ตอนที่ 91 มีบางคน แค่เคยร่วมทางกันก็ดีมากแล้ว

ยังคงเป็นช่วงดึกสงัด

เหล่าเจ้าหน้าที่ของคณะทำงานสองใหม่แห่งวงการบันเทิง กำลังมองดูรายการคาเฟ่คุยรอบดึกที่เพิ่งปิดไลฟ์ไป

พวกเขายังคงนิ่งอึ้ง ดึงสติกลับมาไม่ได้อยู่นาน

ทำงานในแวดวงบันเทิงมานานหลายปี ในฐานะมือที่คอยกำกับดูแลทิศทางของวงการ พวกเขาพบเห็นศิลปินดารามาแล้วสารพัดรูปแบบ

ทั้งคนที่เปี่ยมด้วยคุณธรรมและฝีมือก็มี

คนที่รอบรู้รอบด้านสารพัดความสามารถก็มี

คนที่มีความฉลาดทางอารมณ์เป็นเลิศก็มี

หรือแม้แต่พวกไม่ได้เรื่องไม่ได้ราวก็มี

แต่พวกเขากลับยากจะจัดกู้หรันให้อยู่ในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งที่มีอยู่ได้เลย

"เมื่อก่อนเวลาเปิดดูบันทึกประวัติศาสตร์ มักจะเห็นบุคคลสำคัญผู้จารึกชื่อในประวัติศาสตร์บางคนถูกค้นพบพรสวรรค์ตั้งแต่ยังเล็ก พร้อมคำทำนายว่าเมื่อเติบใหญ่ย่อมสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ได้อย่างแน่นอน"

"ตอนนั้นคิดแค่ว่าเป็นเรื่องที่นักประวัติศาสตร์แต่งเติมขึ้นมา แต่ดูตอนนี้สิ คนแบบนั้นมีอยู่จริง ๆ"

ในสายตาของเจ้าหน้าที่คณะทำงานเฉพาะกิจสองใหม่แห่งวงการบันเทิง

กู้หรันไม่อาจพูดได้แค่ว่าเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมสำหรับศิลปินสองใหม่แห่งวงการบันเทิงเท่านั้น

หากจะพูดแบบไม่เกินจริงเลยก็คือ ภาพลักษณ์ศิลปินในอุดมคติที่พวกเขาวาดฝันไว้ว่าสมบูรณ์แบบที่สุด ยังห่างชั้นจากกู้หรันอยู่มากโข

เสน่ห์เฉพาะตัวที่แผ่ออกมาจากคลังความรู้ ทำให้ผู้ชมมองข้ามภาพลักษณ์ภายนอกของศิลปินไปอย่างสิ้นเชิง

เรื่องแบบนี้เมื่อก่อนพวกเขาไม่แม้แต่จะกล้าคิด

มนุษย์ทุกคนต่างมีความคิดฝังหัวและอคติครอบงำ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับท็อปสตาร์อย่างกู้หรันที่เคยมีข่าวดราม่ารุนแรงมาก่อน ความประทับใจในใจชาวเน็ตยิ่งเรียกได้ว่าหยั่งรากลึก

ทว่ากู้หรันกลับพลิกภาพจำในใจของผู้ชมและแฟนคลับให้ตาลปัตรอย่างสิ้นเชิงได้ด้วยการไลฟ์สดเพียงไม่กี่ครั้ง

ความรู้เปลี่ยนชีวิต

คำนี้เห็นภาพชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วบนตัวของกู้หรัน

"คนที่มีความรู้กว้างขวาง มีไม่น้อย"

"ดาราศิลปิน ก็มีไม่น้อย"

"คนที่มีทัศนคติถูกต้องดีงาม มีไม่น้อย"

"คนที่มีอิทธิพลและพลังในการเผยแพร่ ก็มีไม่น้อย"

"แต่คนที่เพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติทุกข้อในเวลาเดียวกัน นอกจากกู้หรันคนนี้แล้ว ก็หาคนที่สองไม่ได้อีกเลย"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด "แต่มีแค่เขาคนเดียวยังไม่พอ โครงการสองใหม่แห่งวงการบันเทิงไม่ใช่การจัดฉากผักชีโรยหน้า ไม่ใช่แค่หาตัวอย่างขึ้นมาสักคน เขียนรายงานส่งไปแล้วก็จบกัน"

"โครงการสองใหม่แห่งวงการบันเทิงต้องพัดกระแสลมแรงเข้าสู่วงการบันเทิง เพื่อเป่าสิ่งโสมมและมลทินที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พรมให้กระเจิงไป ชะล้างธุลีหมองให้ฟ้ากระจ่างใส"

"คนคนเดียวทำไม่ได้ ต้องอาศัยคนกลุ่มหนึ่ง"

สมาชิกคนอื่น ๆ เริ่มคิดตาม

ตอนที่กู้หรันอยู่หัวเฟิง แทบจะไม่มีอะไรโดดเด่นสะดุดตา

แต่พอมาอยู่ซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์ กลับขุดเอาศักยภาพมหาศาลขนาดนี้ออกมาได้

แสดงให้เห็นว่าซื่อเฟิงน่าจะมีเคล็ดลับหรือประสบการณ์ในการบ่มเพาะบุคลากรอยู่บ้าง

"หรือไม่ก็..."

