอด้วยความรู้สึกทอดถอนใจ ก่อนจะกล่าวปิดท้ายรายการ "ทุกท่านครับ ยินดีที่ได้พบกัน แล้วพบกันใหม่โอกาสหน้า!"

...

"แล้วพบกันใหม่โอกาสหน้า เทพกู้!"

ในสถานีตำรวจใกล้กับวิทยาเขตจงเคอต้า พี่น้องสี่คนที่ถูกขังเกาะลูกกรงเหล็ก มองหน้าจอโทรศัพท์ของเจ้าหน้าที่ที่อยู่ไกลออกไปด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

ในหอพักนักเรียนของโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำประจำมณฑลหลู่ หยวนเทาที่คลุมโปงอยู่ในผ้าห่มมองหน้าจอไลฟ์สดที่ดับมืดลงด้วยความอาลัยอาวรณ์

ในเวลานี้ ชาวเน็ตที่มีไอพีอยู่ทั่วทุกสารทิศของประเทศยังคงดื่มด่ำกับเนื้อหาในไลฟ์สด และต่างพร้อมใจกันช่วยดันแฮชแท็กติดเทรนด์คำค้นหายอดนิยมขึ้นมาคำหนึ่ง

[แล้วพบกันใหม่โอกาสหน้า เทพกู้]

...

...

ปักกิ่ง

ภายในวิลลาริมน้ำแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตึกซื่อเฟิง

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งวางโทรศัพท์มือถือลง สายตามองไปยังโคมไฟหัวเตียงอย่างสงบนิ่ง

ข้างโคมไฟ มี "รวมบทนิพนธ์เหมาเจ๋อตง" กองหนึ่งที่เธอพลิกอ่านมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

บนปกหนังสือเขียนชื่อของเธอไว้ ซุนเจ้าฝาน

ในฐานะประธานของซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์

นับตั้งแต่สตูดิโอศิลปินเล็ก ๆ เติบโตมาจนถึงทุกวันนี้

ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ซุนเจ้าฝานได้พบเห็นความหลากหลายของมนุษย์มามากพอ

แต่สำหรับกู้หรัน เธอยังคงรู้สึกแปลกใหม่อย่างยิ่ง

หากเป็นการไลฟ์สดเพียงสองสามชั่วโมง นั่นก็อาจเป็นผลมาจากการคิดโครงเรื่องล่วงหน้า เตรียมตัวมาอย่างดี ค้นคว้าข้อมูลนับไม่ถ้วน แล้วท่องจำจนขึ้นใจ

แต่การไลฟ์สดครั้งนี้ กู้หรันเริ่มก่อนเวลาถึงสามชั่วโมง ระยะเวลาไลฟ์เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวทันที

เนื้อหาในนั้นครอบคลุมทั้งชีววิทยา ฟิสิกส์ ปรัชญา ประวัติศาสตร์ และอีกหลายแขนง

แต่ผลลัพธ์คือเขาไม่เพียงหยิบยกมาพูดได้อย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ทว่ายังสามารถร้อยเรียงเนื้อหาทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบระเบียบ

นี่เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่า ในสมองของกู้หรันมีโลกทัศน์ทางวิทยาศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบอย่างยิ่งอยู่แล้ว

แน่นอนว่าหลังจบการไลฟ์สดครั้งนี้ ย่อมมีพวกยึดทฤษฎีสมคบคิดโผล่มาเสมอ

พวกเขาอาจจะคาดเดาว่า เหตุผลที่กู้หรันสามารถพูดเนื้อหาที่มีความลึกซึ้งระดับนี้ในไลฟ์ได้

เบื้องหลังอาจมีทีมงานเขียนบทขนาดใหญ่และทรงพลังคอยหนุนหลังอยู่

ด้านหน้าอาจมีเครื่องบอกบท...

แต่ในฐานะผู้นำสูงสุดของบริษัทอย่างซุนเจ้าฟาน

เธอรู้เรื่องราวทุกอย่างกระจ่างแจ้งดี

บริษัทไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด

แถมเนื้อหาแบบนี้ ก็ไม่มีคนเขียนบทคนไหนเขียนออกมาได้หรอก

ถ้าจะบอกว่าบริษัททำอะไรไปบ้าง

ก็คงมีแค่เรื่องที่บริษัทเพิ่งตัดสินใจจะดันกู้หรันให้เป็นเป้าหมายหลักในการทำงานระยะต่อไป

ทว่า

บอร์ดผู้บริหารยังไม่ทันได้หารือกระบวนการดำเนินงานออกมาเลยด้วยซ้ำ

กู้หรันก็ปีนขึ้นไปสู่จุดสูงสุดด้วยตัวคนเดียวอย่างเงียบเชียบเสียแล้ว

เมื่อพิจารณาจากกระแสความนิยมทั่วทั้งโลกอินเทอร์เน็ตในเวลานี้ รวมถึงสิ่งที่กู้หรันแสดงออกมา

