ตอนที่ 93 ไม่ใช่สิ คิดว่ากระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไม่มีน้ำยาจริง ๆ เหรอ

"กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเหรอคะ"

ซุนเจ้าฝานลุกขึ้นจากโซฟา เหลือบมองกู้หรันแวบหนึ่ง "เดี๋ยวฉันค่อยกลับมาคุยกับเธอต่อ เธอเองก็นั่งคิดทบทวนดูให้ดีตรงนี้แล้วกัน"

พูดจบ เธอก็สาวเท้าเดินออกไปนอกห้องอย่างรวดเร็ว

ในใจเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

คนจากกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจะมาทำไมกัน

ซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นแค่บริษัทบันเทิงทั่วไป

ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเลยแม้แต่น้อย

แม้จะไม่รู้สาเหตุ แต่เธอก็ยังคงเดินออกไปต้อนรับด้วยความกระวนกระวายใจ

กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีคือหน่วยงานวางแผนภาพรวมการพัฒนาด้านวิทยาศาสตร์ การศึกษา และอุตสาหกรรมของประเทศ มีอำนาจหน้าที่ในการกำกับดูแล

ตราบใดที่มีอำนาจบริหารจัดการ ไม่ว่าจะเป็นกระทรวงนี้หรือกระทรวงไหน สำหรับวิสาหกิจเอกชนแล้ว ล้วนเป็นการโจมตีแบบลดมิติที่ไม่อาจเทียบชั้นได้ทั้งสิ้น

ซุนเจ้าฝานไม่กล้าชักช้า เดินตรงไปยังหน้าลิฟต์ทันที

ติ้งต่อง

ประตูลิฟต์เปิดออก

ชายชราผมขาวสวมเสื้อแจ็กเก็ตรัฐการสีเทาดำคนหนึ่ง ก้าวเดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกับชายวัยกลางคนอีกสองคน

แม้ซื่อเฟิงกับกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจะไม่มีเรื่องให้ต้องข้องเกี่ยวกัน

แต่บุคคลที่ซุนเจ้าฝานควรรู้จัก เธอก็ล้วนรู้จักทั้งสิ้น

หลังจากเห็นชายชราผู้อยู่ตรงหน้า สีหน้าของเธอก็ยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีกหลายส่วน

เพราะคนที่มากลับเป็นราชบัณฑิตติงอีอย่างนั้นหรือ

ติงอีในฐานะผู้บริหารระดับสูงของกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มีตำแหน่งหน้าที่สูงส่งอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น บุคคลระดับนี้เปรียบเสมือนกระบอกเสียงนโยบายรัฐเคลื่อนที่ ไม่ว่าจะเยื้องกรายไปที่ใด ย่อมมีหนังสือพิมพ์และสื่อสิ่งพิมพ์นับไม่ถ้วนนำคำพูดของเขาไปวิเคราะห์และคาดเดากันสารพัด

ดังนั้นโดยทั่วไปแล้ว คนระดับนี้ไม่มีทางเดินทางไปไหนมาไหนง่าย ๆ อย่างแน่นอน

"ผู้อำนวยการติง ท่านมาได้อย่างไรกันคะ"

ซุนเจ้าฝานรีบปรับอารมณ์ให้สงบลงอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยทักทายอย่างสุขุม

เจ้าหน้าที่ข้างกายติงอีแนะนำขึ้นว่า

"ท่านนี้คือประธานบริษัทซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์ คุณซุนเจ้าฝานครับ"

ติงอีพยักหน้า กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรสักอย่าง ทว่าพออ้าปากก็เผลอหาวออกมาวอดใหญ่

ซุนเจ้าฝานถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าขอบตาของชายชราคล้ำดำอย่างรุนแรง ทั้งร่างดูอ่อนเพลียโรยแรงอยู่ไม่น้อย

"ผู้อำนวยการติง เชิญเข้าไปนั่งพักในห้องก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันชงชาให้นะคะ"

ติงอีโบกมือปฏิเสธ "ชาคงไม่ดื่มแล้วล่ะ เดี๋ยวผมกลับไปก็ต้องนอนชดเชยอีกหน่อย แก่ตัวลงแล้ว นอนน้อยไปนิดเดียวร่างกายก็ทนไม่ไหว"

"ท่านต้องรักษาสุขภาพและพักผ่อนให้มาก ๆ นะคะ จะโหมงานหนักเกินไปไม่ได้เด็ดขาด" ซุนเจ้าฝานกล่าวพลางหันไปกระซิบข้างหูเลขาฯ "ไปอุ่นนมมาร้อน ๆ สักแก้ว"