"พรุ่งนี้ลองเรียกซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์มาคุยหน่อย ให้พวกเขาสรุปบทเรียนประสบการณ์มาให้ เราจะได้เอามาใช้อ้างอิงด้วย"

คนอื่น ๆ ต่างพยักหน้าเห็นพ้องต้องกันโดยมิได้นัดหมาย

……

ในเวลานี้ ทางฝั่งรายการคาเฟ่คุยรอบดึก

ทันทีที่ปิดไลฟ์ เหล่าหม่ากับจื้อหมินก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดเป็นอันดับแรก

เหล่าหม่าถึงกับสติแตกคลุ้มคลั่งไปครึ่งหนึ่งแล้ว

เขาออกท่าทางเกินจริงเพื่อแสดงความเซอร์ไพรส์และความตื่นเต้นดีใจ ผ่านไปตั้งนานยังพูดไม่เป็นประโยค

"คอแห้งจะตายอยู่แล้ว..."

โจวอี๋หรันยืนอยู่ข้างตู้กดน้ำ กรอกน้ำเข้าคอแก้วแล้วแก้วเล่า

มีเพียงจื้อหมินที่เป็นผู้เป็นคนอยู่เพียงคนเดียว กำลังสรุปข้อมูลสถิติของไลฟ์รอบนี้แบบกระชับ

ยอดผู้ชมสูงสุดอยู่ที่สามสิบสี่ล้านหกแสนคน

หลังจากคนดูลดฮวบลงไปจำนวนมากในภายหลัง สุดท้ายก็ทรงตัวอยู่ที่ราว ๆ ยี่สิบสองล้านคน

แม้ว่าหลังจากนั้นยังคงมีคนกดออกวินาทีละหลายหมื่นคน

แต่เนื่องจากฝีมือของพวกน้อง ๆ จากจงเคอต้าสองสามคนนั้นเทพเกินไป

จึงมีคนดูหน้าใหม่หลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์อย่างไม่ขาดสาย ช่วยตรึงตัวเลขให้อยู่ในระดับยี่สิบล้านได้เป็นเวลานาน

จนกระทั่งไลฟ์เข้าสู่ช่วงสุดท้ายที่แตะเรื่องปรัชญาและพูดถึงหัวข้ออย่าง "จิตสำนึก" กับ "ตัวตน" จำนวนคนดูถึงได้ร่วงดิ่งลงเป็นระลอกที่สอง

ทว่าตอนนั้นก็เข้าสู่ช่วงท้ายรายการแล้ว จึงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อภาพรวมของไลฟ์สดมากนัก

พอจื้อหมินพูดจบ เหล่าหม่าก็แผดเสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า "ยอดของขวัญทั้งไลฟ์ได้ตั้งยี่สิบสามล้านหยวน!"

"ส่วนรายได้จากการขายของ หลังจากที่นายเอ่ยถึงปาเก้อเหอเถาขึ้นมา ยอดสั่งซื้อในไลฟ์ก็พุ่งกระฉูด วินาทีหนึ่งขายออกไปได้หลายสิบเกือบร้อยลังตลอดเวลา"

"สรุปยอดขายทั้งหมดได้สองแสนสี่หมื่นลัง ยอดขายเกือบสิบเจ็ดล้านหยวน ได้ส่วนแบ่งเปอร์เซ็นต์สามสิบเปอร์เซ็นต์ กำไรจากการขายของก็ตกราว ๆ ห้าล้านหยวน!"

"นี่ขนาดตอนแรกพวกเรายังตั้งตัวไม่ทัน ปล่อยให้ห้องไลฟ์ของปาเก้อเหอเถาฟันเงินไปช่วงหนึ่งนะ ไม่อย่างนั้นรายได้รวมทั้งไลฟ์นี้อาจแตะถึงสามสิบล้านหยวนด้วยซ้ำ!"

เมื่อได้ยินตัวเลขชวนอ้าปากค้างจากปากของเหล่าหม่า

จื้อหมินก็ก้มหน้าเปิดเกมขึ้นมา

จากที่วันวานจะเติมเงินสัก 198 หยวนยังลังเลแล้วลังเลอีก

ตอนนี้เขากลับกดเติมแพ็ก 648 หยวนรวดเดียวสิบรอบแบบแทบไม่เสียเวลาคิด

ถ้าได้อยู่ตรงช่องลม แม้แต่หมูก็บินขึ้นฟ้าได้

และไม่ต้องสงสัยเลยว่า พวกเขาหาช่องลมนั้นเจอแล้ว

"ไปละนะ"

กู้หรันโบกมือพลางขยับแขนคลายความเมื่อยล้าอย่างอ่อนเพลีย แล้วเดินออกไปนอกห้องไลฟ์

"ไปฉลองด้วยกันหน่อยไหม" โจวอี๋หรันเอ่ยถาม

"ง่วงแล้ว พวกคุณไปสนุกกันเถอะ"