คนแบบนี้ หาคนที่สองไม่ได้อีกแล้วในวงการบันเทิงทั้งวงการ

กระทั่งซุนเจ้าฟานยังรู้สึกว่า หากยังใช้คำเรียกว่าศิลปินกับกู้หรัน มันออกจะดูเป็นการดูแคลนเขาไปด้วยซ้ำ

เธอยังเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า ตราบใดที่ซื่อเฟิงสามารถผูกติดกับกู้หรันไว้อย่างเหนียวแน่น การได้รับความโปรดปรานจากนโยบายสองใหม่แห่งวงการบันเทิงก็แทบจะเป็นเรื่องที่นอนมาอย่างแน่นอน

แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน

ซุนเจ้าฟานก็เปิดโทรศัพท์มือถือ แล้วส่งข้อความไปหาคนที่มีรูปโปรไฟล์เป็นดอกบัวและบันทึกชื่อไว้ว่า "พี่รอง"

"พี่คะ ฉันคิดว่ากู้หรันอยู่ที่ซื่อเฟิงไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้ฉันอยากจะไปชิงหวา เป่ยต้า หรือไม่ก็ปักกิ่งหลี่กงสักหน่อย ไปช่วยวิ่งเต้นเส้นสายให้เขา ดูว่าจะหาทางส่งเขาเข้าไปได้ไหม"

ซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์มีข้อตกลงการจ้างงานที่ลงนามร่วมกับมหาวิทยาลัยในปักกิ่งอยู่ ดังนั้นความสัมพันธ์ของเธอกับพวกผู้บริหารมหาวิทยาลัยจึงนับว่าค่อนข้างดีทีเดียว

แม้จะบอกว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะให้มหาวิทยาลัยรับนักศึกษาเป็นกรณีพิเศษ แต่ถึงจะไม่มีวุฒิหรือสถานะนักศึกษา การให้กู้หรันเข้าไปนั่งฟังบรรยายร่วมกับคนอื่นก็ยังดี

ผ่านการไลฟ์สดครั้งนี้ เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ากระบวนการคิดและมุมมองของกู้หรันนั้นเหนือกว่าคนทั่วไปมาก เป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขายังอายุน้อยมาก หากต้องอยู่แต่ในวงการบันเทิงแบบนี้ต่อไป ก็คงเป็นการทิ้งขว้างของมีค่าไปอย่างเปล่าประโยชน์

ซุนเจ้าฟานปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ กำลังเตรียมตัวจะเข้านอน

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ได้รับข้อความจาก "พี่รอง"

"ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยน่ะดีแล้ว วงการบันเทิงมันวุ่นวายเกินไป พี่ก็เป็นห่วงเขาอยู่เรื่อย ถ้าได้ไปอยู่มหาวิทยาลัยพี่คงเบาใจขึ้น"

"พี่เองก็มีเพื่อนอยู่ทางกรมการศึกษาบ้างเหมือนกัน ถ้าทางเธอสามารถส่งเขาเข้าไปได้ก็ดีที่สุด แต่ถ้าส่งไม่ไหว เดี๋ยวพี่ไปคุยให้เอง"

เมื่อเห็นข้อความของพี่รอง ซุนเจ้าฟานก็รีบพิมพ์ตอบกลับไปทางโทรศัพท์ทันที "พี่ยังไม่นอนเหรอคะ"

"อืม พี่กำลังดูไลฟ์ของเขาอยู่"

"ใบหน้าด้านข้างของเขาเหมือนฮ่าวฮ่าวมากเลย แถมยังฉลาดเหมือนกันอีกด้วย"

ฮ่าวฮ่าวคือลูกของพี่รอง และเป็นหลานชายของซุนเจ้าฟาน

ซึ่งก็เป็นคนฉลาดปราดเปรื่องมากคนหนึ่งเช่นกัน

ในช่วงที่เรียนอยู่ที่สแตนฟอร์ด เขาบังเอิญไปเจอเหตุการณ์ยิงปะทะบนท้องถนน จึงเกิดอุบัติเหตุถูกลูกหลงเสียชีวิต

จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบสิบปีแล้ว

แน่นอนว่า คำบอกเล่าที่ว่าถูกลูกหลงจากเหตุการณ์ยิงกันเป็นเพียงข้ออ้างของศาลสหรัฐฯ

พี่รองไม่เคยยอมปักใจเชื่อเรื่องนี้เลยสักครั้ง

กาลเวลาอาจชะล้างหลายสิ่งหลายอย่างให้เลือนหายไปได้

แต่ความคิดถึงและความเคลือบแคลงสงสัยกลับเป็นข้อยกเว้น

มันยังคงแจ่มชัดและลึกซึ้งอยู่เสมอ แม้เวลาจะผ่านพ้นไปเนิ่นนานเพียงใดก็ตาม

……