ติงอีไม่มีเวลามามัวพูดคุยตามมารยาทกับซุนเจ้าฝาน ขณะเดินตรงไปยังห้องทำงาน เขาก็เอ่ยถามเสียงเบา "ทางสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนยังไม่มีใครมาใช่ไหม"

พอคำถามนี้หลุดออกจากปาก

ซุนเจ้าฝานก็ยิ่งงงงันเข้าไปใหญ่

แค่คนจากกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมาเยือนก็เหลือเชื่อมากพอแล้ว

ทำไมสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนถึงจะมาด้วยอีกล่ะ

"มะ...ไม่มีนะคะ"

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของติงอีพลันปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจขึ้นมาแวบหนึ่ง

ต่อให้พวกตาเฒ่าจากสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนจะส่งของขวัญมาให้มากแค่ไหน แต่เช้าตรู่ตื่นไม่ไหว แล้วจะมีประโยชน์อะไร

สุดท้ายก็โดนเขาชิงตัดหน้าไปก่อนอยู่ดีไม่ใช่หรือ

ซุนเจ้าฝานมองรอยยิ้มบนใบหน้าของเหล่าติง แม้ปกติเธอจะผ่านคลื่นลมแรงมานักต่อนัก แต่ในใจก็อดตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ "ผู้อำนวยการติงคะ ท่านมาที่ซื่อเฟิงเพื่อ..."

ติงอีกล่าว "ผมมาพบกู้หรันน่ะ รบกวนคุณช่วยตามเขามาให้ทีนะ"

ซุนเจ้าฝานยืนอึ้งอยู่กับที่ "ท่านมาเพื่อกู้หรันเหรอคะ"

"ไม่อย่างนั้นจะมาเพื่ออะไรล่ะ"

สมองของซุนเจ้าฝานเริ่มแล่นอย่างรวดเร็ว ทว่าก็ยังคงคิดไม่ตกอยู่ดี

ผู้ยิ่งใหญ่ระดับที่ทุกลมหายใจเข้าออกล้วนเกี่ยวพันกับความก้าวหน้าของประเทศชาติขนาดนี้ กลับนึกจะมาก็มาเพียงเพื่อกู้หรันคนเดียวเนี่ยนะ

แต่ติงอีไม่ได้สนใจเรื่องพิธีรีตองไร้สาระพวกนี้เลย

พอใกล้ถึงหน้าห้องทำงาน เขาก็กำชับขึ้นว่า "บอกแม่หนูที่ทำหน้าที่ต้อนรับตรงล็อบบี้ทีนะ ถ้าคนของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนมา อย่าเพิ่งให้ขึ้นมา ให้เลื่อนคิวพวกเขาไปเป็นช่วงบ่ายเลย"

"เอ่อ...ได้ค่ะ" ซุนเจ้าฝานรีบพูดเสริม "ตอนนี้กู้หรันอยู่ในห้องทำงานพอดีค่ะ"

"เขาอยู่งั้นเหรอ" ติงอีเผยสีหน้ายินดี

เดิมทีเขายังแอบกังวลอยู่เลยว่า ระหว่างทางที่กู้หรันเดินทางมาบริษัทจะถูกพวกสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนดักชิงตัวตัดหน้าไปหรือเปล่า

ตอนนี้ความกังวลเพียงหนึ่งเดียวก็มลายหายไปสิ้นแล้ว

"ดีเลย รีบพาผมไปพบเขาที"

...

ภายในห้องทำงาน

แค่เวลาเพียงสองสามนาทีสั้น ๆ กู้หรันก็นอนหงายศีรษะพิงโซฟาหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว

"เมื่อวานเขาไลฟ์สดจนถึงตีสอง น่าจะตีสามตีสี่ถึงได้นอนน่ะค่ะ"

ซุนเจ้าฝานรีบช่วยอธิบายแทนกู้หรัน

"ชู่ว" ติงอีลดเสียงลง "ปล่อยให้เขานอนต่ออีกสักพักเถอะ"

ติงอีประคองแก้วนมที่เลขาฯ ยื่นส่งมา พลางมองดูกู้หรันที่กำลังหลับปุ๋ย แววตาเต็มไปด้วยความเมตตาเอ็นดู

"เมื่อวานตอนไลฟ์สด เขาบรรยายเนื้อหาไปตั้งเยอะขนาดนั้น ใช้พลังสมองไปไม่น้อยเลย ถ้าไม่ได้พักผ่อนให้ดี เดี๋ยวจะส่งผลเสียต่อสมองเอาได้"

