ตอนที่ 92 นี่มันผลักคนลงกองไฟชัด ๆ

เหล่าหม่ากำลังเล่าด้วยน้ำเสียงและท่าทางออกรสออกชาติว่า ยอดเงินของขวัญมันพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างบ้าคลั่งขนาดไหน

โจวอี๋หรันบอกว่าตนเองกล่าวขอบคุณจนคอแหบแห้งไปหมด คืนนี้ต้องดื่มเบียร์ย้อมใจสักสองสามขวดให้ได้

จื้อหมินเดินรั้งท้ายก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือ

รอจนทั้งสามคนเดินพ้นห้องโถงไปแล้ว กู้หรันจึงล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างพลางเดินออกมาจากมุมโถง

เขามองตามแผ่นหลังของคนทั้งสามที่ไกลออกไป ยิ้มบาง ๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ในโลกของเขาแต่ไหนแต่ไรมา ทุกคนล้วนเหมือนกับ NPC ไร้สีสัน

ไม่ว่าจะเป็นผู้มีอำนาจบารมีสูงส่ง หรือคนหาเช้ากินค่ำธรรมดา

ในสายตาเขาแล้ว ล้วนเป็นเพียง "สสาร" ชนิดหนึ่งเท่านั้น

เขาสามารถมองทุกคนได้อย่างไร้ความแตกต่าง

ย่อมไม่มีทางมอบความรู้สึกหรือผูกพันลึกซึ้งกับใคร

ทว่าในยามนี้ คนทั้งสามคนนี้

หรืออาจจะเรียกว่าเพื่อนทั้งสามคนนี้

เริ่มมีสีสันขึ้นมาบ้างแล้ว

แม้พวกเขาจะไม่ใช่คนที่ฉลาดเฉลียวอะไร

แต่น่าสนใจดีทีเดียว

......

วันรุ่งขึ้น

ในขณะที่กู้หรันยังหลับสนิทอยู่นั้น

ณ ตึกซื่อเฟิงเทคโนโลยี ซุนเจ้าฝานกับบรรดากรรมการบริหารก็วุ่นวายจนหัวหมุนแล้ว

เริ่มจากเจ้าหน้าที่คณะทำงานเฉพาะกิจสองใหม่แห่งวงการบันเทิงมาเยือนถึงที่

กรรมการบริหารทุกคนแต่งกายเรียบร้อยสง่างาม เดินออกไปต้อนรับด้วยสีหน้าจริงจังขึงขัง

ถึงขนาดที่เจ้าหน้าที่เพิ่งจะลงทะเบียนตรงล็อบบี้เสร็จ ซุนเจ้าฝานก็สั่งจองโรงแรมสำหรับงานเลี้ยงอาหารกลางวันไว้เรียบร้อยแล้ว

ทว่าเจ้าหน้าที่คณะทำงานเฉพาะกิจกลับไม่โอ้เอ้แม้แต่น้อย มอบหมายภารกิจเสร็จก็เดินทางกลับทันที

[สรุปประสบการณ์การทำงานอันก้าวหน้า จากผลงานระดับปรากฏการณ์ทั่วทั้งเครือข่ายของกู้หรัน]

เรื่องนี้มีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย

ข่าวดีคือคณะทำงานสองใหม่แห่งวงการบันเทิงใช้คำว่า "ก้าวหน้า" กับซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์

ส่วนข่าวร้ายก็คือ ผลงานระดับปรากฏการณ์ของกู้หรันนั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับซื่อเฟิงของพวกเขาเลยสักนิด

นี่เหมือนกับเด็กเรียนบ๊วยที่คะแนนเกาเข่าไม่เข้าตา เลยยื่นสมัครเรียนวิทยาลัยอนุปริญญาไปมั่ว ๆ สักแห่ง

แล้วจู่ ๆ สถาบันนั้นก็พยายามพัฒนาตัวเองจนได้รับการยกระดับเป็นมหาวิทยาลัยระดับปริญญาตรี

จากนั้นคุณดันไปสัมภาษณ์เด็กเรียนบ๊วยคนนั้นว่า จากเด็กสอบได้ที่โหล่ สอบติดมหาวิทยาลัยระดับปริญญาตรีมาได้ยังไง

แล้วแบบนี้จะให้เขาตอบยังไงล่ะ?

ผมสอบติดปริญญาตรีได้ไม่เกี่ยวกับตัวผมหรอกครับ ทั้งหมดเป็นเพราะมหาวิทยาลัยเขาขยันพัฒนาตัวเองล้วน ๆ อย่างนั้นเหรอ?

แต่จะว่าไป การสรุปประสบการณ์การทำงานครั้งนี้ ก็นับเป็นโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่งในการสร้างผลงานของซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์

พวกเขาจึงไม่อาจปล่อยให้สูญเปล่าเด็ดขาด

ทว่าเมื่อซุนเจ้าฝานเห็นเหล่ากรรมการบริหารนั่งถือสมุดจดคนละเล่มรอบโต๊ะประชุม กัดฟันเค้นสมองจนหน้าดำคร่ำเครียดแต่กลับแต่งไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว ก็จนปัญญาจริง ๆ

ทำได้เพียงสั่งให้ลู่เข่อชิงไปเชิญตัวกู้หรันมา

นั่งเทียนเขียนเองไม่ได้ สัมภาษณ์เอาตรง ๆ ก็น่าจะได้กระมัง

......