"แล้วพรุ่งนี้นายยังจะมาอีกไหม"

กู้หรันหยุดฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมาโบกมือให้เพื่อนร่วมงานที่ฟันฝ่าดึกดื่นมาด้วยกันหลายคืน "ไม่มาแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ"

กู้หรันจากไปแล้ว

เหล่าหม่ายังคงจมอยู่กับตัวเลขสถิติอันเพ้อฝันราวกับภาพมายานั้น

ก่อนเริ่มไลฟ์ กู้หรันบอกว่าจะพาพวกเขาไปสัมผัสขีดจำกัดสูงสุดของคาเฟ่คุยรอบดึก

แล้วเขาก็พาพวกตนทะยานขึ้นไปสู่จุดสูงสุดที่ไม่เคยกล้าแม้แต่จะจินตนาการถึงจริง ๆ

แม้กู้หรันจะมาไลฟ์แค่ช่วงสั้น ๆ เพียงไม่กี่วัน แต่ในใจของทุกคน พวกเขามองว่าคาเฟ่คุยรอบดึกกลายเป็นคาเฟ่คุยกู้หรันไปแล้ว

จื้อหมินนึกย้อนไปถึงคำพูดที่กู้หรันกล่าวก่อนไลฟ์ พลางครุ่นคิดว่า "เขาคงไม่ได้จะไปสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนจริง ๆ หรอกใช่ไหม"

เหล่าหม่าขบคิดตาม "คงไม่มั้ง"

ในใจของพวกเขา สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนเป็นสถานที่แบบไหนกัน นั่นมันระดับสูงส่ง โอ่อ่า ทรงเกียรติ ข้างในมีแต่บุคลากรวิจัยระดับสูงที่ชั่วชีวิตนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้รู้จักหรือไม่

จุดเชื่อมโยงเพียงหนึ่งเดียวในชาตินี้ระหว่างพวกตนกับอัจฉริยะเหล่านั้น ก็คงมีแค่การได้เสพใช้ผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีที่คนพวกนั้นคิดค้นขึ้นมา

ถึงกู้หรันจะมีความคิดที่ไม่เหมือนใคร มีองค์ความรู้กว้างขวาง และตั้งสมมติฐานได้ชวนให้ขบคิดตาม แต่สุดท้ายวุฒิการศึกษาก็ยังเป็นปัญหาใหญ่อยู่ดี

อย่าว่าแต่สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนเลย แม้แต่จงเคอต้าก็ยังไม่แน่ว่าจะเข้าได้หรือเปล่า

ขณะที่เหล่าหม่ากับจื้อหมินกำลังวิเคราะห์กันอย่างเป็นตุเป็นตะและมีเหตุมีผลอยู่นั้น

โจวอี๋หรันกลับไม่เคลือบแคลงสงสัยเลยแม้แต่น้อย

พอได้ยินกู้หรันบอกว่าจะไม่มาอีกแล้ว สภาพจิตใจของเธอก็พลอยหม่นหมองลงไปถนัดตา

แม้กู้หรันมักจะใช้ให้เธอคอยขอบคุณเหล่าบอสสายเปย์จนเหนื่อยสายตัวแทบขาด

แต่การได้เป็นผู้ช่วยตัวน้อยคอยประสานงานร่วมไลฟ์กับเขา มันก็น่าสนุกจริง ๆ

คำว่าน่าสนุกดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

ทว่าสำหรับเธอแล้ว ก็ไม่ได้เจอเรื่องที่ "น่าสนุก" แบบนี้มานานมากแล้วจริง ๆ

แต่อัจฉริยะก็คืออัจฉริยะ

และพวกเธอก็คือพวกเธอ

การได้ร่วมเดินทางเคียงข้างกันเพียงช่วงสั้น ๆ บนเส้นทางชีวิตอันยาวไกล บางทีแค่นี้ก็นับว่าดียิ่งแล้ว

โจวอี๋หรันมองแผ่นหลังของกู้หรันที่ลับหายไปจากห้องคาเฟ่คุยรอบดึก เดินก้าวเข้าไปในลิฟต์ และลับตาไปจากชั้นสิบสาม...

เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบปรับอารมณ์ความรู้สึก แล้วเค้นรอยยิ้มที่ไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินักออกมา "ไปกันเถอะ ไปฉลองกัน พวกเราไปกินปิ้งย่างกันเถอะ~"

……

ตึกซื่อเฟิงยามดึกสงัด นอกเหนือจากแผนกประชาสัมพันธ์และจัดการกระแสสังคมที่ยังคงเปิดไฟสว่างอยู่ ชั้นอื่น ๆ ล้วนตกอยู่ในความมืดมิด

ห้องโถงชั้นหนึ่งมีไฟเปิดไว้เพียงดวงเดียว โล่งเตียนว่างเปล่า ดูเงียบเหงาวังเวงยิ่งนัก

โจวอี๋หรันและพวกทั้งสามคนคุยเล่นหัวเราะร่าขณะเดินก้าวออกมาจากลิฟต์