ซุนเจ้าฝานยืนฟังอยู่ข้าง ๆ

ความรู้สึกที่เธอสัมผัสได้คือ กู้หรันดูเหมือนจะเป็นหลานชายแท้ ๆ ของผู้เฒ่าติงอย่างไรอย่างนั้น

"คุณท่านก็ดูไลฟ์สดของเขาเมื่อวานด้วยเหรอคะ" ซุนเจ้าฝานเอ่ยถามเสียงเบา

"ดูสิ ฉันส่งของขวัญให้ด้วยนะ" ผู้เฒ่าติงยิ้มพลางกล่าว "ไม่รู้ว่าใครเอาไปฟ้องยายแก่ที่บ้าน ทำเอาเมื่อคืนฉันต้องคอยอธิบายอยู่ตั้งนาน กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตีสี่ตีห้าเหมือนกัน"

ซุนเจ้าฝานได้ยินเช่นนั้นก็พลอยเครียดขึ้นมาทันที เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วรีบสั่งให้ฝ่ายปฏิบัติการตรวจสอบประวัติการส่งของขวัญของติงอีโดยด่วน

เงินของท่านราชบัณฑิตอาวุโสติงอี บริษัทซื่อเฟิงดวงไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น ย่อมไม่กล้ารับไว้อย่างเด็ดขาด

เธอแจ้งฝ่ายปฏิบัติการไปพลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใยไปพลาง "ไหน ๆ ตอนนี้กู้หรันกำลังงีบหลับอยู่ ฉันกางเตียงพับให้คุณท่านพักผ่อนสักหน่อยดีไหมคะ"

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวค่อยกลับไปนอนชดเชยทีหลัง ถ้าขืนนอนตอนนี้ประเดี๋ยวจะตาสว่างนอนไม่หลับเอา"

ระหว่างที่คุยกับซุนเจ้าฝาน สายตาของติงอีก็ไม่เคยละไปจากตัวกู้หรันเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"ตัวจริงเขาดูเด็กกว่าในไลฟ์ตั้งเยอะเลยนะเนี่ย"

อาจเป็นเพราะมุมกล้อง เมื่อวานนี้ตอนอยู่ในหอประชุมรายงานผล เขามองดูลักษณะและท่วงท่าการพูดจาของกู้หรันแล้ว กะว่าน่าจะอายุสักยี่สิบสี่ถึงยี่สิบห้าปี

พอได้มาเห็นตอนนี้ ถึงพบว่าดูอ่อนเยาว์กว่าในกล้องมากทีเดียว

"สิบแปดสิบเก้าปีค่ะ"

"เพิ่งจะสิบแปดสิบเก้าเองเหรอ" ติงอีประหลาดใจ

"ค่ะ"

"เหลือเชื่อจริง ๆ..." ในใจของติงอี ระดับความเป็นอัจฉริยะของกู้หรันยังคงพุ่งทะยานขึ้นไม่หยุด "ไม่อยากจะเชื่อเลย..."

...

"จิ๊..."

ขณะที่ติงอีกับซุนเจ้าฝานกำลังคุยกันอยู่นั้น กู้หรันที่กำลังหลับอยู่ก็ขมวดคิ้วมุ่น

จากนั้นก็เดาะลิ้นอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ

เปลือกตายังคงปิดสนิท แต่ริมฝีปากเริ่มขยับงึมงำ ไม่รู้ว่ากำลังโมโหใส่ใครอยู่

"หนวกหูชะมัด..."

"ยอมใจเลยจริง ๆ..."

ซุนเจ้าฝานได้ยินเสียงบ่นพึมพำของกู้หรันก็ถึงกับหน้าถอดสี

ก่อนที่กู้หรันจะเริ่มสาดคำด่าออกมาระลอกใหญ่ เธอรีบปรี่เข้าไปตบไหล่เขาเพื่อขัดจังหวะทันที

"อดีตผู้อำนวยการติงอีจากกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์ฯ มาหาเธอ ตื่นแล้วก็ไม่ต้องนอนต่อแล้ว"

กู้หรันได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่งเพื่อประมวลผล

จากนั้นจึงหาวหวอดด้วยสายตางัวเงียสะลึมสะลือ พลางขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรง

เมื่อเห็นชายชราตรงหน้าที่กำลังส่งยิ้มละมุนมาให้ เขาก็รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันทีว่า

"เมื่อกี้ผมไม่ได้พูดคำหยาบอะไรออกไปใช่ไหมครับ"