ระหว่างทางไปยังอะพาร์ตเมนต์ของกู้หรัน กระแสร้อนแรงทั้งหมดที่ลู่เข่อชิงเห็นบนแพลตฟอร์มสื่อโซเชียลแทบจะเกี่ยวข้องกับกู้หรันทั้งสิ้น

ไลฟ์มาราธอนที่ยาวนานถึงหกชั่วโมงเมื่อวานนี้ พร้อมกับการระดมไอเดียสุดล้ำอย่างไม่หยุดพัก ได้ก่อให้เกิดคลื่นกระแสลมพายุลูกใหญ่ขึ้นบนโลกอินเทอร์เน็ต

จำนวนยอดคนดูออนไลน์ที่น่าสะพรึงกลัว ยอดของขวัญมูลค่ามหาศาล ตัวตนของกู้หรัน รวมถึงเนื้อหาการไลฟ์ที่ทำให้ทุกคนถึงกับร้องอุทานว่าสะใจ...

องค์ประกอบทุกอย่างล้วนเป็นจุดระเบิดความปัง

หลังจากการแพร่สะพัดไปทั่วโลกออนไลน์อย่างเต็มที่ ดัชนีการค้นหายอดนิยมของกู้หรันก็พุ่งทะยานนำลิ่วแบบทิ้งห่างไม่เห็นฝุ่น

กลายเป็นประเด็นระดับปรากฏการณ์อย่างไร้ข้อกังขาไปแล้ว

ก่อนหน้านี้ เธอมักจะชอบพูดว่าการที่ตนเองกลายเป็นผู้จัดการมือทองได้ภายในเวลาสั้น ๆ เพียงสองปีนั้นเป็นเพราะสายตาเฉียบแหลม

แต่ตอนนี้ เธอพูดคำนั้นไม่ออกอีกต่อไปแม้แต่คำเดียว

เรื่องของกู้หรัน เธอตาถั่วไปถนัดใจจริง ๆ

ดังนั้น แม้เธอจะรู้ดีว่าตอนนี้หัวเฟิงคงตบขาฉาดด้วยความเสียดายจนแทบกระอักเลือดและนึกเสียใจภายหลัง

แต่เธอก็ไม่คิดจะเยาะเย้ยพวกเขาแล้ว

เพราะด้วยฝีมือการซ่อนคมของกู้หรันระดับนี้

ไม่ว่าใครหน้าไหนมาก็คงต้องโดนเขาหลอกกันหมดทั้งนั้น

......

สิบโมงเช้า

เสียงเคาะประตูดังขึ้นปลุกกู้หรันให้ตื่นจากนิทรา

แม้ว่าเสียงเคาะประตูนี้จะแผ่วเบานุ่มนวลและสุภาพมาก

เสียงทั้งเบา ทั้งเว้นช่วงนานเป็นระยะ

แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้กู้หรันรู้สึกรำคาญใจน้อยลงเลยสักนิด "ประสาทเหรอ เช้าตรู่ไม่ให้คนนอนจะเคาะหาพระแสงอะไร เคาะอีกทีจะบิดหัวให้หลุดเลย"

ลู่เข่อชิงที่อยู่นอกประตูเกร็งตัวแน่นด้วยความตึงเครียด น้ำเสียงเจือความน้อยใจเต็มเปี่ยม เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง "กู้หรัน เจ้านายเรียกพบนายแน่ะ"

"******"

แม้มีประตูขวางกั้นจนฟังไม่ถนัดว่าข้างในสบถด่าอะไรออกมาบ้าง

ได้ยินเพียงเสียงโครมครามกุกกักดังลั่นมาจากห้องน้ำ หลังเสียงน้ำไหลผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออก

กู้หรันฝืนลืมตาอันไร้อาลัยตายอยากคู่นั้นอย่างยากลำบาก พลางเดินโซซัดโซเซออกไปนอกห้อง "คราวหน้าถ้ามีใครมาหาผมตอนเช้าอีก คุณก็บอกไปว่าผมอยู่ต่างเมือง บ่ายนู่นถึงจะกลับมา"

ลู่เข่อชิงยังคงจมอยู่กับความหวาดผวาเรื่องจะถูกบิดหัวหลุด ไหนเลยจะกล้าพูดเสียงดัง "อ้อ... ได้"

ตลอดทาง หญิงสาวผู้เคยกระฉับกระเฉงเด็ดขาดในวันวาน บัดนี้กลับกลัวจนตัวลีบเหมือนนกกระทา ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นสุขุมเดินนำอยู่ข้างหน้า พยายามรักษามาดทรงพลังเฮือกสุดท้ายของตัวเองไว้อย่างสุดชีวิต

กู้หรันใช่ว่าไม่อยากเป็นฝ่ายทำลายความกระอักกระอ่วนนี้ แต่เขาง่วงเกินไปจริง ๆ

บางครั้งพอคิดจะพูดอะไรสักหน่อยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ ทว่าพูดยังไม่ทันพ้นปาก สมองก็ประมวลผลแล้วรู้สึกว่าพูดไปก็ไร้สาระ จึงกลืนคำพูดเหล่านั้นกลับลงคอไปเสีย

พอถึงตึกซื่อเฟิง ลู่เข่อชิงก็ช่วยกดลิฟต์ให้กู้หรัน ส่วนตัวเองก้มหน้าก้มตาปลีกตัวออกไปก่อน

เมื่อเห็นประตูลิฟต์กำลังจะปิด กู้หรันก็กระแอมเบา ๆ สองที

"คือว่า ผมมีอาการหงุดหงิดตอนตื่นนอน คราวหน้าถ้าต้องปลุกผม ให้คนที่คุณเกลียดมาปลุกแล้วกัน... ช่างเถอะ คงไม่มีคราวหน้าแล้วล่ะ"

"ค่ะ เข้าใจแล้ว"

ลู่เข่อชิงขานรับคำหนึ่ง แล้วประตูลิฟต์ก็ปิดลง

……

มาถึงห้องทำงานประธาน

เนื่องจากกู้หรันมีความประทับใจต่อเจ้านายตัวเองค่อนข้างดี จึงเก็บท่าทีกะล่อนไม่เอาถ่านลงไป จัดแต่งทรงผมลวก ๆ สะบัดเสื้อผ้าสองสามที แล้วจึงเดินเข้าไปข้างใน

"เจ้านาย พี่เข่อชิงบอกว่าคุณมีเรื่องคุยกับผมเหรอครับ"

ซุนเจ้าฝานพยักหน้า "อืม เข้ามาสิ"

กู้หรันเดินเข้ามาในห้องทำงาน เห็นเจ้านายยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างอยู่ จึงรู้ความด้วยการนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ จากนั้นก็หลับตาพักผ่อนสายตา

"เมื่อวานไลฟ์ดึกขนาดนั้น เหนื่อยหน่อยนะ"

"การได้แบ่งปันความรู้ความจริงก็สนุกดีครับ ไม่ถึงกับเหนื่อยหรอก แค่ง่วงน่ะ"

ซุนเจ้าฝานวางงานในมือลง แล้วเดินมานั่งลงข้างโซฟา "ที่เรียกเธอมาหลัก ๆ มีอยู่สองเรื่อง"

"ไลฟ์ของเธอฉันดูหมดแล้วนะ ฉันรู้สึกว่าเธอหัวไวมาก ความคิดความอ่านก็เยอะ ฉันปรึกษากับพวกบอร์ดบริหารดูแล้ว ถ้าเธอตั้งใจเรียนรู้ความรู้อย่างเป็นระบบจริง ๆ จัง ๆ สักหน่อย ก็น่าจะเป็นบุคลากรที่ยอดเยี่ยมมากคนหนึ่งได้เลย"

"ถ้ามองในมุมของบริษัท การที่เธออยู่ที่ซื่อเฟิงต่อไป บริษัทก็ย่อมได้ประโยชน์มหาศาลอยู่แล้ว แต่ถ้ามองในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่ง วงการบันเทิงสอนอะไรเธอไม่ได้หรอก วงการวิชาการต่างหากที่อาจจะเป็นเวทีของเธอ"

"ฉันลองใคร่ครวญดูแล้ว คิดว่าจะลองหาเส้นสายส่งเธอไปเรียนต่อที่ชิงหวา เป่ยต้าดู เธอคิดว่ายังไงล่ะ"

กู้หรันชะงักไป "ชิงหวา เป่ยต้าเหรอครับ"

ซุนเจ้าฝานกล่าว "ชิงหวา เป่ยต้าอาจจะยากไปสักนิด ปักกิ่งหลี่กงก็ได้เหมือนกัน ถ้าแค่ไปนั่งเรียนรวมก็น่าจะเข้าได้ไม่ยาก บรรยากาศทางวิชาการก็ดีไม่เลว"

กู้หรันถึงกับอึ้งไปเลย

เมื่อวานตอนไลฟ์เขายังลังเลอยู่เลยว่าจะเลือกสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนหรือกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีดี

ผลปรากฏว่าปลุกเขาแต่เช้าตรู่ เพื่อจะให้เขาไปเลือกมหาวิทยาลัยเนี่ยนะ

นี่มันไม่ใช่การผลักคนลงกองไฟหรอกเหรอ

กู้หรันส่ายหน้า "ไม่ไปครับ ที่ไหนก็ไม่ไปทั้งนั้น"

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของซุนเจ้าฝานก็พลันเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด

ความรู้สึกหัวเสียแบบเดียวกับพ่อแม่ตอนที่ลูกดื้อรั้นไม่ยอมเรียนหนังสือค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในใจ

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ระเบิดอารมณ์ออกมา ก็ถูกขัดจังหวะโดยแขกกลุ่มที่สองที่มาเยือนเสียก่อน

เลขาฯ เคาะประตูเบา ๆ

คนจากกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมาถึงแล้ว